Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii, 370 – 740 MBq/ml, roztwór do wstrzykiwań Jobenguan (131I) Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. – Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. – W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza specjalisty medycyny nuklearnej – Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi specjaliście medycyny nuklearnej. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki:
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
stosuje
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
terapii
Spis treści ulotki
- Jak stosować lek
- Możliwe działania niepożądane
- Jak przechowywać lek
- Zawartość opakowania i inne informacje
CO TO JEST METAJODOBENZYLOGUANIDYNA-131I (MIBG-131I) DO TERAPII I W JAKIM CELU SIĘ JĄ STOSUJE
Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii jest radiofarmaceutykiem, który zawiera substancję aktywną, promieniotwórczy izotop jodu-131. Preparat podawany jest dożylnie w dawkach o różnej aktywności promieniotwórczej w celach terapeutycznych. Jod [131I] jest radioizotopem krótko życiowym, o okresie połowicznego rozpadu wynoszącym 8,04 dni. Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii jest radiofarmaceutykiem stosowanym w terapii nowotworowej. Terapeutycznie MIBG-131I znajduje zastosowanie w leczeniu rozsianych zmian przerzutowych złośliwej postaci pheochromocytoma, paraganglioma, neuroblastoma, rakowiaków i niekiedy raka rdzeniastego tarczycy. 2.
Kiedy nie stosować metajodobenzyloguanidyny-131I (MIBG-131I) do terapii? Jeśli pacjent ma uczulenie na jobenguan (131I) lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest:
- nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą,
- stwierdzona, podejrzewana lub nie wykluczona ciąża,
- karmienie piersią,
- krótki oczekiwany czas przeżycia pacjenta (poniżej 3 miesięcy), z wyjątkiem chorych z 1
nowotworowym bólem kości nie poddającym się innemu leczeniu, niewydolność nerek wymagająca dializoterapii.
Względnym przeciwwskazaniem jest:
- szybko postępująca niewydolność nerek,
- postępujące uszkodzenie szpiku kostnego i/lub upośledzenie czynności nerek w wyniku wcześniejszego leczenia,
- uszkodzenie tkanki szpiku kostnego,
- nieakceptowane ryzyko medyczne związane z koniecznością izolacji chorego,
- ciężkie przypadki nietrzymania moczu. Produkt zawiera alkohol benzylowy: 10 mg/ml, dlatego też nie wolno go podawać wcześniakom ani noworodkom. Ostrzeżenia i środki ostrożności Ze względu na ryzyko skażeń promieniotwórczych należy zachować ostrożność podczas leczenia jodem promieniotwórczym u osób:
- mogących nie podporządkować się zaleceniom personelu medycznego,
- z nietrzymaniem moczu. Niektórzy pacjenci otrzymujący duże aktywności izotopu jodu-131 muszą być hospitalizowani z uwagi na konieczność przestrzegania przepisów ochrony radiologicznej. Podawanie leków zawierających izotopy promieniotwórcze stwarza w stosunku do innych osób ryzyko narażenia na zewnętrzne promieniowanie jonizujące lub skażenie spowodowane plamami moczu, wymiocin itp. Z tego powodu należy zachować podstawowe zasady higieny. W celu zmniejszenia dawki promieniowania pochłoniętego przez pęcherz moczowy zaleca się po podaniu leku picie nieco większej niż przeciętnie ilości płynów (ok. 1 – 1,5 litra na dobę więcej) i częstsze opróżnianie pęcherza moczowego. Lek Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Na wydłużenie retencji lub obniżenie wychwytu jobenguanu mogą mieć wpływ następujące leki:
- Nifedypina (bloker kanałów wapniowych) – powoduje wydłużenie retencji jobenguanu Obniżenie wychwytu mogą powodować:
- leki przeciwnadciśnieniowe: rezerpina, labetalol, blokery kanałów wapniowych (diltiazem, nifedypina, werapamil)
- leki sympatykomimetyczne (obecne w lekach donosowych obkurczających błonę śluzową, takie jak fenylefryna, efedryna lub fenylpropanolamina)
- kokaina
- trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina i pochodne, imipramina i pochodne, doksepina, amoksapine i loksapina. Hamowanie gromadzenia jobenguanu mogą powodować:
- leki przeciwnadciśnieniowe działające na drodze blokady neuronów adrenergicznych (betanidyna, debryzochina, bretylium and guanetydyna).
