Levofloxacin Noridem
ULOTKA DLA PACJENTA
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
Nazwa tego leku to Levofloxacin. Lek Levofloxacin zawiera substancję o nazwie lewofloksacyna. Należy on do grupy leków zwanych antybiotykami. Lewofloksacyna jest antybiotykiem „chinolonowym”. Działa bakteriobójczo na bakterie wywołujące zakażenia w organizmie. Lek Levofloxacin można stosować w leczeniu zakażeń:
- płuc, u pacjentów z zapaleniem płuc;
- układu moczowego, w tym nerek lub pęcherza moczowego;
- gruczołu krokowego (w przypadku długotrwałego zakażenia);
- skóry i tkanki podskórnej, w tym mięśni (czasami nazywa się je „tkankami miękkimi”). W niektórych szczególnych sytuacjach lek Levofloxacin może być stosowany, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na chorobę płuc zwaną wąglikiem, która może wystąpić po kontakcie z bakteriami wywołującymi wąglik lub aby zapobiec pogorszeniu tej choroby. 2.
Informacje ważne przed podaniem leku Levofloxacin
Kiedy nie stosować tego leku:
- Jeśli pacjent ma uczulenie na lewofloksacynę, jakikolwiek inny antybiotyk chinolonowy, taki jak: moksyfloksacyna, cyprofloksacyna lub ofloksacyna lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Objawy reakcji uczuleniowej obejmują: wysypkę, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka.
- Jeśli pacjent miał kiedykolwiek w przeszłości padaczkę.
- Jeśli u pacjenta wystąpiły kiedykolwiek problemy ze ścięgnami, np. zapalenie ścięgien, związane z leczeniem antybiotykami z grupy chinolonów (ścięgno jest „sznurem” łączącym mięśnie z kośćmi).
- Jeśli pacjent jest dzieckiem lub nastolatkiem w okresie wzrostu.
- Jeśli pacjentka jest w ciąży, może zajść w ciążę lub podejrzewa, że jest w ciąży.
- Jeśli pacjentka karmi piersią. Nie należy stosować tego leku, jeżeli którekolwiek z powyższych stwierdzeń dotyczy pacjenta. W razie wątpliwości, przed przyjęciem leku Levofloxacin należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą albo pielęgniarką. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed przyjęciem leku Levofloxacin należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą albo pielęgniarką, jeżeli:
pacjent ma 60 lat lub więcej. pacjent stosuje kortykosteroidy (nazywane czasami sterydami) – patrz punkt „Lek Levofloxacin a inne leki”. pacjent otrzymał przeszczep. pacjent miał kiedykolwiek w przeszłości drgawki (napad drgawkowy). pacjent miał w przeszłości uszkodzenie mózgu na skutek udaru lub urazu mózgu. u pacjenta występują problemy z nerkami. u pacjenta występuje niedobór enzymu o nazwie dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa. W takiej sytuacji przyjmowanie tego leku zwiększa ryzyko wystąpienia nasilonych problemów związanych z krwią. u pacjenta kiedykolwiek w przeszłości występowały zaburzenia psychiczne. u pacjenta kiedykolwiek występowały problemy z sercem: należy zachować ostrożność podczas stosowania tego leku, jeśli u pacjenta lub w wywiadzie rodzinnym stwierdzono wydłużenie odstępu QT (widoczne w zapisie EKG – w badaniu aktywności elektrycznej serca), u pacjenta występują zaburzenia elektrolitowe we krwi (zwłaszcza niskie stężenie potasu lub magnezu), bardzo wolna czynność serca (tzw. bradykardia), osłabienie mięśnia sercowego (niewydolność serca), dodatni wywiad w kierunku ataku serca (zawału serca), pacjent kobietą lub osobą w podeszłym wieku albo przyjmuje leki, które powodują nietypowe zmiany w zapisie EKG (patrz punkt „Lek Levofloxacin a inne leki”). pacjent choruje na cukrzycę. u pacjenta kiedykolwiek w przeszłości występowały problemy związane z wątrobą. pacjent choruje na miastenię (myasthenia gravis). u pacjenta występują zaburzenia dotyczące nerwów (neuropatia obwodowa). u pacjenta rozpoznano poszerzenie dużego naczynia krwionośnego (tętniak aorty lub dużej tętnicy obwodowej). w przeszłości wystąpiło u pacjenta rozwarstwienie aorty (rozdarcie ściany aorty). u pacjenta stwierdzono nieszczelne zastawki serca (niedomykalność zastawek serca). w rodzinie występowały przypadki tętniaka aorty lub rozwarstwienia aorty albo wrodzonej choroby zastawki serca, czy też inne czynniki ryzyka lub stany predysponujące [np. choroby tkanki łącznej takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, zespół Sjögrena (choroba zapalna o podłożu autoimmunologicznym) lub choroby naczyń krwionośnych takie jak zapalenie tętnic Takayasu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze lub potwierdzona miażdżyca tętnic, reumatoidalne zapalenie stawów (choroba stawów) lub zapalenie wsierdzia (zakażenie serca)]. jeśli u pacjenta po zastosowaniu lewofloksacyny kiedykolwiek wystąpiła ciężka wysypka skórna lub złuszczanie się skóry, pęcherze i (lub) owrzodzenia jamy ustnej.
Ciężkie reakcje skórne Podczas stosowania lewofloksacyny notowano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrome, SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) oraz polekową reakcję z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS).
SJS lub TEN mogą początkowo pojawiać się jako czerwonawe, podobne do tarczy, lub okrągłe plamy, często z centralnymi pęcherzami w obrębie tułowia. Mogą również wystąpić owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych oraz oczu (czerwone i obrzęknięte oczy). Te ciężkie wysypki skórne są często poprzedzone gorączką i (lub) objawami grypopodobnymi. Wysypki te mogą prowadzić do rozległego łuszczenia się skóry oraz zagrażających życiu powikłań lub mogą powodować zgon. W zespole DRESS początkowo występują objawy grypopodobne i wysypka na twarzy, a następnie rozległa wysypka z wysoką temperaturą ciała, w badaniach krwi widoczna jest zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i zwiększona liczba krwinek białych (eozynofilia) oraz powiększone węzły chłonne.
Jeśli wystąpi ciężka wysypka lub inny z tych objawów skórnych, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i zgłosić się do lekarza lub niezwłocznie uzyskać pomoc medyczną. Jeśli w przeszłości zastosowanie leków z grupy fluorochinolonów lub chinolonów wywołało u pacjenta jakąkolwiek ciężką reakcję niepożądaną, nie należy przyjmować leków przeciwbakteryjnych z grupy fluorochinolonów lub chinolonów. W takiej sytuacji należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem. Podczas stosowania tego leku należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą albo pielęgniarką:
Podczas przyjmowania lewofloksacyny, w tym po pierwszym przyjęciu, mogą wystąpić reakcje psychotyczne. W bardzo rzadkich przypadkach psychoza może ulegać progresji do myśli lub prób samobójczych. W takiej sytuacji należy przerwać stosowanie leku Levofloxacin i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. W przypadku wystąpienia nagłego silnego bólu brzucha, pleców lub bólu w klatce piersiowej, co może być objawem tętniaka i rozwarstwienia aorty, należy się natychmiast zgłosić do szpitalnego oddziału ratunkowego. Ryzyko wystąpienia tych zmian może być większe w przypadku leczenia układowymi kortykosteroidami. W przypadku wystąpienia nagłych duszności, zwłaszcza gdy pacjent leży płasko na łóżku, lub jeśli pacjent zauważy obrzęk kostek, stóp lub brzucha, lub niewystępujące wcześniej kołatanie serca (uczucie szybkiego lub nieregularnego bicia serca), należy natychmiast powiadomić lekarza. Jeśli pacjent zacznie odczuwać nagłe, mimowolne szarpnięcia, drgania mięśni lub skurcze mięśni, należy natychmiast zgłosić się do lekarza, ponieważ mogą to być objawy mioklonii. Lekarz może podjąć decyzję o przerwaniu leczenia lewofloksacyną i wdrożeniu odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia nudności, ogólnego złego samopoczucia, silnego dyskomfortu lub trwającego albo nasilającego się bólu w okolicy żołądka lub wymiotów — należy natychmiast zgłosić się do lekarza, gdyż mogą to być objawy zapalenia trzustki (ostrego zapalenia trzustki). Jeśli wystąpią: zmęczenie, bladość skóry, siniaczenie, niekontrolowane krwawienia, gorączka, ból gardła i istotne pogorszenie stanu zdrowia lub poczucie zmniejszonej odporności na zakażenia – należy natychmiast zgłosić się do lekarza, ponieważ mogą to być objawy zaburzeń krwi. Lekarz powinien monitorować stan krwi pacjenta, wykonując badanie morfologii krwi. Jeśli wystąpią nieprawidłowości w morfologii krwi, lekarz może podjąć decyzję o przerwaniu leczenia.
