Hypoten
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Carvedilolum 25 mg), kod ATC C07AG02 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Znaleziono 9 leków z tą samą substancją.
Co to jest Hypoten i w jakim celu się go stosuje
Hypoten należy do grupy leków zwanych blokerami alfa i beta. Czynny składnik leku, karwedylol, rozszerza naczynia krwionośne, obniża ciśnienie krwi i zmniejsza opór, jaki musi pokonać serce pompując krew. Karwedylol ma również działanie uspokajające rytm pracy serca. Karwedylol zmniejsza zapotrzebowanie serca na tlen i w ten sposób łagodzi objawy dławicy. Hypoten stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej (dusznicy bolesnej). Hypoten jest również stosowany jako leczenie wspomagające w niewydolności serca, gdzie powoduje poprawę czynności serca. Uwaga: lekarz może przepisać ten lek do innego stosowania i (lub) w innej dawce, niż dawka podana w ulotce dla pacjenta. Należy zawsze przestrzegać zaleceń lekarza i instrukcji podanych w ulotce dla pacjenta.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Hypoten Jeśli pacjent ma uczulenie na karwedylol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli u pacjenta wysępuje astma lub skurcz oskrzeli. Jeśli u pacjenta występuje nieleczona lub niestabilna przewlekła niewydolność serca lub pewne typy zaburzeń układu przewodzącego serca (tzw. blok przedsionkowo-komorowy stopnia II lub III o ile pacjent nie ma wstawionego rozrusznika serca, lub tzw. zespół chorego węzła zatokowego). Jeśli u pacjenta występuje ciężkie upośledzenie czynności serca (wstrząs kardiogenny). Jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno lub bardzo niskie ciśnienie krwi. Jeśli u pacjenta występuje poważne zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej ustroju (kwasica metaboliczna, acydemia). Jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny), która nie jest leczona lekami. Jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby. 1(7)
Jeżeli pacjent jest obecnie leczony dożylnie lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia lub chorób serca (werapamil lub diltiazem). Jeśli u pacjenta występują ciężkie reakcje skórne, takie jak zmiany w obrębie skóry i błon śluzowych lub ciężkie, rozległe uszkodzenie skóry (łuszczenie się skóry).
Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Hypoten należy omówić to z lekarzem: jeśli u pacjenta występuje przewlekła niewydolność serca połączona z niskim ciśnieniem krwi, z obniżonym zaopatrzeniem serca w krew i tlen (choroba niedokrwienna serca) i stwardnieniem tętnic (miażdżyca), i (lub) z chorobą nerek. W takim przypadku należy prowadzić kontrolę czynności nerek; konieczne może być zmniejszenie dawki leku. jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. Leczenie lekiem Hypoten może maskować objawy niskiego stężenia cukru we krwi. Dlatego stężenie cukru we krwi powinno być regularnie kontrolowane. jeżeli pacjent ma poważne trudności z oddychaniem, które nie są leczone. Hypoten może zaostrzyć takie trudności oddechowe. jeżeli pacjent nosi soczewki kontaktowe. Hypoten może ograniczać wytwarzanie łez. jeżeli u pacjenta występuje zespół Raynauda (objawiający się kolejno sinieniem palców rąk i stóp, blednięciem, a następnie zaczerwienieniem wraz z bólem) lub inna choroba naczyń obwodowych. Hypoten może zaostrzyć te objawy. jeżeli u pacjenta występuje nadczynność tarczycy ze zwiększonym wytwarzaniem hormonów tarczycy. Hypoten może maskować te objawy. jeżeli pacjent przyjmuje Hypoten i ma przejść operację z zastosowaniem znieczulenia. Należy z odpowiednim wyprzedzeniem omówić tę sprawę z lekarzem odpowiedzialnym za znieczulenie. jeżeli pacjent ma bardzo niskie tętno (mniej niż 55 uderzeń na minutę). jeżeli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiła ciężka reakcja alergiczna (np. na ukąszenie owada lub pokarm) lub jeżeli pacjent przechodzi lub ma przechodzić leczenie odczulające, ponieważ Hypoten może osłabiać skuteczność leków stosowanych w leczeniu takich reakcji alergicznych. jeżeli pacjent choruje na łuszczycę. jeśli u pacjenta występuje nadczynność nadnerczy (guz chromochłonny). jeśli u pacjenta występuje nietypowa postać dusznicy bolesnej, zwana dławicą Prinzmetala, powodowana przez skurcz tętnic wieńcowych. jeśli u pacjenta występuje niestabilne lub wtórne nadciśnienie (kiedy ciśnienie krwi gwałtownie zmienia się lub gdy wysokie ciśnienie krwi spowodowane jest inną przyczyną wynikającą ze stanu ogólnego pacjenta). jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie ortostatyczne, nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania. jeśli u pacjenta występuje ostre zapalenie mięśnia sercowego. jeśli u pacjenta występuje niedrożność zastawek serca. Dzieci Brak jest wystarczających danych o skuteczności i bezpieczeństwie stosowania karwedylolu. Hypoten a inne leki Jednoczesne leczenie innymi lekami może wpływać na działanie leku Hypoten, lub lek Hypoten może wpływać na działanie innych leków. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych obecnie lub niedawno lekach, włącznie z lekami dostępnymi bez recepty. Należy pamiętać, aby poinformować lekarza o trwającym leczeniu lekiem Hypoten, jeżeli lekarz będzie przepisywać inny lek. Jest szczególnie istotne, aby poinformować lekarza, jeżeli pacjent jest obecnie leczony którymkolwiek z następujących leków: 2(7)
Digoksyna (do leczenia niewydolności serca). Karbamazepina (lek stosowany w leczeniu epilepsji). Paroksetyna, Fluoksetyna, Bupropion (leki stosowane w leczeniu depresji). Cinakalcet (lek stosowany w leczeniu nadczynności tarczycy). Flukonazol (lek stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych) Ryfampicyna (antybiotyk stosowany w leczeniu gruźlicy). Cymetydyna (lek stosowany w leczeniu wrzodów żołądka, zgagi i refluksu żołądkowego). Cyklosporyna (lek hamujący czynność układu immunologicznego, zapobiegający odrzuceniu przeszczepionego narządu, stosowany również np. w leczeniu pewnych chorób reumatycznych lub dermatologicznych). Klonidyna (lek obniżający ciśnienie krwi lub stosowany w migrenie). Werapamil, diltiazem, amiodaron (leki stosowane w leczeniu arytmii serca). Chinidyna, dyzopiramid, meksyletyna, propafenon, flekainid (tzw. leki przeciwarytmiczne klasy I). Inne leki obniżające ciśnienie krwi. Przy jednoczesnym podaniu, karwedylol może wzmocnić działanie obniżające ciśnienie przez te leki (np. antagoniści receptora alfa1), a także przez leki wywołujące spadek ciśnienia krwi jako działanie uboczne, np. barbiturany (stosowane w leczeniu padaczki), pochodne fenotiazyny (stosowane w leczeniu psychoz), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (stosowane w leczeniu depresji), leki rozszerzające naczynia oraz alkohol. Insuliny lub doustne leki przeciwcukrzycowe (obniżające stężenie cukru we krwi), bowiem ich działanie obniżające stężenie cukru może być nasilone, a objawy niskiej zawartości cukru zamaskowane. Sympatykomimetyki (leki pobudzające czynność współczulnej części autonomicznego układu nerwowego). Pochodne dihydropirydyny – blokery kanału wapniowego (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia i choroby naczyń wieńcowych, takie jak amlodypina i felodypina). Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (leki zmniejszające napięcie mięśni). Pochodne ergotaminy (lek stosowany w migrenie). Pewne leki przeciwbólowe (NLPZ-niesteroidowe leki przeciwzapalne), estrogeny (hormony) i kortykosteroidy (hormony nadnerczy), ponieważ w pewnych okolicznościach mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolu. Leki zawierające rezerpinę i inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ponieważ mogą dodatkowo zmniejszyć częstość akcji serca. Preparaty o działaniu rozszerzającym oskrzela, np. fenoterol, formoterol, salbutamol, terbutalina, salmeterol (leki wziewne rozszerzające oskrzela).
Hypoten z jedzeniem, piciem i alkoholem Hypoten może nasilać działanie alkoholu. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Istnieje ryzyko uszkodzenia nienarodzonego dziecka. Dlatego karwedylol może być stosowany podczas ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za niezbędne. Nie wiadomo czy karwedylol przenika do mleka kobiecego, w związku z tym nie powinien być zażywany w okresie karmienia piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki, podczas zmiany leków lub łącznie z alkoholem mogą wystąpić zawroty głowy i zmęczenie. Nie wiadomo, czy karwedylol stosowany w prawidłowych dawkach zaburza zdolność do kierowania pojazdami lub do obsługi maszyn. Jeżeli podczas stosowania leku pacjent będzie odczuwać zawroty głowy lub osłabienie, należy unikać prowadzenia pojazdów i innych czynności wymagających wzmożonej czujności. 3(7)
Pacjent musi osobiście podjąć decyzję, czy jest w stanie prowadzić pojazd mechaniczny lub wykonywać inne czynności wymagające wzmożonej czujności. Z uwagi na działanie leków, lub ich działania niepożądane, stosowanie leków jest jednym z czynników, które mogą osłabić zdolność do bezpiecznego wykonywania takich czynności. Opis tych działań znajduje się w innej części ulotki. Należy zapoznać się dokładnie z całą zawartością ulotki. Hypoten zawiera laktozę Ten lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skontaktować się z lekarzem przed zażyciem leku.