- leki przeciwdepresyjne, takie jak maprotylina i trazodon. 2
Przyjmowanie tych leków należy przerwać przed podjęciem leczenia. Powyższe czynniki wskazują, iż lekarz powinien znać historię choroby pacjenta Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii z jedzeniem i piciem Nie są zalecane żadne szczególne środki ostrożności. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu jest ciąża i karmienie piersią Przed przyjęciem leku należy poinformować lekarza specjalistę medycyny nuklearnej jeśli: – u kobiety istnieje podejrzenie ciąży, – nie wystąpiła miesiączka w przewidywanym terminie, – kobieta karmi piersią. W przypadku wątpliwości, konieczna jest konsultacja z lekarzem specjalistą w dziedzinie medycyny nuklearnej, nadzorującym przebieg badania. W przypadku konieczności podania radiofarmaceutyków kobietom w wieku rozrodczym, należy się upewnić, że kobieta nie jest w ciąży. Powinna obowiązywać zasada podawania jodu-131 do dziesiątego dnia po miesiączce, lub po uzyskaniu ujemnego wyniku próby ciążowej. Po leczeniu wskazane jest unikanie ciąży przez 1 rok. Należy zaprzestać karmienia piersią po podaniu pierwszej dawki radiofarmaceutyku z powodu możliwego zagrożenia dla zdrowia dziecka. Karmienie może zostać wznowione, gdy dawka promieniowania, jaką dziecko mogłoby otrzymać podczas karmienia i podczas kontaktu z matką, będzie mieścić się w wyznaczonych prawnie normach. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie został opisany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. 3.
JAK STOSOWAĆ PREPARAT METAJODOBENZYLOGUANIDYNA-131I (MIBG-131I) DO TERAPII
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza. Zalecana dawka: Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii to preparat do podawania dożylnego w dawkach o różnej aktywności promieniotwórczej. W terapii nowotworowej przy pomocy MIBG-131I zalecana jednorazowa dawka wynosi około 3.7 GBq. Dawkę terapeutyczną należy rozcieńczyć solą fizjologiczną do objętości około 50 ml i podawać ją dożylnie w ciągu 1,5 – 2 godz. Zalecana dawka jest taka sama dla dorosłych jak i dzieci. Aktywność radiofarmaceutyku podawanego pacjentom powinna być zawsze rozpatrywana w relacji do jego wartości diagnostycznych i terapeutycznych.
Sposób podania Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii to preparat do podawania dożylnego pod kontrolą wyspecjalizowanego personelu. Podczas podawania leku, należy ściśle przestrzegać zasad bezpieczeństwa pracy w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Przedawkowanie jest prawie niemożliwe, ponieważ dawka produktu podawana pacjentowi jest ściśle kontrolowaną przez lekarza specjalistę medycyny nuklearnej. Jednak w przypadku przedawkowania lekarz zastosuje odpowiednie leczenie. W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych ze stosowaniem leku, należy zwrócić się do lekarza specjalisty medycyny nuklearnej Jeśli preparat Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii został podany pomyłkowo Radiofarmaceutyk Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii należy do preparatów podawanych w warunkach ścisłej kontroli lekarskiej wyłącznie w Zakładach Medycyny Nuklearnej, przez wykwalifikowany personel, dlatego ryzyko ewentualnego pomyłkowego podania jest niezwykle niskie. Preparat jest dostarczany w dawkach o znanej aktywności, co ułatwia lekarzowi kontrolowanie dawki, jaka ma być podana pacjentowi. W przypadku, gdy dojdzie do podania nadmiernej ilości substancji radioaktywnej, ryzyko napromieniowania może być zredukowane przez podawanie większych ilości płynów.