Rzadko może wystąpić ból i obrzęk stawów oraz stan zapalny lub zerwanie ścięgien. Ryzyko wystąpienia tych stanów jest wyższe u osób: w podeszłym wieku (mających ponad 60 lat), po przeszczepieniu narządu, z problemami z nerkami lub leczonych kortykosteroidami. Stan zapalny i zerwania ścięgien mogą wystąpić w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia, a nawet do kilku miesięcy po przerwaniu leczenia lekiem Levofloxacin. Po wystąpieniu pierwszych objawów bólu lub stanu zapalnego ścięgna (na przykład w stawie skokowym, nadgarstku, łokciu, barku lub kolanie) należy przerwać przyjmowanie leku Levofloxacin, skontaktować się z lekarzem i odciążyć bolący obszar. Należy unikać zbędnego wysiłku, gdyż może on zwiększyć ryzyko zerwania ścięgna.
W rzadkich wypadkach mogą wystąpić objawy uszkodzenia nerwów (neuropatii), takie jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie i (lub) osłabienie, zwłaszcza stóp i nóg oraz dłoni i rąk. W takim przypadku należy przerwać przyjmowanie leku Levofloxacin i natychmiast poinformować lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnej choroby. Długotrwałe, powodujące niesprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane Stosowanie leków przeciwbakteryjnych zawierających chinolony i fluorochinolony, w tym leku Levofloxacin, wiązano z wystąpieniem bardzo rzadkich, ale ciężkich działań niepożądanych, niektórych długotrwałych (trwających miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność lub potencjalnie nieodwracalnych. Należą do nich ból ścięgien, mięśni i stawów górnych i dolnych kończyn, trudności w chodzeniu, nietypowe odczucia, takie jak mrowienie, kłucie, łaskotanie, drętwienie lub pieczenie (parestezje), zaburzenia dotyczące zmysłów, w tym osłabienie wzroku, smaku i węchu oraz słuchu, depresja, zaburzenia pamięci, silne zmęczenie i poważne zaburzenia snu. Jeśli po zastosowaniu leku Levofloxacin wystąpi u pacjenta którekolwiek z tych działań niepożądanych, przed kontynuowaniem leczenia należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Pacjent i lekarz podejmą decyzję, czy kontynuować leczenie, biorąc również pod uwagę antybiotyk z innej grupy. W razie wątpliwości, czy powyższe informacje dotyczą danego pacjenta, przed przyjęciem leku Levofloxacin należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty albo pielęgniarki. Lek Levofloxacin a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Wynika to z faktu, że lek Levofloxacin może wpływać na działanie innych leków. Także inne leki mogą wpływać na działanie leku Levofloxacin. W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z leków wymienionych poniżej, gdyż ich stosowanie z lekiem Levofloxacin może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych:
- Kortykosteroidy, nazywane czasami sterydami (stosowane w stanach zapalnych); pacjent może być bardziej podatny na wystąpienie zapalenia i (lub) uszkodzenia ścięgien.
- Warfaryna – stosowana w celu rozrzedzenia krwi; pacjent może być bardziej podatny na wystąpienie krwawienia; lekarz może zlecić regularne wykonywanie badań krwi w celu sprawdzania jej krzepliwości.
- Teofilina – stosowana w problemach z oddychaniem; w przypadku przyjmowania tego leku razem z lekiem Levofloxacin istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia drgawek (napadów drgawkowych) u pacjenta.
- Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – stosowane w leczeniu bólu i stanów zapalnych, takie jak kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, fenbufen, ketoprofen, indometacyna; w przypadku przyjmowania tych leków razem z lekiem Levofloxacin, istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia drgawek (napadów drgawkowych) u pacjenta.
- Cyklosporyna – stosowana po przeszczepieniu narządu; może występować wyższe ryzyko pojawienia się działań niepożądanych cyklosporyny.
- Leki wpływające na rytm serca, co obejmuje leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu akcji serca (leki antyarytmiczne, takie jak: chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, sotalol, dofetylid, ibutylid i amiodaron), depresji (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak: amitryptylina i imipramina), zaburzeń psychicznych (leki przeciwpsychotyczne) i zakażeń bakteryjnych (antybiotyki „makrolidowe”, takie jak: erytromycyna, azytromycyna i klarytromycyna).
- Probenecyd — stosowany w leczeniu dny moczanowej; u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lekarz może zalecić stosowanie mniejszej dawki.
- Cymetydyna — stosowana w leczeniu choroby wrzodowej i zgagi; u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lekarz może zalecić stosowanie mniejszej dawki.
Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych leków, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Testy wykrywające opioidy w moczu U pacjentów przyjmujących lek Levofloxacin badania moczu pod kątem silnych leków przeciwbólowych zwanych opioidami mogą dawać fałszywie dodatnie wyniki. Jeżeli lekarz zalecił wykonanie badania moczu, należy poinformować o stosowaniu leku Levofloxacin. Testy na gruźlicę Ten lek może dawać fałszywie ujemne wyniki niektórych testów laboratoryjnych wykorzystywanych do wykrywania bakterii wywołujących gruźlicę. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy stosować tego leku, jeśli:
- pacjentka jest w ciąży, może zajść w ciążę lub podejrzewa, że jest w ciąży.
- pacjentka karmi piersią lub planuje karmienie piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Po przyjęciu leku Levofloxacin mogą występować działania niepożądane, w tym zawroty głowy, senność, uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego) lub zaburzenia widzenia. Niektóre z tych działań mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkość reakcji. W takim wypadku nie należy prowadzić pojazdów ani wykonywać czynności, które wymagają wysokiego poziomu uwagi. Lek Levofloxacin zawiera sód Ten lek zawiera 177,1 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdej 250 mg dawce. Odpowiada to 8,85% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. 3.
Jak podawany jest lek Levofloxacin
Jak podawany jest lek Levofloxacin
- Levofloxacin to lek przeznaczony do użytku szpitalnego.
- Zostanie podany przez lekarza lub pielęgniarkę w postaci wstrzyknięcia. Wstrzyknięcie wykonuje się do jednej z żył pacjenta i będzie trwało pewien czas (nazywane jest to infuzją dożylną).
- W przypadku dawki 250 mg leku Levofloxacin, infuzja powinna trwać co najmniej 30 minut.
- W przypadku dawki 500 mg leku Levofloxacin, infuzja powinna trwać co najmniej 60 minut.
