Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Epirubicini hydrochloridum 2 mg/ml), kod ATC L01DB03 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
Epirubicyny chlorowodorek – substancja czynna leku Epimedac – należy do grupy substancji czynnych zwanych antracyklinami. Te niszczące komórki (cytotoksyczne) substancje czynne są stosowane w leczeniu nowotworów. Lek Epimedac jest stosowany w leczeniu:
- raka piersi;
- zaawansowanego raka jajnika;
- raka żołądka;
- raka drobnokomórkowego płuca (specjalny rodzaj raka płuca);
- powierzchniowego lub bardzo ograniczonego miejscowo raka pęcherza moczowego. 2.
Informacje ważne przed przyjęciem leku Epimedac
Leku Epimedac nie podaje się, jeśli
- pacjent ma uczulenie na epirubicyny chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6) lub na antracykliny (np. doksorubicyna i daunorubicyna).
- pacjent ma uczulenie na antracenodiony (grupa leków stosowanych w leczeniu raka).
- u pacjenta stwierdzono trwałe zahamowanie wytwarzania białych krwinek w szpiku kostnym spowodowane wcześniejszym leczeniem innymi lekami cytotoksycznymi lub radioterapią.
- pacjent jest leczony maksymalnymi dawkami epirubicyny lub innych antracyklin (np. doksorubicyny lub daunorubicyny) i antracenodionów (leki stosowane w leczeniu raka).
- u pacjenta występują lub występowały wcześniej problemy z sercem (np. zaburzenia rytmu serca, zmniejszenie wydolności serca, zawał serca, zaburzenia mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa).
- u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
- u pacjenta występuje zakażenie ogólnoustrojowe (zakażenie, które dotyczy całego organizmu).
- pacjentka karmi piersią.
- u pacjenta występuje ciężkie zapalenie błony wyściełającej jamę ustną i (lub) żołądek.
W przypadku stosowania do pęcherza moczowego, leku Epimedac nie podaje się, jeśli
- u pacjenta stwierdzono zakażenie dróg moczowych.
- nowotwór przeniknął przez ścianę pęcherza moczowego.
- istnieją problemy związane z założeniem cewnika do pęcherza moczowego.
- u pacjenta stwierdzono zapalenie pęcherza moczowego.
- u pacjenta występuje krew w moczu.
- u pacjenta występuje skurcz pęcherza.
- po oddaniu moczu zalega w pęcherzu duża objętość moczu. Ostrzeżenia i środki ostrożności Kiedy zachować szczególną ostrożność (należy to omówić z lekarzem), jeśli
- u pacjenta stwierdzono zaburzenia czynności wątroby lub nerek.
- podczas infuzji pacjent odczuwa dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia lub w jego pobliżu (roztwór do wstrzykiwań mógł wynaczynić się do sąsiednich tkanek).
- u pacjenta stwierdzono zmniejszoną liczbę białych i czerwonych krwinek oraz płytek krwi.
- u pacjenta występuje zapalenie jamy ustnej lub śluzówki (obolałe wargi lub afty w jamie ustnej).
- pacjent był wcześniej poddany radioterapii piersi lub przyjmował leki, które mogą mieć działania niepożądane na serce.
- pacjent był niedawno szczepiony lub planowane są u niego jakiekolwiek szczepienia w najbliższym czasie.
- pacjent otrzymywał uprzednio trastuzumab (lek stosowany w leczeniu raka). Dzieci Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności działania leku Epimedac u dzieci. Lek Epimedac a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, w tym o lekach, które wydawane są bez recepty, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, a szczególnie:
- lekach, które mogą mieć wpływ na serce, na przykład innych lekach przeciwnowotworowych (takich jak 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) lub blokerach kanału wapniowego (np. werapamil, dekswerapamil) oraz radioterapii stosowanej jednocześnie lub wcześniej.
- lekach, które mogą wpływać na czynność wątroby.
- cymetydynie (lek stosowany zazwyczaj do leczenia owrzodzeń żołądka i zgagi); cymetydyna może wzmacniać działanie epirubicyny.
- paklitakselu (lek stosowany w leczeniu nowotworów): leczenie epirubicyną i paklitakselem powinno się stosować z co najmniej 24-godzinną przerwą między podaniem tych dwóch leków.
- docetakselu (lek stosowany w leczeniu nowotworów).
- chininie (lek stosowany w leczeniu malarii i skurczów mięśni nóg).
- interferonie alfa-2b (lek stosowany w niektórych rodzajach raka i chłoniakach oraz przy niektórych postaciach zapalenia wątroby).
- lekach, które mogą wpływać na morfologię krwi (na przykład inne leki cytotoksyczne, antybiotyki, takie jak sulfonamidy i chloramfenikol, leki przeciwpadaczkowe, takie jak difenylhydantoina, leki przeciwretrowirusowe – stosowane w leczeniu zakażeń wirusem HIV oraz leki przeciwbólowe, takie jak pochodne aminopiryny).
- deksrazoksanie (stosowany w profilaktyce kardiotoksyczności spowodowanej przewlekłym kumulowaniem się epirubicyny).
- trastuzumabie. Usunięcie trastuzumabu (leku stosowanego w leczeniu niektórych rodzajów nowotworów) z organizmu może potrwać do 7 miesięcy. Trastuzumab może wpływać na serce, dlatego pacjenci nie powinni stosować epirubicyny przez okres do 7 miesięcy po zaprzestaniu leczenia trastuzumabem. Jeśli epirubicyna jest stosowana przed upływem tego okresu, należy dokładnie monitorować czynność serca pacjenta.
- antybiotykach, takich jak sulfonamidy, i niektórych lekach moczopędnych (tzw. „diuretyki”); mogą spowodować zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi. 2
heparynie (leku zapobiegającym krzepnięciu krwi); może prowadzić do utraty skuteczności zarówno epirubicyny, jak i heparyny.