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Aktywność dawki radiofarmacetyku podawanego pacjentom powinna być zawsze rozpatrywana w relacji do jego wartości diagnostycznych i terapeutycznych. Dotyczy to w szczególności dawek terapeutycznych, które mogą dawać poważne efekty uboczne. Podanie leku może powodować: nudności, wymioty, napadowe zaczerwienienie skóry, uraz popromienny, niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, trombocytopenia (małopłytkowość), neutropenia, białaczki, wtórne nowotwory złośliwe, wzrost podatności na zakażenia. W przypadku terapeutycznych dawek na wymienione wyżej niegroźne efekty uboczne wynikające z podania preparatu nakładają się również efekty wynikające z radiotoksyczności. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące może prowadzić do zwiększonej zachorowalności na nowotwory, bądź też prowadzić do powstania wad dziedzicznych. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, e – mail: [email protected]. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
JAK PRZECHOWYWAĆ PREPARAT METAJODOBENZYLOGUANIDYNA-131I (MIBG-131I) DO TERAPII
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Pacjent nie będzie musiał przechowywać tego produktu leczniczego. Produkty radiofarmaceutyczne są przechowywane wyłącznie przez osoby do tego upoważnione w odpowiednich warunkach klinicznych. Przechowywanie radiofarmaceutyków odbywa się w sposób zgodny z lokalnymi przepisami dotyczącymi substancji promieniotwórczych. Poniższe informacje są przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego. Nie stosować produktu po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Lek powinien być przechowywany w temperaturze poniżej -15ºC w osłonie zapewniającej bezpieczeństwo radiacyjne zgodnie z przepisami Prawa Atomowego. Chronić od światła. Po rozmrożeniu przechowywać 2 godziny w temperaturze poniżej 25°C. Transport powinien odbywać się w suchym lodzie. Postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi bezpieczeństwa pracy w narażeniu na promieniowanie jonizujące. Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii, roztwór do wstrzykiwań powinien być podany w ciągu 4 dni od daty produkcji. Nieużyty produkt lub odpady materiałowe należy usunąć zgodnie z wymogami przepisów dotyczących materiałów radioaktywnych. 6.
Co zawiera preparat Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii – Substancją czynną leku jest siarczan meta-jodo(131I)benzyloguanidyny o aktywności 370 – 740 MBq/ml. – Pozostałe składniki leku to: sodu pirosiarczyn, miedzi (II) siarczan pięciowodny, sodu octan trójwodny, kwas octowy, alkohol benzylowy, sodu chlorek, woda do wstrzykiwań Jak wygląda lek Metajodobenzyloguanidyna-131I (MIBG-131I) do terapii i co zawiera opakowanie Roztwór MIBG-131I jest dostarczany w szklanych fiolkach 10 ml z możliwością wielokrotnego sterylnego pobierania. Fiolka zamknięta jest korkiem gumowym i kapslem aluminiowym oraz umieszczona w ołowianym pojemniku osłonowym. Zewnętrznym opakowaniem transportowym jest puszka metalowa z wypełnieniem. Do każdego źródła dołączany jest certyfikat aktywności. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Narodowe Centrum Badań Jądrowych ul. Andrzeja Sołtana 7 05-400 Otwock Tel: 22 718 07 00 Fax: 22 718 03 50 e – mail: [email protected] Data zatwierdzenia ulotki:
Pełna Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) jest dołączona jako odrębny dokument do opakowania produktu, w celu dostarczenia pracownikom służby zdrowia dodatkowych, naukowych i praktycznych informacji dotyczących podawania i stosowania tego radiofarmaceutyku.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii
W jakim celu stosuje się lek Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii?
Wskazania do stosowania Leczenie izotopowe guzów nowotworowych gromadzących jobenguan. Są nimi nowotwory wywodzące się embriologicznie z komórek grzebienia nerwowego: guz chromochłonny, nerwiak zarodkowy oraz inne nowotwory neuroendokrynne: rak rdzeniasty tarczycy, rakowiak.
Jaka jest substancja czynna leku Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii?
Substancją czynną leku Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii jest Meta-jodo[131I]benzyloguanidyny siarczan 370-740 MBq/ml. Kod ATC: V10XA02.
Jak stosować lek Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii?
Stosuje się dwa sposoby doboru aktywności terapeutycznej jobenguanu (131I). Można podać:
- indywidualnie dobraną na podstawie badań dozymetrycznych aktywność terapeutyczną. Aktywność, jak również odstępy czasu pomiędzy możliwymi wielokrotnymi podaniami radiofarmaceutyku uzależnione są głównie od masy guza nowotworowego oraz stopnia upośledzenia czynności szpiku kostnego i nerek. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii?
Bezwzględne:
- nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
- stwierdzona, podejrzewana lub nie wykluczona ciąża (patrz punkt 4.6)
- karmienie piersią, krótki oczekiwany czas przeżycia pacjenta (poniżej 3 miesięcy), z wyjątkiem chorych z nowotworowym bólem kości nie poddającym się innemu leczeniu, niewydolność nerek wymagająca dializoterapii.
