Epirubicin-EBEWE
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Epirubicini hydrochloridum 2 mg/ml), kod ATC L01DB03 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta Epirubicin-Ebewe, 2 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji Epirubicini hydrochloridum Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. – Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. – W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. – Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Spis treści ulotki:
Spis treści ulotki
- Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
- Informacje ważne przed zastosowaniem leku
- Jak stosować lek
- Możliwe działania niepożądane
- Jak przechowywać lek
- Zawartość opakowania i inne informacje
Chlorowodorek epirubicyny – substancja czynna leku Epirubicin-Ebewe – należy do grupy przeciwnowotworowych antybiotyków antracyklinowych. Leki te mają działanie cytotoksyczne i wykorzystuje się je w leczeniu wielu nowotworów. Lek Epirubicin-Ebewe może być stosowany w monoterapii, ale częściej w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Lek Epirubicin-Ebewe stosowany jest w leczeniu wielu chorób nowotworowych, w tym: – raka piersi, – raka jajnika, – raka żołądka, – raka płuca, – raka głowy i szyi, – raka okrężnicy i odbytnicy, – szpiczaka mnogiego, – złośliwych chłoniaków nieziarniczych, – ostrych białaczek. Po podawaniu leku Epirubicin-Ebewe do pęcherza moczowego stwierdzono jego korzystne działanie w leczeniu następujących chorób: – rak pęcherza moczowego z komórek nabłonka przejściowego, – rak in situ pęcherza moczowego, – dopęcherzowe leczenie zapobiegawcze po przezcewkowym wycięciu raka pęcherza moczowego. 2.
Kiedy nie stosować leku Epirubicin-Ebewe – jeśli pacjent jest uczulony na chlorowodorek epirubicyny, inne antracykliny lub antracenediony, lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). – jeśli we krwi pacjenta stwierdzono utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego (z bardzo małą liczbą białych krwinek i płytek krwi).
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
– jeśli pacjent otrzymał wcześniej duże dawki innych leków przeciwnowotworowych, w tym doksorubicynę i daunorubicynę (należące do tej samej grupy leków, co epirubicyna, tzw. antracykliny). – jeśli pacjent ma chorobę mięśnia sercowego, przebył niedawno zawał mięśnia sercowego lub ma ciężkie zaburzenia rytmu serca. – jeśli pacjent ma ciężkie zaburzenia czynności wątroby. – jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zakażenie. – jeśli pacjent ma niestabilną dławicę piersiową. – jeśli pacjentka karmi piersią. Jeśli lek Epirubicin-Ebewe podawany jest do pęcherza moczowego, nie wolno stosować go w następujących sytuacjach: − zakażenie dróg moczowych; − obecność krwi w moczu; − nowotwór naciekający ścianę pęcherza moczowego; − utrudnione założenie cewnika do pęcherza moczowego; − zapalenie pęcherza moczowego; − zaleganie w pęcherzu dużej ilości moczu; − zmniejszona objętość pęcherza moczowego (obkurczenie zmienionego chorobowo pęcherza moczowego). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Epirubicin-Ebewe należy omówić to z lekarzem. Lek stosuje się szczególnie ostrożnie, jeśli: − pacjent ma zaburzenia czynności wątroby lub nerek; − podczas podawania leku pacjent odczuwa dyskomfort lub pieczenie w miejscu wstrzyknięcia lub w jego pobliżu (możliwość wynaczynienia do sąsiednich tkanek); − badanie krwi pacjenta wykazało zmniejszoną liczbę krwinek białych i czerwonych oraz płytek krwi; − pacjent ma zapalenie jamy ustnej (ból warg, jamy ustnej lub afty w jamie ustnej); − pacjent poddany był wcześniej radioterapii klatki piersiowej lub przyjmował leki, które mogą niekorzystnie wpływać na serce. W razie wątpliwości, czy ostrzeżenie to dotyczy pacjenta, należy poradzić się lekarza lub farmaceuty; − pacjent był niedawno szczepiony lub zamierza poddać się szczepieniu. Lekarz będzie kontrolował czynność serca, nerek, morfologię krwi i stężenie kwasu moczowego we krwi pacjenta. Należy niezwłocznie poinformować lekarza lub pielęgniarkę, jeśli pacjent otrzymujący lek do pęcherza moczowego: – odczuwa ból przy oddawaniu moczu lub pieczenie w cewce moczowej – wydala duże ilości moczu (również w nocy) – zauważy krew w moczu Uwaga Przez jeden lub dwa dni po podaniu leku mocz pacjenta może mieć czerwone zabarwienie. Dzieci Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności chlorowodorku epirubicyny u dzieci. Epirubicin-Ebewe a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Należy zwłaszcza poinformować o przyjmowaniu takich leków, jak:
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