- Lekarz będzie uważnie monitorował tętno i ciśnienie krwi pacjenta, ponieważ bardzo szybkie bicie serca i chwilowe obniżenia ciśnienia tętniczego krwi są możliwymi działaniami niepożądanymi, które obserwowano w trakcie infuzji podobnych antybiotyków. Jeśli podczas infuzji ciśnienie krwi pacjenta znacząco obniży się, infuzja zostanie natychmiast przerwana. Jaka dawka leku Levofloxacin jest podawana Jeśli pacjent nie ma pewności, dlaczego otrzymuje lek Levofloxacin lub ma jakiekolwiek pytania odnośnie do stosowanej dawki leku Levofloxacin, należy porozmawiać z lekarzem, pielęgniarką lub farmaceutą.
- Lekarz zdecyduje, jaką dawkę leku Levofloxacin powinien otrzymać pacjent.
- Dawka będzie zależeć od rodzaju występującego zakażenia oraz jego lokalizacji w obrębie organizmu.
- Czas trwania leczenia będzie zależeć od stopnia nasilenia zakażenia. Pacjenci dorośli i pacjenci w podeszłym wieku
- Zapalenie płuc: 500 mg raz lub dwa razy na dobę.
Zakażenie układu moczowego, w tym nerek lub pęcherza moczowego: 500 mg raz na dobę. Zakażenie gruczołu krokowego: 500 mg raz na dobę. Zakażenia skóry i tkanki podskórnej, w tym mięśni: 500 mg raz lub dwa razy na dobę.
Pacjenci dorośli i pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek Lekarz może być zmuszony do podania mniejszej dawki. Stosowanie u dzieci i młodzieży Tego leku nie wolno podawać dzieciom i młodzieży. Ochrona skóry przed promieniowaniem słonecznym Podczas stosowania tego leku oraz przez 2 dni od zakończenia leczenia należy unikać bezpośredniego światła słonecznego, gdyż skóra staje się znacznie bardziej wrażliwa na słońce i u osób nieprzestrzegających poniższych środków bezpieczeństwa mogą wystąpić poparzenia, mrowienie lub duże pęcherze na skórze:
- należy stosować kremy z filtrem o wysokim współczynniku ochrony przeciwsłonecznej;
- należy zawsze nosić nakrycie głowy i ubranie zakrywające ręce i nogi;
- należy unikać korzystania z solarium. Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Levofloxacin Jest mało prawdopodobne, aby lekarz lub pielęgniarka podali za dużą dawkę leku. Lekarz lub pielęgniarka będzie monitorować postępy leczenia i sprawdzać podawany lek. Jeśli pacjent nie jest pewien, dlaczego otrzymuje dawkę leku, zawsze powinien o to zapytać. Podanie za dużej dawki leku Levofloxacin może wywołać następujące objawy: drgawki (napad drgawkowy), uczucie dezorientacji, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, drżenia mięśni i zaburzenia akcji serca prowadzące do nierównej pracy serca, a także mdłości (nudności). Pominięcie przyjęcia leku Levofloxacin Lekarz lub pielęgniarka będzie posiadać instrukcje dotyczące czasu podawania tego leku pacjentowi. Jest mało prawdopodobne, aby pacjent nie otrzymał tego leku tak, jak to zostało przepisane. Jeśli jednak pacjent uważa, że pominięto dawkę leku, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Przerwanie przyjmowania leku Levofloxacin Lekarz lub pielęgniarka będzie kontynuować podawanie leku Levofloxacin, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej. Zbyt wczesne odstawienie może spowodować nawrót zakażenia, zaostrzenie choroby lub nabycie przez bakterie oporności na lek. Po kilku dniach stosowania leczenia pod postacią roztworu do infuzji lekarz może zdecydować o przejścia na ten lek w postaci tabletek w celu zakończenia stosowanego cyklu leczenia. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się do lekarza, lub farmaceuty lub pielęgniarki. 4.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Te działania niepożądane mają zwykle lekkie lub umiarkowane nasilenie i często szybko ustępują. W razie wystąpienia następującego działania niepożądanego należy przerwać podawanie leku Levofloxacin i poinformować lekarza lub pielęgniarkę: Bardzo rzadko (mogą obejmować do 1 na 10 000 osób)
- Reakcja uczuleniowa. Objawy takiej reakcji mogą obejmować: wysypkę, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka.
W razie zauważenia jakiegokolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast przestać stosowanie leku Levofloxacin i poinformować lekarza lub pielęgniarkę — może wystąpić pilna konieczność podjęcia leczenia: Rzadko (mogą występować u maksymalnie 1 na 1 000 osób)
- Wodnista biegunka, która może zawierać krew i której mogą towarzyszyć kurcze brzucha i wysoka temperatura. Mogą to być objawy poważnego problemu z jelitami.
- Ból i zapalenie ścięgna lub wiązadła, co może prowadzić do zerwania. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa.
- Drgawki.
- Widzenie lub słyszenie rzeczy nieistniejących (omamy, paranoja).
- Uczucie depresji, problemy psychiczne, pobudzenie, nietypowe sny lub koszmary senne.
- Rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, nieprawidłowy skład krwi (eozynofilia), powiększone węzły chłonne i objęcie innych narządów organizmu (polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi, znana również jako DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek). Patrz punkt 2.
- Zespół związany z nieprawidłowym wydalaniem wody i niskim stężeniem sodu (SIADH).
- Obniżenie stężenia cukru we krwi (hipoglikemia) lub obniżenie stężenia cukru we krwi prowadzące do śpiączki (śpiączka hipoglikemiczna). Jest to ważne w przypadku osób chorujących na cukrzycę. Bardzo rzadko (mogą obejmować do 1 na 10 000 osób)
- Pieczenie, mrowienie, ból lub drętwienie. Mogą to być objawy stanu zwanego neuropatią. Nieznana częstość występowania (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych)
- Ciężkie wysypki skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Te stany mogą występować jako czerwonawe plamki przypominające tarczę lub okrągłe plamy, często z centralnymi pęcherzami na tułowiu, złuszczanie skóry, wrzody jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu, co może poprzedzać gorączka i występowanie objawów grypopodobnych. Patrz punkt 2.
- Utrata apetytu, zażółcenie skóry i białkówek oczu, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub tkliwość uciskowa brzucha. Mogą to być objawy problemów z wątrobą, łącznie z niewydolnością wątroby prowadzącą do śmierci.
- Zmiany opinii i sposobu myślenia (reakcje psychotyczne) z ryzykiem myśli lub działań samobójczych.
- Nudności, ogólne złe samopoczucie, dyskomfort lub ból w okolicy brzucha lub wymioty. Mogą być to objawy zapalenia trzustki (ostrego zapalenia trzustki). Patrz punkt 2. Jeśli podczas stosowania leku Levofloxacin u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek zmiany dotyczące oczu, należy niezwłocznie skonsultować się z okulistą. Z podawaniem antybiotyków z grupy chinolonów i fluorochinolonów wiązały się bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających nawet miesiące lub lata) lub trwałych polekowych reakcji niepożądanych, takich jak zapalenia ścięgien, zerwanie ścięgna, ból stawów, ból w kończynach, trudności w chodzeniu, nieprawidłowe odczucia, takie jak mrowienie, łaskotanie, kłucie, pieczenie, drętwienie lub ból (neuropatia), zmęczenie, zaburzenia pamięci i koncentracji, skutki dla zdrowia psychicznego (które mogą obejmować zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresję i myśli samobójcze), a także osłabienie słuchu, wzroku, smaku i węchu. Niektóre z nich występowały niezależnie od istniejących czynników ryzyka. U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki poszerzenia i osłabienia ściany tętnicy lub rozerwania ściany tętnicy (tętniaki i rozwarstwienia), które mogą zakończyć się pęknięciem i doprowadzić do zgonu, a także przypadki niedomykalności zastawek serca. Patrz również punkt 2.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli którekolwiek z wymienionych działań niepożądanych się nasili lub utrzymuje się dłużej niż kilka dni: Częste (mogą występować u maksymalnie 1 na 10 osób)
- Problemy ze snem.
