Hydrocortisone PHARMLINE
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Hydrocortisonum 100 mg), kod ATC H02AB09 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika Hydrocortisone PHARMLINE, 100 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji Hydrocortisonum (w postaci sodu bursztynianu) Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki 1. 2. 3. 4. 5. 6.
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
Substancja czynna leku Hydrocortisone PHARMLINE, hydrokortyzon, jest glikokortykoidem (naturalnym hormonem) wytwarzanym w korze nadnerczy człowieka. Głównym działaniem hydrokortyzonu jest zahamowanie reakcji zapalnych i immunologicznych (reakcje układu odpornościowego na obce substancje). Dodatkowo, wpływa on między innymi na metabolizm cukru i białka. Hydrocortisone PHARMLINE może być stosowany w połączeniu z innymi hormonami kory nadnerczy, gdy kora nadnerczy nie działa prawidłowo, na przykład w chorobie Addisona lub zespole nadnerczowo-płciowym. Ponadto można go stosować, jeśli kora nadnerczy nie funkcjonuje z powodu innego schorzenia. Ponadto Hydrocortisone PHARMLINE może być stosowany przez krótki czas, gdy inne środki nie pomagają lub pomagają w niewystarczającym stopniu: – w przypadku ciężkich zaostrzeń astmy, przewlekłego zapalenia oskrzeli lub rozedmy płuc; – w stanie astmatycznym (uporczywy atak astmy); – w połączeniu z innymi lekami w przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Hydrocortisone PHARMLINE – jeśli pacjent ma uczulenie na hydrokortyzon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). – jeśli u pacjenta występują ostre zakażenia wirusowe, grzybicze lub wywołane przez pasożyty tropikalne. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Hydrocortisone PHARMLINE należy najpierw wyleczyć zakażenie bakteryjne. – w przypadku choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy. – jeśli pacjent otrzymał lub ma otrzymać szczepionki zawierające żywe lub atenuowane wirusy, nie należy stosować leku Hydrocortisone PHARMLINE w dawce osłabiającej układ odpornościowy.
Tego leku nie należy wstrzykiwać: – do rdzenia kręgowego (dokanałowo) ani drogą zewnątrzoponową. Ogólne zasady dotyczące niestosowania hormonów kory nadnerczy (glikokortykoidów) oraz środki ostrożności, które powinny mieć zastosowanie podczas stosowania ogólnoustrojowej terapii glikokortykoidami, dotyczą również leku Hydrocortisone PHARMLINE. Ostrzeżenia i środki ostrożności Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych podczas stosowania glikokortykoidów wzrasta wraz ze zwiększeniem dawki i wydłużeniem czasu leczenia, dlatego zalety i wady zastosowanego leczenia zostaną starannie ocenione względem siebie podczas określania dawki i czasu trwania leczenia. Stosowania leku Hydrocortisone PHARMLINE nie należy nagle przerywać, ale stopniowo zmniejszać dawkę. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą: – Pacjenci poddawani zabiegowi chirurgicznemu, pacjenci, którzy ulegli wypadkowi, lub u których występuje zakażenie, w trakcie lub po leczeniu hydrokortyzonem, mogą wymagać leczenia szybko działającymi glikokortykoidami. – Glikokortykoidy mogą maskować objawy zakażenia, a podczas ich stosowania mogą wystąpić nowe zakażenia, ponieważ odporność pacjenta może się zmniejszyć. W przypadku zakażeń bakteryjnych lekarz najpierw określi rodzaj bakterii i wyleczy zakażenie przed zastosowaniem leczenia glikokortykoidami. – Podczas przyjmowania leków hamujących układ odpornościowy, pacjent może być bardziej podatny na zakażenia niż osoby zdrowe. – Jeśli u pacjenta wystąpił już czynnik ryzyka choroby sercowo-naczyniowej, może być on narażony na zwiększone ryzyko dodatkowych chorób sercowo-naczyniowych po dużych dawkach i długotrwałym stosowaniu leku Hydrocortisone PHARMLINE. Przykładami tego są podwyższone ciśnienie krwi i wzrost i (lub) zmniejszenie stężenia jednego lub więcej tłuszczów we krwi (lipidy, cholesterol, trójglicerydy). – Jeśli u pacjenta występuje zmniejszona zdolność serca do pompowania krwi (zastoinowa niewydolność serca). – Hydrokortyzon może spowodować podwyższenie ciśnienia tętniczego, zatrzymywanie soli i wody oraz zwiększenie wydalania potasu. Lekarz może zalecić pacjentowi stosowanie diety o niskiej zawartości soli z suplementacją potasu. Konieczne może być ograniczenie soli w diecie i suplementacja potasu. Wszystkie kortykosteroidy zwiększają wydalanie wapnia. – U pacjentów ze wstrząsem septycznym. Jest to stan spowodowany zakażeniem, charakteryzujący się gwałtownym spadkiem ciśnienia krwi, bladością, niepokojem, słabym i szybkim pulsem, wilgotną skórą i obniżonym poziomem świadomości. Rutynowe stosowanie Hydrocortisone PHARMLINE nie jest wówczas zalecane. – Podczas leczenia dużą dawką hydrokortyzonu nie należy szczepić pacjentów szczepionkami zawierającymi żywe wirusy. – Jeśli u pacjenta występuje aktywna gruźlica lub pacjent jest leczony z powodu gruźlicy, lekarz powinien dokładnie monitorować stan pacjenta podczas leczenia lekiem Hydrocortisone PHARMLINE. – Jeśli kiedykolwiek wystąpiły reakcje alergiczne z powodu stosowania leków, lekarz podejmie niezbędne środki ostrożności przed rozpoczęciem leczenia. – Jeśli u pacjenta występuje zakażenia oka spowodowane opryszczką, podczas leczenia należy wykonywać regularne kontrole u lekarza okulisty. – Leczenie kortykosteroidami może powodować odwarstwienie siatkówki oka i zaćmę. W przypadku wystąpienia niewyraźnego widzenia lub innych zaburzeń widzenia należy skontaktować się z lekarzem. – Leczenie kortykosteroidami może prowadzić do odwarstwienia siatkówki i zaćmy. – Podczas leczenia u pacjenta mogą wystąpić zmiany psychiczne, na przykład nadmierna wesołość, bezsenność, drażliwość, zmiana osobowości i depresja. – Zgłaszano przypadki gromadzenia się tłuszczu w kanale kręgowym podczas długotrwałego stosowania kortykosteroidów w dużych dawkach.
Jeśli u pacjenta występuje stan zapalny żołądka lub jelit, podwyższone ciśnienie krwi, czynny lub nieaktywny wrzód, zaburzenia czynności nerek, guz rdzenia nadnerczy, mięsak Kaposiego (pewien rodzaj raka skóry), osteoporoza, miastenia (niektóre choroby mięśni) lub zakrzepica lub pacjent ma zwiększone jej ryzyko, lekarz przepisując lek Hydrocortisone PHARMLINE powinien zachować szczególną ostrożność. Jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby, lekarz może przepisać mniejszą dawkę leku, ponieważ hydrokortyzon może wywierać u pacjenta zwiększone działanie. Jeśli u pacjenta występuje choroba Cushinga (choroba spowodowana nadmiarem hormonu kortyzolu we krwi). Jeśli pacjent ma zmniejszoną czynność tarczycy (niedoczynność tarczycy). Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca. Jeśli u pacjenta występuje choroba, której towarzyszą drgawki lub napady (np. padaczka). W przypadku stosowania niektórych leków przeciwbólowych o działaniu przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym (NLPZ). Jeśli u pacjenta występuje zapalenie trzustki, któremu towarzyszy silny ból w nadbrzuszu promieniujący do pleców oraz nudności i wymioty.