– inne leki, które mogą mieć wpływ na szpik kostny i układ krwiotwórczy – inne leki, które mogą wpływać na czynność serca, np. antagoniści kanałów wapniowych (jak werapamil, nifedypina i diltiazem), inne leki przeciwnowotworowe (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany, doksorubicyna, mitomycyna-C, dakarbazyna, daktynomycyna i cyklofosfamid) oraz jednoczesna lub wcześniejsza radioterapia okolic śródpiersia – inne leki, które wpływają na czynność wątroby, np. barbiturany (leki stosowane w leczeniu padaczki lub zaburzeń snu) i ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy) – trastuzumab (epirubicyny nie należy podawać w ciągu 27 tygodni od podania trastuzumabu) – cymetydyna (lek zmniejszający wydzielanie kwasu solnego w żołądku) – paklitaksel i docetaksel (leki stosowane w leczeniu niektórych nowotworów) – interferon alfa-2b (lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów i chłoniaków oraz niektórych postaci zapalenia wątroby) – chinina (lek stosowany w leczeniu malarii i kurczów mięśni nóg) – deksrazostan (lek stosowany niekiedy razem z doksorubicyną w celu zmniejszenia ryzyka zaburzeń czynności serca) – dekswerapamil (lek stosowany w leczeniu niektórych chorób serca). W razie konieczności podania pacjentowi jakiejkolwiek szczepionki, należy powiedzieć lekarzowi o leczeniu chlorowodorkiem epirubicyny, gdyż pewien rodzaj szczepionek (żywe atenuowane) może powodować ciężkie działania niepożądane. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Chlorowodorek epirubicyny – substancja czynna leku Epirubicin-Ebewe – może spowodować uszkodzenie płodu. Nie wolno stosować leku Epirubicin-Ebewe podczas ciąży, chyba że lekarz uzna to za konieczne. Ze względu na ryzyko wystąpienia wad wrodzonych, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie metody antykoncepcji podczas leczenia epirubicyną i przez co najmniej 6,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. W przypadku zajścia w ciążę pacjentki lub partnerki pacjenta leczonego lekiem Epirubicin-Ebewe zaleca się konsultację genetyczną. Mężczyźni planujący posiadanie potomstwa powinni zasięgnąć porady na temat możliwości zamrożenia nasienia przed rozpoczęciem leczenia lekiem Epirubicin Ebewe. Należy zrezygnować z karmienia piersią przed i podczas leczenia lekiem Epirubicin-Ebewe. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Nie przeprowadzono badań wpływu leku Epirubicin-Ebewe na prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn. Lek ten może jednak powodować nudności i wymioty, które mogą przemijająco zaburzać zdolność wykonywania tych czynności. Epirubicin-Ebewe zawiera sód Lek zawiera 3,54 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w 1 ml koncentratu. Lek zawiera 17,7 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w fiolce 5 ml. Odpowiada to 0,88% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Lek zawiera 88,5 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w fiolce 25 ml. Odpowiada to 4,42% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Lek zawiera 177 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w fiolce 50 ml. Odpowiada to 8,85% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Lek zawiera 354 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej) w fiolce 100 ml. Odpowiada to 17,7% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Lek może być rozcieńczany w 0,9% roztworze NaCl. Zawartość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika powinna być brana pod uwagę w obliczeniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu leku. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia leku, należy zapoznać się z ulotką dla pacjenta stosowanego rozcieńczalnika. 3.
Lek Epirubicin-Ebewe podaje się wyłącznie dożylnie lub do pęcherza moczowego. Lek podawany jest pacjentom wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty w leczeniu nowotworów. Przed i w trakcie leczenia lekarz zleci badania krwi w celu skontrolowania czynności szpiku kostnego, nerek i wątroby oraz będzie monitorować czynność serca. Kontrolne badania czynności serca prowadzi się jeszcze przez kilka tygodni po zakończeniu stosowania leku Epirubicin-Ebewe. Dawkę leku Epirubicin-Ebewe lekarz dostosowuje do powierzchni ciała pacjenta (obliczonej na podstawie wzrostu i masy ciała). Jej wielkość zależy od rodzaju nowotworu, reakcji organizmu na leczenie oraz od innych stosowanych jednocześnie leków. Zwykle stosowana dawka leku Epirubicin-Ebewe wynosi 60 mg – 90 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała. Lek jest podawany w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego trzy do pięciu minut. Lek podaje się na ogół co trzy tygodnie. W leczeniu raka drobnokomórkowego płuca podaje się większą dawkę leku (120 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała) w postaci wstrzyknięcia dożylnego przez trzy do pięciu minut lub w postaci infuzji (kroplówki) trwającej do 30 minut, również co trzy tygodnie. W leczeniu raka piersi lekarz określa dawkę i sposób leczenia każdego pacjenta indywidualnie. Mniejsze dawki stosuje się u pacjentów z małą liczbą białych krwinek i płytek krwi, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek i u pacjentów otrzymujących również inne leki cytotoksyczne. Aby zapobiec niepożądanemu rozcieńczeniu leku Epirubicin-Ebewe przez mocz, pacjent nie powinien przyjmować płynów przez 12 godzin przed zabiegiem. Pacjent pozostaje pod ścisłą obserwacją przed, podczas i po leczeniu lekiem Epirubicin-Ebewe. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Epirubicin-Ebewe Podanie pacjentowi większej niż zalecana dawki leku Epirubicin-Ebewe może spowodować znaczne zaburzenia czynność szpiku kostnego, objawem czego może być zmniejszenie liczby krwinek białych lub płytek krwi, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego i ciężkie zaburzenia czynności serca. Mogą wystąpić cięższe działania niepożądane niż zwykle. 4.