- Ból głowy, zawroty głowy.
- Nudności, wymioty i biegunka.
- Zwiększona aktywność niektórych enzymów wątrobowych we krwi.
- Reakcje w miejscu podania infuzji.
- Zapalenie żyły. Niezbyt częste (mogą występować u maksymalnie 1 na 100 osób)
- Zmiany liczby innych bakterii lub grzybów, zakażenie drożdżakowe (wywoływane przez grzyby z rodzaju Candida), które może wymagać leczenia.
- Zmiana liczby krwinek białych (leukopenia, eozynofilia), stwierdzana w pewnych badaniach krwi.
- Napięcie (niepokój), dezorientacja, nerwowość, senność, drżenie i wrażenie wirowania (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego).
- Spłycony oddech (duszność).
- Zmiany w odczuwaniu smaku, utrata apetytu, rozstrój żołądka lub niestrawność, ból okolicy żołądka, wzdęcia lub zaparcie.
- Świąd i wysypka skórna, silny świąd lub pokrzywka, nadmierne pocenie.
- Ból stawów ból lub mięśni.
- Nieprawidłowe wyniki badań krwi wskazujące na problemy z wątrobą (podwyższenie stężenia bilirubiny) lub nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny).
- Ogólne osłabienie. Rzadko (mogą występować u maksymalnie 1 na 1 000 osób)
- Łatwiejsze powstawanie siniaków i łatwiejsze krwawienie na skutek zmniejszenia liczby płytek krwi (małopłytkowość).
- Obniżenie liczby krwinek białych (neutropenia).
- Nasilona reakcja immunologiczna (nadwrażliwość).
- Mrowienie w rękach i stopach (parestezje).
- Problemy ze słuchem (szumy uszne) lub wzrokiem (niewyraźne widzenie).
- Nietypowo szybkie bicie serca (tachykardia) lub niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie tętnicze).
- Osłabienie mięśni, co ma znaczenie u osób z miastenią (rzadka choroba układu nerwowego).
- Zmiany w zakresie czynności nerek i sporadycznie niewydolność nerek, która może wynikać z reakcji uczuleniowej nerek (o nazwie śródmiąższowe zapalenie nerek).
- Gorączka.
- Ostro odgraniczone, rumieniowe plamy z pęcherzami lub bez, rozwijające się w ciągu godzin po podaniu lewofloksacyny i, po wygojeniu, pozostawiające przebarwienia pozapalne. Podczas kolejnego podania lewofloksacyny plamy te zwykle powstają w tym samym miejscu na skórze lub błonach śluzowych.
- Zaburzenia pamięci. Nieznana częstość występowania (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- Obniżenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość): może powodować bladość lub zażółcenie skóry na skutek uszkodzenia krwinek czerwonych; obniżenie liczby wszystkich rodzajów krwinek (pancytopenia).
- Zaprzestanie wytwarzania przez szpik kostny nowych krwinek, co może spowodować zmęczenie, zmniejszoną zdolność do zwalczania zakażeń i niekontrolowane krwawienia (niewydolność szpiku kostnego).
- Gorączka, ból gardła i nieustępujące złe samopoczucie ogólne. Przyczyną może być obniżenie liczby krwinek białych (agranulocytoza).
Zatrzymanie krążenia (wstrząs podobny do wstrząsu anafilaktycznego). Podwyższenie stężenia cukru we krwi (hiperglikemia). Jest to ważne w przypadku osób chorujących na cukrzycę. Zmiany węchu, utrata węchu lub smaku (omamy węchowe, brak węchu, brak smaku). Uczucie silnego podekscytowania, podniecenia, pobudzenia lub entuzjazmu (mania). Problemy z poruszaniem się i chodzeniem (dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe). Przemijająca utrata przytomności lub zasłabnięcie (omdlenie). Przemijająca utrata widzenia, zapalenie oka. Zaburzenia lub utrata słuchu. Nieprawidłowy, szybki rytm serca, zagrażający życiu nieregularny rytm serca, w tym zatrzymanie bicia serca, zmiana rytmu serca (tzw. „wydłużenie odstępu QT” widoczne w zapisie EKG, tj. badaniu aktywności elektrycznej serca). Trudności z oddychaniem lub świszczący oddech (skurcz oskrzeli). Reakcje uczuleniowe płuc. Zapalenie trzustki. Zapalenie wątroby. Zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne i promieniowanie ultrafioletowe (uczulenie na światło), przebarwienia (hiperpigmentacja) skóry. Zapalenie naczyń rozprowadzających krew po organizmie na skutek reakcji uczuleniowej. Zapalenie tkanki wyściełającej wnętrze jamy ustnej (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej). Zerwanie i rozpad mięśni (rabdomioliza). Zaczerwienienie i obrzęk stawów (zapalenie stawów). Ból, w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn. Nagłe, mimowolne szarpnięcia, drgania mięśni lub skurcze mięśni (mioklonie). Napady porfirii u pacjentów z porfirią (bardzo rzadka choroba metaboliczna). Utrzymujący się ból głowy z niewyraźnym widzeniem lub bez zaburzeń widzenia (łagodne nadciśnienie śródczaszkowe).
Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym wszelkie działania niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C PL-02 222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również pomiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na torebce, butelce lub pudełku tekturowym po słowie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Butelki owinięte folią: Przechowywać butelkę w zewnętrznej torebce, aby chronić butelkę przed światłem. Wykorzystać natychmiast po wyjęciu z torebki.
Butelki nieowinięte folią należy przechowywać w pudełku tekturowym, aby były chronione przed światłem. Wykorzystać natychmiast po wyjęciu z pudełka tekturowego. Podczas infuzji nie jest wymagana ochrona przed światłem. Po otwarciu butelki infuzyjnej (perforacji gumowego korka) należy natychmiast zużyć roztwór, aby zapobiec ewentualnemu skażeniu bakteryjnemu. Nie należy stosować tego leku, jeżeli roztwór nie jest przezroczysty i (lub) zawiera cząstki stałe. Żadnych leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać pielęgniarkę lub farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. 6.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Levofloxacin Substancją czynną leku jest lewofloksacyna. Lek Levofloxacin jest dostępny w 100 mL butelkach polipropylenowych zawierających 500 mg lewofloksacyny w postaci lewofloksacyny półwodnej. Każdy mL roztworu do infuzji zawiera 5 mg lewofloksacyny. Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek (do ustalenia pH), kwas solny (do ustalenia pH) i woda do wstrzykiwań. Jak wygląda lek Levofloxacin i co zawiera opakowanie Lek Levofloxacin jest przezroczystym, zielonkawożółtym roztworem niezawierającym cząstek stałych. Zawierają go plastikowe, polipropylenowe butelki z formowaną plastikową zakrętką, gumową uszczelką (typu II) i pierścieniem zaciskowym lub zatyczką z podwójnymi portami zawierającą wewnątrz gumową uszczelkę typu II (od wewnątrz) i dwa pierścienie zaciskowe (od zewnątrz). Każda 100 mL butelka jest umieszczona w metalizowanej plastikowej torebce. Dostępne są opakowania tekturowe zawierające po 10 butelek. Lub: 100 mL butelki zapakowane w pudełko tekturowe. Dostępne opakowania zawierające po 1 lub 10 butelek. Nie wszystkie wielkości opakowań mogą znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Podmiot odpowiedzialny: Noridem Enterprises Limited Makariou & Evagorou 1 Mitsi Building 3, Office 115 1065 Nikozja Cypr Tel.:+302108161802, Faks: +302108161587 Wytwórca: Demo S.A. Pharmaceutical Industry 21st Km National Road Athens Lamia 145 68 Kryoneri Grecja
Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Niemcy LEVOfloxacin 5mg/ml Infusionslösung Austria Levofloxacin Noridem 5 mg/ml Infusionslösung Irlandia Levofloxacin 5 mg/ml Solution for infusion Hiszpania Levofloxacino Kern Pharma 5 mg/ml solución para perfusión EFG Cypr Levofloxacin Noridem 5 mg/mL Διάλυμα για έγχυση Levofloxacin Noridem 5 mg/ml solution pour perfusion / infusionslösung / Belgia oplossing voor infusie Dania Levofloxacin Noridem Finlandia Levofloxacin Noridem 5 mg/ml infuusioneste, liuos Francja LEVOFLOXACIN NORIDEM 5 mg/ml solution pour perfusion Węgry Levofloxacin Noridem 5 mg/ml oldatos infúzió Włochy Levofloxacina Noridem Holandia Levofloxacine Noridem 5 mg/ml oplossing voor infusie Norwegia Levofloxacin Noridem Polska Levofloxacin Noridem Rumunia Levofloxacin Noridem 5 mg/ml soluţie perfuzabilă Szwecja Levofloxacin Noridem Data ostatniej aktualizacji ulotki
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Levofloxacin Noridem
W jakim celu stosuje się lek Levofloxacin Noridem?
Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem jest wskazany do stosowania u osób dorosłych w leczeniu wymienionych niżej zakażeń (patrz punkty 4.4 i 5.1):
- Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia układu moczowego (patrz punkt 4.4).
- Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
- Płucna postać wąglika: profilaktyka poekspozycyjna (po kontakcie z bakteriami) i leczenie (patrz punkt 4.4).
Jaka jest substancja czynna leku Levofloxacin Noridem?
Substancją czynną leku Levofloxacin Noridem jest Levofloxacini hemihydras 5.12 mg/ml. Kod ATC: J01MA12.
Jak stosować lek
Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem, roztwór do infuzji, podaje się w powolnej infuzji dożylnej raz lub dwa razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i stopnia ciężkości zakażenia oraz wrażliwości domniemanego drobnoustroju wywołującego zakażenie. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Levofloxacin Noridem?
Produktu leczniczego Levofloxacin Noridem nie wolno stosować:
- u pacjentów z nadwrażliwością na lewofloksacynę lub inne chinolony lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1;
- u pacjentów z padaczką;
- u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku problemów ze ścięgnami związanymi ze stosowaniem fluorochinolonów;
- u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu;
- w okresie ciąży;
- u kobiet karmiących…
Czy lek Levofloxacin Noridem można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu w odniesieniu do toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem jest wskazany do stosowania u osób dorosłych w leczeniu wymienionych niżej zakażeń (patrz punkty 4.4 i 5.1):
- Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek i powikłane zakażenia układu moczowego (patrz punkt 4.4).
- Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
- Płucna postać wąglika: profilaktyka poekspozycyjna (po kontakcie z bakteriami) i leczenie (patrz punkt 4.4). W przypadku wymienionych poniżej zakażeń, produkt leczniczy Levofloxacin Noridem należy stosować wyłącznie, gdy użycie innych leków przeciwbakteryjnych powszechnie zalecanych do leczenia tych zakażeń uzna się za niewłaściwe.
- Pozaszpitalne zapalenie płuc;
- Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem, roztwór do infuzji, podaje się w powolnej infuzji dożylnej raz lub dwa razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i stopnia ciężkości zakażenia oraz wrażliwości domniemanego drobnoustroju wywołującego zakażenie. Po początkowym podawaniu produktu leczniczego Levofloxacin Noridem w infuzji dożylnej, leczenie można zakończyć, stosując produkt leczniczy w odpowiedniej postaci doustnej uznanej za odpowiednią dla danego pacjenta, zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla tabletek powlekanych. Ze względu na biorównoważność postaci dożylnej i doustnej, można zastosować takie same dawki. Dawkowanie Niżej przedstawiono zalecane dawkowanie produktu leczniczego Levofloxacin Noridem:
Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >50 mL/min) Wskazanie
Schemat dawkowania dobowego (zależnie od ciężkości zakażenia)
Całkowity czas trwania leczenia1 (zależnie od ciężkości zakażenia)
Pozaszpitalne zapalenie płuc
500 mg raz lub dwa razy na dobę
7–14 dni
Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek
500 mg raz na dobę
7–10 dni
Powikłane zakażenia układu moczowego
500 mg raz na dobę
7–14 dni
Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego
500 mg raz na dobę
28 dni
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich
500 mg raz lub dwa razy na dobę
7–14 dni
Płucna postać wąglika
500 mg raz na dobę
8 tygodni
Czas trwania leczenia obejmuje leczenie dożylne i doustne. Czas do zmiany leczenia dożylnego na doustne zależy od stanu klinicznego pacjenta, ale zwykle wynosi od 2 do 4 dni.
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤50 mL/min) Schemat dawkowania: 250 mg/24 h
500 mg/24 h
500 mg/12 h
Klirens kreatyniny
Pierwsza dawka: 250 mg
Pierwsza dawka: 500 mg
Pierwsza dawka: 500 mg
50–20 mL/min
następnie: 125 mg/24 h
następnie: 250 mg/24 h
następnie: 250 mg/12 h
19–10 mL/min
następnie: 125 mg/48 h
następnie: 125 mg/24 h
następnie: 125 mg/12 h
< 10 mL/min (w tym pacjenci poddawani hemodializie i ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej)1
następnie: 125 mg/48 h
następnie: 125 mg/24 h
następnie: 125 mg/24 h
Żadne dodatkowe dawki nie są konieczne po zakończeniu hemodializy lub ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Dostosowanie dawki nie jest konieczne, ponieważ lewofloksacyna nie jest metabolizowana w wątrobie w istotnym stopniu, a wydalana jest głównie przez nerki. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki z przyczyn innych niż zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.4 „Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna” oraz „Wydłużenie odstępu QT”). Dzieci i młodzież
Stosowanie produktu leczniczego Levofloxacin Noridem jest przeciwwskazane u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu (patrz punkt 4.3). Sposób podawania Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem jest przeznaczony do podawania wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej; można go podawać raz lub dwa razy na dobę. Infuzja musi trwać co najmniej 30 minut w przypadku podawania dawki 250 mg lub 60 minut w przypadku podawania dawki 500 mg produktu leczniczego Levofloxacin Noridem (patrz punkt 4.4). Informacje dotyczące niezgodności przedstawiono w punkcie 6.2, a dotyczące zgodności z innymi roztworami do infuzji w punkcie 6.6.