W razie konieczności zaszczepienia pacjenta konieczne jest poinformowanie lekarza przed podaniem szczepionki, że pacjent przyjmuje epirubicynę. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Epirubicyny chlorowodorek – substancja czynna leku Epimedac – może spowodować wady wrodzone, dlatego należy koniecznie poinformować lekarza, jeśli pacjentka podejrzewa, że jest w ciąży. U kobiet w ciąży zgłaszano niekiedy przypadki wiążące epirubicynę z zaburzeniami serca u noworodków i nienarodzonych dzieci, w tym przypadki zgonu płodu. Nie wolno podawać leku Epimedac podczas ciąży, o ile lekarz tego wyraźnie nie zaleci. Należy unikać zachodzenia w ciążę, jeśli kobieta lub jej partner przyjmuje lek Epimedac. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia epirubicyną i przez co najmniej 7 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyźni powinni stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 4 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. W przypadku zajścia w ciążę przez pacjentkę lub partnerkę pacjenta podczas leczenia lekiem Epimedac zaleca się konsultację genetyczną. Mężczyźni planujący posiadanie potomstwa powinni zasięgnąć porady na temat zamrożenia nasienia przed rozpoczęciem leczenia lekiem Epimedac. Pacjentka musi przerwać karmienie piersią przed leczeniem lekiem Epimedac, podczas takiego leczenia i przez co najmniej 7 dni po przyjęciu ostatniej dawki, ponieważ lek Epimedac może mieć szkodliwy wpływ na dziecko karmione piersią. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Epimedac może powodować nudności i wymioty, które mogą przejściowo zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek Epimedac zawiera sód Lek zawiera 0,154 mmol (lub 3,54 mg) sodu w ml roztworu do wstrzykiwań. Różne wielkości opakowań leku Epimedac zawierają następujące ilości sodu: Fiolka po 5 ml:
To opakowanie zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Fiolka po 10 ml: To opakowanie zawiera 35,42 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej). Odpowiada to 1,77% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Fiolka po 25 ml: To opakowanie zawiera 88,55 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej). Odpowiada to 4,43% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Fiolka po 50 ml: To opakowanie zawiera 177,1 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej). Odpowiada to 8,86% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Fiolka po 100 ml: To opakowanie zawiera 354,21 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej). Odpowiada to 17,71% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. 3.
Jak podawać lek Epimedac
Lek Epimedac podaje się pacjentom wyłącznie pod nadzorem lekarza wyspecjalizowanego w tego rodzaju leczeniu. Przed i podczas leczenia lekiem Epimedac lekarz kontroluje różne parametry laboratoryjne (np. ilość czerwonych krwinek, stężenie kwasu moczowego w krwi, czynność wątroby
pacjenta) i będzie uważnie monitorować czynność serca. Monitorowanie czynności serca będzie przeprowadzane również przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia lekiem Epimedac. Dawkowanie leku Epimedac zależy od rodzaju choroby, z powodu której pacjent jest leczony, od reakcji organizmu na leczenie i od innych leków przyjmowanych przez pacjenta. Wielkość dawki leku Epimedac zależy od powierzchni ciała pacjenta. Dawkę oblicza się na podstawie wzrostu i wagi pacjenta. Zalecana dawka leku Epimedac wynosi 60-90 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała. Lek jest podawany jako zastrzyk dożylny, tj. do naczynia krwionośnego (żyły), przez trzy do pięciu minut. Pacjent otrzyma zastrzyk co trzy tygodnie. W leczeniu raka drobnokomórkowego płuca podaje się większą dawkę wynoszącą 120 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała, jako zastrzyk dożylny przez trzy do pięciu minut lub w postaci infuzji (kroplówki) trwającej do 30 minut, również co trzy tygodnie. W leczeniu raka piersi lekarz decyduje o dawkowaniu i postępowaniu. Dawki zostają zmniejszone w przypadku stwierdzenia u pacjenta małej liczby białych krwinek i płytek krwi, zaburzeń czynności wątroby lub nerek, albo w przypadku stosowania leku razem z innymi lekami cytotoksycznymi. Lek Epimedac można podawać także bezpośrednio do pęcherza moczowego w celu leczenia powierzchniowego raka pęcherza moczowego lub w celu zapobiegania nawrotowi raka po zabiegu usunięcia nowotworu. Dawkowanie zależy od rodzaju raka pęcherza moczowego. Aby zapobiec niepożądanemu rozcieńczeniu leku Epimedac przez mocz, pacjent nie powinien przyjmować płynów przez 12 godzin przed zabiegiem. Pacjent pozostaje pod ścisłą obserwacją przed, podczas i po leczeniu lekiem Epimedac. Podanie większej niż zalecana dawki leku Epimedac W razie podania pacjentowi większej niż zalecana dawki leku Epimedac, u pacjenta mogą wystąpić objawy, takie jak ciężkie zaburzenia serca, znaczne zmniejszenie liczby krwinek, ciężkie zapalenie błony wyściełającej jamę ustną i żołądek oraz ciężkie zaburzenia krążenia. Występujące działania niepożądane mogą być bardziej nasilone. W przypadku wystąpienia powyższych objawów stosowanie leku Epimedac zostanie niezwłocznie przerwane i zostanie rozpoczęte leczenie objawów. W razie ciężkich zaburzeń serca może być konieczne skontaktowanie się z lekarzem specjalizującym się w chorobach serca. W przypadku znacznego zmniejszenia liczby krwinek pacjent może otrzymać transfuzje krwi. 4.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy natychmiast poinformować lekarza, aby omówić z nim dalsze postępowanie, jeśli zauważone zostaną jakiekolwiek działania niepożądane. Przez jeden lub dwa dni po podaniu leku Epimedac mocz może mieć czerwone zabarwienie. Jest to normalne i nie należy się tym niepokoić. Bardzo często: mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób
- Zakażenie
- Zahamowanie tworzenia białych krwinek w szpiku kostnym (mielosupresja), zmniejszona liczba białych krwinek (leukopenia), zmniejszona liczba specjalnych postaci białych krwinek (granulocytopenia i neutropenia), zmniejszona liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość) 4