Czy lek Metajodobenzyloguanidyna 131 I (MIBG- 131 I) do terapii można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Podanie jobenguanu (131I) jest przeciwwskazane w przypadku potwierdzonej lub podejrzewanej ciąży lub gdy nie można jej wykluczyć (patrz punkt 4.3). Jeżeli zachodzi konieczność podania preparatu kobiecie w wieku rozrodczym, konieczne jest ustalenie, czy nie jest ona w ciąży.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE Wskazania do stosowania
Leczenie izotopowe guzów nowotworowych gromadzących jobenguan. Są nimi nowotwory wywodzące się embriologicznie z komórek grzebienia nerwowego: guz chromochłonny, nerwiak zarodkowy oraz inne nowotwory neuroendokrynne: rak rdzeniasty tarczycy, rakowiak.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Stosuje się dwa sposoby doboru aktywności terapeutycznej jobenguanu (131I). Można podać:
- indywidualnie dobraną na podstawie badań dozymetrycznych aktywność terapeutyczną. Aktywność, jak również odstępy czasu pomiędzy możliwymi wielokrotnymi podaniami radiofarmaceutyku uzależnione są głównie od masy guza nowotworowego oraz stopnia upośledzenia czynności szpiku kostnego i nerek. Im szybsza progresja guza, tym krótszy powinien być odstęp czasu pomiędzy kolejnymi dawkami.
- stałą aktywność terapeutyczną (wynosi ona zwykle 3,7 – 11,1 GBq).
- zalecane dawki terapeutyczne są identyczne dla dzieci (nie wolno podawać ich wcześniakom i noworodkom) i dorosłych. U osób starszych nie jest wymagane specjalne dawkowanie. Dawka terapeutyczna podawana jest dożylnie, zwykle w powolnym wlewie dożylnym w ciągu 1,5 – 4 godz. Około 1 h przed podaniem należy rozmrozić fiolkę zawierającą -jobenguan (131) poprzez umieszczenie jej wraz z ołowianym pojemnikiem osłonowym w łaźni wodnej o temperaturze nieprzekraczającej 50°C. Po rozmrożeniu, bezpośrednio przed podaniem drogą wlewu dożylnego zalecane jest rozcieńczenie dawki za pomocą 50 ml jałowego roztworu soli fizjologicznej.
4.3. Przeciwwskazania
Bezwzględne:
- nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
- stwierdzona, podejrzewana lub nie wykluczona ciąża (patrz punkt 4.6)
karmienie piersią, krótki oczekiwany czas przeżycia pacjenta (poniżej 3 miesięcy), z wyjątkiem chorych z nowotworowym bólem kości nie poddającym się innemu leczeniu, niewydolność nerek wymagająca dializoterapii.
Względne:
- szybko postępująca niewydolność nerek (GFR < 30ml/min.)
- postępujące uszkodzenie szpiku kostnego i/lub upośledzenie czynności nerek w wyniku wcześniejszego leczenia,
- supresja szpiku kostnego z: - leukocytozą poniżej 3,0×109/l, - trombocytozą poniżej 100×109/l
- nieakceptowane ryzyko medyczne związane z koniecznością izolacji chorego,
- ciężkie przypadki nietrzymania moczu. Produkt zawiera alkohol benzylowy: 10 mg/ml, dlatego też nie wolno go podawać wcześniakom ani noworodkom.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Produkt zawiera alkohol benzylowy. U dzieci do 3 roku życia alkohol benzylowy może powodować reakcje rzekomoanafilaktyczne i toksyczne
- Uszkodzeniu ulec mogą prawidłowe tkanki sąsiadujące z napromieniowaną tkanką nowotworową (może to prowadzić np. do dysfunkcji gonad u pacjentów z przerzutami do miednicy).
U pacjentów leczonych chemioterapeutykami może dojść do sumowania działania toksycznego (np. zwłóknienie płuc, hipogonadyzm hipergonadotropowy).