Jak stosować lek
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Jeżeli zdaniem pacjenta lek działa zbyt słabo lub zbyt mocno, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Tabletki należy połykać popijając co najmniej połową szklanki wody. Należy połknąć tabletkę powlekaną popijając co najmniej połową szklanki wody. Tabletki powlekane można zażywać razem z posiłkiem lub osobno. Pacjenci z niewydolnością serca powinni zawsze zażywać tabletki powlekane razem z posiłkiem, aby zmniejszyć ryzyko zawrotów głowy w przypadku nagłego wstania. Lek Hypoten jest dostępny w następujących mocach: 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg. Nadciśnienie tętnicze: Zazwyczaj stosowana dawka to 1 tabletka leku Hypoten 12,5 mg (co odpowiada 12,5 mg karwedylolu) raz na dobę przez pierwsze dwa dni, a następnie 2 tabletki leku Hypoten 12,5 mg (co odpowiada 25 mg karwedylolu) raz na dobę. Celem takiego dawkowania dostępne są również inne moce leku Hypoten. Dławica piersiowa: Zazwyczaj stosowana dawka to 1 tabletka leku Hypoten 12,5 mg (co odpowiada 12,5 mg karwedylolu) dwa razy na dobę przez dwa dni, a następnie 2 tabletki leku Hypoten 12,5 mg (co odpowiada 25 mg karwedylolu) dwa razy na dobę. Celem takiego dawkowania dostępne są również inne moce leku Hypoten. Niewydolność serca: Zazwyczaj dawka początkowa to połowa tabletki leku Hypoten 6,25 mg (co odpowiada 3,125 mg karwedylolu) dwa razy na dobę przez dwa tygodnie. Dawka może być zwiększana stopniowo, zwykle w dwutygodniowych odstępach. Może jednak wystąpić potrzeba zwiększenia lub zmniejszenia dawki. Lekarz zaleci stosowną zmianę w zależności od okoliczności. Zażycie większej niż zalecana dawki leku Hypoten W przypadku zażycia większej niż zalecana dawki leku Hypoten lub przypadkowego zażycia leku przez dziecko, należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub szpitalem, czy też zadzwonić na pogotowie w celu uzyskania oceny zagrożenia i porady co do działań, jakie należy podjąć. Objawy przedawkowania mogą obejmować uczucie osłabienia z powodu nadmiernego spadku ciśnienia krwi, wolną akcję serca, a w ciężkich przypadkach niekiedy brak pojedynczych skurczów serca. Może też wystąpić duszność, skurcz dróg oddechowych, złe samopoczucie, obniżony poziom świadomości i drgawki.
4(7)
Pominięcie zażycia leku Hypoten Jeśli pacjent zapomniał zażyć dawkę (lub więcej dawek) leku, należy zażyć następną dawkę o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej (lub większej) w celu uzupełnienia pominiętej dawki (pominiętych dawek).
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Większość działań niepożądanych jest zależna od dawki i ustępuje po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Niektóre działania niepożądane mogą wystąpić na początku leczenia i ustąpić samoistnie w trakcie dalszego leczenia. Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia któregokolwiek z następujących działań niepożądanych: wolne lub nieregularne bicie serca, zawroty głowy, osłabienie lub trudności w oddychaniu (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10), trudności w oddychaniu, astma (u pacjentów predysponowanych), obrzęk płuc (płyn w płucach) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10), ból w klatce piersiowej (dusznica bolesna) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100), reakcje alergiczne (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000), ciężkie reakcje skórne, w tym zmiany dotyczące skóry i błony śluzowej lub ciężkie uszkodzenie znacznego obszaru skóry (łuszczenie skóry) (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000). Inne działania niepożądane: Bardzo częste (występujące częściej niż u 1 pacjenta na 10): zawroty głowy (np. po szybkim wstawaniu), bole głowy, niedociśnienie, zmęczenie. Częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10): zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje przewodu moczowego, anemia, wzrost masy ciała, podwyższony poziom cholesterolu, podwyższony lub obniżony poziom glukozy we krwi u pacjentów chorych na cukrzycę, przeciążenie płynami, zatrzymanie płynów w organizmie, depresja, stany depresyjne, zaburzenia widzenia, suchość gałek ocznych, podrażnienie gałek ocznych, nadciśnienie ortostatyczne (nagły spadek ciśnienia krwi w trakcie wstawania), zaburzenia krążenia obwodowego np. zimne dłonie i stopy, choroba naczyń obwodowych, nudności, biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha, bóle kończyn, niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek u pacjentów z twardnieniem tętniczym i(lub) upośledzona czynnością nerek, zaburzenia przy oddawaniu moczu, obrzęk (opuchnięcie), ból. Niezbyt częste (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 100): zaburzenia snu, zawroty głowy, omdlenia, nietypowe samopoczucie, reakcje skórne, wypadanie włosów, impotencja.