i mała liczba określonych białych krwinek, której towarzyszy gorączka (gorączka neutropeniczna), zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia) Zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, wymioty, wodniste stolce lub częste wypróżnianie (biegunka), nudności, które mogą powodować utratę apetytu i ból brzucha Utrata włosów, zwykle odwracalna Czerwone zabarwienie moczu przez 1-2 dni po leczeniu Brak miesiączki Zapalenie spojówek, zapalenie rogówki oka Uderzenia gorąca Zmiany na skórze Zapalenie żył Uczucie dyskomfortu (złe samopoczucie), gorączka Zmiany aktywności niektórych enzymów wątrobowych (zwanych aminotransferazami) Zapalenie pęcherza moczowego (chemiczne zapalenie pęcherza moczowego), czasami z krwią obecną w moczu, obserwowano po podaniu do pęcherza moczowego
Często: mogą występować u nie więcej niż 1 na 10 osób
- Odwodnienie
- Zaburzenie czynności serca (zastoinowa niewydolność serca). Objawy mogą obejmować: o zadyszkę (duszność) o nagromadzenie płynu w nogach (obrzęk) o powiększenie wątroby o nagromadzenie płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze) o nagromadzenie płynu w płucach (obrzęk płucny) o nagromadzenie płynu pomiędzy ścianą klatki piersiowej i płucami (wysięk opłucnowy) o trzeci ton serca (rytm cwałowy)
- Miejscowe toksyczne działanie na tkankę skóry, wysypka, świąd, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, zmiany skórne
- Zaczerwienienie wzdłuż żyły (rumień w miejscu podania infuzji)
- Krwawienie
- Zaczerwienienie skóry
- Dreszcze
- Utrata/brak apetytu
- Bezobjawowe zmiany czynności serca (bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory)
- Zagrażające życiu niemiarowe bicie serca (częstoskurcz komorowy), wolne bicie serca, zaburzenie układu przewodnictwa elektrycznego serca (blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa)
- Zapalenie pęcherza (chemiczne zapalenie pęcherza), ból i pieczenie podczas oddawania moczu, krew w moczu, częste oddawanie moczu, obserwowano po podaniu do pęcherza moczowego
- Wrzody układu pokarmowego, nadżerki i zmiany w żołądku, krwawienie z układu pokarmowego, ból za mostkiem, niestrawność i trudności z połykaniem wywołane zapaleniem przełyku, ból lub pieczenie w układzie pokarmowym, zapalenie śluzówki układu pokarmowego i jamy ustnej z uczuciem pieczenia i bólem Niezbyt często: mogą występować u nie więcej niż 1na 100 osób
- Określone rodzaje nowotworów krwi (ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna)
- Zakażenie krwi (posocznica), zakażenie płuc (zapalenie płuc)
- Uczucie osłabienia (astenia)
- Zaczerwienienie skóry (rumień), pokrzywka
- Zamknięcie naczynia krwionośnego
- Opuchnięcie i ból w nogach lub rękach w wyniku zapalenia naczynia krwionośnego, z możliwym tworzeniem się zakrzepów krwi
- Skrzepliny w płucach powodujące ból w klatce piersiowej i duszność
Rzadko: mogą występować u nie więcej niż 1 na 1000 osób
- Nagła zagrażająca życiu reakcja uczuleniowa. Objawy takiej reakcji obejmują nagłe objawy uczulenia, np. wysypkę, swędzenie lub pokrzywkę na skórze, opuchnięcie twarzy, warg, języka lub innych części ciała, duszność, świszczący oddech lub trudności w oddychaniu; reakcje uczuleniowe po podaniu dopęcherzowym leku
- Zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi
- Zawroty głowy
- Działania kardiotoksyczne powodujące nieprawidłowości w zapisie EKG (elektrokardiogram), różne postacie niemiarowego bicia serca (arytmie) lub choroba mięśnia sercowego (kardiomiopatia)
- Brak plemników w nasieniu Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
- Stan zagrażający życiu, do którego dochodzi, gdy ciśnienie krwi jest zbyt niskie z powodu zakażenia krwi (wstrząs septyczny)
- Stan zagrażający życiu, do którego dochodzi, gdy ciśnienie krwi jest zbyt niskie (wstrząs)
- Gwałtowny spadek ciśnienia krwi występujący czasami z reakcjami skórnymi lub wysypką (wstrząs anafilaktyczny)
- W wyniku zahamowania wytwarzania krwinek w szpiku kostnym (mielosupresja) może wystąpić niedotlenienie tkanek
- Zamknięcie naczynia krwionośnego w wyniku przemieszczenia skrzepliny (choroba zakrzepowo-zatorowa)
- Zgrubienie ścian żył, ból miejscowy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej
- Nadmierne zabarwienie śluzówki jamy ustnej
- Nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry poddanej wcześniej napromienianiu (nawrót objawów popromiennych)
- Ciężkie uszkodzenie tkanek po wycieku wstrzykniętego roztworu do otaczających tkanek
- Ból głowy
- Ból Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49-21-301, faks: + 48 22 49-21-309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
Jak przechowywać lek
Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie i pudełku po: „Termin ważności (EXP)”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. 6.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Epimedac
- Substancją czynną leku jest epirubicyny chlorowodorek.
- Pozostałe składniki to: sodu chlorek, kwas solny i woda do wstrzykiwań. 1 ml roztworu zawiera 2 mg epirubicyny chlorowodorku. Jedna fiolka po 5 ml zawiera 10 mg epirubicyny chlorowodorku. Jedna fiolka po 10 ml zawiera 20 mg epirubicyny chlorowodorku. Jedna fiolka po 25 ml zawiera 50 mg epirubicyny chlorowodorku. Jedna fiolka po 50 ml zawiera 100 mg epirubicyny chlorowodorku. Jedna fiolka po 100 ml zawiera 200 mg epirubicyny chlorowodorku. Jak wygląda lek Epimedac i co zawiera opakowanie Epimedac jest klarownym, czerwonym roztworem. Lek jest dostarczany w pojedynczych fiolkach. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca medac Gesellschaft für klinische Spezialpräparate mbH Theaterstr. 6 22880 Wedel Niemcy Tel.: +49 4103 8006-0 Faks: +49 4103 8006-100 Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami: Dania Epirubicin "medac" 2 mg/ml injektionsvæske, opløsning Finlandia Epirubicin medac 2 mg/ml injektioneste, liuos Epirubicin medac 2 mg/ml injektionsvätska, lösning Niemcy Epimedac 2 mg/ml Injektionslösung Norwegia Epirubicin medac 2 mg/ml injeksjonsvæske, oppløsning Polska Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań Portugalia Epirrubicina medac 2 mg/ml solução injectável Słowacja Epimedac 2 mg/ml injekčný roztok Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna) Epirubicin hydrochloride 2 mg/ml solution for injection Data ostatniej aktualizacji ulotki: 22.06.2023 ——————————————————————————————————————Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Epimedac można rozcieńczyć w roztworze glukozy 50 mg/ml (5%) lub w roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%) i podać w postaci dożylnej infuzji. Roztwór do infuzji należy przygotować bezpośrednio przed użyciem.