4.3. Przeciwwskazania
Produktu leczniczego Levofloxacin Noridem nie wolno stosować:
- u pacjentów z nadwrażliwością na lewofloksacynę lub inne chinolony lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1;
- u pacjentów z padaczką;
- u pacjentów z dodatnim wywiadem w kierunku problemów ze ścięgnami związanymi ze stosowaniem fluorochinolonów;
- u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu;
- w okresie ciąży;
- u kobiet karmiących piersią.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości podczas stosowania produktów zawierających chinolony lub fluorochinolony występowały ciężkie działania niepożądane (patrz punkt 4.8). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również punkt 4.3). Ryzyko rozwoju oporności Jest bardzo prawdopodobne, że metycylinooporne szczepy S. aureus (MRSA) są także oporne na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Dlatego nie zaleca się stosowania lewofloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych lub prawdopodobnie wywołanych przez MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość drobnoustrojów na lewofloksacynę (a leki przeciwbakteryjne zwykle stosowane w leczeniu zakażeń MRSA zostały uznane za nieodpowiednie). Oporność E. coli (najczęstszego patogenu związanego z zakażeniem dróg moczowych) na fluorochinolony jest różna w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Podczas przepisywania leku zaleca się brać pod uwagę lokalne występowanie oporności E. coli na fluorochinolony. Płucna postać wąglika Stosowanie u ludzi opiera się na wynikach badań wrażliwości in vitro Bacillus anthracis oraz na wynikach badań na zwierzętach wraz z ograniczonymi danymi dotyczącymi stosowania u ludzi. Prowadzący leczenie lekarze powinni się odnieść do krajowych i/lub międzynarodowych wytycznych dotyczących leczenia zakażenia wąglikiem. Długotrwałe, powodujące niesprawność i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane U pacjentów otrzymujących antybiotyki chinolonowe i fluorochinolonowe, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych leków, wpływających na różne (niekiedy wiele) układy i narządy (układ mięśniowoszkieletowy, układ nerwowy, sprawność psychiczna i zmysły). Stosowanie lewofloksacyny należy przerwać natychmiast po wystąpieniu pierwszych przedmiotowych lub podmiotowych objawów jakiegokolwiek ciężkiego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić zwrócenie się do lekarza przepisującego leczenie w celu uzyskania porady (patrz punkt 4.8).
Czas trwania infuzji Należy przestrzegać zalecanego czasu infuzji lewofloksacyny: dawkę 250 mg podaje się przez co najmniej 30 minut, zaś dawkę 500 mg produktu leczniczego Levofloxacin Noridem podaje się przez co najmniej 60 minut. Wiadomo, że podczas infuzji ofloksacyny może wystąpić tachykardia i czasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Rzadko znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zapaść krążeniową. Jeśli podczas infuzji lewofloksacyny (l-izomer ofloksacyny) wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, infuzję należy natychmiast przerwać. Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna (zwłaszcza, ale nie tylko, ścięgna Achillesa), czasami obustronne, może wystąpić już w ciągu 48 godzin po rozpoczęciu leczenia chinolonami i fluorochinolonami a występowanie tego problemu zgłaszano nawet do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko zapalenia ścięgna i zerwania ścięgna jest zwiększone u pacjentów otrzymujących lewofloksacynę w dawce dobowej 1000 mg, pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządu miąższowego i u pacjentów jednocześnie leczonych kortykosteroidami. Z tego powodu należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Po wystąpieniu pierwszych objawów zapalenia ścięgna (tj. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lewofloksacyną należy przerwać i rozważyć zastosowanie alternatywnej terapii. Należy rozpocząć odpowiednie leczenie chorej kończyny, np. zastosować jej unieruchomienie. W przypadku wystąpienia objawów choroby dotyczącej ścięgien nie należy stosować kortykosteroidów. Mioklonie U pacjentów otrzymujących lewofloksacynę zgłaszano przypadki mioklonii (patrz punkt 4.8). Ryzyko wystąpienia mioklonii jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie zostanie dostosowana zgodnie z klirensem kreatyniny. Po pierwszym wystąpieniu mioklonii należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Choroba związana z Clostridium difficile Biegunka, zwłaszcza ciężka, uporczywa i/lub z krwią, występująca podczas lub po zakończeniu leczenia lewofloksacyną (także kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby związanej z Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile-associated disease, CDAD). Nasilenie CDAD może sięgać od lekkiego do zagrażającego życiu, a najcięższą jej postacią jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.8). Dlatego ważne jest rozważenie takiego rozpoznania u pacjentów, u których ciężka biegunka wystąpiła w trakcie leczenia lub po zakończeniu leczenia lewofloksacyną. Podejrzenie lub potwierdzenie CDAD stanowi podstawę do natychmiastowego przerwania stosowania lewofloksacyny i niezwłocznego rozpoczęcia odpowiedniego leczenia. Stosowanie produktów leczniczych hamujących perystaltykę jelit jest w tej sytuacji przeciwwskazane. Pacjenci ze skłonnością do napadów drgawkowych Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywołać napady drgawkowe. Stosowanie lewofloksacyny jest przeciwwskazane u pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.3) oraz, podobnie jak inne chinolony, należy ją stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów ze skłonnością do napadów drgawkowych lub otrzymujących jednocześnie substancje czynne obniżające mózgowy próg drgawkowy, takie jak teofilina (patrz punkt 4.5). W razie wystąpienia napadu drgawkowego (patrz punkt 4.8) należy przerwać leczenie lewofloksacyną. Pacjenci z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej Pacjenci z utajonym lub rzeczywistym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej mogą być podatni na wystąpienie reakcji hemolitycznej podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności zastosowania u nich lewofloksacyny należy monitorować, czy nie występuje u tych pacjentów hemoliza.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zmodyfikować dawkę produktu leczniczego Levofloxacin Noridem (patrz punkt 4.2). Reakcje nadwrażliwości Lewofloksacyna może powodować ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy do wstrząsu anafilaktycznego włącznie), niekiedy po podaniu pierwszej dawki (patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub lekarzem pogotowia ratunkowego, który zastosuje odpowiednie działania ratujące życie. Ciężkie skórne działania niepożądane W związku ze stosowaniem lewofloksacyny zaobserwowano ciężkie skórne działania niepożądane (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), w tym toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN, znane również jako zespół Lyella), zespół StevensaJohnsona (SJS) oraz polekową reakcję z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), które mogą stanowić zagrożenie życia lub powodować zgon (patrz punkt 4.8). Podczas przepisywania leku należy poinformować pacjentów o objawach podmiotowych i przedmiotowych ciężkich reakcji skórnych oraz należy ich uważnie monitorować. W razie pojawienia się objawów podmiotowych i przedmiotowych sugerujących występowanie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywną metodę leczenia. Nie należy nigdy ponownie rozpoczynać leczenia lewofloksacyną, jeżeli w związku ze stosowaniem lewofloksacyny u danego pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS. Dysglikemia Podobnie, jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano zaburzenia stężenia glukozy we krwi, w tym zarówno hipoglikemię, jak i hiperglikemię, występujące częściej u pacjentów w podeszłym wieku, zwykle u chorych na cukrzycę jednocześnie stosujących doustny lek hipoglikemizujący (np. glibenklamid) albo insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U chorych na cukrzycę zaleca się uważne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz punkt 4.8). Leczenie lewofloksacyną należy niezwłocznie przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia poziomu glukozy we krwi. Należy wówczas rozważyć wdrożenie alternatywnej terapii przeciwbakteryjnej, nieopartej na fluorochinolonach. Zapobieganie nadwrażliwości na światło Podczas leczenia lewofloksacyną zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). W celu zapobiegania nadwrażliwości na światło zaleca się, aby podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu leczenia lewofloksacyną pacjent nie narażał się niepotrzebnie na działanie silnego światła słonecznego lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy kwarcowe, solarium). Pacjenci leczeni antagonistami witaminy K U pacjentów leczonych jednocześnie lewofloksacyną i antagonistą witaminy K (np. warfaryną) należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi ze względu na możliwość zwiększenia ich wartości (PT, INR) i (lub) ryzyko krwawienia (patrz punkt 4.5). Reakcje psychotyczne U pacjentów otrzymujących chinolony, w tym lewofloksacynę, odnotowano występowanie reakcji psychotycznych. Bardzo rzadko, niekiedy już po pojedynczej dawce lewofloksacyny, postępowały one do myśli samobójczych i zachowań zagrażających bezpieczeństwu pacjenta (patrz punkt 4.8). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać podawanie lewofloksacyny natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów przedmiotowych lub podmiotowych oraz doradzić pacjentom kontakt z lekarzem prowadzącym w celu uzyskania porady. Należy rozważyć wdrożenie alternatywnej terapii przeciwbakteryjnej, nieopartej na fluorochinolonach i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Należy zachować ostrożność podczas stosowania lewofloksacyny u pacjentów z psychozą lub u pacjentów z chorobą psychiczną w wywiadzie.