5(7)
Rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 1 000): mała liczba płytek krwi, zatkany nos, zatwardzenie. Bardzo rzadkie (występujące u maksymalnie 1 pacjenta na 10 000): mała liczba białych krwinek, suchość w ustach, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, nietrzymanie moczu u kobiet. Zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i zmęczenie zwykle występują w stopniu łagodnym i na ogół występują na początku leczenia. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, e – mail: [email protected] Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Hypoten Substancją czynną leku jest karwedylol. Pozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, laktoza jednowodna, krospowidon, powidon K-30, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza 3cP, hypromeloza 6cP, hypromeloza 50cP, tytanu dwutlenek (E 171), trietylu cytrynian, makrogol 8000, polidekstroza. Jak wygląda lek Hypoten i co zawiera opakowanie. Tabletki powlekane 6,25 mg: białe, owalne, oznakowane „6.25” po jednej stronie, z rowkiem dzielącym po obu stronach. Tabletki powlekane 12,5 mg: białe, owalne, z rowkiem dzielącym po obu stronach, oznakowane „12.5” po jednej stronie. 6(7)
Tabletki powlekane 25 mg: białe, owalne, z rowkiem dzielącym po obu stronach, oznakowane „25” po jednej stronie. Tabletki 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg można dzielić na połowy. Wielkości opakowań dla tabletek 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg: 30 i 100 tabletek. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny Orion Corporation Orionintie 1 02200 Espoo Finlandia Wytwórca Orion Corporation, Orion Pharma Orionintie 1 02200 Espoo Finlandia Dragenopharm Apotheker Püschl GmbH Göllstraße 1 84529 Tittmoning Niemcy Data ostatniej aktualizacji ulotki: 19.11.2018
7(7)
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Nadciśnienie tętnicze samoistne. Przewlekła stabilna dławica piersiowa. Leczenie wspomapające umiarkowanej do ciężkiej stabilnej niewydołności serca.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Hypoten dostępny jest w 3 mocach: 6,25 mg; 12,5 mg i 25 mg. Nadciśnienie tętnicze samoistne: Hypoten może być stosowany w leczeniu nadciśnienia w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. Zaleca się podawanie leku raz na dobę, jednakże zalecana najwyższa dawka jednorazowa wynosi 25 mg, a zalecana najwyższa dawka dobowa wynosi 50 mg. Dorośli: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsże dwa dni. Następnie załeca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach dwutygodniowych lub większych. Pacjenci w podeszłym wieku: Zalecana dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 12,5 mg raz na dobę, co może być dawką wystarczającą do kontynuacji leczenia. Jednakże przy braku właściwej odpowiedzi MINISTERSTWO ZDROWIA 1(14) Departament Palityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa
terapeutycznej przy tej dawce, dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach dwutygodniowych lub większych. Przewlekła stabilna dławica piersiowa Dorośli: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy na dobę przez pierwsze dwa dni. Następnie zaleca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg dwa razy na dobę. W razie potrzeby dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach dwutygodniowych lub większych. Zalecana najwyższa dawka dobowa wynosi 100 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Pacjenci w podeszłym wieku: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg dwa razy. na dobę przez pierwsze dwa dni. Następnie zaleca się kontynuowanie leczenia dawką 25 mg dwa razy na dobę, co stanowi najwyższą zalecaną dawkę dobową. Niewydolność serca Leczenie umiarkowanej do ciężkiej stabilnej niewydolności serca jako leczenie wspomagające standardowe leczenie lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE, preparatami naparstnicy i (lub) lekami rozszerzającymi naczynia. Pacjent powinien być w stabilnym stanie klinicznym (brak zmian w klasyfikacji NYHA, bez hospitalizacji z powodu niewydolności serca), a podstawowe leczenie musi być stałe przez co najmniej 4 tygodnie przed włączeniem leczenia karwedylolem. Ponadto pacjent powinien mieć zmniejszoną lewokomorową frakcję wyrzutową, częstość pracy serca powinna być wyższa niż 50 uderzeń na minutę, a ciśnienie skurczowe krwi wyższe niż 85 mmHg (patrz punkt 4.3). Dawka początkowa wynosi 3,125 mg dwa razy na dobę przez dwa tygodnie. Jeżeli dawka początkowa jest dobrze tolerowana, dawka może być stopniowo zwiększana w odstępach dwutygodniowych lub większych, najpierw do 6,25 mg dwa razy na dobę, potem do 12,5 mg dwa razy na dobę, na następnie do 25 mg dwa razy na dobę. Zaleca się, aby zwiększać dawkę do najwyższego poziomu tolerowanego przez pacjenta. Najwyższa zalecana dawka wynosi 25 mg dwa razy na dobę u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 85 kg, i 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów ważących więcej niż 85 kg, pod warunkiem, że niewydolność serca nie jest ciężka. Zwiększanie dawki do 50 mg dwa razy na dobę powinno być prowadzone ostrożnie, z dokładną obserwacją medyczną