Dzieci i młodzież Długotrwałe leczenie glikokortykoidami może hamować wzrost u dzieci. Dlatego lekarz zazwyczaj stosuje u dzieci leczenie naprzemiennymi dawkami. W szczególności niemowlęta i dzieci, które są długotrwale leczone kortykosteroidami, są narażone na zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego. Duże dawki kortykosteroidów mogą powodować zapalenie trzustki u dzieci. Jeśli hydrokortyzon jest podawany wcześniakom, konieczne może być kontrolowanie czynności serca i obrazu mięśnia sercowego. Lek Hydrocortisone PHARMLINE a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, w tym lekach dostępnych bez recepty. Należy poinformować lekarza o wszelkich przyjmowanych lekach, takich jak: – Izoniazyd: stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych. – Ryfampicyna: antybiotyk stosowany w leczeniu gruźlicy. – Leki przeciwzakrzepowe (doustne leki przeciwzakrzepowe). – Barbiturany, karbamazepina i fenytoina stosowane w leczeniu padaczki. – Leki stosowane w leczeniu niektórych chorób układu nerwowego (leki antycholinergiczne). – Leki stosowane w chorobie mięśni – miastenii (antycholinesterazy). – Leki stosowane w leczeniu cukrzycy (leki przeciwcukrzycowe). – Aprepitant i fosaprepitant: stosowane w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom. – Itrakonazol i ketokonazol: stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych. – Niektóre leki mogą nasilać działanie leku Hydrocortisone PHARMLINE i lekarz może chcieć uważnie monitorować stan pacjenta przyjmującego te leki (w tym niektóre leki przeciw HIV: indynawir, rytonawir, kobicystat). – Aminoglutetimid i cyklofosfamid: stosowane w leczeniu raka. – Takrolimus: lek stosowany po przeszczepie narządu w celu zapobiegania jego odrzuceniu. – Diltiazem: stosowany w leczeniu chorób serca lub wysokiego ciśnienia krwi. – Digoksyna: lek na serce należący do grupy glikozydów nasercowych. – Estrogeny (w tym doustne leki antykoncepcyjne zawierające estrogeny). – Cyklosporyna; stosowana w leczeniu, między innymi, ciężkiego stanu zapalnego stawów (reumatoidalne zapalenie stawów), ciężkich zaburzeń skórnych związanych z łuszczącą się, suchą wysypką skórną (łuszczyca) oraz w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu. – Klarytromycyna, erytromycyna i (lub) troleandomycyna: leki stosowane w zapobieganiu lub zwalczaniu niektórych zakażeń. – Aspiryna (kwas acetylosalicylowy) i określona grupa leków przeciwbólowych, które mają również działanie przeciwzapalne i przeciwgorączkowe (NLPZ).
Leki obniżające stężenie potasu, takie jak leki moczopędne.
Hydrocortisone PHARMLINE z jedzeniem i piciem Sok grejpfrutowy może zmienić działanie leku Hydrocortisone PHARMLINE. Należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku i jednoczesnym spożywaniem soku grejpfrutowego. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Lek Hydrocortisone PHARMLINE może być stosowany zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami. W miarę możliwości należy unikać przewlekłego stosowania wyższych dawek. Karmienie piersią Kortykosteroidy przenikają do mleka kobiet karmiących piersią. Dlatego nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia kortykosteroidami, chyba że odbywa się to po konsultacji z lekarzem. Płodność Brak dowodów na to, że kortykosteroidy wpływają na płodność. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Wiele możliwych działań niepożądanych leku Hydrocortisone PHARMLINE, takich jak niewyraźne widzenie, zmiany nastroju, osłabienie mięśni i mimowolne skurcze mięśni, może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek Hydrocortisone PHARMLINE zawiera sód Lek zawiera 9,46 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w każdej fiolce. Pacjenci kontrolujący zawartość sodu w diecie powinni wziąć to pod uwagę.
Jak stosować lek
Lek Hydrocortisone PHARMLINE jest podawany przez lekarza lub pielęgniarkę. Można go podawać dożylnie (za pomocą strzykawki lub wlewu) lub domięśniowo (za pomocą strzykawki). Lekarz określi właściwą dawkę w zależności od choroby i sytuacji. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Hydrocortisone PHARMLINE Nie są znane dane dotyczące ostrego przedawkowania leku Hydrocortisone PHARMLINE. Hydrokortyzon można usuwać za pomocą dializy. Oznacza to, że w przypadku przedawkowania nadmiar hydrokortyzonu można usunąć z krwi za pomocą sztucznej nerki. Po długotrwałym wielokrotnym stosowaniu (codziennie lub kilka razy w tygodniu) u pacjenta może wystąpić zespół Cushinga (charakteryzujący się między innymi wystąpieniem twarzy posteroidowej – „księżyc w pełni”). Pominięcie zastosowania leku Hydrocortisone PHARMLINE Lekarz upewni się, że pacjent otrzyma kolejną dawkę w odpowiednim czasie. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Przerwanie stosowania leku Hydrocortisone PHARMLINE Jeśli leczenie lekiem Hydrocortisone PHARMLINE zostanie nagle przerwane lub jeśli podczas leczenia konieczna będzie operacja, wystąpi ciężkie zakażenie, kora nadnerczy może stać się mniej skuteczna. Może to spowodować ponowne pojawienie się objawów choroby, na którą pacjent jest leczony. Zwłaszcza u dzieci mogą wystąpić napady padaczkowe, zawroty głowy i ból głowy, jeśli
leczenie zostanie przerwane zbyt szybko. Dlatego lekarz zazwyczaj będzie stopniowo zmniejszał dawkę leku Hydrocortisone PHARMLINE. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poniższe działania niepożądane zgłaszano z częstością nieznaną (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): – Hydrokortyzon hamuje objawy reakcji zapalenej, które z kolei może utrudniać rozpoznanie zakażenia, może dojść do ujawnienia się nieaktywnych zakażeń i pojawienia się nowych zakażeń. – Mogą wystąpić zakażenia, które zwykle występują rzadko (zakażenia oportunistyczne). – Rak skóry (mięsak Kaposiego). – Znaczny wzrost ciśnienia krwi z powodu z powodu obrzęku rdzenia nadnerczy (guz chromochłonny). – Zwiększona liczba białych krwinek we krwi (leukocytoza). – Ciężka reakcja alergiczna na niektóre substancje, obejmująca gwałtowny spadek ciśnienia krwi, bladość, niepokój, słaby i szybki puls, wilgotną skórę i obniżony poziom świadomości w wyniku nagłego, silnego rozszerzenia naczyń (reakcja anafilaktyczna). – Nadwrażliwość na leki. – Rozwój otyłości (głowa, tułów), twarz posteroidowa („księżyc w pełni”) i wysokie ciśnienie krwi (zespół Cushinga). – Niedobór jednego lub więcej hormonów wydzielanych przez przysadkę mózgową (zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza). – Zespół związany z objawami odstawienia, które mogą wystąpić po przerwaniu leczenia kortykosteroidami (zespół odstawienia steroidów). – Zakwaszenie krwi (kwasica metaboliczna). – Zatrzymywanie soli sodowej przez nerki (retencja sodu). – Zatrzymywanie nadmiaru płynu w organizmie (retencja płynu). – Zaburzenia metabolizmu tłuszczów (dyslipidemia). – Zaburzona równowaga kwasowo-zasadowa krwi z powodu nadmiernej utraty potasu (zasadowica hipokaliemiczna). – Zmniejszona zdolność do tolerowania glukozy (zmniejszona tolerancja glukozy). – Zaburzenie regulacji stężenia cukru we krwi, pozwalające wykryć uśpioną cukrzycę lub zwiększające zapotrzebowanie na insulinę lub inne leki obniżające stężenie cukru we krwi. – Zwiększenie apetytu. – Nagromadzenie tkanki tłuszczowej w różnych częściach ciała (lipomatoza). – Zaburzenia psychiczne, takie jak nadmierna wesołość związana z posiadaniem dużej ilości energii (mania), urojenia, postrzeganie rzeczy, których nie ma (omamy) oraz ciężka choroba psychiczna (schizofrenia) charakteryzująca się stopniowymi zmianami osobowości. – Zaburzenia nastroju, takie jak obniżony nastrój, ekstremalne uczucie radości (euforia), zmienność emocjonalna, uzależnienie od narkotyków, myśli samobójcze. – Zaburzenie psychiczne. – Dezorientacja. – Lęk. – Zmiana osobowości. – Wahania nastroju. – Nietypowe zachowanie. – Bezsenność. – Drażliwość. – Zaostrzenie wcześniej istniejących zachowań psychotycznych. – Nagromadzenie tłuszczu w kanale kręgowym (tłuszczakowatość nadtwardówkowa).
