Multimastit

4.1. Wskazania do stosowania

Kod ATCvet:

QJ51RV01

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dane farmakodynamiczne

Weterynaryjny produkt leczniczy jest połączeniem antybiotyku beta-laktamowego (benzylopenicylina prokainowa) z aminoglikozydami (streptomycyna i neomycyna) i sterydem (prednizolon). Formulację opracowano w celu osiągnięcia szerokiego spektrum działania przeciwbakteryjnego oraz działania przeciwzapalnego i pośrednio przeciwbólowego. Główny mechanizm działania penicylin związany jest z istnieniem na powierzchni błony komórkowej (wrażliwych drobnoustrojów) specyficznych białek wiążących beta-laktamy. Białka te, o ogólnej nazwie PBP mają różną masę molową i wykazują powinowactwo do różnych związków betalaktamowych. Penicyliny łączą się szczególnie z podjednostkami PBP1a, PBP1b, PBP4, 5 i 6. Po połączeniu penicylin ze swoistym białkiem nowo powstały kompleks przejawia aktywność karboksypeptydazy (kompleksy penicylin z PBP4, 5 i 6) lub transpeptydazy (kompleksy z PBP 1a i 1b). Uaktywnienie tych enzymów prowadzi do zaburzeń w syntezie ściany komórkowej bakterii na etapie tworzenia wiązań poprzecznych między jednostkami muramylopentapeptydowymi. Penicyliny w sposób kowalencyjny łączą się ze wspomnianymi receptorami i w przypadku zbyt niskiej koncentracji antybiotyku opisany powyżej proces nie zachodzi. Stąd, w warunkach stosowania penicylin niezbędne jest utrzymanie stale wysokiego (skutecznego) stężenia antybiotyków w środowisku bakterii. Penicyliny skutecznie działają tylko w fazie aktywnej syntezy ściany komórkowej tj. w fazie wzrostu drobnoustrojów. Benzylopenicylina prokainowa jest solą prokainowa benzylopenicyliny opracowaną w celu zredukowania konieczności częstego stosowania soli sodowej lub potasowej benzylopenicyliny. Cechuje się ona małą rozpuszczalnością w wodzie, mniejszą niż sole sodowe i potasowe szybkością wchłaniania z miejsca iniekcji i dłuższym utrzymywaniem się w tkankach. Beta-laktamy uważa się za bezpieczne antybiotyki. Główną reakcją uboczną po zastosowaniu miejscowym jest możliwość wystąpienia odczynu uczuleniowego. Penicylina prokainowa szczególnie skutecznie działa na tlenowe bakterie Gram-dodatnie w tym hemolityczne paciorkowce. Sprawdza się w przypadku zakażeń Erysipelothrix spp., Streptococcus suis, Streptococcus zooepidemicus, Listeria spp., a także w niektórych zakażeniach bateriami gram-ujemnymi (Haemophilus spp., Pasteurella multocida). Skuteczna jest w zwalczaniu Borrelia burgdorferi, Corynebacterium renale, Fusobacterium necrophorum i Bacteroides asaccharolyticus. Streptomycyna i neomycyna należą do antybiotyków aminoglikozydowych. Działanie bakteriobójcze aminoglikozydów obejmuje tlenowe bakterie Gram-ujemne, mykoplazmy, mykobakterie oraz niektóre bakterie Gram-dodatnie, przy czym neomycynę uważa się za bardziej aktywny chemioterapeutyk niż streptomycynę. Mechanizm działania tej grupy leków polega na ich łączeniu z białkami rybosomu bakteryjnego (w podjednostce 30S). Prowadzi to do zahamowania procesu translacji białek strukturalnych, zaburzenia metabolizmu (głównie syntezy ściany i błony komórkowej) a następnie śmierci komórki bakteryjnej. Połączenie aminoglikozydów z rybosomami bakteryjnymi jest

