Twilev
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika Twilev, 2,5 mg + 5 mg, tabletki powlekane Twilev, 5 mg + 5 mg, tabletki powlekane Twilev, 10 mg + 5 mg, tabletki powlekane Ramiprilum + Nebivololum Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki
Spis treści ulotki
- Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
- Informacje ważne przed zastosowaniem leku
- Jak stosować lek
- Możliwe działania niepożądane
- Jak przechowywać lek
- Zawartość opakowania i inne informacje
Lek Twilev zawiera dwie substancje czynne o nazwie nebiwolol i ramipryl. Obie te substancje pomagają obniżyć wysokie ciśnienie tętnicze.
Ramipryl należy do grupy leków nazwanych „inhibitorami ACE” (inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę). Ramipryl zmniejsza wytwarzania w organizmie substancji mogących zwiększać ciśnienie tętnicze. Ponadto powoduje rozluźnienie i rozszerzenie naczyń krwionośnych, co przyczynia się do obniżenia ciśnienia tętniczego.
Nebiwolol jest lekiem działającym na układ sercowo-naczyniowy, należącym do grupy selektywnych leków beta-adrenolitycznych (tj. wybiórczo wpływających na układ sercowonaczyniowy). Zapobiega przyspieszeniu czynności serca i kontroluje siłę skurczu serca. Rozszerza także naczynia krwionośne, co pomaga obniżyć ciśnienie krwi.
Twilev jest stosowany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, którzy już wcześniej przyjmowali ramipryl i nebiwolol w postaci oddzielnych tabletek, w tej samej dawce. 2.
Kiedy nie stosować leku Twilev jeśli pacjent ma uczulenie na nebiwolol lub jakikolwiek inny beta-adrenolityk, na ramipryl lub którykolwiek inny inhibitor ACE lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). jeśli pacjent ma zaburzenia wątroby jeśli pacjent ma niewydolność serca, która niedawno wystąpiła lub nasiliła się w ostatnim czasie lub jeżeli pacjent otrzymuje leczenie dożylne wspomagające pracę serca z powodu wstrząsu kardiogennego w przebiegu ostrej niewydolności serca jeśli pacjent ma określone poważne zaburzenia rytmu serca (np. blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia, zaburzenia przewodzenia w sercu) jeśli pacjent ma bardzo wolną częstość serca (poniżej 60 uderzeń na minutę)
jeśli pacjent ma bardzo niskie lub niestabilne ciśnienie tętnicze. Lekarz dokona oceny ciśnienia tętniczego. jeśli pacjent ma astmę lub świszczący oddech (obecnie lub w przeszłości) jeśli pacjent ma ciężkie zaburzenia krążenia w obrębie kończyn (górnych lub dolnych) jeśli pacjent ma nieleczony guz chromochłonny (guz znajdujący się w nadnerczach na szczycie nerek) jeśli pacjent ma zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna) jeśli u pacjenta wystąpiła kiedykolwiek ciężka reakcja alergiczna nazywana „obrzękiem naczynioruchowym”. Do jej objawów należą: świąd, pokrzywka, czerwone plamy na rękach, stopach i gardle, obrzęk gardła i języka, obrzęki wokół oczu i warg, trudności w oddychaniu i połykaniu podczas ostatnich 6. miesięcy ciąży (patrz punkt poniżej „Ciąża i karmienie piersią”) jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest jednocześnie leczony lekiem obniżającym ciśnienie krwi zawierającym aliskiren jeśli pacjent poddawany jest dializoterapii lub innym zabiegom filtracji krwi. W zależności od rodzaju używanego aparatu, lek Twilev może nie być odpowiednim lekiem. jeśli u pacjenta stwierdzono zaburzenia dotyczące nerek związane ze zmniejszonym dopływem krwi do nerek (zwężenie tętnicy nerkowej) jeśli pacjent przyjął lub obecnie stosuje sakubitryl z walsartanem, lek stosowany w leczeniu określonego typu długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca u dorosłych.