Zwiększone ciśnienie w czaszce. Zwiększone ciśnienie w mózgu z obrzękiem błon śluzowych (łagodne nadciśnienie śródczaszkowe). Utrata przytomności z drżeniem mięśni (drgawki). Utrata pamięci (amnezja). Zaburzenia funkcji poznawczych, takie jak percepcja, uwaga, koncentracja, pamięć, orientacja, posługiwanie się językami i umiejętnościami (zaburzenia poznawcze). Zawroty głowy. Ból głowy. Zaburzenia siatkówki i naczyniówki (chorioretinopatia). Zaburzenia widzenia. Zmętnienie soczewki (zaćma). Zwiększenie ciśnienia w oku (jaskra). Nieprawidłowe wysunięcie gałek ocznych (wytrzeszcz). Zawroty głowy z zaburzeniami równowagi (zawroty głowy). U pacjentów z grupy ryzyka może dojść do zmniejszenia zdolności serca do pompowania krwi (zastoinowa niewydolność serca). Zwiększone krzepnięcie krwi (zakrzepica). Obniżone ciśnienie krwi (niedociśnienie tętnicze). Zwiększone ciśnienie krwi (nadciśnienie tętnicze). Zatorowość płucna. Utrzymująca się czkawka. Wrzody żołądka i (lub) dwunastnicy z możliwą perforacją i krwawieniem. Krwawienie i uszkodzenie ściany jelita (perforacja jelita). Krwawienie z żołądka Zapalenie trzustki z objawami silnego bólu w górnej części brzucha promieniującego do pleców, nudności i wymioty (zapalenie trzustki). Zapalenie przełyku z wrzodami lub bez. Ból brzucha. Wzdęcie brzucha. Biegunka. Zaburzenia trawienia z uczuciem pełności w górnej cześci brzucha, bólem żołądka, odbijaniem, nudnościami. Wymioty i zgaga (niestrawność). Nudności. Nagłe gromadzenie się płynu w skórze i błonach śluzowych (np. gardła lub języka), trudności w oddychaniu i (lub) swędzenie i wysypka skórna, często jako reakcja alergiczna (obrzęk naczynioruchowy). Nadmierne owłosienie u kobiet (hirsutyzm). Małe siniaki pod skórą (wybroczyny). Małe siniaki na błonie śluzowej (wybroczyny). Cienka, krucha i pomarszczona skóra (atrofia skóry). Zaczerwienienie skóry (rumień). Nadmierna potliwość. Blizny na skórze (rozstępy). Wysypka skórna. Swędzenie (świąd). Wysypka skórna z silnym świądem i guzkami (pokrzywka). „Młodzieńcze” wypryski na skórze (trądzik). Osłabienie mięśni. Ból mięśni (mialgia). Choroby mięśni (miopatia). Zmniejszenie tkanki mięśniowej przez nieużywanie mięśnia lub niemożność użycia mięśnia z powodu choroby układu nerwowego (zanik mięśni). Martwica kości. Odwapnienie kości (osteoporoza). Złamanie kości (złamanie patologiczne).
Choroby stawów spowodowane zaburzeniami nerwowymi (artropatia neuropatyczna). Ból stawów (artralgia). Opóźnienie wzrostu. Zapadnięcie kręgu (kompresyjne złamanie rdzenia kręgowego). Zerwanie ścięgien. Nieregularne miesiączki. Trudności w gojeniu się ran. Zatrzymywanie płynu w kończynach (obrzęki obwodowe). Zmęczenie. Ogólne złe samopoczucie, mdłości. Reakcje skórne w miejscu podania po wstrzyknięciu. Wzrost ciśnienia w gałce ocznej. Zmniejszona zdolność metabolizmu cukrów (węglowodanów), co może prowadzić do zwiększonego zapotrzebowania na insulinę lub inny lek zmniejszający stężenie cukru we krwi. Zmniejszone stężenie potasu we krwi, w ciężkiej postaci objawiające się skurczami mięśni lub osłabieniem i zmęczeniem mięśni (hipokaliemia). Zwiększone stężenie wapnia w moczu. Nieprawidłowe wyniki badań krwi (zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi). Zwiększona ilość produktów rozpadu białka we krwi (wzrost stężenia mocznika we krwi). Zaburzenia wyników skórnych testów alergicznych. Zwiększenie masy ciała.
Dodatkowe działania niepożądane, które mogą wystąpić u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat U dzieci może wystąpić zahamowanie wzrostu. U wcześniaków może wystąpić przerost mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i etykiecie po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C. Przechowywać fiokę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Po zmieszaniu leku z jałową wodą do wstrzykiwań roztwór należy zużyć natychmiast. Niewykorzystany płyn należy usunąć w bezpieczny sposób.