Wydłużenie odstępu QT Należy zachować ostrożność podczas stosowania fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów ze znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT, takimi jak: wrodzony zespół długiego odstępu QT jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki makrolidowe, leki przeciwpsychotyczne) niewyrównane zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia) choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) Osoby w podeszłym wieku i kobiety mogą być bardziej wrażliwe na działanie leków wydłużających odstęp QT. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania u takich osób fluorochinolonów , w tym lewofloksacyny. (Patrz punkty 4.2 „Pacjenci w podeszłym wieku”, 4.5, 4.8 i 4.9). Neuropatia obwodowa U pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony zgłaszano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, z takimi objawami, jak parestezje, niedoczulica, zaburzenia czucia lub osłabienie. Pacjentów leczonych lewofloksacyną należy poinformować o konieczności zwrócenia się do lekarza przed podjęciem dalszego leczenia w razie wystąpienia objawów neuropatii (takich jak ból, wrażenie pieczenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia), w celu uniknięcia wystąpienia potencjalnie nieodwracalnej choroby (patrz punkt 4.8). Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano, głównie u pacjentów z ciężką chorobą podstawową, np. posocznicą, przypadki martwicy wątroby, aż do zakończonej zgonem niewydolności wątroby (patrz punkt 4.8). Pacjentów należy poinformować o konieczności przerwania leczenia i zwrócenia się do lekarza w razie wystąpienia przedmiotowych i podmiotowych objawów choroby wątroby, takich jak: jadłowstręt, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub tkliwość uciskowa brzucha. Zaostrzenie miastenii Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po wprowadzeniu do obrotu notowano u pacjentów z miastenią otrzymujących fluorochinolony ciężkie działania niepożądane, w tym zakończone zgonem i wymagające zastosowania oddychania wspomaganego. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny u pacjentów z miastenią w wywiadzie. Zaburzenia widzenia Jeśli u pacjenta wystąpią zaburzenia widzenia lub jakiekolwiek zmiany dotyczące oczu, należy niezwłocznie skonsultować się z okulistą (patrz punkty 4.7 i 4.8). Nadkażenie Stosowanie lewofloksacyny, zwłaszcza długotrwałe, może powodować nadmierny wzrost niewrażliwych drobnoustrojów. Jeśli podczas leczenia wystąpi nadkażenie, należy podjąć odpowiednie środki. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych U pacjentów leczonych lewofloksacyną wynik testu wykrywającego opioidy w moczu może być fałszywie dodatni. Konieczne może być potwierdzenie dodatniego wyniku bardziej swoistą metodą. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, przez co może powodować fałszywie ujemny wyniki w bakteriologicznej diagnostyce gruźlicy. Tętniak aorty i rozwarstwienie aorty oraz niedomykalność/niewydolność zastawki serca Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko tętniaka aorty i rozwarstwienia aorty po przyjęciu fluorochinolonów, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, oraz niedomykalności zastawki aortalnej i mitralnej. U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i
rozwarstwienia aorty, często powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także przypadki niedomykalności/niewydolności różnych zastawek serca (patrz punkt 4.8). Z tego względu fluorochinolony można stosować jedynie po uprzedniej starannej ocenie korzyści i ryzyka oraz po rozważeniu innych możliwości leczenia u osób, u których w wywiadzie rodzinnym stwierdzono występowanie tętniaków albo wrodzonej choroby zastawki serca lub osób z wcześniej rozpoznanym tętniakiem aorty i/lub rozwarstwieniem aorty albo chorobą zastawki serca lub obciążonych innymi czynnikami ryzyka lub stanami predysponującymi: - do wystąpienia zarówno tętniaka aorty i rozwarstwienia aorty, jak i niedomykalności/niewydolności zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo - do wystąpienia tętniaka i rozwarstwienia aorty (np. zapalenie tętnic Takayasu lub olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, rozpoznana miażdżyca czy zespół Sjögrena), lub dodatkowo - do wystąpienia niedomykalności/niewydolności zastawki serca (np. infekcyjne zapalenie wsierdzia). Ryzyko wystąpienia tętniaka i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być także wyższe u pacjentów leczonych jednocześnie układowymi kortykosteroidami. Należy pouczyć pacjenta o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w szpitalnym oddziale ratunkowym w razie wystąpienia nagłego bólu brzucha, pleców lub bólu w klatce piersiowej (patrz punkt 4.8). Pacjentów należy poinformować o konieczności niezwłocznego zwrócenia się po pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, pojawienia się kołatania serca lub obrzęku jamy brzusznej czy kończyn dolnych. Ostre zapalenie trzustki U pacjentów stosujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Należy poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których występują nudności, złe samopoczucie, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, ostry ból brzucha lub wymioty należy poddać natychmiastowej ocenie lekarskiej. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki, należy przerwać stosowanie lewofloksacyny; a w przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki, nie należy wznawiać leczenia lewofloksacyną. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku leczenia pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie (patrz punkt 4.8). Zaburzenia dotyczące krwi Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do rozwinięcia niewydolności szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, niedokrwistości hemolitycznej, trombocytopenii, niedokrwistości aplastycznej lub agranulocytozy (patrz punkt 4.8). Jeśli podejrzewa się występowanie któregokolwiek z tych zaburzeń krwi, należy monitorować morfologię krwi. W razie nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną. Zawartość sodu Ten produkt leczniczy zawiera 7,7 mmol (177,1 mg) sodu na dawkę 50 mL i 15,4 mmol (354,2 mg) sodu na dawkę 100 mL, co odpowiada 8,85% i 17,7% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Wpływ innych produktów leczniczych na produkt leczniczy Levofloxacin Noridem Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne
W badaniu klinicznym nie stwierdzono żadnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy lewofloksacyną i teofiliną. Jednak podczas jednoczesnego stosowania chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub innymi lekami obniżającymi próg drgawkowy, może dojść do znacznego obniżenia mózgowego progu drgawkowego. Stężenie lewofloksacyny podczas stosowania razem z fenbufenem było o około 13% większe, niż podczas podawania samej lewofloksacyny. Probenecyd i cymetydyna Probenecyd i cymetydyna miały statystycznie istotny wpływ na eliminację lewofloksacyny. Cymetydyna i probenecyd zmniejszały klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 24% i 34% w wyniku blokowania wydzielania lewofloksacyny do światła kanalików nerkowych. Jednakże, podczas stosowania dawek ocenianych w tym badaniu, statystycznie znamienne różnice w kinetyce nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania lewofloksacyny z produktami leczniczymi wpływającymi na wydzielanie do kanalików nerkowych, takimi jak probenecyd i cymetydyna, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Inne istotne informacje Kliniczne badania farmakologiczne wykazały, że farmakokinetyka lewofloksacyny nie ulega istotnej klinicznie zmianie podczas podawania lewofloksacyny razem z następującymi lekami: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna. Wpływ produktu leczniczego Levofloxacin Noridem na inne produkty lecznicze Cyklosporyna Okres półtrwania cyklosporyny podczas jednoczesnego stosowania z lewofloksacyną zwiększył się o 33%. Antagoniści witaminy K U pacjentów otrzymujących lewofloksacynę razem z antagonistą witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości parametrów krzepnięcia krwi (PT/INR) i/lub krwawienia o potencjalnie poważnym nasileniu. Dlatego, u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K, należy monitorować parametry krzepnięcia krwi (patrz punkt 4.4). Leki wydłużające odstęp QT Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne, patrz punkt 4.4, „Wydłużenie odstępu QT”). Inne istotne informacje W badaniu interakcji farmakokinetycznych, lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiliny (która jest wskaźnikowym substratem CYP1A2), co świadczy o tym, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu w odniesieniu do toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Jednak ze względu na brak danych dotyczących stosowania u ludzi oraz na dane doświadczalne wskazujące na ryzyko uszkodzenia przez
fluorochinolony obciążonych chrząstek organizmów w okresie wzrostu, nie wolno stosować lewofloksacyny u kobiet w ciąży (patrz punkty 4.3 i 5.3) Karmienie piersią Stosowanie produktu leczniczego Levofloxacin Noridem u kobiet karmiących piersią jest przeciwwskazane. Brak wystarczających danych dotyczących przenikania lewofloksacyny do mleka kobiet karmiących, jednak inne fluorochinolony przenikają do mleka ludzkiego. Ze względu na brak danych dotyczących stosowania u ludzi oraz na dane doświadczalne wskazujące na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony obciążonych chrząstek organizmów w okresie wzrostu, nie wolno stosować lewofloksacyny u kobiet karmiących piersią (patrz punkty 4.3 i 5.3). Płodność Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani zdolności rozrodczych szczurów.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Levofloxacin Noridem wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niektóre działania niepożądane [np. zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i (lub) obwodowego (błędnikowego), senność, zaburzenia widzenia] mogą zaburzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji pacjenta, a tym samym mogą stanowić ryzyko w sytuacjach, w których zdolności te mają szczególne znaczenie (np. prowadzenie samochodu lub obsługa maszyn).
