Lokren 20

4.1. Wskazania do stosowania

Nadciśnienie tętnicze Choroba niedokrwienna serca

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Zazwyczaj stosowana dawka to jedna tabletka raz na dobę. Dołączony do opakowania pasek kalendarza z oznaczonymi dniami tygodnia ułatwi pacjentowi przyjmowanie produktu. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek Dawkę należy dostosować do czynności nerek: w przypadku klirensu kreatyniny większego niż 20 ml/minutę, dostosowanie dawki nie jest konieczne. Jakkolwiek wskazana jest ścisła kontrola lekarska na początku leczenia, dopóki stężenie leku we krwi nie osiągnie stanu równowagi (średnio 4 dni). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 20 ml/minutę) zalecana dawka wynosi 10 mg na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna. Jakkolwiek ścisła kontrola lekarska, szczególnie na początku leczenia, jest wskazana.

Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności betaksololu u dzieci i młodzieży. Dlatego nie zaleca się stosowania betaksololu u dzieci i młodzieży. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najmniejszej skutecznej dawki. Konieczna jest regularna kontrola lekarska pacjenta.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przeciwwskazania nadwrażliwość na betaksololu chlorowodorek lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, ciężka astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc niewydolność serca niewyrównana leczeniem wstrząs kardiogenny blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem osób z wszczepionym stymulatorem) dławica Prinzmetala (w czystej postaci, jeśli produkt leczniczy jest stosowany w monoterapii) zaburzenia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy) bradykardia (< 45-50 skurczów na minutę) ciężka postać choroby Raynauda i ciężkie zaburzenia tętnic obwodowych nieleczony guz chromochłonny nadnerczy niedociśnienie tętnicze reakcje anafilaktyczne w wywiadzie kwasica metaboliczna jednoczesne stosowanie z floktafeniną (patrz punkt 4.5) jednoczesne stosowanie z sultoprydem (patrz punkt 4.5). Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Specjalne ostrzeżenia U pacjentów z dławicą piersiową, nie należy nigdy nagle przerywać stosowania produktu, ponieważ może to spowodować ciężkie zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego lub nagły zgon. Środki ostrożności dotyczące stosowania Przerwanie leczenia Produktu nie wolno nigdy odstawiać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Dawkę należy stopniowo zmniejszać np. przez okres 1 do 2 tygodni. Jeżeli zachodzi konieczność, leczenie innym lekiem należy rozpocząć w tym samym czasie, żeby uniknąć zaostrzenia dławicy piersiowej. Astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc Beta-adrenolityki można podawać tylko pacjentom z łagodnymi postaciami tych chorób, przy czym wybiera się selektywny beta- adrenolityk i stosuje się go początkowo w małych dawkach. Zaleca się wykonanie testów czynnościowych płuc przed rozpoczęciem leczenia. W przypadku wystąpienia napadu astmy podczas leczenia można zastosować lek beta-2-agonistyczny rozszerzający oskrzela. Niewydolność serca U pacjentów z wyrównaną leczeniem niewydolnością serca, jeżeli zachodzi konieczność, betaksololu chlorowodorek należy podawać w bardzo małych dawkach, stopniowo je zwiększając. Pacjenci z niewydolnością serca, leczeni betaksololu chlorowodorkiem, powinni znajdować się pod ścisłym nadzorem lekarza.