Lekarz sprawdzi przed podaniem, czy roztwór nie zawiera cząstek stałych i czy nie jest odbarwiony. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Hydrocortisone PHARMLINE – Substancją czynną jest hydrokortyzon. Jedna fiolka do wstrzykiwań zawiera hydrokortyzon w dawce 100 mg, w postaci hydrokortyzonu sodu bursztynianu. – Pozostałe składniki to: sodu diwodorofosforan dwuwodny, sodu diwodorofosforan bezwodny, sodu wodorotlenek. Jak wygląda lek Hydrocortisone PHARMLINE i co zawiera opakowanie Hydrocortisone PHARMLINE to biały lub prawie biały proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Znajduje się w fiolce z bezbarwnego szkła typu I, zawierającej 100 mg hydrokortyzonu, zamkniętej gumowym korkiem i zabezpieczonym aluminiowym kapslem. Hydrocortisone PHARMLINE jest dostępny w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek. Fiolka lub 2 tacki ochronne z PVC pokrytego folią PET/PE z 5 fiolkami każda pakowane są w tekturowe pudełko. Nie wszystkie wielkości opakowań mogą znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny Pharmline Company Sp. z o. o. ul. Juliana Ursyna Niemcewicza 17/11 02-306 Warszawa tel: +48 780 008 085 e – mail: [email protected] Wytwórca S.C. Rompharm Company S.R.L. 1A Eroilor street 075100 Otopeni, Ilfov County Rumunia Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Austria Hydrocortison Inresa 100 mg Pulver zur Herstellung einer Injektions/Infusionslösung Bułgaria Хидрокортизон Ромфарм 100 mg прах за инжекционен/инфузионен разтвор Hiszpania Hidrocortisona Lorien 100 mg polvo para solución para inyectable y para perfusión EFG Niemcy Hydrocortison Inresa 100 mg Pulver zur Herstellung einer Injektions/Infusionslösung Polska Hydrocortisone PHARMLINE Rumunia Hidrocortizon Rompharm 100 mg pulbere pentru soluție injectabilă/ perfuzabil Węgry HYDROCORTISON ROMPHARM 100 mg por oldatos injekcióhoz vagy infúzióhoz Data ostatniej aktualizacji ulotki:
——————————————————————————————————————-Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Dawkowanie i sposób podawania Hydrocortisone PHARMLINE może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym, domięśniowym lub w infuzji dożylnej. Preferowanym sposobem początkowego podania w nagłych przypadkach jest wstrzyknięcie dożylne. Po początkowej interwencji w nagłym przypadku należy rozważyć zastosowanie dłużej działającej postaci do wstrzyknięć lub postaci doustnej. Czas trwania wlewu zależy od dawki; może wynosić od 30 sekund (na przykład 100 mg) do 10 minut (na przykład 500 mg lub więcej). Zasadniczo leczenie dużymi dawkami kortykosteroidów należy kontynuować do momentu ustabilizowania się stanu pacjenta (zwykle nie dłużej niż 48 do 72 godzin). Mimo że działania niepożądane związane z krótkotrwałym leczeniem dużymi dawkami kortykoidów występują niezbyt często, mogą pojawić się wrzody trawienne. Wskazane może być profilaktyczne leczenie lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy. Gdy leczenie hydrokortyzonem, po upływie 48 do 72 godzin musi być kontynuowane, może wystąpić hipernatremia, dlatego lepsze może być zastąpienie Hydrocortisone PHARMLINE kortykosteroidem takim jak sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, po której występuje niewielkie zatrzymywanie sodu w organizmie lub nie występuje ono wcale. Początkowa dawka leku Hydrocortisone PHARMLINE wynosi od 100 mg do 500 mg lub więcej, w zależności od nasilenia schorzenia. Dawkę tę można powtarzać w odstępach co 2, 4 lub 6 godzin w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Terapia kortykosteroidami jest uzupełnieniem terapii konwencjonalnej, jednak nie może jej zastępować. Hydrokortyzon może mieć silniejsze działanie u pacjentów z chorobą wątroby. W związku z tym należy rozważyć zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież Dawkę Hydrocortisone PHARMLINE u dzieci należy ustalać na podstawie ciężkości schorzenia i reakcji pacjenta, a nie na podstawie masy ciała i wieku dziecka. U tych pacjentów dawka może być zmniejszona, ale nie powinna być mniejsza niż 25 mg na dobę (patrz punkt 4.4). Przygotowanie roztworu Produkty lecznicze do podawania pozajelitowego należy przed podaniem ocenić wizualnie na obecność cząstek i zmianę barwy. Po rekonstytucji roztwór jest klarowny, bez widocznych cząstek lub osadu. Preparat nie zawiera środka konserwującego i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Po otwarciu fiolki jej zawartość powinna zostać natychmiast zużyta (patrz punkt 6.3). Instrukcje: Dodać nie więcej niż 2 mL jałowej wody do wstrzykiwań do jednej fiolki zawierającej jałowy proszek, w warunkach aseptycznych. Do wstrzyknięć dożylnych lub domięśniowych: Przygotować roztwór w sposób opisany powyżej. Do wstrzyknięcia dożylnego lub domięśniowego nie jest wymagane dalsze rozcieńczanie, wstrząsnąć i pobrać do użycia. Infuzja dożylna: Najpierw przygotować roztwór w sposób opisany powyżej, dodając do fiolki nie więcej niż 2 mL jałowej wody do wstrzykiwań. Tak przygotowany roztwór zawierający 100 mg hydrokortyzonu można następnie dodać do 100-1000 mL (ale nie mniej niż 100 mL) jednego z poniższych roztworów: roztwór glukozy 5% w wodzie roztwór chlorku sodu 0,9%.
Jeśli pacjent jest na diecie sodowej, można użyć roztworu glukozy 5%. Po rozpuszczeniu zgodnie z instrukcją, wartość pH roztworu mieści się w zakresie od 7,0 do 8,0. Okres ważności Nieotwarta fiolka: 2 lata Nie badano stabilności roztworu po rekonstytucji z 2 mL jałowej wody do wstrzykiwań. W związku z tym roztwór po rekonstytucji należy zużyć natychmiast. Po rekonstrukcji i rozcieńczeniu: Po rekonstytucji, a następnie rozcieńczeniu w 100 mL i 1000 mL roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 0,9%, wykazano chemiczną i fizyczną stabilność podczas stosowania przez 4 godziny w temperaturze 25°C. Po rekonstytucji, a następnie rozcieńczeniu 100 mL i 1000 mL roztworu glukozy do wstrzykiwań o stężeniu 5%, wykazano chemiczną i fizyczną stabilność podczas stosowania przez 4 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik. Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25˚C. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Więcej informacji można znaleźć w Charakterystyce Produktu Leczniczego.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Hydrocortisone PHARMLINE
Jaka jest substancja czynna leku Hydrocortisone PHARMLINE?
Substancją czynną leku Hydrocortisone PHARMLINE jest Hydrocortisonum 100 mg. Kod ATC: H02AB09.
Leczenie zastępcze w pierwotnej niedoczynności nadnerczy (choroba Addisona i zespół nadnerczowo-płciowy) oraz wtórnej niedoczynności nadnerczy (spowodowanej niedoczynnością przysadki). W pierwszym przypadku produkt leczniczy należy podawać w skojarzeniu z mineralokortykoidem. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Hydrocortisone PHARMLINE?
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ostre zakażenia: zakażenia wirusowe i ogólnoustrojowe zakażenia grzybicze (zakażenia bakteryjne: patrz punkt 4.4). Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Zakażenia pasożytami tropikalnymi.
Czy lek Hydrocortisone PHARMLINE można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Brak wystarczających danych dotyczących stosowania hydrokortyzonu u kobiet w ciąży. W doświadczeniach na zwierzętach zaobserwowano teratogenność w postaci rozszczepu podniebienia. Szczególną wrażliwość na wystąpienie tej deformacji stwierdzono u myszy. Jednak znaczenie tych danych w przypadku przebiegu ciąży u ludzi jest ograniczone.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie zastępcze w pierwotnej niedoczynności nadnerczy (choroba Addisona i zespół nadnerczowo-płciowy) oraz wtórnej niedoczynności nadnerczy (spowodowanej niedoczynnością przysadki). W pierwszym przypadku produkt leczniczy należy podawać w skojarzeniu z mineralokortykoidem.