U dzieci leczonych jobenguanem (131I) istnieje ryzyko rozwoju trwałej niedoczynności tarczycy, spowolnienia wzrostu i hipogonadyzmu hipergonadotropowego. Podczas kontroli po leczeniu dzieci należy zatem zwracać uwagę na ich stan hormonalny. Blokadę tarczycy za pomocą preparatów stabilnego jodu należy rozpocząć na-48 – 24 godziny przed podaniem jobenguanu (131I) i kontynuować przez 10-15 dni (zalecenie Eur. Tow. Med. Nukl. 2008 r.) Blokada za pomocą jodku potasu, jodanu potasu lub płynu Lugola musi być prowadzona z zachowaniem dawki odpowiadającej 100 mg jodu na dzień. Blokadę za pomocą nadchloranu potasu można osiągnąć podając około 400 mg/dzień. Należy dbać o właściwe nawodnienie pacjenta przez co najmniej 24 h po podaniu radiofarmaceutyku . W pierwszym tygodniu należy przeprowadzać kontrolne badania krwi co dwa dni, następnie raz w tygodniu przez okres jednego miesiąca po podaniu leku. Zaleca się, choć nie jest to konieczne, wykonywanie scyntygrafii całego ciała przez około 1 tydzień w celu badania biodystrybucji preparatu i ilościowej oceny jego wychwytu w zmianach nowotworowych. Można rozważać powtarzanie leczenia w odstępach 6 – 8 miesięcy. Donoszono o podaniu łącznych aktywności do 29,6 GBq; czynnikiem ograniczającym jest toksyczny wpływ leku na szpik kostny.
(Przed podaniem preparatu należy upewnić się, że łatwo dostępne są leki pozwalające na obniżenie ciśnienia tętniczego w trybie pilnym. Gromadzenie jobenguanu w ziarnistościach chromafinowych może wiązać się (rzadko) z szybkim uwalnianiem noradrenaliny, co z kolei może powodować przełom nadciśnieniowy, choć ryzyko tego rodzaju działania niepożądanego jest oceniane jako niezwykle małe. Stwarza to jednak konieczność stałej obserwacji pacjenta podczas podawania leku. U niektórych pacjentów wskazane może być stałe monitorowanie zarówno ekg jak i ciśnienia tętniczego. U pacjentów, u których podczas diagnostyki uwidoczniono gromadzenie 131I jobenguanu w szpiku kostnym, może dojść do supresji szpiku po podaniu dawki terapeutycznej. Podanie dużej dawki promieniotwórczego jodu może prowadzić do znacznego zagrożenia dla środowiska. Należy przedsięwziąć niezbędne środki ostrożności w celu uniknięcia skażeń aktywnością wydaloną przez pacjenta. Ze względów związanych z ochroną radiologiczną po podaniu dawek terapeutycznych, zaleca się unikać bliskiego kontaktu między matką a dzieckiem przez okres co najmniej jednego tygodnia. Podawanie dawek terapeutycznych produktu u pacjentów ze znaczną niewydolnością nerek wymaga szczególnej ostrożności w odniesieniu do podawanej aktywności. Dawki dla pacjentów, którzy przeszli wcześniejsze leczenie cytostatykami (m.in. cisplatyną), w wyniku którego mogło dojść do pogorszenia czynności nerek, muszą być odpowiednio zmienione. Zasadniczym działaniem niepożądanym u dzieci jest trombocytopenia (izolowana) lub supresja szpiku kostnego, tym większa im większe jest zajęcie szpiku kostnego przez zmiany nowotworowe. Napromieniowanie pacjenta po podaniu terapeutycznej aktywności preparatu może zwiększać ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe i częstość mutacji. W każdym przypadku należy upewnić się, że ryzyko związane z promieniowaniem jest mniejsze niż ryzyko związane z chorobą jako taką.
Substancje pomocnicze: Produkt zawiera:
- Alkohol benzylowy: 10 mg/ml. U dzieci do 3 roku życia alkohol benzylowy może powodować reakcje rzekomoanafilaktyczne i toksyczne.
- Sód: 3,54 mg/ml. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów, kontrolujących zawartość sodu w diecie.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Następujące leki powodują lub oczekuje się, że powodują wydłużenie retencji lub obniżenie wychwytu jobenguanu w guzach pochodzących z grzebienia nerwowego.Również inne leki
mogą wchodzić w interakcje ale brak na nie jak dotąd formalnych dowodów:
- Nifedypina (bloker kanałów wapniowych) powoduje wydłużenie retencji jobenguanu.