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Jeśli podczas podawania leku w infuzji u pacjenta wystąpi którekolwiek z działań niepożądanych, należy niezwłocznie powiadomić o tym lekarza, gdyż może być konieczne natychmiastowe leczenie: – zaczerwienienie, ból lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia; – zaburzenia pracy serca, takie jak ból w klatce piersiowej, duszność, obrzęk okolicy kostek (takie objawy mogą wystąpić do kilku tygodni od zakończenia stosowania leku Epirubicin-Ebewe; – ciężka reakcja uczuleniowa z takimi objawami, jak omdlenie, wysypka, świąd, gorączka, dreszcze, obrzęk twarzy i trudności w oddychaniu. Możliwe jest wystąpienie zapaści.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Podczas stosowania leku Epirubicin-Ebewe obserwowano następujące działania niepożądane: Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 pacjentów): – zahamowanie wytwarzania komórek krwi przez szpik kostny – zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia) – zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość) – zmniejszenie liczby pewnego rodzaju krwinek białych (granulocytopenia i neutropenia) – gorączka związana z niedoborem granulocytów obojętnochłonnych (gorączka neutropeniczna) – łysienie, zazwyczaj przemijające – czerwone zabarwienie moczu przez jeden lub dwa dni po podaniu leku Epirubicin-Ebewe; jest to normalne zjawisko związane z kolorem leku i nie powinno budzić niepokoju. Często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 10 pacjentów): – zakażenie – utrata apetytu (jadłowstręt) – odczucie suchości i pragnienia (odwodnienie) – uderzenia gorąca – zapalenie błon śluzowych (między innymi przełyku, jamy ustnej) – nudności, wymioty, biegunka – rumień w miejscu podania leku – zapalenie pęcherza moczowego z bólem w trakcie oddawania moczu, czasami z obecnością krwi w moczu (chemiczne i czasami krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego), odczucie pieczenia i częste oddawanie moczu (po podaniu do pęcherza moczowego). Niezbyt często (mogą występować rzadziej niż u 1 na 100 pacjentów): – zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość), – zapalenie żył, które może przebiegać z powstawaniem zakrzepów (zakrzepowe zapalenie żył), objawiające się bólem i (lub) obrzękiem rąk lub nóg Rzadko (mogą występować rzadziej niż u 1 na 1000 pacjentów): – ostra białaczka limfatyczna, ostra białaczka szpikowa (może wystąpić do 3 lat po zakończeniu leczenia) – ciężka reakcja nadwrażliwości (anafilaksja) – zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi na skutek szybkiego rozpadu komórek nowotworowych – zawroty głowy – zastoinowa niewydolność serca (z dusznością, obrzękiem, powiększeniem wątroby, obecnością płynu w płucach i jamie brzusznej, obrzękiem kostek i zmianami rytmu serca), zmiany w zapisie EKG, nieprawidłowy rytm serca, choroby mięśnia sercowego, zwolnienie czynności serca, zaburzenia przewodzenia w sercu – pokrzywka – brak miesiączki – brak plemników w nasieniu – złe samopoczucie i osłabienie – gorączka, dreszcze – zmiany aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz). Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych): – wstrząs na skutek zakażenia krwi (wstrząs septyczny), posocznica (zakażenie ogólnoustrojowe), zapalenie płuc – krwotok i niedotlenienie tkanek na skutek zmniejszonego wytwarzania komórek krwi w szpiku (zahamowania czynności szpiku kostnego) – wydzielina z oka ze świądem, zaczerwienieniem i obrzękiem (zapalenie spojówek), ból oka, niewyraźne widzenie, nieprawidłowa tolerancja światła (zapalenie rogówki)
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
– zdarzenie zakrzepowo-zatorowe (zatkanie naczynia krwionośnego oderwanym zakrzepem krwi, w tym zator płuc, w pojedynczych przypadkach zakończony zgonem – zmiany w jamie ustnej (nadżerki, owrzodzenie, ból, odczucie pieczenia, krwawienie, przebarwienie) – objawy miejscowego działania toksycznego, wysypka, świąd, zmiany na skórze, rumień, zaczerwienienie skóry, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry wcześniej napromienianej (reakcja po radioterapii) – stwardnienie żyły, miejscowy ból, ciężkie zapalenie tkanki łącznej, martwica tkanki po przypadkowym wstrzyknięciu pozanaczyniowym – bezobjawowe zmniejszenie ilości krwi pompowanej przez lewą komorę serca (bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory serca). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Przechowywanie w stanie schłodzonym (w lodówce) może spowodować, że lek zmieni postać na żelową. Pozostawiony w kontrolowanej temperaturze pokojowej (od 15 do 25°C) na 2 do maksymalnie 4 godzin powróci do postaci od lekko lepkiego do płynnego roztworu.
Co zawiera lek Epirubicin-Ebewe Substancją czynną leku jest chlorowodorek epirubicyny. 1 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg epirubicyny chlorowodorku. Każda fiolka 5 ml zawiera 10 mg epirubicyny chlorowodorku. Każda fiolka 25 ml zawiera 50 mg epirubicyny chlorowodorku. Każda fiolka 50 ml zawiera 100 mg epirubicyny chlorowodorku. Każda fiolka 100 ml zawiera 200 mg epirubicyny chlorowodorku. Pozostałe składniki to chlorek sodu, kwas solny i woda do wstrzykiwań. Jak wygląda lek Epirubicin-Ebewe i co zawiera opakowanie Epirubicin-Ebewe jest przezroczystym, czerwonym roztworem. Lek dostępny jest w fiolkach zawierających 5 ml, 25 ml, 50 ml lub 100 ml koncentratu. Fiolki mogą być umieszczone w przezroczystych opakowaniach ochronnych z tworzywa sztucznego (ONKO-Safe lub Sleeving). Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