Bradykardia Konieczne jest zmniejszenie dawki betaksololu chlorowodorku, jeżeli częstość akcji serca w spoczynku jest mniejsza niż 50-55 skurczów na minutę oraz jeśli występują objawy związane z bradykardią. Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia Ze względu na ujemne dromotropowe działanie leków -adrenolitycznych należy zachować ostrożność podczas stosowania betaksololu chlorowodorku u pacjentów z blokiem przedsionkowokomorowym I stopnia. Dławica Prinzmetala Leki blokujące receptory -adrenergiczne mogą zwiększyć częstość i czas trwania napadów u pacjentów z dławicą Prinzmetala. Kardioselektywny 1 –adrenolityk może być stosowany w przypadku łagodniejszego przebiegu choroby i w mieszanej postaci dławicy, pod warunkiem, że jednocześnie stosuje się lek rozszerzający naczynia krwionośne. Zaburzenia tętnic obwodowych Stosowanie leków blokujących receptory -adrenergiczne może prowadzić do nasilenia objawów związanych z zaburzeniami tętnic obwodowych (zespół lub choroba Raynauda, zapalenie tętnic lub przewlekła niedrożność tętnic kończyn dolnych). U takich pacjentów stosowanie leków działających beta-adrenolitycznie jest przedmiotem wyboru lekarza i musi być przeprowadzane z zachowaniem ostrożności. Guz chromochłonny Stosowanie leków -adrenolitycznych w leczeniu nadciśnienia tętniczego spowodowanego leczonym guzem chromochłonnym wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności betaksololu u dzieci i młodzieży. Dlatego nie zaleca się stosowania betaksololu u dzieci i młodzieży. U dzieci i młodzieży hipoglikemizujące działanie beta-adrenolityków może wystąpić szybciej, co prowadzi do zwiększonego ryzyka wystąpienia drgawek w tej grupie wiekowej. Pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkt 4.2) U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najmniejszej skutecznej dawki. Konieczna jest regularna kontrola lekarska pacjenta. Pacjenci z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) U pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować dawkowanie do stężenia kreatyniny we krwi lub do klirensu kreatyniny (patrz również punkt 4.2). Pacjenci z cukrzycą (patrz punkty 4.5 i 4.8) Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności regularnego kontrolowania stężenia glukozy we krwi na początku leczenia. Ostrzegawcze objawy hipoglikemii, szczególnie takie jak tachykardia, kołatanie serca i nasilone pocenie mogą być maskowane podczas leczenia betaksololu chlorowodorkiem. Łuszczyca (patrz punkt 4.8) Należy dokładnie rozważyć korzyść z zastosowania leków -adrenolitycznych u pacjentów z łuszczycą, ponieważ donoszono o zaostrzeniu objawów choroby przez te leki. Reakcje alergiczne U pacjentów skłonnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych, niezależnie od przyczyny, szczególnie spowodowanych środkami kontrastującymi zawierającymi jod lub floktafeninę (patrz punkt 4.5), lub u

pacjentów poddawanych leczeniu odczulającemu, podanie -adrenolityków może prowadzić do zaostrzenia reakcji i nieskuteczności adrenaliny podawanej w zwykle stosowanych dawkach. Znieczulenie ogólne Leki działające -adrenolitycznie zmniejszają odruchowy częstoskurcz i zwiększają ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Kontynuowanie podawania leków -adrenolitycznych zmniejsza ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca, niedokrwienia mięśnia sercowego oraz przełomu nadciśnieniowego. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent stosuje lek -adrenolityczny. - Jeżeli konieczne jest przerwanie stosowania leku -adrenolitycznego, to 48 godzin jest wystarczającym okresem czasu na ponowne uzyskanie wrażliwości na katecholaminy. - W niektórych przypadkach stosowanie leku -adrenolitycznego nie może być przerwane: - u pacjentów z niewydolnością wieńcową, którzy są w grupie ryzyka związanego z nagłym przerwaniem stosowania leków -adrenolitycznych, zalecane jest kontynuowanie leczenia, aż do czasu operacji; - w nagłych wypadkach lub jeśli przerwanie stosowania leku jest niemożliwe, należy zastosować premedykację atropiną w celu uniknięcia nadmiernego pobudzenia nerwu błędnego, jeżeli zachodzi konieczność można powtórzyć podanie atropiny; - należy stosować leki znieczulające, które w możliwie najmniejszym stopniu działają hamująco na mięsień sercowy. Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych. Okulistyka Blokada beta-adrenergiczna obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe i może powodować zakłócenia w badaniu przesiewowym w kierunku jaskry. Należy poinformować lekarza okulistę o tym, że pacjent przyjmuje betaksolol. Należy kontrolować czy u pacjentów otrzymujących ogólnoustrojowe i wewnątrzgałkowe leczenie beta-adrenolitykiem nie występuje działanie addytywne. Tyreotoksykoza Leki działające β-adrenolitycznie mogą maskować objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, świadczące o nadczynności tarczycy. Sportowcy Należy zwrócić uwagę na stosowanie produktu u sportowców, ponieważ produkt zawiera substancję czynną, która może powodować dodatni wynik testu antydopingowego. Substancje pomocnicze Produkt zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozygalaktozy. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leczenie skojarzone przeciwwskazane: Floktafenina W przypadku wstrząsu lub niedociśnienia tętniczego wywołanego floktafeniną, leki o działaniu adrenolitycznym powodują zmniejszenie reakcji kompensacyjnych ze strony układu sercowonaczyniowego. Sultopryd Zaburzenia automatyzmu serca (nasilona bradykardia) z powodu dodatkowego czynnika wywołującego bradykardię.