Obniżenie wychwytu zostało zaobserwowane podczas stosowania dawek terapeutycznych następujących leków:
- leki przeciwnadciśnieniowe: rezerpina, labetalol, blokery kanałów wapniowych (diltiazem, nifedypina, werapamil) leki sympatykomimetyczne (obecne w lekach donosowych obkurczających błonę śluzową, takie jak fenylefryna, efedryna lub fenylpropanolamina
- kokaina
- trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina i pochodne, imipramina i pochodne, doksepina, amoksapine i loksapina. Jak się uważa wymienione poniżej leki hamują gromadzenie jobenguanu, nie zostało to jednak, jak dotąd, formalnie udokumentowane:
leki przeciwnadciśnieniowe działające na drodze blokady neuronów adrenergicznych (betanidyna, debryzochina, bretylium and guanetydyna). leki przeciwdepresyjne, takie jak maprotylina i trazodon.
Przyjmowanie tych leków należy przerwać przed podjęciem leczenia (zwykle na czas odpowiadający czterem biologicznym okresom półtrwania). Leki przeciwwymiotne: Należy zwrócić uwagę na wybór leków przeciwwymiotnych, które są często podawane w celu zahamowania nudności, zwykle towarzyszących podaniom jobenguanu w dawkach terapeutycznych. Leki przeciwwymiotne będące antagonistami receptora dopaminowego/serotoninowego nie wpływają na wychwyt jobenguanu w dawkach stosowanych w praktyce klinicznej. Szeroką listę leków, które wchodzą lub mogą wchodzić w interakcje z jobenguanem przedstawiono w tabeli poniżej. Tabela. Interakcje lekowe jobenguanu (131I)oraz sugerowany okres odstawienia leku przed podaniem aktywności terapeutycznej jobenguanu (131I) (na podstawie EANM procedure guidelines for 131Imeta-iodobenzylguanidine (131I-MIBG) therapy)
Leki stosowane w chorobach układu sercowo-naczyniowego i leki sympatykomimetyczne Leki przeciwarytmiczne stosowane w zaburzeniach rytmu pochodzenia komorowego Amiodaron Odstawienie jest trudne Leki α- i β-adrenolityczne Labetalol 72 h Leki blokujące neurony adrenergiczne Tosylan bretylium 48 h Guanetydyna 48 h Rezerpina 48 h Leki α-adrenolityczne Fenoksybenzamina (i.v.) 15 dni Antagoniści kanałów wapniowych Amlodypina 48 h Diltiazem 24 h Felodypina 48 h Isradypina 48 h Lacydypina 48 h Lerkanidypina 48 h Nikardypina 48 h Nifedypina 24 h Nimodypine 24 h Nisoldypine 48 h Verapamil 48 h Leki sympatykomimetyczne działające inotropowo dodatnio Dobutamina 24 h Dopamina 24 h Dopekamina 24 h
Leki sympatykomimetyczne powodujące skurcz naczyń Efedryna 24 h Metaraminol 24 h Norepinefryna 24 h Fenylefryna 24 h Leki pobudzające receptor α2 (leki sympatykomimetyczne) Salbutamol 24 h Terbutalina 24 h Eformoterol 24 h Bambuterol 24 h Fenoterol 24 h Salmeterol 24 h Inne leki adrenergiczne Orcyprenalina 24 h Leki udrożniające nos o działaniu ogólnym i miejscowym oraz stosowane w kaszlu i przeziębieniu Pseudoefedryna 48 h Fenylefryna 48 h Efedryna 24 h Ksylometazolina 24 h Oksymetazolina 24 h Sympatykomimetyki stosowane w jaskrze Brimonydina 48 h Dipiwefryna 48 h Leki stosowane w neurologii Leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki) Chlorpromazyna Benperidol Flupentixol Flufenazyna Haloperidol Lewomepromazyna Perycyjazyna Perfenazyna Pimozyd Pipotiazyna Prochlorperazyna Promazyna Sulpiryd Tiorydazyna Trifluoperazyna Zuklopentiksol Amisulpryd Klozapina Olanzapina Kwetiapina Rysperydon
24 h 48 h 48 h, lub 1 miesiąc dla formy depot 24 h, lub 1 miesiąc dla formy depot 48 h, lub 1 miesiąc dla formy depot 72 h 48 h 24 h 72 h 1 miesiąc dla formy depot 24 h 24 h 48 h 24 h 48 h 48 h, lub 1 miesiąc dla formy depot 72 h 7 dni 7 – 10 dni 48 h 5 dni lub 1 miesiąc dla formy depot
Sertindol 15 dni Zotepina 5 dni Leki przeciwhistaminowe o działaniu sedatywnym Prometazyna 24 h Analgetyki opioidowe Tramadol 24 h Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne Amitryptylina 48 h Amoksapina 48 h Klomipramina 24 h Dosulepina 24 h Doksepina 24 h Imipramina 24 h Lofepramina 48 h Nortryptylina 24 h Trimipramina 48 h Pochodne trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych Maprotylina 48 h Mianseryna 48 h Trazolon 48 h Wenlafaksyna 48 h Mirtazepina 8 dni Reboksetyna 3 dni Leki psychostymulujące Amfetaminy np. deksamfetamina 48 h Atomoksetyna 5 dni Metylfenidat 48 h Modafinil 72 h Kokaina 24 h Kofeina 24 h