EBEWE Pharma Ges.m.b.H. Nfg.KG Mondseestrasse 11 A-4866 Unterach, Austria Wytwórca Fareva Unterach GmbH Mondseestraße 11 4866 Unterach, Austria Data ostatniej aktualizacji ulotki: 10/2023 ——————————————————————————————————————Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego Nie mieszać koncentratu ani rozcieńczonego roztworu chlorowodorku epirubicyny z innymi lekami. Roztwór do infuzji powinien być przygotowany przez wyszkolony personel w warunkach aseptycznych. Roztwór do infuzji powinien być przygotowany w miejscu określonym jako aseptyczne. Należy założyć: jednorazowe rękawiczki ochronne i fartuch, okulary ochronne oraz maskę ochronną. Należy zapobiegać przypadkowemu zetknięciu się produktu leczniczego z oczami przez stosowanie odpowiednich środków bezpieczeństwa. W razie kontaktu leku z gałką oczną należy oko natychmiast przepłukać dużą ilością wody i (lub) 0,9% roztworem chlorku sodu oraz niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza okulisty. W razie kontaktu ze skórą, dokładnie umyć miejsce skażenia mydłem i wodą lub roztworem wodorowęglanu sodu. Nie należy szorować skóry twardą szczotką. Umyć ręce po zdjęciu rękawiczek. Rozlany produkt leczniczy należy najpierw zalać rozcieńczonym roztworem podchlorynu sodu (zawierającym 1% chloru), najlepiej przez nasączenie, a następnie zmyć wodą. Wszystkie materiały użyte do czyszczenia należy usunąć w odpowiedni sposób. Kobiety w ciąży nie powinny mieć kontaktu z preparatami cytotoksycznymi. W trakcie usuwania przedmiotów (strzykawek, kaniul itd.) używanych do odtworzenia i (lub) rozcieńczenia cytotoksycznych produktów leczniczych należy zachować ostrożność i przedsięwziąć odpowiednie środki bezpieczeństwa. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z miejscowymi przepisami. Produktów leczniczych nie należy wylewać do kanalizacji lub wyrzucać do odpadów komunalnych. Takie postępowanie ma na celu zapewnienie ochrony środowiska. Sposób podawania Chlorowodorek epirubicyny jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego lub do podawania do pęcherza moczowego. Należy zachować ostrożność w celu uniknięcia wynaczynienia. Jeśli dojdzie do wynaczynienia podawanie leku należy natychmiast przerwać. Chlorowodorek epirubicyny można rozcieńczać w warunkach aseptycznych w 5% roztworze glukozy lub w 0,9% roztworze chlorku sodu i podać w infuzji dożylnej. Wykazano fizyczną i chemiczną stabilność, roztworu do infuzji przechowywanego w workach PVC, pojemnikach polipropylenowych, polietylenowych lub szklanych przez 96 godzin, w temperaturze od 2°C do 8°C i w temperaturze pokojowej (20°C do 25°C), niezależnie od ekspozycji na światło. Ze względów mikrobiologicznych produkt należy zastosować natychmiast po rozcieńczeniu. Jeśli nie jest zastosowany natychmiast, za warunki i czas przechowywania odpowiada użytkownik. Czas
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
przechowywania nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8ºC, chyba że rozcieńczenie odbyło się w kontrolowanych, sprawdzonych warunkach z zachowaniem aseptyki.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Epirubicin-EBEWE
W jakim celu stosuje się lek Epirubicin-EBEWE?
Chlorowodorek epirubicyny stosowany jest w leczeniu szeregu chorób nowotworowych, w tym: – raka piersi, – raka jajnika, – raka żołądka, – raka płuca, – raka głowy i szyi; – raka okrężnicy i odbytnicy, – szpiczaka mnogiego, – złośliwych chłoniaków nieziarniczych, – ostrych białaczek.
Jaka jest substancja czynna leku Epirubicin-EBEWE?
Substancją czynną leku Epirubicin-EBEWE jest Epirubicini hydrochloridum 2 mg/ml. Kod ATC: L01DB03.
Chlorowodorek epirubicyny jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego lub do pęcherza moczowego. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności chlorowodorku epirubicyny u dzieci. Należy zachować ostrożność w celu uniknięcia wynaczynienia substancji czynnej (patrz punkt 4.4). W razie wynaczynienia podawanie produktu leczniczego należy natychmiast przerwać. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Epirubicin-EBEWE?
?? Nadwrażliwość na epirubicynę, inne antracykliny lub antracenediony, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. − Karmienie piersią. Podanie dożylne − Utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego. − Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. − Kardiomiopatia. − Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. − Ciężkie zaburzenia rytmu serca.
Czy lek Epirubicin-EBEWE można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Zaburzenia płodności Chlorowodorek epirubicyny może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyznom leczonym chlorowodorkiem epirubicyny należy zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji i ze względu na możliwość nieodwracalnej niepłodności udzielić porady na temat możliwości przechowania nasienia.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Chlorowodorek epirubicyny stosowany jest w leczeniu szeregu chorób nowotworowych, w tym: - raka piersi, - raka jajnika, - raka żołądka, - raka płuca, - raka głowy i szyi; - raka okrężnicy i odbytnicy, - szpiczaka mnogiego, - złośliwych chłoniaków nieziarniczych, - ostrych białaczek. Po podawaniu chlorowodorku epirubicyny do pęcherza moczowego stwierdzono jego korzystne działanie w leczeniu następujących chorób: - raka pęcherza moczowego z komórek nabłonka przejściowego - raka in situ pęcherza moczowego Dopęcherzowe podanie chlorowodorku epirubicyny po wycięciu przezcewkowym raka pęcherza moczowego stanowi element leczenia zapobiegającego wznowie procesu nowotworowego.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Chlorowodorek epirubicyny jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego lub do pęcherza moczowego. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności chlorowodorku epirubicyny u dzieci. Należy zachować ostrożność w celu uniknięcia wynaczynienia substancji czynnej (patrz punkt 4.4). W razie wynaczynienia podawanie produktu leczniczego należy natychmiast przerwać. Do przygotowania roztworu do infuzji chlorowodorku epirubicyny należy użyć 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Dawka konwencjonalna Jeśli chlorowodorek epirubicyny stosowany jest w monoterapii, zalecana dawka dla dorosłych wynosi 60-90 mg/m2 powierzchni ciała. Produkt leczniczy należy podawać dożylnie przez 3-5 minut. Podanie dawki należy powtarzać co 21 dni w zależności od parametrów hematologicznych oraz czynności szpiku kostnego. Jeśli wystąpią objawy toksyczności (np. neutropenia, gorączka neutropeniczna oraz małopłytkowość, które mogą występować jeszcze w 21. dniu terapii), może być konieczna zmiana dawki lub opóźnienie następnego podania produktu leczniczego. Dawka duża Jeśli chlorowodorek epirubicyny stosowany jest w wysokodawkowanej terapii raka płuca, należy postępować według następującego schematu: rak drobnokomórkowy płuca (uprzednio nieleczony): 120 mg/m2 pc. pierwszego dnia cyklu, co 3 tygodnie. W leczeniu wysokodawkowanym chlorowodorek epirubicyny można podawać w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego przez 3 - 5 minut lub w postaci infuzji trwającej do 30 minut. Rak piersi W leczeniu adjuwantowym pacjentów z niezaawansowanym rakiem piersi z zajęciem węzłów chłonnych zaleca się podawanie chlorowodorku epirubicyny dożylnie w dawce od 100 mg/m2 pc. (jako pojedynczą dawkę pierwszego dnia terapii) do 120 mg/m2 pc. (podzielonych na dwie dawki dnia 1. i 8.), co 3 do 4 tygodni w skojarzeniu z podawanymi dożylnie cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem oraz podawanym doustnie tamoksyfenem. U pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku kostnego spowodowanymi wcześniejszą chemioterapią lub radioterapią, podeszłym wiekiem albo naciekiem nowotworowym szpiku kostnego, zaleca się stosowanie mniejszych dawek leku (60 - 75 mg/m2 pc. w dawkowaniu konwencjonalnym oraz 105 - 120 mg/m2 pc. w dawkowaniu wysokim). Całkowitą dawkę jednego cyklu leczenia można podzielić podając cząstkowe dawki przez 2 lub 3 kolejne dni. Leczenie złożone W razie stosowania chlorowodorku epirubicyny razem z innymi produktami cytotoksycznymi, należy odpowiednio zmniejszyć dawkę. Poniższa tabela przedstawia dawki chlorowodorku epirubicyny stosowane zwykle w monoterapii oraz złożonej chemioterapii innych nowotworów niż wymienione:
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Dawka chlorowodorku epirubicyny (mg/m2 pc.)*
Wskazanie (rodzaj nowotworu)
Monoterapia 60 – 90 60 – 90 Podanie do pęcherza moczowego: 50 mg/50 ml lub 80 mg/50 ml (rak in situ) Zapobiegawczo: 50 mg/50 ml co tydzień przez 4 tygodnie, następnie co miesiąc przez 11 miesięcy * Dawki zazwyczaj stosowane dnia 1. lub dnia 1., 2. i 3., w odstępach co 21 dni. Zaawansowany rak jajnika Rak żołądka Rak drobnokomórkowy płuca (SCLC) Rak pęcherza moczowego
Leczenie złożone 50 – 100
Zaburzenia czynności wątroby Eliminacja chlorowodorku epirubicyny odbywa się głównie przez układ wątrobowo-żółciowy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć dawkę produktu leczniczego, dostosowując ją do stężenia bilirubiny w osoczu według następującego schematu: Stężenie bilirubiny w osoczu 1,4 – 3 mg/100 ml >3 mg/100 ml
Aktywność AspAT >4 razy górna granica normy
Zmniejszenie dawki o 50% 75%
Zaburzenia czynności nerek Ze względu na ograniczoną ilość chlorowodorku epirubicyny wydalanego przez nerki, umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmniejszenia dawki. Może jednak zachodzić konieczność dostosowania dawki u pacjentów ze stężeniem kreatyniny w osoczu >5 mg/dl. Podanie do pęcherza moczowego W leczenia powierzchownego raka pęcherza moczowego oraz raka in situ chlorowodorek epirubicyny można podawać bezpośrednio do pęcherza moczowego. Nie należy podawać chlorowodorku epirubicyny do pęcherza moczowego w leczeniu inwazyjnych nowotworów, które przenikają całą ścianę pęcherza moczowego. W tych przypadkach bardziej odpowiednie jest leczenie ogólnoustrojowe lub operacyjne (patrz punkt 4.3). Chlorowodorek epirubicyny stosowano również skutecznie dopęcherzowo w leczeniu zapobiegającym nawrotom powierzchownego raka pęcherza moczowego po przezcewkowym wycięciu zmiany pierwotnej. W leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego zaleca się przygotowanie rozcieńczeń zgodne z poniższą tabelą: Tabela rozcieńczeń roztworów do podania do pęcherza moczowego Wymagana dawka chlorowodorku epirubicyny 30 mg 50 mg 80 mg
Objętość roztworu chlorowodorku epirubicyny o stężeniu wyjściowym 2 mg/ml 15 ml 25 ml 40 ml
Objętość rozcieńczalnika: wody do wstrzykiwań lub jałowego 0,9% roztworu NaCl
Całkowita objętość płynu wprowadzonego do pęcherza moczowego
35 ml 25 ml 10 ml
50 ml 50 ml 50 ml
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Sposób podania Jedna infuzja o stężeniu 50 mg/50 ml na tydzień (rozcieńczona w płynie fizjologicznym lub w wodzie do wstrzykiwań) przez 8 kolejnych tygodni. W razie objawów toksyczności miejscowej zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/50 ml. Rak in situ: do 80 mg/50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji u pacjenta). Zapobiegawczo: jeden wlew o stężeniu 50 mg/50 ml jeden raz na tydzień przez 4 kolejne tygodnie, a następnie jeden wlew w tej samej dawce co miesiąc przez 11 miesięcy. Roztwór należy utrzymać w pęcherzu moczowym przez 1 do 2 godzin. Aby zapobiec niepożądanemu rozcieńczeniu roztworu przez mocz, pacjenta należy pouczyć, aby nie przyjmował płynów przez 12 godzin przed infuzją. Pacjenta z napełnionym pęcherzem moczowym należy od czasu do czasu obracać, a na zakończenie zabiegu zalecić oddanie moczu.