Niezalecane leczenie skojarzone: Amiodaron Jednoczesne stosowanie betaksololu i amiodaronu może wywołać zaburzenia automatyzmu, kurczliwości i przewodzenia mięśnia sercowego z powodu supresji współczulnych mechanizmów kompensacyjnych. Glikozydy naparstnicy Jednoczesne stosowanie z betaksololu chlorowodorkiem może wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe i prowadzić do wystąpienia bradykardii. Fingolimod Nie zaleca się jednoczesnego stosowania fingolimodu i β-adrenolityków, z powodu możliwości nasilenia bradykardii. Jeśli takie leczenie skojarzone jest konieczne, zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu pacjenta na początku leczenia, co najmniej przez noc. Leczenie skojarzone wymagające zachowania ostrożności: Halogenowe wziewne leki znieczulające Leki działające β-adrenolitycznie hamują reakcje kompensacyjne ze strony układu sercowonaczyniowego (podczas operacji blokowanie receptorów -adrenergicznych może być zniesione przez stymulację receptorów beta). Zazwyczaj nie należy przerywać stosowania leków blokujących receptory -adrenergiczne; we wszystkich przypadkach należy unikać nagłego przerwania leczenia. Należy poinformować lekarza anestezjologa o leczeniu lekami -adrenolitycznymi. Antagoniści kanału wapniowego (beprydyl, diltiazem, werapamil i mibefrandyl) Zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia, zahamowanie zatokowe), zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i niewydolność serca (działanie synergiczne). Produkty te powinny być stosowane jednocześnie tylko pod ścisłą kontrolą kliniczną i EKG, zwłaszcza na początku leczenia. Diltiazem – Zgłaszano zwiększone ryzyko wystąpienia depresji podczas jednoczesnego podawania beta-adrenolityków z diltiazemem (patrz punkt 4.8). Leki przeciwarytmiczne (propafenon i leki klasy Ia: chinidyna, hydrochinidyna i dyzopiramid) Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodzenia (tłumienie kompensacyjnych mechanizmów współczulnych). Baklofen Nasilenie działania przeciwnadciśnieniowego. Należy prowadzić regularną kontrolę ciśnienia tętniczego i jeżeli zachodzi konieczność dostosować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego. Insulina i sulfonamidy zmniejszające stężenie glukozy we krwi (patrz punkty 4.4 i 4.8) Wszystkie leki blokujące receptory -adrenergiczne mogą maskować niektóre objawy hipoglikemii, jak np.: kołatanie serca i tachykardię. Pacjenci powinni zostać ostrzeżeni oraz poinformowani o konieczności częstszego kontrolowania stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia. Lidokaina Opisano interakcje lidokainy z propranololem, metoprololem i nadololem. Zwiększenie stężenia lidokainy we krwi, które może powodować nasilenie niepożądanych objawów neurologicznych i kardiologicznych (zmniejszenie metabolizmu lidokainy w wątrobie).