pacjenta. Na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki może dojść do przejściowego nasilenia objawów niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i (lub) przyjmujących duże dawki leków moczopędnych. Zwykle nie stanowi to podstawy do przerwania leczenia, ale nie należy zwiększać dawki. Po rozpoczęciu leczenia karwedylolem lub po zwiększeniu dawki pacjent powinien być obserwowany przez lekarza/lekarza kardiologa. Przed każdym zwiększeniem dawki należy przeprowadzić badanie pacjenta pod kątem możliwych objawów pogorszenia niewydolności serca lub nadmiernego rozszerzenia naczyń (np. czynność nerek, masa ciała, ciśnienie krwi, częstość i rytm pracy serca). Pogorszenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów w ustroju należy leczyć bez zwiększania dawki środka moczopędnego, a dawki karwedylolu nie należy zwiększać do czasu ustabilizowania stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia bradykardii lub wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, należy monitorować stężenie digoksyny we krwi. W niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki karwedylolu 214) MINISTERSTWO ZDROWIA lepartament Polityki Lekowej i Farmacji 00-352 Warszawa " Miodowa
lub czasowe przerwanie leczenia. Nawet w takich przypadkach często można z powodzeniem stopniowo zwiększać dawkę karwedylolu. Jeżeli teczenie karwedylolem zostanie przerwane na dłużej niż dwa tygodnie, leczenie należy wznowić od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę i zwiększać stopniowo dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami, Niewydolność nerek. Dawkowanie musi być ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta, ale dane farmakokinetyczne nie wskazują, by dostosowanie dawkowania karwedylolu u pacjentów z niewydolnością nerek było konieczne. Umiarkowana niewydolność wątroby. Może być konieczne dostosowanie dawkowania. Dzieci i młodzież (< 18 lat). Brak jest wystarczających danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania karwedylolu. Pacjenci w podeszłym wieku Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej podatni na działanie karwedylolu, i w związku z tym powinni być szczególnie starannie obserwowani. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, a szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, odstawianie karwedylolu powinno być prowadzone stopniowo (patrz punkt 4.4). Sposób podawania. Nie ma potrzeby przyjmowania tabletek karwedylolu razem z posiłkiem. Jednakże zaleca się, aby pacjenci z niewydolnością serca przyjmowali karwedylol razem z posiłkiem, aby umożliwić spowolnienie wchłaniania i zmniejszyć ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
4.3. Przeciwwskazania
Niewydolność serca należąca do klasy IV według klasyfikacji NYHA wymagająca dożylnego leczenia lekami inotropowymi. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli (patrz punkt 4.4).
Klinicznie istotna niewydolność wątroby.
Astma oskrzelowa.
Blok przedsionkowo-komorowy stopnia drugiego lub trzeciego.
Ciężka bradykardia (czynność serca <50/min).
Wstrząs kardiogenny.
Zespół chorego węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy).
Ciężkie niedociśnienie (skurczowe ciśnienie krwi poniżej 85 mmHg).
Nadwrażliwość na karwedylol lub którąkolwiek substancję pomocniczą.
Kwasica metaboliczna.
Dławica Prinzmetala.
Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy.
Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego.
Jednoczesne dożylne leczenie werapamilem lub diltiazemem (patrz punkt 4.5).
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
3014) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul. Miodowa
Ostrzeżenia, która należy uwzględnić szczególnie przy leczeniu pacjentów z niewydolnością Serca. Zasadniczo karwedylol powinien być podawany jako lek dodatkowy do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), preparatów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Łeczenie karwedylolem można rozpocząć tylko wtedy, gdy pacjent jest leczony stałym konwencjonalnym leczeniem zasadniczym od co najmniej czterech tygodni. Pacjenci z niewyrównanymi zaburzeniami muszą zostać ustabilizowani. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, utratą elektrolitów i hipowolemią, w podeszłym wieku i pacjenci z niskim początkowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godzin po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, z uwagi na możliwość wystąpienia niedociśnienia. Niedociśnienie spowodowane nadmiernym rozszerzeniem naczyń należy początkowo leczyć przez zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Jeżeli objawy nie ustąpią, można zmniejszyć dawkę podawanego inhibitora ACE. Następnie można też zmniejszyć dawkę lub czasowo przerwać leczenie karwedylolem. Nie należy zwiększać dawki karwedylolu do czasu opanowania objawów pogorszenia niewydolności serca czy rozszerzenia naczyń. Podczas leczenia karwedylolem pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem krwi (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i uogólnioną miażdżycą i (lub) z niewydolnością nerek, obserwowano przejściowe pogorszenie czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca i tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie kontrolować czynność nerek podczas stopniowego zwiększania dawki karwedylolu. Jeżeli dojdzie do istotnego pogorszenia czynności nerek, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu lub przerwać leczenie. , Podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem i preparatem naparstnicy należy mieć na uwadze, że zarówno preparaty naparstnicy, jak i karwedylol wydłużają czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego (patrz punkt 4,5). Inne ostrzeżenia dotyczące karwedylolu i ogólnie beta-blokerów. Pacjenci z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc nie przyjmujący leków doustnych ani wziewnych nie powinni przyjmować karwedylolu, chyba że spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem. W przypadku stosowania karwedyłolu u takich pacjentów, należy ich dokładnie obserwować na początku leczenia i podczas stopniowego dostosowywania dawki. Jeżeli podczas leczenia u pacjenta wystąpią oznaki skurczu oskrzeli, dawka karwedylolu musi zostać zmniejszona. Karwedylol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy ostrej hipoglikemii; u pacjentów z cukrzycą i niewydolnością serca podczas leczenia karwedylolem mogą niekiedy wystąpić trudności z utrzymywaniem odpowiedniego stężenia glukozy we krwi. Dlatego pacjenci z cukrzycą przyjmujący karwedylol wymagają dokładnej obserwacji z zastosowaniem regularnych pomiarów stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby, dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.5). Karwedyłol może maskować przedmiotowe i podmiotowe objawy nadczynności tarczycy. Karwedylol może powodować bradykardię. Jeżeli dojdzie do zmniejszenia tętna poniżej 5$5/min i pojawią się objawy bradykardii, należy zmniejszyć dawkę karwedylolu. MINISTERSTWO ZDROWIA 4014) Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa w Miodowa
Przy jednoczesnym stosowaniu karwedylolu z blokerami kanału wapniowego, takimi jak werapami] czy diłtiazem, lub innymi lekami przeciwarytmicznymi, w szczególności arniodaronem, należy kontrolować ciśnienie krwi i zapis EKG pacjenta. Należy unikać jednoczesnego podawania dożylnego (patrz punkt 4.5). Cymetydynę można stosować jednocześnie z karwedylolem tylko z zachowaniem ostrożności, bowiem może ona nasilić działanie karwedylolu (patrz punkt 4.5). Należy uprzedzić pacjentów noszących soczewki kontaktowe o możliwości zmniejszenia wydzielania łez. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedylolu u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz przechodzących leczenie odczulające, bowiem beta-blokery mogą nasilić zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafilaktycznej. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania beta-blokerów pacjentom z łuszczycą, bowiem może dojść do zaostrzenia objawów skórnych. Ponieważ karwedylol jest beta-blokerem rozszerzającym naczynia, zaostrzenie choroby naczyń obwodowych jest mniej prawdopodobne niż przy klasycznych beta-blokerach. Jednakże doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania karwedylolu w tej grupie pacjentów jest bardzo ograniczone. To samo dotyczy pacjentów z zespołem Raynauda, lecz tu może dojść do zaostrzenia objawów. Pacjenci ze znanym słabym metabolizmem debryzochiny powinni być dokładnie obserwowani na początku leczenia (patrz punkt 5.2). Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne karwedylol nie powinien być podawany pacjentom z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym, niedociśnieniem ortostatycznym, ostrą zapalną chorobą serca, hemodynamicznie istotnym zwężeniem zastawki serca lub ujścia aorty/pnia płucnego, schyłkowym stadium choroby tętnic obwodowych oraz pacjentom leczonym jednocześnie agonistą receptora a, lub aa. Z uwagi na ujemne działanie dromotropowe karwedylol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem serca pierwszego stopnia. Beta-blokery zmniejszają ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca podczas znieczulenia, jednakże równocześnie mogą zwiększyć ryzyko niedociśnienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania pewnych leków znieczulających. Niedawne badania sugerują jednak korzystne działanie beta-blokerów na spadek okołooperacyjnej śmiertelności z przyczyn sercowych i liczby powikłań sercowo-naczyniowych. Podobnie jak w przypadku innych beta-blokerów, leczenie karwedylolem nie powinno być nagle przerywane. Odnosi się to szczególnie do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Leczenie karwedylolem powinno być odstawiane stopniowo w ciągu dwóch tygodni, np. przez zmniejszanie dawki o połowę co trzy dni. W razie potrzeby, w tym samym czasie należy rozpocząć leczenie zastępcze, aby zapobiec zaostrzeniu dławicy piersiowej. Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni zażywać tego leku.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
MINISTERSTWO ZD. 5(14) Departament Polityki kodowa A 00-952 Warszawa a u. Miodowa