4.3. Przeciwwskazania
− Nadwrażliwość na epirubicynę, inne antracykliny lub antracenediony, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. − Karmienie piersią. Podanie dożylne − Utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego. − Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. − Kardiomiopatia. − Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. − Ciężkie zaburzenia rytmu serca. − Wcześniejsze leczenie epirubicyną i (lub) innymi antracyklinami i antracenedionami w maksymalnych dawkach skumulowanych (patrz punkt 4.4) − Ostre uogólnione zakażenia. − Niestabilna dławica piersiowa. Podanie do pęcherza moczowego − Zakażenia dróg moczowych. − Zapalenie pęcherza moczowego. − Krwiomocz. − Inwazyjne nowotwory przenikające ścianę pęcherza moczowego. − Utrudnione cewnikowanie pęcherza. − Zalegająca w pęcherzu duża ilość moczu. − Obkurczenie zmienionego chorobowo pęcherza moczowego.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Uwagi ogólne Chlorowodorek epirubicyny należy podawać wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty, z doświadczeniem w stosowaniu leków cytotoksycznych. Placówka prowadząca leczenie musi posiadać zaplecze umożliwiające szybką diagnostykę i leczenie ewentualnych powikłań hematologicznych, występujących szczególnie po leczeniu dużymi dawkami epirubicyny. Leczenie chlorowodorkiem epirubicyny można rozpocząć dopiero po wyleczeniu ostrych objawów toksyczności spowodowanej wcześniejszym leczeniem cytotoksycznym (takich jak zapalenia jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość i uogólnione zakażenia).
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Wprawdzie leczenie dużymi dawkami epirubicyny (np. ≥90 mg/m2 pc. co 3 do 4 tygodni) wywołuje działania niepożądane zasadniczo podobne do działań obserwowanych po zastosowaniu dawek standardowych (<90 mg/m2 pc. co 3 do 4 tygodni), ale nasilenie neutropenii i zapalenia błony śluzowej jamy ustnej i (lub) zapalenia błon śluzowych może być większe. Stosowanie dużych dawek chlorowodorku epirubicyny wymaga szczególnego zwrócenia uwagi na możliwość wystąpienia powikłań klinicznych wynikających ze znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego. Czynność serca Ryzyko leczenia antracyklinami obejmuje działania kardiotoksyczne, które mogą przejawiać się w postaci zaburzeń wczesnych (tj. ostrych) lub zaburzeń odległych (tj. występujących z opóźnieniem). Objawy wczesne (ostre) Do wczesnych objawów działania kardiotoksycznego chlorowodorku epirubicyny należą głównie częstoskurcz zatokowy i (lub) zmiany w zapisie EKG, takie jak niespecyficzne zmiany odcinka ST i załamka T. Zgłaszano przypadki tachyarytmii (w tym przedwczesne skurcze komorowe i częstoskurcz komorowy), bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego i bloku odnogi pęczka Hisa. Wymienione stany najczęściej nie prognozują rozwoju kardiotoksyczności opóźnionej, rzadko mają znaczenie kliniczne i najczęściej nie są przyczyną przerwania leczenia chlorowodorkiem epirubicyny. Objawy odległe (opóźnione) Kardiotoksyczność opóźniona występuje zwykle w końcowej fazie leczenia chlorowodorkiem epirubicyny lub w ciągu 2 do 3 miesięcy od zakończenia leczenia, chociaż zgłaszano przypadki występujące kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia. Opóźniona kardiomiopatia objawia się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (ang. left ventricular ejection fraction – LVEF) i (lub) przedmiotowymi i podmiotowymi objawami zastoinowej niewydolności serca, tj. duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, powiększenie serca, powiększenie wątroby, skąpomocz, wodobrzusze, wysięk opłucnowy i rytm cwałowy. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywoływanej przez antracykliny i należy do grupy działań toksycznych ograniczających maksymalną dawkę skumulowaną leku. Ryzyko rozwoju zastoinowej niewydolności serca zwiększa się szybko wraz ze zwiększeniem całkowitej dawki skumulowanej chlorowodorku epirubicyny powyżej 900 mg/m2 pc. Jej przekroczenie wymaga zachowania szczególnej ostrożności (patrz punkt 5.1). Czynność serca należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia chlorowodorkiem epirubicyny i monitorować ją w trakcie leczenia w celu zmniejszenia ryzyka ciężkich zaburzeń czynności serca. Ryzyko można zmniejszyć przez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF) w trakcie leczenia i niezwłoczne przerwanie podawania chlorowodorku epirubicyny po wystąpieniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Właściwymi ilościowymi metodami powtarzanej oceny czynności serca (ocena LVEF) są angiografia bramkowa z zastosowaniem radionuklidu (ang. multi-gated radionuclide angiography, MUGA) oraz echokardiografia (ECHO). Zaleca się wykonanie badania EKG oraz MUGA lub ECHO przed rozpoczęciem leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka nasilonej kardiotoksyczności. Pomiary LVEF metodą MUGA lub ECHO należy powtarzać, zwłaszcza w przypadku leczenia dużymi skumulowanymi dawkami antracyklin. Do oceny LVEF należy stosować ten sam rodzaj badania w całym okresie obserwacji. Ze względu na ryzyko kardiomiopatii, dawkę skumulowaną chlorowodorku epirubicyny większą niż 900 mg/m2 pc. należy stosować z największą ostrożnością. Czynnikami ryzyka kardiotoksyczności są m.in. czynna lub zaleczona choroba układu krążenia, wcześniejsza lub trwająca radioterapia śródpiersia lub okolic serca, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami oraz jednoczesne podawanie produktów leczniczych, które mogą