Nie należy przyjmować leku Twilev, jeśli u pacjenta stwierdzono którekolwiek z powyższych. W razie jakichkolwiek wątpliwości, przed rozpoczęciem stosowania leku Twilev należy omówić to z lekarzem. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Twilev należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeśli u pacjenta występuje: nieleczona przewlekła niewydolność serca lub jakiekolwiek inne problemy dotyczące serca, w tym ból w klatce piersiowej spowodowany samoistnym skurczem tętnic wieńcowych (dławica naczynioskurczowa Prinzmetala) lub blok serca I stopnia (łagodne zaburzenie przewodzenia w sercu, które wpływa na rytm serca) nieprawidłowo wolna czynność serca zaburzenia krążenia w obrębie kończyn (w rękach lub nogach), np. choroba lub zespół Raynaud’a, bóle kurczowe podczas chodzenia cukrzyca: ten lek nie ma wpływu na stężenie cukru we krwi, ale może maskować objawy ostrzegawcze w przypadku małego stężenia cukru we krwi (np. kołatanie serca, szybka czynność serca) i może zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii w razie stosowania z niektórymi rodzajami leków przeciwcukrzycowych zwanych pochodnymi sulfonylomocznika (takimi jak np. glikwidon, gliklazyd, glibenklamid, glipizyd, glimepiryd lub tolbutamid) nadczynność tarczycy: ten lek może maskować objawy nieprawidłowo szybkiej czynności serca, występującej w tej chorobie utrzymujące się trudności w oddychaniu łuszczyca (choroba skóry, dla której charakterystyczne są łuszczące się, różowe plamy) lub łuszczyca w przeszłości uczulenie: ten lek może nasilać reakcję na pyłki lub inne substancje, na które pacjent jest uczulony planowane jest podanie leków znieczulających. Mogą być one stosowane w czasie zabiegów chirurgicznych lub stomatologicznych. Należy zawsze poinformować anestezjologa lub zwrócić się do lekarza o radę, ponieważ konieczne może być zaprzestanie leczenia lekiem Twilev na dzień przed zabiegiem. problemy dotyczące wątroby lub nerek utrata znacznej ilości elektrolitów lub płynów (na skutek wymiotów, biegunki, większej niż zwykle potliwości, stosowania diety zawierającej małe ilości soli, przyjmowania leków moczopędnych (diuretyków) przez dłuższy czas lub dializoterapii) planowane jest leczenie zmniejszające alergię na jad pszczół lub os (leczenie odczulające) duże stężenie potasu we krwi (widoczne w wynikach badań krwi)
pacjent przyjmuje leki lub występują u niego stany, które mogą obniżać stężenie sodu we krwi. Lekarz może zlecić regularne badania krwi, w szczególności w celu sprawdzenia stężenia sodu we krwi, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. pacjent przyjmuje leki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (ciężkiej reakcji alergicznej), takie jak inhibitory mTOR (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus), wildagliptyna, inhibitory neprylizyny (NEP) (takie jak racekadotryl) lub sakubitryl z walsartanem. Dla sakubitrylu z walsartanem, patrz punkt 2 „Kiedy nie stosować leku Twilev” kolagenowa choroba naczyniowa taka jak twardzina układowa lub toczeń rumieniowaty układowy pacjentka myśli, że jest w ciąży (lub może zajść w ciążę). Nie zaleca się stosowania leku Twilev w okresie pierwszych 3 miesięcy ciąży, a powyżej trzeciego miesiąca ciąży stosowanie leku Twilev może poważnie zaszkodzić dziecku (patrz punkt poniżej „Ciąża i karmienie piersią”) pacjent jest rasy czarnej, ponieważ u takiego pacjenta może występować większe ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a lek ten może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia krwi niż u pacjentów innych ras pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi: – antagonistę receptora angiotensyny II (ang. Angiotensin Receptor Blockers, ARB) (znane również jako sartany – na przykład walsartan, telmisartan, irbesartan), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą, – aliskiren.