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża Działanie teratogenne: nie stwierdzono działania teratogennego betaksololu chlorowodorku w badaniach przeprowadzonych na zwierzętach. Dotychczas nie donoszono o działaniu teratogennym betaksololu chlorowodorku u ludzi. Leki -adrenolityczne zmniejszają przepływ przez łożysko, co może powodować wewnątrzmaciczną śmierć płodu, niewczesny i przedwczesny poród. Ponadto u płodu mogą wystąpić objawy niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia i bradykardia). Okres noworodkowy: U noworodków matek leczonych lekami -adrenolitycznymi działanie tych leków utrzymuje się przez kilka dni po porodzie; istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań sercowych i płucnych u noworodków w okresie pourodzeniowym. W przypadku wystąpienia niewydolności serca, noworodka należy przewieźć do oddziału intensywnej terapii (patrz punkt 4.9), gdzie należy unikać podawania środków zwiększających objętość osocza (ryzyko wystąpienia ostrego obrzęku płuc). Donoszono również o występowaniu u noworodka bradykardii, zaburzenia oddychania i hipoglikemii. Stosownie do wyżej wymienionych objawów, zaleca się ścisły nadzór lekarza nad noworodkiem w specjalistycznym ośrodku (monitorowanie częstości akcji serca i stężenia glukozy we krwi przez pierwsze 3 do 5 dni życia). Dlatego stosowanie betaksololu chlorowodorku podczas ciąży jest niewskazane, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki są większe niż możliwe ryzyko dla noworodka. Karmienie piersią Betaksololu chlorowodorek przenika do mleka matki (patrz punkt 5.2). Ryzyko wystąpienia hipoglikemii i bradykardii nie zostało ocenione. Ze względu na środki ostrożności karmienie piersią podczas leczenia betaksololu chlorowodorkiem nie jest wskazane w całym okresie leczenia.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem betaksololu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy pamiętać, że w czasie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy lub uczucie zmęczenia.

4.8. Działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10) często (≥1/100 do <l/10) niezbyt często (≥1/1000 do <l/100) rzadko (≥l/10 000 do <l/1000) bardzo rzadko (<l/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Klasyfikacja układów i narządów Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zaburzenia psychiczne

Częstość Bardzo rzadko

Działanie niepożądane hipoglikemia, hiperglikemia

Często Rzadko Bardzo rzadko

astenia, bezsenność depresja omamy, splątanie, koszmary senne

Zaburzenia układu nerwowego

Zaburzenia oka Zaburzenia serca

Często Bardzo rzadko Częstość nieznana Bardzo rzadko Często Rzadko

Częstość nieznana

Zaburzenia naczyniowe

Często Rzadko

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Badania diagnostyczne

Często Rzadko

zawroty głowy, ból głowy parestezja dystalna letarg zaburzenie widzenia bradykardia - możliwa jest ciężka bradykardia niewydolność serca, spadek ciśnienia krwi, spowolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub nasilenie istniejącego bloku przedsionkowo-komorowego zahamowanie zatokowe u predysponowanych pacjentów (na przykład pacjenci w podeszłym wieku lub pacjenci, u których wystąpiła wcześniej bradykardia, zaburzenia węzła zatokowego lub blok przedsionkowokomorowy). ziębnięcie kończyn zespół Raynauda, nasilenie istniejącego chromania przestankowego skurcz oskrzeli gastalgia, biegunka, nudności i wymioty reakcje skórne, w tym wykwity łuszczycopodobne lub zaostrzenie łuszczycy (patrz punkt 4.4). pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, łysienie impotencja

Częstość nieznana Często Rzadko

pojawienie się przeciwciał przeciwjądrowych, któremu tylko w wyjątkowych przypadkach towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak układowy toczeń rumieniowaty, które przemijały po zakończeniu leczenia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego w Polsce.

4.9. Przedawkowanie

Objawy przedawkowania W zależności od stopnia zatrucia obraz kliniczny charakteryzuje się głównie objawami sercowonaczyniowymi i objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia, bradykardii, a nawet zatrzymania akcji serca, niewydolności serca i wstrząsu kardiogennego. W przypadkach przedawkowania odnotowano również zahamowanie zatokowe. Ponadto mogą wystąpić trudności w oddychaniu, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości i sporadycznie uogólnione napady drgawkowe. W przypadku wystąpienia bradykardii lub znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi należy zastosować następujące leczenie: atropina 1 do 2 mg dożylnie glukagon w dawce 1 mg, dawka ta może być powtórzona następnie, jeśli zachodzi konieczność, można podać 25 µg izoprenaliny w powolnym wstrzyknięciu dożylnym lub dobutaminę w dawce 2,5 do 10 µg/kg mc./min. Dzieci i młodzież W przypadku dekompensacji kardiologicznej u noworodków matek leczonych w ciąży lekami blokującymi receptory -adrenergiczne należy: - podać glukagon w dawce 0,3 mg/kg mc. - przewieźć noworodka do oddziału intensywnej opieki medycznej - podać izoprenalinę i dobutaminę: długotrwałe leczenie i ogólnie stosowanie dużych dawek wymaga specjalistycznego monitorowania.