W przypadku następujących wskazań hydrokortyzon lub kortyzon nie są lekami pierwszego wyboru, ale mogą być stosowane jako krótkotrwała terapia uderzeniowa: - w przypadku ciężkich zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP); - w stanie astmatycznym; - jako adiuwant w przypadku ciężkich reakcjach anafilaktycznych. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie Hydrocortisone PHARMLINE może być podawany we wstrzyknięciu dożylnym, domięśniowym lub w infuzji dożylnej. Preferowanym sposobem początkowego podania w nagłych przypadkach jest wstrzyknięcie dożylne. Po początkowej interwencji w nagłym przypadku należy rozważyć zastosowanie dłużej działającej postaci do wstrzyknięć lub postaci doustnej. Czas trwania wlewu zależy od dawki; może wynosić od 30 sekund (na przykład 100 mg) do 10 minut (na przykład 500 mg lub więcej). Zasadniczo leczenie dużymi dawkami kortykosteroidów należy kontynuować do momentu ustabilizowania się stanu pacjenta (zwykle nie dłużej niż 48 do 72 godzin). Mimo że działania niepożądane związane z krótkotrwałym leczeniem dużymi dawkami kortykoidów występują niezbyt często, mogą pojawić się wrzody trawienne. Wskazane może być profilaktyczne leczenie lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy. Gdy leczenie hydrokortyzonem po upływie 48 do 72 godzin musi być kontynuowane, może wystąpić hipernatremia, dlatego lepsze może być zastąpienie Hydrocortisone PHARMLINE kortykosteroidem
takim jak sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, po której występuje niewielkie zatrzymywanie sodu w organizmie lub nie występuje ono wcale. Początkowa dawka produktu leczniczego Hydrocortisone PHARMLINE wynosi od 100 mg do 500 mg lub więcej, w zależności od nasilenia schorzenia. Dawkę tę można powtarzać w odstępach co 2, 4 lub 6 godzin w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Terapia kortykosteroidami jest uzupełnieniem terapii konwencjonalnej, jednak nie może jej zastępować. Hydrokortyzon może mieć silniejsze działanie u pacjentów z chorobą wątroby (patrz punkt 4.4) i w związku z tym może być wskazane zmniejszenie dawki. Dzieci i młodzież Dawka produktu leczniczego Hydrocortisone PHARMLINE w przypadku dzieci i młodzieży jest ustalana bardziej na podstawie ciężkości schorzenia i reakcji pacjenta niż wieku lub masy ciała. U tych pacjentów dawka może być zmniejszona, ale nie powinna być mniejsza niż 25 mg na dobę (patrz punkt 4.4). Przygotowanie roztworu Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
4.3. Przeciwwskazania
-
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ostre zakażenia: zakażenia wirusowe i ogólnoustrojowe zakażenia grzybicze (zakażenia bakteryjne: patrz punkt 4.4). Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Zakażenia pasożytami tropikalnymi. Podawanie żywych lub żywych atenuowanych szczepionek jest przeciwwskazane u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy w dawkach immunosupresyjnych (patrz także punkt 4.4). Podanie dokanałowe. Podanie zewnątrzoponowe.
Ogólne przeciwwskazania i środki ostrożności dotyczące stosowania ogólnoustrojowej terapii glikokortykoidami mają również zastosowanie do Hydrocortisone PHARMLINE.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Ogólne Ponieważ powikłania spowodowane leczeniem glikokortykoidami zależą od wielkości dawki i czasu trwania leczenia, w każdym indywidualnym przypadku należy dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do dawki i czasu trwania leczenia oraz tego, czy należy produkt podawać codziennie, czy okresowo. Należy stosować najmniejszą możliwą dawkę kortykosteroidów w celu kontrolowania leczonego stanu i jeśli możliwe jest zmniejszenie dawki, powinno być ono stopniowe. Aspirynę i niesteroidowe leki przeciwzapalne należy stosować ostrożnie podczas jednoczesnego podawania z kortykosteroidami (patrz punkt 4.5). Działanie immunosupresyjne/zwiększona podatność na zakażenia Glikokortykoidy mogą zwiększać podatność na zakażenia, maskować jego określone objawy, a podczas ich stosowania mogą wystąpić nowe zakażenia. Zawsze, gdy jest to możliwe, należy w pierwszej kolejności ustalić patogen(y) odpowiedzialne za zakażenia bakteryjne. Zakażenia należy wyleczyć przed rozpoczęciem stosowania glikokortykoidów. Pod wpływem działania glikokortykoidów odporność może się zmniejszyć, może być również utrudniona ocena lokalizacji zakażenia.
Zakażenia wywyołane przez wszystkie rodzaje patogenów, w tym wirusy, bakterie, grzyby, pierwotniaki i robaki, mogą być związane ze stosowaniem glikokortykoidów w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi, które mają wpływ na odporność komórkową i humoralną oraz na funkcjonowanie neutrofili. Zakażenia te mogą mieć łagodny przebieg, ale mogą być czasem również ciężkie lub nawet śmiertelne. Częstość występowania powikłań wynikających z zakażenia wzrasta podczas leczenia dużymi dawkami kortykosteroidów. Szczepienie żywymi lub atenuowanymi wirusami jest przeciwwskazane u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy w dawkach immunosupresyjnych (patrz także punkt 4.4). Szczepionki zabite lub inaktywowane można podawać u tych pacjentów, jednakże uzyskana odpowiedź może być zmniejszona. Szczepienia żywymi lub atenuowanymi wirusami nie są przeciwwskazane u pacjentów stosujących nie-immunosupresyjne dawki glikokortykoidów. Zastosowanie bursztynianu sodowego hydrokortyzonu w aktywnej gruźlicy powinno być ograniczone do przypadków piorunującej lub rozsianej gruźlicy, w której kortykosteroid podaje się w połączeniu z odpowiednim lekiem przeciwgruźliczym. Jeśli u pacjentów z utajoną gruźlicą lub reaktywnością tuberkulinową wskazane jest stosowanie kortykosteroidów, konieczna jest ścisła obserwacja, ponieważ możliwa jest reaktywacja choroby. Podczas długotrwałej terapii kortykosteroidami, pacjenci ci powinni być leczeni chemoprofilaktycznie. U pacjentów leczonych kortykosteroidami zgłaszano występowanie mięsaka Kaposiego. Zakończenie leczenia może prowadzić do remisji klinicznej. Publikacje dotyczące stosowania kortykosteroidów we wstrząsie septycznym wykazują zarówno korzystne, jak i niekorzystne skutki. Rutynowe stosowanie w przypadku wstrząsu septycznego nie jest zalecane. Niemniej jednak ostatnie badania sugerują, że dodatkowe leczenie kortykosteroidami może być korzystne u pacjentów ze wstrząsem septycznym z niewydolnością nadnerczy. W szczególności przedłużone podawanie (5-11 dni) małej dawki kortykosteroidów może zmniejszyć śmiertelność, szczególnie u pacjentów ze wstrząsem septycznym spowodowanym stosowaniem leków wazopresyjnych. Wpływ na układ odpornościowy Mogą