4.8. Działania niepożądane
Poniższe informacje opierają się na danych z badań klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz na obszernym doświadczeniu po wprowadzeniu do obrotu. Częstości przedstawione w tabeli zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane zostały przedstawione według zmniejszającej się ciężkości. Klasyfikacja układów i narządów
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często (od ≥1/100 do <1/10)
Niezbyt często (od ≥1/1000 do <1/100) Zakażenie grzybicze, w tym zakażenie drożdżakowe wywoływane przez grzyby z rodzaju Candida Oporność patogenu Leukopenia Eozynofilia
Rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000)
Częstość nieznana (nie można oszacować jej na podstawie dostępnych danych)
Małopłytkowość Neutropenia
Niewydolność szpiku kostnego, w tym niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza,
Zaburzenia układu odpornościowego
Obrzęk naczynioruchowy Nadwrażliwość (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia endokrynologiczne
Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Hipoglikemia, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą Śpiączka hipoglikemicz-na (patrz punkt 4.4) Reakcje psychotyczne (przykładowo z omamami, paranoją) Depresja Pobudzenie Nietypowe sny Koszmary senne Majaczenie
Zaburzenia metabolizmu i odżywania
Jadłowstręt
Zaburzenia psychiczne*
Bezsenność
Zaburzenia lękowe Stan dezorientacji Nerwowość
Zaburzenia układu nerwowego*
Ból głowy Zawroty głowy
Senność Drżenia Zaburzenia smaku
Zaburzenia dotyczące oka
Drgawki (patrz punkt 4.3 i 4.4) Parestezje Zaburzenia pamięci
Zaburzenia widzenia, jak niewyraźne
niedokrwistość hemolityczna Wstrząs anafilaktycznya Wstrząs rzekomoanafilaktycznya (patrz punkt 4.4)
Hiperglikemia (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia psychotyczne z zachowaniami zagrażającymi bezpieczeństwu pacjenta, w tym wyobrażenia samobójcze lub próba samobójcze (patrz punkt 4.4) Mania Obwodowa neuropatia czuciowa (patrz punkt 4.4) Obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia węchu, w tym brak węchu Dyskineza Zaburzenia pozapiramidowe Brak smaku Omdlenie Łagodne nadciśnienie śródczaszkowe Mioklonie Przemijająca utrata wzroku (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia ucha i błędnika*
Zawroty głowy z uczuciem wirowania
Zaburzenia serca**
Zaburzenia naczyniowe**
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Dotyczy wyłącznie postaci podawanej dożylnie: Zapalenie naczyń żylnych
widzenie (patrz punkt 4.4)
Zapalenie naczyniówki
Szumy uszne
Utrata słuchu Zaburzenia słuchu
Tachykardia, kołatanie serca
Częstoskurcz komorowy, który może spowodować zatrzymanie akcji serca Komorowe zaburzenia rytmu serca i zaburzenia typu torsades de pointes (zgłaszane głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT), wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG (patrz punkty 4.4 i 4.9)
Niedociśnienie tętnicze
Duszność
Skurcz oskrzeli Alergiczne zapalenie płuc
Biegunka – krwotoczna, która bardzo rzadko może wskazywać na zapalenie jelit, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Zapalenie trzustki (patrz punkt 4.4) Żółtaczka i ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym
Zaburzenia żołądka i jelit
Biegunka Wymioty Nudności
Ból brzucha Niestrawność wzdęcia; Zaparcia
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zwiększenie aktywności enzymów
Wzrost stężenia
wątrobowych bilirubiny we (AlAT/ krwi AspAT, fosfataza zasadowa, GGT)
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejb
Wysypka Świąd Pokrzywka Nadmierne pocenie
Polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) (patrz punkt 4.4) Wysypka polekowa o stałej lokalizacji
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej*
Ból stawów Ból mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Wzrost stężenia kreatyniny we krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania*
Dotyczy wyłącznie postaci podawanej dożylnie: Reakcja w miejscu podania infuzji (ból,
Astenia
Choroby ścięgien (patrz punkty 4.3 i 4.4), w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa) Osłabienie siły mięśni, które może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz punkt 4.4) Ostra niewydolność nerek (np. na skutek śródmiąższowego zapalenia nerek) Gorączka
przypadki zakończone zgonem z ostrą niewydolnością wątroby, głównie u pacjentów z ciężką chorobą podstawową (patrz punkt 4.4) Zapalenie wątroby Martwica toksyczno– rozpływna naskórka; Zespół StevensaJohnsona Rumień wielopostaciowy Reakcje nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.4) Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń Zapalenie jamy ustnej Hiperpigmentacja skóry Rabdomioliza Zerwanie ścięgna (np. ścięgna Achillesa) (patrz punkty 4.3 i 4.4) Zerwanie więzadła Zerwanie mięśnia Zapalenie stawów
Ból (w tym ból pleców, w klatce piersiowej i ból kończyn)
zaczerwienienie) a Reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki. b Reakcje w w obrębie skóry i błon śluzowych mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki. Do innych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów należą napady
- porfirii u pacjentów z porfirią. *Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich polekowych działań niepożądanych wpływających na szereg (niekiedy wiele) układów i narządów oraz zmysłów (w tym takie reakcje, jak zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie powodujące parestezje i nerwobólami, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu). Niektóre z nich odnotowano niezależnie od istniejących czynników ryzyka (patrz punkt 4.4). ** U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, często powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także przypadki niedomykalności/niewydolności różnych zastawek serca (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Zgodnie z wynikami badań toksyczności na zwierzętach lub klinicznych badań farmakologicznych z zastosowaniem dawek większych niż lecznicze, najważniejszymi objawami, których można się spodziewać w następstwie ostrego przedawkowania lewofloksacyny, są objawy dotyczące ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, napady drgawkowe i wydłużenie odstępu QT. W okresie po wprowadzeniu lewofloksacyny do obrotu obserwowano objawy ze strony OUN, w tym stan dezorientacji, drgawki, mioklonie, omamy i drżenie. W razie przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe. Ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT należy monitorować zapis EKG. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, są nieskuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie ma swoistej odtrutki.