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Podanie jobenguanu (131I) jest przeciwwskazane w przypadku potwierdzonej lub podejrzewanej ciąży lub gdy nie można jej wykluczyć (patrz punkt 4.3). Jeżeli zachodzi konieczność podania preparatu kobiecie w wieku rozrodczym, konieczne jest ustalenie, czy nie jest ona w ciąży. Jeśli u kobiety nie wystąpiła miesiączka w przewidywanym terminie, należy uznać, że jest ona w ciąży do chwili, gdy ciąża nie zostanie wykluczona. Kobiety, u których zastosowano leczenie jodkiem sodu [131I] należy poinformować, żeby NIE zachodziły w ciążę przez co najmniej 4 miesiące od daty zastosowania terapii. Karmienie piersią Przed podaniem radiofarmaceutyku kobiecie karmiącej piersią należy rozważyć możliwość odroczenia podania izotopu promieniotwórczego do chwili zakończenia przez matkę karmienia piersią i wybrać najkorzystniejszy sposób postępowania. Przed podaniem Jobenguanu (131I) należy zakończyć karmienie piersią.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Nie został opisany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Narażenie na promieniowanie jonizujące, w przypadku każdego pacjenta, musi być uzasadnione korzyścią wynikającą z przeprowadzonego leczenia. Podana aktywność powinna być taka, aby dawka promieniowania otrzymana przez pacjenta była możliwie niska, przy uzyskaniu pożądanego efektu terapeutycznego. Częstotliwość występowania działań niepożądanych przedstawia się następująco: Bardzo często (>1/100) często (>/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1 000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: wzrost podatności na zakażenia.
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy):
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Zaburzenia endokrynologiczne:
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty.
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Białaczki, wtórne nowotwory złośliwe
zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, trombocytopenia, neutropenia.
niedoczynność tarczycy, mogąca prowadzić do opóźnienia wzrostu u dzieci, nadczynność tarczycy.
…………………
(jest też tutaj „zaburzenia ślinianek” ale może pominąc w tym miejscu – jest w następnym polu poniżej Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Uraz popromienny (w tym ból związany z promieniowaniem, śródmiąższowa choroba płuc, przemijające zapalenie ślinianek, hipogonadyzm, niewydolność jajników) Zaburzenia naczyniowe Wzrost ciśnienia tętniczego, napadowe zaczerwienienie skóry
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Nieznana częstość (nie można jej oszacować na podstawie dostepnych danych
Narażenie na promieniowanie jonizujące jest związane z ryzykiem wywołania chorób nowotworowych i wad wrodzonych.
Generalnie, niemożliwe jest odróżnienie wczesnych efektów popromiennych, objawów związanych z podaniem jobenguanu i objawów wynikających z podania dużej objętości płynów u pacjentów, którzy już wcześniej byli leczeni cytostatykami posiadającymi zbliżone działania niepożądane. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: [email protected]. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Objawy przedawkowania iobenguanu są wynikiem uwalniania adrenaliny. Objawy te są krótkotrwałe i wymagają środków mających na celu obniżenie ciśnienia krwi. Uzyskuje się to przez szybkie wstrzyknięcie szybko działającego leku blokującego receptory alfa-adrenergiczne (fentolamina) a następnie beta-blokera (propranolol). Ze względu na nerkową drogę eliminacji niezbędne jest utrzymywanie odpowiedniej diurezy w celu zmniejszenia napromieniowania pacjenta.