Roztwór do wstrzykiwań nie zawiera środków konserwujących. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu z fiolki lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z miejscowymi przepisami. Niezgodności farmaceutyczne Należy unikać dłuższego kontaktu produktu leczniczego z roztworami o zasadowej wartości pH (w tym z roztworami wodorowęglanu sodu), ponieważ może to doprowadzić do hydrolizy (rozkładu) substancji czynnej. Należy używać tylko rozcieńczalników opisanych poniżej. Donoszono o niezgodności fizycznej produktu leczniczego z heparyną. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych poniżej. Stabilność w stanie gotowym do użycia Epimedac można rozcieńczyć w aseptycznych warunkach, w roztworze glukozy 50 mg/ml (5%) lub w roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%) i podać w postaci dożylnej infuzji. Wykazano chemiczną i fizyczną trwałość w stanie gotowym do użycia przez 48 godzin w temperaturze 25 ºC, bez dostępu światła. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zastosować natychmiast. Jeśli nie jest zastosowany natychmiast, za warunki i czas przechowywania w stanie gotowym do użycia odpowiada użytkownik. Czas przechowywania prawidłowo nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 ºC, jeżeli rozcieńczenie odbyło się w kontrolowanych i potwierdzonych warunkach aseptycznych. Wskazówki dotyczące bezpiecznego przygotowania i usuwania leków przeciwnowotworowych: 1. Przygotowanie roztworu do infuzji powinno być przeprowadzane przez wyszkolony personel w warunkach aseptycznych. 2. Przygotowanie roztworu do infuzji powinno być przeprowadzane w obszarze określonym jako aseptyczny. 3. Należy założyć odpowiednie, ochronne rękawiczki jednorazowe, okulary ochronne, fartuch oraz maskę ochronną. 4. Należy stosować środki bezpieczeństwa, aby zapobiec przypadkowemu zetknięciu się produktu leczniczego z oczami. W razie kontaktu leku z oczami należy oko przepłukać dużą ilością wody i (lub) roztworem sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%). 5. W razie kontaktu ze skórą, dokładnie umyć skórę mydłem i wodą lub roztworem wodorowęglanu sodu. Nie należy szorować skóry twardą szczotką. Umyć ręce po zdjęciu rękawiczek. 6. Rozlany produkt leczniczy należy najpierw zalać rozcieńczonym roztworem podchlorynu sodu (zawierającym 1 % chloru), najlepiej przez nasączenie, a następnie zmyć wodą. Należy usunąć wszystkie materiały użyte do czyszczenia w sposób opisany poniżej. 7. Kobiety w ciąży nie powinny mieć kontaktu z preparatami cytotoksycznymi. 8. W trakcie usuwania przedmiotów (strzykawek, igieł itd.) używanych do odtworzenia i (lub) rozcieńczenia cytotoksycznych produktów leczniczych należy zachować ostrożność i przedsięwziąć odpowiednie środki bezpieczeństwa. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
W jakim celu stosuje się lek Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań?
Epirubicyna stosowana jest w leczeniu szeregu chorób nowotworowych, w tym:
- rak piersi
- zaawansowany rak jajnika
- rak żołądka
- rak drobnokomórkowy płuca Po podawaniu epirubicyny do pęcherza moczowego stwierdzono jej korzystne działanie w leczeniu następujących chorób:
- brodawkowaty rak przejściowokomórkowy pęcherza moczowego
- rak in situ pęcherza moczowego
- w profilaktyce nawrotów powierzchniowego raka…
Jaka jest substancja czynna leku Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań?
Substancją czynną leku Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest Epirubicini hydrochloridum 2 mg/ml. Kod ATC: L01DB03.
Jak stosować lek
Dawkowanie Aby uniknąć kardiotoksyczności, nie należy przekraczać całkowitej skumulowanej dawki chlorowodorku epirubicyny wynoszącej 900–1 000 mg/m² powierzchni ciała (pc.) (patrz punkt 4.4). Dawka konwencjonalna W razie stosowania epirubicyny chlorowodorku w monoterapii, jej zalecana dawka u dorosłych wynosi 60–90 mg/m² powierzchni ciała. Epirubicyny chlorowodorek należy wstrzykiwać dożylnie przez 3–5 minut. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań?
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, lub na inne antracykliny lub antracenodiony. Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).
Czy lek Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Nie ma danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epirubicyny u kobiet w okresie ciąży. Podobnie jak inne leki przeciwnowotworowe, epirubicyna wykazuje właściwości rakotwórcze oraz mutagenne u zwierząt (patrz punkt 5.3). Dane z doświadczeń na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana kobiecie w ciąży może spowodować uszkodzenie płodu.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Epirubicyna stosowana jest w leczeniu szeregu chorób nowotworowych, w tym:
- rak piersi
- zaawansowany rak jajnika
- rak żołądka
- rak drobnokomórkowy płuca Po podawaniu epirubicyny do pęcherza moczowego stwierdzono jej korzystne działanie w leczeniu następujących chorób:
- brodawkowaty rak przejściowokomórkowy pęcherza moczowego
- rak in situ pęcherza moczowego
- w profilaktyce nawrotów powierzchniowego raka pęcherza moczowego po resekcji przezcewkowej
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie Aby uniknąć kardiotoksyczności, nie należy przekraczać całkowitej skumulowanej dawki chlorowodorku epirubicyny wynoszącej 900–1 000 mg/m² powierzchni ciała (pc.) (patrz punkt 4.4). Dawka konwencjonalna W razie stosowania epirubicyny chlorowodorku w monoterapii, jej zalecana dawka u dorosłych wynosi 60–90 mg/m² powierzchni ciała. Epirubicyny chlorowodorek należy wstrzykiwać dożylnie przez 3–5 minut. Podanie dawki należy powtarzać co 21 dni w zależności od parametrów hematologicznych oraz czynności szpiku kostnego.