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Chlorowodorek epirubicyny można stosować jednocześnie z innymi przeciwnowotworowymi produktami leczniczymi. Natomiast nie zaleca się mieszania roztworu Epirubicin-Ebewe z roztworami innych produktów leczniczych w jednej infuzji/iniekcji.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Chlorowodorek epirubicyny stosowany jest głównie w skojarzeniu z innymi lekami cytotoksycznymi. Możliwe jest addycyjne działanie toksyczne: dotyczy to zwłaszcza działania na szpik kostny i układ krwiotwórczy, a także przewód pokarmowy (patrz punkt 4.4). Stosowanie chlorowodorku epirubicyny w skojarzeniu z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi produktami leczniczymi, a także z produktami leczniczymi działającymi na serce (takimi jak antagonisci kanałów wapniowych), wymaga monitorowania czynności serca podczas całego procesu leczenia. Chlorowodorek epirubicyny podlega znacznemu metabolizmowi w wątrobie. Jednoczesne przyjmowanie produktów leczniczych wpływających na czynność wątroby może również wpływać na metabolizm lub na właściwości farmakokinetyczne chlorowodorku epirubicyny, a w wyniku tego na jej skuteczność i (lub) toksyczność (patrz punkt 4.4). Nie należy podawać antracyklin (w tym chlorowodorku epirubicyny) w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi o działaniu kardiotoksycznym, jeśli czynność serca pacjenta nie jest ściśle kontrolowana. U pacjentów, którzy otrzymują antracykliny po zakończeniu leczenia innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, zwłaszcza z długim okresem półtrwania (takimi jak trastuzumab), ryzyko działań kardiotoksycznych może być zwiększone. Ponieważ okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28-38 dni, lek może utrzymywać się we krwi do 27 tygodni. U pacjentów otrzymujących antracykliny (takie jak chlorowodorek epirubicyny) po odstawieniu trastuzumabu, może występować zwiększone ryzyko kardiotoksyczności. Należy w miarę możliwości unikać leczenia opartego na antracyklinach przez okres do 27 tygodni po odstawieniu trastuzumabu. Jeśli antracykliny stosowane są przed upływem tego czasu, zaleca się uważne monitorowanie czynności serca. Ryzyko kardiotoksyczności zwiększa się u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali preparaty kardiotoksyczne (takie jak: 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) lub którzy byli poddawani jednocześnie (albo wcześniej) radioterapii obszaru śródpiersia. Jednoczesne przyjmowanie chlorowodorku epirubicyny oraz przeciwciał monoklonalnych, takich jak np. trastuzumab, może zwiększyć ryzyko zaburzeń czynności serca. Należy unikać jednoczesnego stosowania chlorowodorku epirubicyny ze szczepionkami żywych drobnoustrojów atentowanych. Można podawać szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być osłabiona. Dotychczas zaobserwowano interakcje epirubicyny z cymetydyną, dekswerapamilem, deksrazoksanem, docetakselem, interferonem α2b, paklitakselem oraz chininą. Cymetydyna zwiększa o 50% wartość AUC epirubicyny, dlatego nie należy jej stosować podczas leczenia chlorowodorkiem epirubicyny. Podawanie cymetydyny w dawce 400 mg dwa razy na dobę przed podaniem chlorowodorku epirubicyny 100 mg/m² pc. co 3 tygodnie prowadziło do zwiększenia AUC chlorowodorku epirubicyny o 50% oraz AUC epirubicynolu o 41% (p <0,05). Ponieważ nie zaobserwowano zmniejszenia AUC aglikonu 7-deoksy-doksorubicynolu ani zmiany przepływu krwi w wątrobie, nie można wyjaśnić obserwowanego zjawiska zmniejszoną czynnością cytochromu P450. Paklitaksel może wpływać na farmakokinetykę chlorowodorku epirubicyny i epirubicynolu – metabolitu epirubicyny. Wykazano, że paklitaksel podany przed chlorowodorkiem epirubicyny może zwiększać stężenie epirubicyny i jej metabolitów w osoczu (metabolity te nie są czynne ani toksyczne). Natomiast podanie paklitakselu lub chlorowodorku docetakselu po epirubicynie nie wpływa na farmakokinetykę epirubicyny.
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Skojarzenie takie można stosować, jeśli zachowane jest naprzemienne podawanie obu produktów. Infuzje chlorowodorku epirubicyny i paklitakselu należy wykonywać z zachowaniem co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniem każdego z produktów leczniczych. Dekswerapamil może zmieniać właściwości farmakokinetyczne chlorowodorku epirubicyny i może nasilać jego działanie hamujące czynność szpiku kostnego. W jednym z badań dowiedziono, że podanie docetakselu bezpośrednio po chlorowodorku epirubicyny może zwiększyć stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu. Chinina może przyspieszyć początkową redystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek i w ten sposób wpłynąć na rozkład epirubicyny przez czerwone krwinki. Jednoczesne podawanie chlorowodorku epirubicyny z interferonem α-2b może spowodować zarówno skrócenie końcowego okresu półtrwania w fazie eliminacji, jak i zmniejszenie klirensu całkowitego produktu leczniczego. Uprzednie podanie większych dawek deksrazoksanu (900 mg/m2 i 1200 mg/m2) może spowodować zwiększenie ogólnoustrojowego klirensu epirubicyny, a w wyniku tego zmniejszenie pole pod krzywą stężeń (AUC). Jednoczesne stosowanie antracykliny i deksrazoksanu może spowodować nasilenie mielosupresji. Należy wziąć pod uwagę możliwość znacznego zaburzenia hematopoezy podczas jednoczesnego (lub wcześniejszego w stosunku do chlorowodorku epirubicyny) podawania preparatów wpływających na szpik kostny (takich jak: cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwretrowirusowe).
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Zaburzenia płodności Chlorowodorek epirubicyny może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyznom leczonym chlorowodorkiem epirubicyny należy zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji i ze względu na możliwość nieodwracalnej niepłodności udzielić porady na temat możliwości przechowania nasienia. U kobiet przed okresem menopauzy chlorowodorek epirubicyny może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę. Ze względu na działanie genotoksyczne chlorowodorku epirubicyny, pacjentom planującym posiadanie dzieci po zakończeniu leczenia należy zalecić konsultację w poradni genetycznej. Ciąża Dane z badań na zwierzętach wskazują, że chlorowodorek epirubicyny podawany kobiecie w ciąży może spowodować uszkodzenie płodu. Jeśli chlorowodorek epirubicyny stosowany jest podczas ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, należy ją poinformować o możliwym zagrożeniu dla płodu. Nie przeprowadzono badań z udziałem kobiet w ciąży. Chlorowodorek epirubicyny należy stosować w okresie ciąży wyłącznie wtedy, gdy potencjalne korzyści z leczenia uzasadniają możliwe ryzyko dla płodu. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy chlorowodorek epirubicyny przenika do mleka kobiecego. Ze względu na to, że szereg leków, w tym inne antracykliny, przenikają do mleka kobiecego i ze względu na możliwość wystąpienia u karmionego piersią niemowlęcia ciężkich działań niepożądanych, należy zrezygnować
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
z karmienia piersią przed i podczas leczenia chlorowodorkiem epirubicyny.