wystąpić reakcje alergiczne. Ponieważ u pacjentów leczonych pozajelitowo kortykosteroidami wystąpiły rzadkie przypadki reakcji skórnych oraz reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, należy zastosować odpowiednie środki ostrożności przed podaniem produktu leczniczego, zwłaszcza jeśli u pacjenta występuje alergia na leki w wywiadzie. Wpływ na układ hormonalny U pacjentów narażonych na nadmierny stres podczas terapii kortykosteroidami (operacja, uraz, zakażenie), wskazane jest zwiększenie dawki szybko działających kortykoidów przed, w trakcie i po sytuacji stresowej. Pacjenci narażeni na silny stres po leczeniu glikokortykoidami powinni być bardzo uważnie monitorowani pod kątem objawów niewydolności kory nadnerczy. Długotrwałe podawanie farmakologicznych dawek kortykosteroidów może prowadzić do zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza lub osi podwzgórze-przysadka (wtórna niewydolność kory nadnerczy). Zakres i czas trwania niewydolności kory nadnerczy jest różny u różnych pacjentów i zależy od dawki, częstości, czasu podawania i czasu trwania leczenia glikokortykoidami. U pacjentów z wtórną niewydolnością kory nadnerczy nagłe przerwanie leczenia glikokortykoidami może spowodować ostrą niewydolność kory nadnerczy (przełom addisonalny), który może zakończyć się zgonem. U tych pacjentów leczenie należy przerwać poprzez stopniowe zmniejszanie dawki. Ten rodzaj względnej niewydolności może utrzymywać się przez wiele miesięcy po zakończeniu leczenia. W związku z tym terapię hormonalną należy wznowić w przypadku wystąpienia każdej sytuacji stresowej w tym okresie. Zespół odstawienia steroidów, w którym niewydolność kory nadnerczy wydaje się nie odgrywać roli, może również wystąpić po nagłym przerwaniu leczenia glikokortykoidami. Objawami tego zespołu są: anoreksja, nudności, wymioty, letarg, ból głowy, gorączka, ból stawów, łuszczenie się
skóry, ból mięśni, utrata masy ciała i (lub) niedociśnienie tętnicze. Glikokortykoidy mogą powodować lub zaostrzać zespół Cushinga, dlatego należy unikać glikokortykoidów u pacjentów z chorobą Cushinga. Kortykosteroidy mają zwiększone działanie u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. Rozpoczęcie leczenia zastępczego hormonem tarczycy u pacjentów z nadczynnością lub niedoczynnością tarczycy powinno być monitorowane w trakcie leczenia kortykosteroidami. Odżywianie i metabolizm Kortykosteroidy, w tym hydrokortyzon, mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi, zaostrzać istniejącą wcześniej cukrzycę i zwiększać ryzyko cukrzycy u pacjentów leczonych długotrwale kortykosteroidami. Wpływ na psychikę Podczas leczenia glikokortykoidami mogą wystąpić zaburzenia psychiczne, od euforii, bezsenności, niestabilnego nastroju, zmienionej osobowości i ciężkiej depresji, aż po wyraźne objawy psychotyczne. Istniejąca niestabilność emocjonalna i tendencje psychotyczne mogą również zaostrzyć się przez glikokortykoidy. Stosowanie ogólnoustrojowych steroidów może powodować potencjalnie ciężkie psychiczne działania niepożądane. Zazwyczaj objawy pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni po rozpoczęciu leczenia. Większość działań niepożądanych ustępuje po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu; jednak konieczne może być specjalne leczenie. Po zaprzestaniu leczenia kortykosteroidami zgłaszano skutki psychologiczne, których częstość nie jest znana. Pacjentów lub opiekunów należy zachęcać do szukania pomocy medycznej, jeśli u pacjenta wystąpią objawy psychiczne, szczególnie w przypadku podejrzenia depresji lub myśli samobójczych. Pacjenci lub opiekunowie powinni być świadomi możliwych zaburzeń psychicznych, które mogą wystąpić podczas lub bezpośrednio po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia steroidami ogólnoustrojowymi. Wpływ na układ nerwowy Kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów ze stanami obejmującymi drgawki. Kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z miastenią (patrz także punkt dotyczący miopatii „Wpływ na układ mięśniowo-szkieletowy”). Zgłaszano ciężkie zdarzenia medyczne spowodowane dokanałowymi lub zewnątrzoponowymi drogami podawania (patrz punkt 4.8). U pacjentów przyjmujących kortykosteroidy zgłaszano tłuszczakowatość nadtwardówkową, zwykle podczas długotrwałego stosowania w dużych dawkach. Wpływ na wzrok Ze względu na ryzyko perforacji rogówki, w przypadku opryszczki ocznej, glikokortykoidy należy stosować ostrożnie. Zaleca się regularną kontrolę okulistyczną. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może powodować zaćmę podtorebkową tylną, a także zaćmę jądrową (szczególnie u dzieci), wytrzeszcz lub podwyższone ciśnienie śródgałkowe, co może prowadzić do jaskry z możliwym uszkodzeniem nerwów wzrokowych. U pacjentów otrzymujących glikokortykoidy można również przyspieszyć rozwój wtórnych zakażeń grzybiczych i wirusowych oka. Po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów mogą być zgłaszane zaburzenia widzenia. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy, takie jak niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, w tym zaćmy, jaskry lub rzadkich chorób, takich jak centralna retinopatia surowicza (CSR) zgłaszana po zastosowaniu ogólnoustrojowych i miejscowych kortykosteroidów. Centralna retinopatia surowicza
może powodować odwarstwienie siatkówki. Wpływ na serce Ze względu na skutki uboczne kortykoidów na układ sercowo-naczyniowy, takie jak dyslipidemia i nadciśnienie tętnicze, u leczonych pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego istnieje zwiększone ryzyko dodatkowych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego w przypadku dużych dawek i długotrwałego stosowania. Zalecane są dodatkowe kontrole u pacjentów wysokiego ryzyka. W przypadkach zastoinowej niewydolności serca kortykosteroidy ogólnoustrojowe należy stosować ostrożnie i tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne. Wpływ na naczynia krwionośne Podczas stosowania kortykosteroidów zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (patrz punkt 4.8). W związku z tym kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi lub predysponowanych do nich. Steroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Wpływ na przewód pokarmowy Wysokie dawki kortykosteroidów mogą powodować ostre zapalenie trzustki. Terapia glikokortykoidami może maskować objawy wrzodu (trawiennego), umożliwiając perforacje lub krwawienie bez znaczącego bólu. Terapia glikokortykoidami może maskować zapalenie otrzewnej lub inne objawy związane z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak perforacja, niedrożność lub zapalenie trzustki. W połączeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych. W przypadku niespecyficznego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego glikokortykoidy należy stosować ostrożnie, jeśli istnieje możliwość wystąpienia perforacji, ropnia lub innej infekcji ropnej. Zaleca się także ostrożność w przypadku zapalenia uchyłka, niedawnego zespolenia jelitowego lub czynnego lub utajonego wrzodu trawiennego. Wpływ na wątrobę Hydrokortyzon może mieć nasilone działanie u pacjentów z chorobami wątroby, ponieważ u tych pacjentów metabolizm i wydalanie hydrokortyzonu jest znacznie zmniejszone. Należy rozważyć zmniejszenie dawki. Wpływ na układ mięśniowo-szkieletowy Zgłaszano ostre miopatie po zastosowaniu dużej dawki glikokortykoidów, zwykle u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. miastenia) lub u pacjentów leczonych jednocześnie cholinolitykami, takimi jak blokery nerwowo-mięśniowe (np. pankuronium). Jest to uogólniona miopatia, która może obejmować mięśnie oka i mięśnie oddechowe i może prowadzić do porażenia czterokończynowego. Może wystąpić wzrost stężenia kinazy kreatynowej. Poprawa kliniczna lub wyzdrowienie po zaprzestaniu stosowania kortykosteroidów może trwać od kilku tygodni do kilku lat. Osteoporoza jest częstym, ale rzadko rozpoznawanym działaniem niepożądanym związanym z długotrwałym stosowaniem dużych dawek glikokortykoidów. Zaburzenia nerek i dróg moczowych Kortykosteroidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Badania diagnostyczne Należy zachować ostrożność podczas podawania hydrokortyzonu pacjentom z niewydolnością serca ze względu na działanie mineralokortykoidowe hydrokortyzonu. Hydrokortyzon może prowadzić do
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Hydrokortyzon jest metabolizowany przez dehydrogenazę 11β-hydroksysteroidowe typu 2 (11β-HSD2) i enzym 3A4 cytochromu P450 (CYP) (patrz punkt 5.2). INHIBITORY CYP3A4 - Mogą zmniejszać klirens wątrobowy i zwiększać stężenie hydrokortyzonu w osoczu. W przypadku jednoczesnego podawania inhibitora CYP3A4 (np. ketokonazolu, itrakonazolu, klarytromycyny i soku grejpfrutowego) konieczne może być zmniejszenie dawki hydrokortyzonu w celu uniknięcia toksyczności steroidów. INDUKTORY CYP3A4 - Mogą zwiększać klirens wątrobowy i zmniejszać stężenie hydrokortyzonu w osoczu. Przy równoczesnym podawaniu induktora CYP3A4 (np. ryfampicyny, karbamazepiny, fenobarbitalu i fenytoiny) może być konieczne zwiększenie dawki hydrokortyzonu w celu osiągnięcia pożądanej reakcji. SUBSTRATY CYP3A4 - Jednoczesne podawanie innego substratu CYP3A4 może wpływać na
klirens wątrobowy hydrokortyzonu, co może wymagać odpowiednich zmian dawkowania. Istnieje możlwość, że wystąpienie zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem któregokolwiek z leków osobno będzie bardziej prawdopodobne przy ich jednoczesnym podawaniu. DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE NIESPOWODOWANE CYP3A4 - w Tabeli 1 poniżej opisano inne interakcje i działania niepożądane występujące w przypadku hydrokortyzonu. W Tabeli 1 przedstwiono najczęstsze i (lub) istotne klinicznie interakcje lub działania niepożądane związane z hydrokortyzonem. Tabela 1. Istotne interakcje lub działania niepożądane leków lub substancji z hydrokortyzonem Klasa lub typ leku - LEK lub
Interakcja/działanie niepożądane
SUBSTANCJA Lek przeciwbakteryjny - IZONIAZYD Antybiotyk, lek przeciwgruźliczy - RYFAMPICYNA
INHIBITOR CYP3A4
INDUKTOR CYP3A4
Antykoagulanty (doustne)
Wpływ kortykosteroidów na doustne leki przeciwzakrzepowe jest zróżnicowany. Istnieją doniesienia o zwiększonej i zmniejszonej aktywności leków przeciwzakrzepowych przyjmowanych jednocześnie z kortykosteroidami. Dlatego też, aby utrzymać pożądane działanie przeciwzakrzepowe, należy monitorować wskaźniki krzepnięcia.
Leki przeciwdrgawkowe
INDUKTOR CYP3A4 (i SUBSTRAT)
- KARBAMAZEPINA Leki przeciwdrgawkowe
INDUKTORY CYP3A4
- FENOBARBITAL - FENYTOINA Leki antycholinergiczne - BLOKERY MIĘŚNIOWONERWOWE
Kortykosteroidy mogą wpływać na działanie leków antycholinergicznych. 1) Zgłaszano przypadki ostrej miopatii podczas jednoczesnego stosowania dużych dawek kortykosteroidów i leków antycholinergicznych, takich jak blokery nerwowo-mięśniowe (patrz punkt 4.4). 2) U pacjentów przyjmujących kortykosteroidy odnotowano antagonistyczne działanie blokujące przewodnictwo nerwowomięśniowe pankuronium i wekuronium. Można spodziewać się tej interakcji w przypadku wszystkich konkurencyjnych blokerów nerwowo-mięśniowych.
Antycholinesterazy
Steroidy mogą zmniejszać działanie antycholinesteraz w miastenii.
Leki przeciwcukrzycowe
Ponieważ kortykosteroidy mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi, może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych.
Leki przeciwwymiotne
INHIBITORY CYP3A4 (i SUBSTRATY)
- APREPITANT - FOSAPREPITANT Leki przeciwgrzybicze
INHIBITORY CYP3A4 (i SUBSTRATY)
- ITRAKONAZOL - KETOKONAZOL Leki przeciwwirusowe - INHIBITORY PROTEAZY HIV
INHIBITORY CYP3A4 (i SUBSTRATY) 1) Inhibitory proteazy, takie jak indynawir i rytonawir, mogą zwiększać stężenie kortykosteroidów w osoczu. 2) Kortykosteroidy mogą indukować metabolizm inhibitorów proteazy HIV, powodując zmniejszenie stężenia w osoczu.
Lek zwiększający działanie
INHIBITORY CYP3A4
farmakokinetyczne - KOBICYSTAT Inhibitory aromatazy
Zahamowanie czynności nadnerczy wywołane przez
- AMINOGLUTETYMID
aminoglutetymid może zaostrzyć zmiany hormonalne spowodowane długotrwałym leczeniem glikokortykoidami.
Bloker kanału wapniowego
INHIBITOR CYP3A4 (i SUBSTRAT)
- DILTIAZEM Glikozydy nasercowe - DIGOKSYNA
Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów z glikozydami nasercowymi może zwiększać ryzyko arytmii lub toksyczności naparstnicy związanej z hipokaliemią. U wszystkich pacjentów przyjmujących te leki jednocześnie należy ściśle monitorować stężenie elektrolitów w surowicy, zwłaszcza stężenie potasu.
Estrogeny (w tym doustne leki
INHIBITOR CYP3A4 (i SUBSTRAT)
antykoncepcyjne zawierające
Estrogeny mogą nasilać działanie hydrokortyzonu, zwiększając
estrogeny)
stężenie transkortyny, a tym samym zmniejszając ilość hydrokortyzonu dostępnego do metabolizmu. Dostosowanie dawki hydrokortyzonu może być konieczne, jeśli estrogeny są dodawane do stabilnego schematu dawkowania lub z niego usuwane.
SOK GREJPFRUTOWY
INHIBITOR CYP3A4
Leki immunosupresyjne - CYKLOSPORYNA
INHIBITOR CYP3A4 (i SUBSTRAT) Jednoczesne stosowanie może prowadzić do zwiększonej aktywności zarówno cyklosporyny, jak i kortykosteroidów. Podczas jednoczesnego stosowania zgłaszano drgawki.