stosunkowo trwałe i odpowiada za tzw. efekt postantybiotyczny. W praktyce klinicznej oznacza to możliwość rezygnacji z utrzymywania stale wysokiego poziomu antybiotyku w miejscu jego stosowania, gdyż przejawia on swoją aktywność bójczą jeszcze przez kilka godzin po spadku stężenia poniżej minimalnego stężenia hamującego (MIC). Jako związki polarne aminoglikozydy wykazują ograniczoną penetrację przez błony biologiczne i w niewielkim stopniu wchłaniają się przy podaniu na powierzchnię skóry. Parametry farmakokinetyczne są podobne u wielu gatunków zwierząt: objętość dystrybucji szacuje się na poziomie poniżej 0,3 L/kg, biologiczny okres półtrwania wynosi średnio 1-2 godz. Aminoglikozydy wydalają się w postaci niezmienionej z moczem. Jedną z głównych przyczyn ograniczonego stosowania streptomycyny a szczególnie neomycyny jest ich toksyczność. Antybiotyki te mogą prowadzić do uszkodzenia narządu równowagi, słuchu, uszkodzenia nerek, mogą wywoływać ataksję, niezborności ruchowe i blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Z uwagi na minimalne wchłanianie z powierzchni skóry i błon śluzowych, objawy te nie są stwierdzane po podaniu miejscowym. Streptomycyna i neomycyna stosowane miejscowo mają znaczenie przede wszystkim w zwalczaniu Staphylococcus aureus, Streptococcus spp., Pseudomonas aeruginosa, zakażeń oportunistycznymi bakteriami gram-ujemnymi (z reguły wrażliwe są na neomycynę), oraz Actinomyces pyogenes. Predizolon jest glikokortykosteroidem o swoistej aktywności 4-5 razy większej niż kortyzol, średnim czasie działania (do 36 godzin po podaniu parenteralnym) i dobrze wyrażonej aktywności mineralokortykosteroidowej (około 0,8 aktywności kortyzolu). Wśród licznych efektów farmakodynamicznych stwierdzanych po systemowym podaniu glikokortykosteroidów (działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne, antyketogenne, glukoneogenne, antystresowe, przeciwnowotworowe, indukujące poród itd.) w zastosowaniu miejscowym ma znaczenie przede wszystkim aktywność przeciwzapalna. Przeciwzapalne działanie prednizolonu wynika ze stabilizacji błon komórkowych (zahamowanie uwalniania czynników zapalenia z magazynów komórek tucznych, granulocytów, makrofagów), z blokady przemian kwasu arachidonowego (zahamowanie syntezy prostaglandyn i leukotrienów - głównych mediatorów zapalenia), z zahamowania procesów mezenchymalnych (hamowanie podziału fibroblastów, składników mezenchymy), z działania immunosupresyjnego. Działając przeciwzapalnie predizolon przyczynia się do zmniejszenia reakcji bólowej towarzyszącej zapaleniu.

4.3. Przeciwwskazania

Dane farmakokinetyczne

Ogólnoustrojowe wchłanianie substancji czynnych weterynaryjnego produktu leczniczego jest ograniczone po podaniu dowymieniowym. Dwa dni po podaniu dowymieniowym stężenia substancji czynnych w tkankach zwierzęcia określono na następujących poziomach: Penicylina prokainowa - tłuszcz poniżej 0,01 ppm, nerki 0,157±0,0576 ppm, wątroba 0,0255±0,0013 ppm Streptomycyna - poniżej 0,25 ppm dla mięśni, nerek, wątroby i tłuszczu, Neomycyna - poniżej 0,25 ppm dla mięśni, wątroby i tłuszczu oraz 2,5 ppm dla nerek Prednizolon - poniżej 0,002 ppm dla mięśni, tłuszczu oraz 0,0059±0,0008 ppm dla nerek W mleku poziomy substancji czynnych po 48 godzinach od podania ostatniej dawki wykryto na następujących poziomach: Penicylina prokainowa - 0,0676±0,006 µg/ml Streptomycyna - 1,05±0,24 µg/ml Neomycyna - poniżej limitu oznaczalności Prednizolon - poniżej limitu oznaczalności Wpływ na środowisko Na podstawie danych zebranych podczas praktycznego stosowania tego weterynaryjnego produktu leczniczego nie stwierdzono jego niekorzystnego wpływu na środowisko naturalne.