W razie pojawienia się objawów toksyczności, jak np. neutropenii lub gorączki neutropenicznej oraz małopłytkowości (które mogą występować również w 21. dniu terapii), może być konieczna zmiana dawki lub opóźnienie podania następnej dawki. Dawka wysoka W przypadku stosowania epirubicyny w ramach wysokodawkowej monoterapii raka płuca należy postępować według następującego schematu:
- rak drobnokomórkowy płuca (uprzednio nieleczony): 120 mg/m² powierzchni ciała chlorowodorku epirubicyny w dzień 1, co 3 tygodnie; W leczeniu wysokodawkowym, epirubicynę można podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego przez 3–5 minut lub w postaci infuzji trwającej do 30 minut. Rak piersi W ramach leczenia adjuwantowego pacjentów we wczesnym stadium raka piersi z przerzutami do węzłów chłonnych zaleca się dożylne podawanie epirubicyny chlorowodorku w dawce od 100 mg/m² pc. (jako pojedynczą dawkę pierwszego dnia terapii) do 120 mg/m² pc. (podzielone na dwie dawki dnia 1 i 8) co 3–4 tygodnie w skojarzeniu z podawanym dożylnie cyklofosfamidem i 5-fluorouracylem oraz podawanym doustnie tamoksyfenem. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku kostnego spowodowanymi wcześniejszą chemioterapią lub radioterapią, podeszłym wiekiem albo naciekiem nowotworowym szpiku kostnego, zaleca się podawanie mniejszych dawek (60–75 mg/m² pc. w dawkowaniu konwencjonalnym oraz 105–120 mg/m² pc. w dawkowaniu wysokim). Można podzielić całkowitą dawkę jednego cyklu leczenia podając częściowe dawki przez 2–3 kolejne dni. Poniższa tabela przedstawia dawki epirubicyny chlorowodorku zazwyczaj podawane w ramach monoterapii oraz złożonej chemioterapii innych nowotworów: Wskazanie (rodzaj nowotworu) Zaawansowany rak jajnika Rak żołądka Rak drobnokomórkowy płuca (SCLC) Rak pęcherza moczowego
Dawka epirubicyny chlorowodorku (mg/m² pc.)a Monoterapia Leczenie złożone 60–90 50–100 60–90
Podanie do pęcherza moczowego 50 mg/ 50 ml lub 80 mg/ 50 ml (rak in situ) Zapobiegawczo: 50 mg/ 50 ml co tydzień przez 4 tygodnie, następnie co miesiąc przez 11 miesięcy a Dawki zazwyczaj stosowane dnia 1 lub dnia 1, 2 i 3 w odstępach co 21 dni. Leczenie skojarzone W razie stosowania epirubicyny chlorowodorku razem z innymi produktami cytotoksycznymi należy odpowiednio zmniejszyć dawkę. Powyższa tabela przedstawia dawki zazwyczaj stosowane. Zaburzona czynność wątroby Eliminacja epirubicyny odbywa się głównie przez układ wątrobowo-żółciowy. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby należy zmniejszyć dawkę na podstawie stężenia bilirubiny w osoczu według następującego schematu:
Stężenie bilirubiny w surowicy 1,4–3 mg/ 100 ml > 3 mg/ 100 ml
AspAT
Zmniejszenie dawki o 50% 75%
> 4 razy górna granica normy
Zaburzona czynność nerek Ze względu na ograniczoną ilość epirubicyny wydalanej przez nerki, umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmniejszenia dawki. Może jednak zajść konieczność dostosowania dawki u pacjentów ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 5 mg/dl. Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epirubicyny u dzieci. Sposób podawania Epirubicyna jest przeznaczona wyłącznie do podania dożylnego lub do podania do pęcherza moczowego. Podanie dożylne Zaleca się podawanie epirubicyny w roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%) w ciągłej infuzji dożylnej, po sprawdzeniu prawidłowego położenia wkłucia w żyle. Należy uważać, aby nie dopuścić do wynaczynienia (patrz punkt 4.4). W przypadku wynaczynienia natychmiast wstrzymać infuzję. Podanie do pęcherza moczowego W celu leczenia raka powierzchniowego pęcherza moczowego oraz raka in situ można podawać epirubicynę do pęcherza moczowego. Nie należy podawać epirubicyny do pęcherza moczowego w celu leczenia inwazyjnych nowotworów, które przeniknęły przez ścianę pęcherza moczowego. W tych przypadkach bardziej odpowiednie jest leczenie ogólnoustrojowe lub operacyjne (patrz punkt 4.3). Epirubicynę również skutecznie stosowano dopęcherzowo w zapobieganiu nawrotom powierzchniowego raka pęcherza moczowego po resekcji przezcewkowej. W celu leczenia powierzchniowego raka pęcherza moczowego zaleca się postępowanie podane w poniższej tabeli rozcieńczeń: Jedno podanie o stężeniu 50 mg/50 ml (rozcieńczone w roztworze sodu chlorku 9 mg/ml (0,9%) lub w wodzie do wstrzykiwań) na tydzień przez 8 tygodni. W razie objawów toksyczności miejscowej zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg/ 50 ml. Rak in situ: do 80 mg/ 50 ml (w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta) Zapobiegawczo: Jedno podanie o stężeniu 50 mg/ 50 ml na tydzień przez kolejne 4 tygodnie, następnie jedno podanie w tej samej dawce raz w miesiącu przez 11 kolejnych miesięcy. Tabela rozcieńczeń roztworów do podania do pęcherza moczowego Wymagana dawka epirubicyny chlorowodorku
Objętość roztworu epirubicyny chlorowodorku o stężeniu 2 mg/ml do wstrzykiwań
30 mg 50 mg 80 mg
15 ml 25 ml 40 ml
Objętość rozpuszczalnika: wody do wstrzykiwań lub jałowego roztworu soli fizjologicznej (0,9% NaCl) 35 ml 25 ml 10 ml
Całkowita objętość płynu wprowadzonego do pęcherza moczowego
50 ml 50 ml 50 ml
Roztwór należy utrzymać w pęcherzu moczowym przez 1 do 2 godzin. Aby zapobiec niepożądanemu rozcieńczeniu przez mocz, pacjentowi należy zakazać przyjmowania płynów przez 12 godzin przed
wprowadzeniem roztworu. Pacjenta z napełnionym pęcherzem moczowym należy od czasu do czasu obracać i na koniec zabiegu powinien on oddać mocz.
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, lub na inne antracykliny lub antracenodiony. Karmienie piersią (patrz punkt 4.6). Podanie dożylne
- utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego
- ciężkie zaburzenia czynności wątroby
- ciężka niewydolność mięśnia sercowego
- niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego
- ciężkie arytmie
- wcześniejsze leczenie epirubicyną i (lub) leczenie innymi antracyklinami i antracenodionami w maksymalnych dawkach skumulowanych (patrz punkt 4.4)
- pacjenci z ostrymi zakażeniami ogólnoustrojowymi
- niestabilna dławica piersiowa
- kardiomiopatia
- ostre stany zapalne serca
- ciężkie zapalenie błon śluzowych jamy ustnej i (lub) przewodu pokarmowego Podanie do pęcherza moczowego
- zakażenia dróg moczowych
- inwazyjny nowotwór naciekający pęcherz moczowy
- utrudnione cewnikowanie pęcherza
- zapalenie pęcherza moczowego
- krwiomocz
- skurcz pęcherza moczowego
- zaleganie w pęcherzu dużej objętości moczu
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Ogólne Epirubicynę należy podawać wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu terapii cytotoksycznej. Leczenie epirubicyną można rozpocząć dopiero po wyleczeniu ostrych objawów toksyczności powstałych po wcześniejszym leczeniu cytotoksycznym (takich jak zapalenie jamy ustnej, śluzówek, neutropenia, trombocytopenia i zakażenia uogólnione). Pomimo, że leczenie dużymi dawkami chlorowodorku epirubicyny (np. ≥ 90 mg/m² pc. co 3 lub 4 tygodnie) powoduje działania niepożądane na ogół podobne do działań niepożądanych obserwowanych po podaniu standardowych dawek (< 90 mg/m² pc. co 3 lub 4 tygodnie), to jednak nasilenie neutropenii i zapalenia śluzówek jamy ustnej może być większe. Leczenie dużymi dawkami chlorowodorku epirubicyny wymaga szczególnej uwagi w związku z możliwością wystąpienia powikłań klinicznych spowodowanych silnym zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Czynność serca Kardiotoksyczność stanowi ryzyko związane z leczeniem antracyklinami, której objawy mogą pojawiać się w postaci wczesnych (tj. ostrych) lub późnych (tj. opóźnionych) działań niepożądanych.