Leki przeciwarytmiczne. Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzenia przewodnictwa, rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi, u pacjentów przyjmujących karwedylol i (doustnie) diltiazem, werapamil i (lub) amiodaron. Podobnie jak w przypadku innych beta- blokerów, przy jednoczesnym stosowaniu karwedylolu z blokerami kanału wapniowego, jak werapamil czy diltiazem, należy dokładnie monitorować ciśnienie krwi i EKG pacjenta z uwagi na zwiększone ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca (działanie synergistyczne). Należy również wdrożyć dokładną obserwację podczas jednoczesnego stosowania karwedylolu i któregokolwiek z leków przeciwarytmicznych klasy I lub amiodaronu (doustnie). Zgłaszano występowanie bradykardii, zatrzymanie akcji serca i migotanie komór bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia beta-blokerem pacjentów przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca w przypadku jednoczesnego dożylnego podawania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ie. Jednoczesne podawanie rezerpiny, guanetydyny, metylodopy, guanfacyny i inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości akcji serca. Zaleca się monitorowanie parametrów czynności życiowych. Pochodne dihydropirydyny. Jednoczesne podawanie pochodnych dihydropirydyny i karwedylolu powinno być prowadzone pod ścisłą obserwacją w związku ze zgłaszanymi przypadkami niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia. Azotany. Nasilenie działania hipotensyjnego. Glikozydy nasercowe. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących jednocześnie karwedylol i digoksynę zaobserwowano wzrost stężenia digoksyny w stanie równowagi o około 16% a digitoksyny o około 13%. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu podczas rozpoczynania i przerywania leczenia oraz podczas dostosowywania dawki karwedylolu. Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Karwedylol może nasilić działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagoniści receptora a) i leków o ubocznym działaniu obniżającym ciśnienie, jak barbiturany, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, oraz alkoholu. Cyklosporyna. Jednoczesne podawanie karwedylolu zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu; zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia cyklosporyny. Leki przeciwcukrzycowe włącznie z insuliną. Hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych może być nasilone. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane. Zaleca się dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. Klonidyna. W przypadku zakończenia leczenia karwedylolem i klonidyną, karwedylol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawki klonidyny. Wziewne środki znieczulające. Należy zwrócić uwagę na możliwe synergistyczne działanie inotropowe ujemne i hipotensyjne karwedylolu i leków znieczułających podczas znieczulenia. MINISTERSTWO ZDROWIA 6(14) Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa w. Miodowa
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), estrogeny i kortykosteroidy. Przeciwnadciśnieniowe działanie karwedylolu jest osłabione przez zatrzymanie wody i sodu w ustroju. Leki indukujące lub hamujące enzymy cytochromu P450. Pacjenci przyjmujący leki indukujące (np. ryfampicyna i barbiturany) lub hamujące (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperydol, werapamil, erytromycyna) enzymy cytochromu P450 wymagają dokładnego kontrolowania podczas jednoczesnego leczenia karwedylolem, bowiem stężenie karwedylolu może być odpowiednio zmniejszone przez leki indukujące i zwiększone przez leki hamujące te enzymy. Sympatykomimetyki o działaniu alfa-sympatykomimetycznym i beta-sympatykomimetycznym. Ryzyko nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii. Ergotamina. Nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania karwedylolu podczas ciąży lub laktacji. Karwedylol nie wykazał żadnego działania teratogennego w badaniach rozrodczości u zwierząt, lecz brak jest wystarczających dowodów klinicznych bezpieczeństwa jego stosowania u kobiet w ciąży (patrz punkt 5.3). Beta-blokery zmniejszają perfuzję łożyskową, co może doprowadzić do obumarcia płodu w macicy oraz niewczesnych i przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (zwłaszcza hipoglikemia, bradykardia, upośledzenie czynności oddechowej i hipotermia) u płodu lub noworodka. Istnieje podwyższone ryzyko powikłań sercowych i płucnych noworodka w okresie poporodowym. Karwedylol nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, chyba że oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu/noworodka. Leczenie powinno być przerwane na 2-3 dni przed oczekiwanym terminem porodu. Jeżeli nie jest to możliwe, noworodek musi być monitorowany przez pierwsze 2-3 dni życia. Karwedylol ma właściwości lipofilne, a zgodnie z wynikami badań na karmiących samicach zwierząt karwedylol i jego metabolity przenikają do mleka, Dlatego matki przyjmujące karwedylol nie powinny karmić piersią.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
urządzeń mechanicznych w ruchu U niektórych pacjentów może dojść do zmniejszenia czujności, zwłaszcza na początku leczenia lub podczas dostosowywania dawki. Nie stwierdzono, aby w warunkach dobrej kontroli leczenia karwedylol powodował zmniejszenie zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych.