Kobiety w wieku rozrodczym/Antykoncepcja u kobiet i mężczyzn Kobiety w wieku rozrodczym należy poinstruować, aby unikały zajścia w ciążę podczas leczenia i stosowały skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 6,5 miesiąca po ostatniej dawce. Mężczyznom leczonym produktem leczniczym Epirubicin-Ebewe należy zalecić stosowanie skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 3,5 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki.
4.7. Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych
Nie ma doniesień o szczególnych działaniach niepożądanych związanych ze zdolnością prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Częstość działań niepożądanych, które obserwowano i zgłaszano podczas stosowania chlorowodorku epirubicyny, była następująca: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Można założyć, że działania niepożądane wystąpią u ponad 10% pacjentów leczonych chlorowodorkiem epirubicyny. Najczęściej występującymi działaniami są mielosupresja, działania niepożądane dotyczące żołądka i jelit, jadłowstręt, łysienie i zakażenie. Klasyfikacja układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Częstość Często Częstość nieznana Rzadko
Działania niepożądane Zakażenie Wstrząs septyczny, posocznica, zapalenie płuc Ostra białaczka limfatyczna, ostra białaczka szpikowa
Bardzo często
Zahamowanie czynności szpiku kostnego (leukopenia, granulocytopenia i neutropenia, niedokrwistość i gorączka neutropeniczna) Małopłytkowość Krwotok i niedotlenienie tkanek na skutek mielosupresji Anafilaksja
Niezbyt często Częstość nieznana Zaburzenia układu immunologicznego Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zaburzenia układu nerwowego Zaburzenia oka Zaburzenia serca
Rzadko Często Rzadko Rzadko Częstość nieznana Rzadko
Jadłowstręt, odwodnienie Hiperurykiemia (patrz punkt 4.4) Zawroty głowy Zapalenie spojówek, zapalenie rogówki Zastoinowa niewydolność serca (duszność, obrzęk, powiększenie wątroby, wodobrzusze, obrzęk płuc, wysięk opłucnowy, rytm cwałowy), kardiotoksyczność (np. zmiany w EKG, zaburzenia rytmu serca, kardiomiopatia), częstoskurcz komorowy, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
Zaburzenia naczyniowe
Często Niezbyt często Częstość nieznana
Zaburzenia żołądka i jelit
Często Częstość nieznana
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często Rzadko Częstość nieznana
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często Rzadko Często Rzadko Częstość nieznana
Badania diagnostyczne
Rzadko Częstość nieznana
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Często
pęczka Hisa Uderzenia gorąca Zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył Wstrząs, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, w tym zator płuc Zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, biegunka, nudności Nadżerki błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, ból jamy ustnej, odczucie pieczenia błony śluzowej, krwawienie w obrębie jamy ustnej, przebarwienie błony śluzowej jamy ustnej Łysienie Pokrzywka Miejscowe działanie toksyczne, wysypka, świąd, zmiany na skórze, rumień, zaczerwienienie skóry, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry wcześniej napromienianej (reakcja po radioterapii (ang. „radiation recall reaction”) Czerwone zabarwienie moczu przez 1 do 2 dni po podaniu produktu leczniczego Brak miesiączki, brak plemników w nasieniu Rumień w miejscu podania Złe samopoczucie i (lub) osłabienie, gorączka, dreszcze Stwardnienie żyły, miejscowy ból, ciężkie zapalenie tkanki łącznej, martwica tkanki po przypadkowym wstrzyknięciu pozanaczyniowym Zmiany aktywności aminotransferaz Bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory Po dopęcherzowym podaniu produktu leczniczego obserwowano chemiczne i czasami krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. (patrz punkt 4.4)
Podanie dopęcherzowe Ponieważ tylko niewielka ilość substancji czynnej wchłaniana jest po podaniu dopęcherzowym, rzadkie są ciężkie ogólnoustrojowe działania niepożądane i reakcje alergiczne. Często zgłaszane są miejscowe reakcje, takie jak odczucie pieczenia i częste oddawanie moczu (częstomocz). Notowano bakteryjne lub chemiczne zapalenie pęcherza moczowego (patrz punkt 4.4). Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
cmdh recomendation DK/H/xxxx/WS/234
Standard text June 2008
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Ostre przedawkowanie chlorowodorku epirubicyny prowadzi do ciężkiego zahamowania czynności szpiku (głównie z leukopenią i małopłytkowością), toksycznego działania na przewód pokarmowy (głównie zapalenie błony śluzowej) i ostrych powikłań kardiologicznych. Bardzo duże, jednorazowe dawki chlorowodorku epirubicyny mogą powodować ostre uszkodzenie mięśnia serca podczas pierwszych 24 godzin, zaś w ciągu 10-14 dni – ciężkie zahamowanie czynności szpiku. Po kilku miesiącach, a nawet kilku latach od zakończenia leczenia antracyklinami obserwowano opóźnioną niewydolność serca (patrz punkt 4.4). Stan pacjentów trzeba uważnie monitorować. Jeśli wystąpią objawy niewydolności serca, pacjentów należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi. Leczenie jest objawowe. Chlorowodorku epirubicyny nie można usunąć metodą dializy.