Leki immunosupresyjne
SUBSTRATY CYP3A4
- CYKLOFOSFAMID - TAKROLIMUS Antybiotyki makrolidowe
INHIBITORY CYP3A4 (i SUBSTRATY)
- KLARYTROMYCYNA - ERYTROMYCYNA
Antybiotyki makrolidowe - TROLEANDOMYCYNA NLPZ - aspiryna (kwas acetylosalicylowy) w dużych dawkach
CYP3A4 INHIBITOR 1) Możliwe jest zwiększenie częstości krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym podawaniu kortykosteroidów i NLPZ. 2) Kortykosteroidy mogą zwiększać klirens dużych dawek aspiryny, co może prowadzić do obniżenia poziomów salicylanu w osoczu. Przerwanie leczenia kortykosteroidami może prowadzić do zwiększenia stężenia salicylanów w osoczu i zwiększonego ryzyka toksyczności salicylanów.
Leki obniżające stężenie potasu
Podczas jednoczesnego podawania kortykosteroidów i leków obniżających stężenie potasu (takich jak leki moczopędne), należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem rozwoju hipokaliemii. Istnieje również zwiększone ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów i amfoterycyny B, ksantyn lub agonistów receptorów beta-2. Istnieją doniesienia, że po jednoczesnym zastosowaniu amfoterycyny B i hydrokortyzonu nastąpiło powiększenie serca i zastoinowa niewydolność serca.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Brak wystarczających danych dotyczących stosowania hydrokortyzonu u kobiet w ciąży. W doświadczeniach na zwierzętach zaobserwowano teratogenność w postaci rozszczepu podniebienia. Szczególną wrażliwość na wystąpienie tej deformacji stwierdzono u myszy. Jednak znaczenie tych danych w przypadku przebiegu ciąży u ludzi jest ograniczone. Hydrocortisone PHARMLINE może być stosowany w przypadku bezwzględnego wskazania. Należy w jak największym stopniu unikać długotrwałego stosowania dużych dawek, biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia niewydolności kory nadnerczy u noworodków. Karmienie piersią Kortykosteroidy przenikają do mleka kobiet karmiących piersią, dlatego Hydrocortisone PHARMLINE powinien być stosowany podczas karmienia piersią tylko po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka zarówno dla matki, jak i dziecka. Płodność Brak dowodów na to, że kortykosteroidy wpływają niekorzystnie na płodność (patrz punkt 5.3).
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Należy wziąć pod uwagę możliwe działania niepożądane tego produktu leczniczego, takie jak zaburzenia widzenia, osłabienie mięśni, zmiany nastroju (euforia i depresja) oraz drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Zgłoszono następujące działania niepożądane przy przeciwwskazanych drogach podania: podanie dokanałowe lub zewnątrzoponowe: zapalenie pajęczynówki, czynnościowa choroba przewodu pokarmowego, zaburzenia pęcherza, ból głowy, zapalenie opon mózgowych, niedowład kończyn dolnych lub paraliż, drgawki, zaburzenia czucia. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest nieznana. Poniższej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas pozajelitowego podawania
kortykosteroidów. Ich włączenie do poniższego wykazu nie oznacza, że te konkretne działania niepożądane zaobserwowano podczas stosowania hydrokortyzonu. Częstości wymienionych poniżej działań niepożądanych nie można ustalić na podstawie dostępnych danych i podano ją w tabeli jako częstość nieznaną. Leczenie glikokortykoidami, nawet w małych dawkach, może powodować następujące działania niepożądane: Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Klasyfikacja układów i narządów Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zakażenie oportunistyczne, maskowanie zakażenia, Zakażenia i zarażenia pasożytnicze zakażenie (indukcja zakażenia, w tym reaktywacja gruźlicy) Mięsak Kaposiego, przełom związany z guzem Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) chromochłonnym Zaburzenia krwi i układu chłonnego Leukocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Reakcje nadwrażliwości, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidalna Zespół Cushinga, zahamowanie osi Zaburzenia endokrynologiczne podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespół odstawienia steroidów Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Kwasica metaboliczna, zatrzymanie sodu, zatrzymanie płynów, zasadowica hipokaliemiczna, dyslipidemia, zmniejszona tolerancja glukozy, zwiększone zapotrzebowanie na insulinę (lub doustne leki zmniejszające stężenie cukru we krwi u pacjentów z cukrzycą), tłuszczakowatość, zwiększenie apetytu Zaburzenia afektywne (w tym depresja, euforyczny nastrój, Zaburzenia psychiczne chwiejność emocjonalna, uzależnienie od narkotyków, myśli samobójcze), zaburzenia psychotyczne (w tym mania, urojenia, omamy i schizofrenia), zaburzenia psychiczne, zmiana osobowości, stan splątania, lęk, wahania nastroju, zaburzenia zachowania, bezsenność, drażliwość, zaostrzenie wcześniejszych zachowań psychotycznych Tłuszczakowatość zewnątrzoponowa, wzrost ciśnienia Zaburzenia układu nerwowego wewnątrzczaszkowego, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, drgawki, amnezja, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy, ból głowy Chorioretinopatia, zaćma, jaskra, wytrzeszcz, niewyraźne Zaburzenia oka widzenie (patrz także punkt 4.4) Zawroty głowy Zaburzenia ucha i błędnika Zastoinowa niewydolność serca (u pacjentów Zaburzenia serca podatnych), kardiomiopatia przerostowa u wcześniaków Zakrzepica, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie Zaburzenia naczyniowe tętnicze Zator płucny, czkawka Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Wrzody trawienne (z możliwością perforacji i krwawienia), Zaburzenia żołądka i jelit perforacja jelita, krwawienie z żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie przełyku, wzdęcie brzucha, ból brzucha, biegunka, niestrawność, nudności
Obrzęk naczynioruchowy, nadmierne owłosienie, wybroczyny, krwiaki, atrofia skóry, rumień, nadmierna potliwość, rozstępy, wysypka, świąd, pokrzywka, trądzik Osłabienie mięśni, ból mięśni, miopatia, atrofia mięśni, Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe osteoporoza, martwica kości, złamania patologiczne, i tkanki łącznej artropatia neuropatyczna, ból stawów, spowolnienie wzrostu, złamania kompresyjne kręgosłupa, zerwanie ścięgna Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Nieregularne miesiączkowanie Zaburzenia ogólne i stany w miejscu Zaburzenia gojenia ran, obrzęk obwodowy, zmęczenie, złe samopoczucie, reakcja w miejscu wstrzyknięcia podania Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe, zaburzenia Badania diagnostyczne tolerancji węglowodanów, zmniejszone stężenie potasu we krwi, zwiększone stężenie wapnia w moczu, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej, zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zahamowanie reakcji na testy skórne, zwiększenie masy ciała Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Dzieci i młodzież Zakażenia, o cięższym przebiegu, a nawet śmiertelne, po jednoczesnym stosowaniu glikokortykoidów (np. ospa wietrzna lub odra), występują częściej u dzieci niż u osób dorosłych. Długotrwałe leczenie glikokortykoidami może zahamować wzrost (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Brak klinicznych objawów ostrego przedawkowania kortykosteroidów. Powtarzające się częste dawki (codziennie lub kilka razy w tygodniu) przez długi czas mogą powodować zespół Cushinga. W przypadku przedawkowania nie jest dostępne żadne specyficzne antidotum, należy zastosować leczenie wspomagające i objawowe. Hydrokortyzon można usuwać za pomocą dializy.