4.8. Działania niepożądane
Działania niepożądane występują przeważnie na początku leczenia. MINISTERSTWO ZDROWIA 7014) Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa uł. Miodowa *5
Częstość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia, bradykardii i pogorszenia niewydolności serca. Obserwowany w badaniach klinicznych profil działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową jest podobny do obserwowanego u pacjentów z niewydolnością serca. Jednakże częstość występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem i dławicą piersiową jest mniejsza. Bardzo często (> 1/10) Często (2 1/100 do < 1/10) Niezbyt często ( 1/1 000 do < 1/100) Rzadko (> 1/ 10 000 do < 1/1000) Bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może zostać określona na podstawie dostępnych danych) ||. [Bardzo często | Często __ |Rzadko _____ | Bardzo rzadko | Zaburzenia Łagodna krwi i układu małopłytkowość? chłonnego Leukopenia Zaburzenia Hiperglikemia metabolizmu i | (u pacjentów z odżywiania cukrzycą)” Hi h Obrzęk Hiperwolemia || RCA GAS - lesterolemia | obwodowy Zatrzymanie płynów Zaburzenia Zaburzenia snu psychiczne Depresja Zaburzenia Omdlenie see ggg | ez | Ból głowy nerwowego Zaburzenia NR Zaburzenia Zmniejszone h Ma] CENCZYNNENN "W Podrażnienie oka Zaburzenia Osłabienie serca kurczliwości serca (w okresie Blok Obrzęk stóp dostosowywania przedsionkowo- Bradykardia dawki) komorowy Pogorszenie Dławica piersiowa niewydolności serca Zaburzenia Zaostrzenie naczyń objawów u Niedociśnienie Niewydolność pacjentów ortostatyczne krążenia cierpiących na obwodowego chromanie przestankowe lub zespół Raynauda Zaburzenia Duszność oddechowe, astmatyczna | Niedroźność nosa klatki (u podatnych 8(14) MINISTERSTWO ZDROWIA Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00.952 Warszawa ul. Mlodowa
piersiowej i pacjentów) Zaburzenia Nudności Zaparcie sA am] SĘ” en | Bóle brzucha śluzowej Jamy ustnej Zaburzenia Podwyższone wątroby i stężenie dróg transaminaz w żółciowych surowicy Zaburzenia Różnego typu skóry i tkanki reakcje skórne, np. podskórnej osutka alergiczna, pokrzywka, świąd, reakcje podobne do liszaja płaskiego, łuszczyca lub zaostrzenie się istniejących zmian łuszczycowych Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe, Bóle kończyn tkanki łącznej i kości Zaburzenia Pogorszenie nerek i dróg czynności nerek moczowych Upośledzenie czynności nerek Ostra niewydolność Trudności w nerek (głównie u oddawaniu moczu pacjentów z uogólnioną miażdżycą i (lub) zaburzeniami czynności nerek) Zaburzenia Obrzęk układu narządów Impotencja rozrodczego i | płciowych piersi Zaburzenia ogólne i stany | Obrzęk w miejscu Zmęczenie podania MINISTERSTWO ZDROWIA 9(14) Departament Polityki Lekowej i Farmacji 00-952 Warszawa ul, Młoddowa
1 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „bardzo często”.
2 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „często”.
3 W badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca częstotliwość występowania tego działania niepożądanego wynosiła „niezbyt często”.
4 W szczególności, nieselektywne beta-blokery mogą spowodować ujawnienie utajonej cukrzycy, zaostrzenie objawów jawnej cukrzycy i zakłócenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Także podczas leczenia karwedylolem mogą wystąpić, choć niezbyt często, łagodne zaburzenia równowagi stężenia glukozy (patrz też punkt 4.4).
4.9. Przedawkowanie
Objawy. Przedawkowanie może spowodować ciężkie niedociśnienie, bradykardię,
niewydolność serca, wstrząs kardiogenny i zatrzymanie akcji serca. Mogą również wystąpić
trudności w oddychaniu, skurcz oskrzeli, wymioty, obniżenie poziomu świadomości
i drgawki.
Leczenie. Oprócz standardowego postępowania należy monitorować parametry czynności
życiowych i w razie potrzeby wyrównać zaburzenia czynności w oddziale intensywnej opieki
medycznej. Można zastosować następujące leczenie wspomagające:
Atropina: 0,5 - 2 mg dożylnie (w celu leczenia ciężkiej bradykardii).
Glukagon: początkowo 1 - 10 mg dożylnie, a następnie, w razie potrzeby, w powolnym
wlewie dożylnym z szybkością 2 - 5 mg/godz. (w celu podtrzymania czynności układu
sercowo-naczyniowego).
Leki sympatykomimetyczne w zależności od ich skuteczności i masy ciała pacjenta:
dobutamina, izoprenalina lub adrenalina.
Jeżeli głównym objawem przedawkowania jest rozszerzenie naczyń obwodowych, pacjentowi
należy podać noradrenalinę lub etylefrynę. Należy w sposób ciągły monitorować krążenie
pacjenta.
W przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne należy zastosować stymulator
serca. W celu leczenia skurczu oskrzeli należy podawać pacjentowi beta-sympatykomimetyki
(wziewne lub dożylne, jeżeli wziewne nie dadzą oczekiwanego efektu) lub dożyłnie teofilinę.
W przypadku drgawek można zastosować diazepam w powolnym wstrzyknięciu dożylnym.
"_ Karwedylol wiąże się w wysokim stopniu z białkami osocza, więc nie można go usunąć
z organizmu na drodze dializy.
Ważne! W przypadkach ciężkiego przedawkowania, gdy pacjent jest w stanie wstrząsu,
leczenie podtrzymujące należy prowadzić przez wystarczająco długi czas, gdyż eliminacja
i redystrybucja karwedylolu mogą być wolniejsze niż zwykle. Okres leczenia odtruwającego
zależy od nasilenia przedawkowania; leczenie podtrzymujące musi być prowadzone do czasu
ustabilizowania się stanu pacjenta.