Wczesne (ostre) objawy Wczesna kardiotoksyczność epirubicyny obejmuje głównie częstoskurcz zatokowy i (lub) nieprawidłowości w zapisie elektrokardiogramu (EKG) takie jak niespecyficzne zmiany odcinka ST-T. Obserwowano również tachyarytmie, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy, jak również bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy i blok odnóg pęczka Hisa. Takie objawy nie zawsze wskazują na wystąpienie opóźnionej w czasie kardiotoksyczności, rzadko mają znaczenie kliniczne i zwykle są przemijające, odwracalne i nie powodują rozważenia przerwania leczenia epirubicyną. Późne (opóźnione) objawy Opóźniona w czasie kardiotoksyczność zwykle pojawia się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2 – 3 miesięcy po zakończeniu leczenia, ale obserwowano również późniejsze objawy (od kilku miesięcy do kilku lat po zakończeniu leczenia). Objawem opóźnionej kardiomiopatii jest zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i (lub) są objawy przedmiotowe i podmiotowe zastoinowej niewydolności serca (CHF) takie jak: duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, powiększenie serca i wątroby, oliguria, wodobrzusze, wysięk opłucnowy i rytm cwałowy. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność krążenia jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne produktu leczniczego ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną. Ryzyko rozwoju CHF wzrasta szybko wraz ze wzrostem całkowitej dawki skumulowanej chlorowodorku epirubicyny przekraczającej 900 mg/m². W przypadku przekroczenia takiej dawki skumulowanej należy zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 5.1). Monitorowanie czynności serca W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy ocenić jego czynność przed rozpoczęciem leczenia pacjentów epirubicyną i monitorować przez cały czas leczenia. Ryzyko to można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie czynności serca (ocena LVEF) w czasie leczenia i niezwłoczne przerywanie leczenia po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Do odpowiednich metod ilościowych powtarzanej oceny czynności serca (ocena LVEF) należy angiografia wielobramkowa z zastosowaniem radionuklidu (MUGA - multi-gated radionuclide angiography) oraz echokardiografia (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG i badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić taką samą metodą badania przez cały okres obserwacji. Z uwagi na ryzyko kardiomiopatii dawkę skumulowaną chlorowodorku epirubicyny 900 mg/m² pc. można przekraczać tylko z zachowaniem wyjątkowej ostrożności. Spowodowana przez antracykliny kardiomiopatia jest związana z trwałym zmniejszeniem amplitudy zespołu QRS, z wydłużeniem poza prawidłowe granice odstępów między skurczami (PEP) oraz ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej (LVET). Mimo że zmiany w EKG mogą być wskaźnikiem kardiomiopatii spowodowanej przez antracykliny, to jednak EKG nie jest na tyle czułą lub swoistą metodą, by z jej pomocą można było ustalić kardiotoksyczność związaną z antracyklinami. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności są: czynna lub bezobjawowa choroba serca, wcześniejsza lub równoczesna radioterapia okolicy śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenodionami, równoczesne stosowanie innych produktów leczniczych zaburzających czynność skurczową serca lub kardiotoksycznych produktów leczniczych (np. trastuzumab) (patrz punkt 4.5) ze zwiększonym ryzykiem dla osób w podeszłym wieku. Czynność serca musi być szczególnie dokładnie monitorowana u pacjentów otrzymujących duże dawki skumulowane oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka. Jednak kardiotoksyczność w następstwie stosowania epirubicyny może wystąpić po mniejszych dawkach skumulowanych, niezależnie od obecności czynników ryzyka. Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antracyklin lub antracenodionów sumuje się.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Epirubicyna jest zwykle stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi cytotoksycznymi produktami leczniczymi. Objawy toksyczności, szczególnie ze strony szpiku kostnego/układu krwiotwórczego oraz układu pokarmowego, mogą mieć charakter addytywny (patrz punkt 4.4). Potencjalne ryzyko kardiotoksyczności może być większe u pacjentów, którzy otrzymują równocześnie leki kardiotoksyczne (np. 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatynę, taksany) lub radioterapię okolicy śródpiersia w leczeniu skojarzonym (lub wcześniej). Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi produktami leczniczymi potencjalnie kardiotoksycznymi, jak również jednoczesne stosowanie innych leków działających na serce (np. antagoniści kanału wapniowego), wymaga monitorowania czynności serca przez cały czas leczenia. Epirubicyna jest ekstensywnie metabolizowana w wątrobie. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny (patrz punkt 4.4). Antracyklin, w tym epirubicyny, nie należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi, jeśli czynność serca u pacjenta nie jest ściśle monitorowana. Pacjentom otrzymującym antracykliny po przerwaniu leczenia innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie lekami o długim okresie półtrwania takimi jak trastuzumab, również może zagrażać większe ryzyko kardiotoksyczności. Odnotowany okres półtrwania trastuzumabu jest zmienny. Trastuzumab może utrzymywać się w krwiobiegu przez okres do 7 miesięcy. W związku z tym po zakończeniu leczenia trastuzumabem, jeśli jest to możliwe, lekarze powinni unikać leczenia antracyklinami przez okres do 7 miesięcy. Jeśli antracykliny są stosowane przed upłynięciem tego okresu, zaleca się ścisłe monitorowanie czynności serca. U pacjentów otrzymujących epirubicynę należy unikać stosowania żywych szczepionek. Obowiązuje to również przez 6 miesięcy po zakończeniu chemioterapii. Można podawać szczepionki z zabitymi drobnoustrojami lub inaktywowane, jednak odpowiedź organizmu na takie szczepionki może być zmniejszona. Podczas leczenia epirubicyną pacjenci powinni również unikać kontaktu z osobami, które w ostatnim czasie przyjęły szczepionkę przeciw polio. Cymetydyna powodowała zwiększenie pola pod krzywą zależności stężenia epirubicyny od czasu (AUC) o 50 % i podawanie tego leku należy przerwać na czas leczenia epirubicyną.
Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować zwiększenie stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w osoczu, choć metabolity te nie są ani toksyczne, ani czynne. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanami. Takie leki można stosować w skojarzeniu, jeśli stosowane jest przestawne podawanie dwóch leków. Infuzję epirubicyny i paklitakselu należy podawać przy zachowaniu co najmniej 24-godzinnego odstępu pomiędzy tymi dwoma lekami. W jednym z badań stwierdzono, że po podaniu docetakselu bezpośrednio po epirubicynie może zwiększyć się stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu. Werapamil (mieszanina racemiczna) może mieć wpływ na parametry farmakokinetyczne epirubicyny. Dekswerapamil (enancjomer R) może nasilić jego działanie hamujące na czynność szpiku kostnego. Chinina może przyspieszyć początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek i w ten sposób wpłynąć na rozkład epirubicyny przez czerwone krwinki. Równoczesne podawanie z interferonem α 2b może spowodować zarówno skrócenie okresu półtrwania, jak i zmniejszenie klirensu całkowitego epirubicyny. Należy wziąć pod uwagę możliwość znaczącego zaburzenia hematopoezy w przypadku pacjentów leczonych wcześniej produktami leczniczymi wpływającymi na szpik kostny (takimi jak: cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwretrowirusowe). Nasilenie mielosupresji może występować u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone antracyklinami i deksrazoksanem. Produkty lecznicze spowalniające wydalanie kwasu moczowego (np. sulfonamidy, niektóre diuretyki) mogą prowadzić do nasilenia hiperurykemii w przypadku jednoczesnego stosowania epirubicyny. Epirubicyna łączy się z heparyną; może dojść do wytrącania i utraty skuteczności obydwu leków.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie ma danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epirubicyny u kobiet w okresie ciąży. Podobnie jak inne leki przeciwnowotworowe, epirubicyna wykazuje właściwości rakotwórcze oraz mutagenne u zwierząt (patrz punkt 5.3). Dane z doświadczeń na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana kobiecie w ciąży może spowodować uszkodzenie płodu. Ciąża Należy unikać stosowania epirubicyny podczas pierwszego trymestru ciąży. Dostępne dane dotyczące stosowania epirubicyny u ludzi nie wskazują ani nie wykluczają, aby wywoływała ona ciężkie wady wrodzone lub samoistne poronienia związane z jej stosowaniem podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży. Kobiety należy szczegółowo poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Należy także wziąć pod uwagę konsultację genetyczną, w przypadku, gdy pacjentka zaszła w ciążę podczas leczenia epirubicyną. W ramach chemioterapii nowotworów epirubicyny nie należy stosować u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, chyba że korzyści wynikające z leczenia przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Zgłaszano sporadyczne przypadki przemijającej hipokinezy komorowej u płodów i (lub) noworodków, przemijającego zwiększenia aktywności enzymów sercowych oraz zgonu płodu z powodu podejrzewanej kardiotoksyczności wywołanej antracyklinami po ekspozycji in utero na epirubicynę podczas drugiego i (lub) trzeciego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Płód i (lub) noworodka należy monitorować w kierunku działań kardiotoksycznych i przeprowadzać badania zgodne ze standardowymi zasadami postępowania.
Karmienie piersią Stwierdzono, że epirubicyna przenika do mleka u szczurów. Nie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ wiele produktów leczniczych, w tym inne antracykliny, przenika do mleka ludzkiego oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicynę ciężkich działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią, karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem stosowania tego produktu leczniczego. Produkt leczniczy Epimedac jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią (patrz punkt 4.3). Kobiety należy poinformować, aby nie karmiły piersią przez co najmniej 7 dni po przyjęciu ostatniej dawki. Płodność Nie ma jednoznacznych informacji dotyczących tego, czy epirubicyna ma negatywny wpływ na płodność człowieka lub działanie teratogenne. Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Mężczyźni leczeni epirubicyną powinni zasięgnąć porady na temat możliwości pobrania przed leczeniem nasienia do przechowywania w stanie zamrożonym z uwagi na możliwą bezpłodność z powodu leczenia epirubicyną. Zarówno mężczyzn, jak i kobiety otrzymujące epirubicynę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu wystąpienia szkodliwego działania u potomstwa i na reprodukcję. Epirubicyna może powodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed menopauzą. Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować, aby podczas leczenia unikały zachodzenia w ciążę i stosowały skuteczne metody antykoncepcji przez co najmniej 7 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki. Mężczyzn leczonych epirubicyną należy poinformować o konieczności stosowania skutecznych metod antykoncepcji podczas leczenia oraz przez co najmniej 4 miesiąca po przyjęciu ostatniej dawki.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Nie przeprowadzono systematycznych ocen wpływu epirubicyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Epirubicyna może powodować epizody nudności i wymiotów, które mogą przejściowo zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Podczas leczenia epirubicyną obserwowano i zgłaszano następujące działania niepożądane występujące z podaną częstością: Można przewidywać, że działania niepożądane wystąpią u ponad 10% leczonych pacjentów. Do najczęściej występujących działań niepożądanych należy zahamowanie czynności szpiku kostnego, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, jadłowstręt, łysienie i zakażenia. Klasyfikacja układów i narządów
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Bardzo często
Często
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
(≥ 1/10)
(≥ 1/100 do < 1/10)
(≥ 1/1 000 do < 1/100)
(≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
(< 1/10 000)
Zakażenie, zapalenie spojówek
Bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego§
Posocznica*, zapalenie płuc*
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Wstrząs septyczny, zapalenie tkanki łącznej
Klasyfikacja układów i narządów
Bardzo często
Często
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
(≥ 1/10)
(≥ 1/100 do < 1/10)
(≥ 1/1 000 do < 1/100)
(≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
(< 1/10 000)
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Zaburzenia układu immunologicznego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zaburzenia układu nerwowego Zaburzenia oka Zaburzenia serca
Ostra białaczka limfoblastycz na, ostra białaczka mieloblastycz na (patrz punkt 4.4)
Mielosupresja (leukopenia, granulocytopenia i neutropenia, niedokrwistość i gorączka neutropeniczna, trombocytopenia)
Utrata apetytu, odwodnienie*
Zapalenie rogówki
Częstoskurcz komorowy, blok przedsionkow o-komorowy, blok odnóg pęczka Hisa, bradykardia (patrz punkt 4.4), zastoinowa niewydolność serca (ZNS), (duszność; obrzęki, powiększenie wątroby, wodobrzusze, obrzęk płuc,
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Reakcja anafilaktyczna* obejmująca wysypkę skórną, świąd, gorączkę i dreszcze, reakcje uczuleniowe po podaniu do pęcherza moczowego, nadwrażliwość Hiperurykemia* (patrz punkt 4.4)
Wstrząs anafilaktyczny
Zawroty głowy
Ból głowy
Kardiotoksyczn ość (np. nieprawidłowo ści w zapisie EKG, arytmie, kardiomiopatia)
Klasyfikacja układów i narządów
Zaburzenia naczyniowe
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często
Często
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
(≥ 1/10)
(≥ 1/100 do < 1/10)
(≥ 1/1 000 do < 1/100)
(≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
(< 1/10 000)
wysięk opłucnowy, dodatkowe skurcze serca) Krwotok*, nagłe zaczerwienie nie twarzy
Zator, zator tętnicy*, zakrzepowe zapalenie żył*
Uderzenia gorąca, zapalenie żył*
Zatorowość płucna*
Zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, wymioty, biegunka, nudności, które mogą powodować utratę apetytu i ból brzucha
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Łysienie, działanie toksyczne na skórę
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Chromaturia* (czerwone zabarwienie moczu przez 1 – 2 dni po podaniu
Zapalenie przełyku, ból brzucha i jelit*, ból brzucha, nadżerka w przewodzie pokarmowym *, krwawienie z przewodu pokarmowego *, owrzodzenie żołądka*, nadżerka błony śluzowej jamy ustnej, ból jamy ustnej, uczucie pieczenia śluzówki Wysypka, świąd, nadmierna pigmentacja paznokci*, zmiany skórne, nadmierna pigmentacja skóry*, miejscowe działanie toksyczne na tkankę Bolesne oddawanie moczu§,
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Wstrząs*, stwardnienie ścian żył, choroba zakrzepowozatorowa Niedotlenienie tkanek wynikające z mielosupresji Pigmentacja błony śluzowej jamy ustnej*
Pokrzywka*, rumień*
Nadwrażliwoś ć na światło*
Klasyfikacja układów i narządów
Bardzo często
Często
Niezbyt często
Rzadko
Bardzo rzadko
(≥ 1/10)
(≥ 1/100 do < 1/10)
(≥ 1/1 000 do < 1/100)
(≥ 1/10 000 do < 1/1 000)
(< 1/10 000)
produktu leczniczego) Brak miesiączki
krwiomocz§, częstomocz§
Złe samopoczucie, gorączka*
Dreszcze*, rumień w miejscu podania
Badania diagnostyczne
Zmiany aktywności aminotransferaz
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Po podaniu do pęcherza moczowego obserwowano chemiczne zapalenie pęcherza, czasami z towarzyszącym krwawieniem (patrz punkt 4.4).
Bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF)
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Azoospermia
Astenia
Po podaniu do pęcherza moczowego *Działanie niepożądane zidentyfikowane po wprowadzeniu epirubicyny do obrotu
§
Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
Opis wybranych działań niepożądanych Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Wtórna ostra białaczka szpikowa ze stanem przedbiałaczkowym lub bez - u pacjentów leczonych równocześnie epirubicyną i lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA. Białaczki tego typu mają krótki okres utajenia (1 do 3 lat). Zaburzenia krwi i układu chłonnego Duże dawki epirubicyny, które bezpiecznie podano dużej liczbie wcześniej nieleczonych pacjentów z powodu różnego rodzaju guzów litych, powodowały działania niepożądane nieróżniące się od działań zaobserwowanych po dawkach konwencjonalnych. Wyjątek stanowiła odwracalna ciężka neutropenia (< 500 neutrofilów/mm³ przez < 7 dni), która wystąpiła u większości pacjentów. Tylko u niewielu pacjentów konieczna była hospitalizacja i terapia wspomagająca z powodu ciężkich powikłań zakaźnych po dużych dawkach leku.
Ból miejscowy, wstrzyknięcie poza żyłę może spowodować martwicę tkanek
Nadwrażliwoś ć skóry poddanej wcześniej napromieniani u (nawrót objawów popromiennyc h)
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Łysienie, zazwyczaj odwracalne, występuje u 60-90% leczonych osób; równocześnie brak zarostu na twarzy u mężczyzn. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie śluzówek może wystąpić 5 do 10 dni po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj obejmuje zapalenie jamy ustnej z bolesnymi obszarami, nadżerki, owrzodzenia i krwawienia, głównie wzdłuż bocznych krawędzi języka oraz śluzówki podjęzykowej. Może dojść do miejscowego bólu i martwicy tkanki (jako wynik nieumyślnego wstrzyknięcia pozanaczyniowego). Podanie do pęcherza moczowego Ponieważ tylko mała ilość substancji czynnej jest wchłaniana po podaniu dopęcherzowym, rzadko występują ciężkie układowe działania niepożądane i reakcje uczuleniowe. Często zgłaszane są miejscowe reakcje podobne do pieczenia i częste oddawanie moczu (częstomocz). Czasami zgłaszano przypadki bakteryjnego lub chemicznego zapalenia pęcherza (patrz punkt 4.4). Te działania niepożądane są zwykle odwracalne. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, faks: + 48 22 49-21-309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Ostre przedawkowanie epirubicyny prowadzi do ciężkiego zahamowania czynności szpiku (w ciągu 10–14 dni; objawiającego się głównie leukopenią i trombocytopenią), zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (głównie zapalenia błony śluzowej) i ostrych powikłań kardiologicznych (w ciągu 24 godzin). W okresie od kilku miesięcy do kilku lat po zakończeniu leczenia antracyklinami obserwowano ukrytą niewydolność serca (patrz punkt 4.4). Leczenie W przypadku wystąpienia objawów zatrucia należy niezwłocznie przerwać podawanie epirubicyny i należy wdrożyć leczenie objawowe. W razie wystąpienia objawów kardiologicznych należy skonsultować się z kardiologiem. W przypadku nasilonej supresji szpiku kostnego należy rozważyć substytucję brakujących składników krwi i przeniesienie pacjenta do sterylnego pomieszczenia. Epirubicyny nie można skutecznie usunąć za pomocą dializy in vivo. Nie jest znane specyficzne antidotum. Pacjentów należy objąć ścisłą obserwacją.