Lekarz może sprawdzać czynność nerek, ciśnienie krwi i stężenie elektrolitów (np. potasu) we krwi w regularnych odstępach. Patrz również informacja znajdująca się pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Twilev”. Dzieci i młodzież Nie zaleca się podawania leku Twilev u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących stosowania leku w tej grupie wiekowej. Lek Twilev a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Twilev może zmieniać działanie niektórych innych leków. Również niektóre leki mogą zmieniać działanie leku Twilev. Ten rodzaj interakcji może spowodować mniejszą skuteczność jednego lub obu leków. Może także zwiększyć ryzyko lub nasilić działania niepożądane. W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje:
Leki obniżające ciśnienie tętnicze lub leki stosowane w chorobach serca (takie jak amiodaron, cybenzolina, klonidyna, digoksyna, diltiazem, dyzopiramid, felodypina, flekainid, guanfacyna, hydrochinidyna, lacydypina, lidokaina, metylodopa, meksyletyna, moksonidyna, nikardypina, nifedypina, nimodypina, nitrendypina, prokainamid, propafenon, chinidyna, rylmenidyna, werapamil). Inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, w tym antagonista receptora angiotensyny II (ARB), aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Twilev” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub diuretyki (leki moczopędne), takie jak furosemid. Leki które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi, takie jak spironolakton, triamteren, amiloryd, sole potasu, trimetoprym w monoterapii lub w skojarzeniu z sulfametoksazolem (stosowany w zakażeniach) oraz heparyna (w celu rozrzedzenia krwi). Leki takie jak efedryna, noradrenalina lub adrenalina, stosowane w leczeniu niskiego ciśnienia tętniczego, wstrząsu, niewydolności serca, astmy lub alergii. Lekarz dokona oceny ciśnienia tętniczego. Leki stosowane w leczeniu biegunki (takie jak racekadotryl). Leki zawierające sakubitryl i walsartan, stosowane w leczeniu określonego typu długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca u dorosłych (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Twilev” i „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Lit, lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych. Niektóre leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina, fluoksetyna, paroksetyna. Barbiturany, grupa leków stosowanych jako leki uspokajające i przeciwpsychotyczne, ale także w padaczce, stanach lękowych, bezsenności i napadowych zaburzeniach drgawkowych. Fenotiazyna, grupa leków stosowanych jako leki uspokajające i przeciwpsychotyczne, ale także w przypadku wymiotów i nudności. Tiorydazyna, grupa leków stosowanych jako leki uspokajające i przeciwpsychotyczne Środki znieczulające stosowane w zabiegach chirurgicznych. Leki immunosupresyjne (zmniejszające odpowiedź immunologiczną organizmu), takie jak cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus i takrolimus, stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych narządów. Leki stosowane w leczeniu raka, w tym niektóre leki stosowane podczas chemioterapii, takie jak temsyrolimus i amifostyna (leki o działaniu ochronnym, stosowane podczas chemioterapii). Allopurynol, stosowany w celu zmniejszenia stężenia kwasu moczowego we krwi. Leki stosowane w astmie, niedrożności nosa lub niektórych chorobach oczu, takich jak jaskra (zwiększone ciśnienie w oku) lub w celu rozszerzenia źrenicy. Baklofen, stosowany w leczeniu sztywności mięśni w chorobach, takich jak stwardnienie rozsiane. Leki stosowane w nadkwaśności i chorobie wrzodowej (leki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego w żołądku): lek Twilev należy przyjmować w trakcie posiłku, a lek zobojętniający między posiłkami. Steroidowe leki przeciwzapalne, takie jak prednizolon. Leki stosowane w cukrzycy, takie jak insulina lub doustne leki przeciwcukrzycowe: Twilev może zmniejszać stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza jeśli jest stosowany jednoczesne z grupą leków zwanych pochodnymi sulfonylomocznika (patrz także informacje w podpunkcie „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) oraz może maskować objawy ostrzegawcze w przypadku małego stężenia cukru we krwi (np. kołatanie serca, szybka czynność serca). W czasie stosowania leku Twilev należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne – NLPZ, takie jak ibuprofen lub indometacyna oraz kwas acetylosalicylowy).
Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta (lub istnieją co do tego wątpliwości), przed rozpoczęciem przyjmowania leku Twilev należy skontaktować się z lekarzem. Stosowanie leku Twilev z jedzeniem, piciem i alkoholem Lek Twilev można przyjmować podczas posiłku lub na czczo. Należy zachować ostrożność pijąc alkohol podczas przyjmowania leku Twilev, ponieważ może wystąpić omdlenie lub zawroty głowy. W takim przypadku nie należy pić alkoholu, w tym wina, piwa i alkoholowych napojów gazowanych (napojów zawierających soki owocowe lub inne aromaty, z niewielką ilością alkoholu). Ciąża i karmienie piersią Ciąża Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poinformować o tym lekarza. Lekarz zazwyczaj zaleci przerwanie stosowania leku Twilev przed zajściem w ciążę lub natychmiast po stwierdzeniu ciąży i zaleci inny lek zamiast leku Twilev. Nie należy stosować leku Twilev w pierwszych 12. tygodniach ciąży i nie wolno go przyjmować po 13. tygodniu ciąży, ponieważ stosowany podczas ciąży może zaszkodzić dziecku. W przypadku stosowania leku w okresie pierwszych 12. tygodni ciąży może być konieczne uważne monitorowanie stanu płodu i noworodka. Karmienie piersią Jeśli pacjentka karmi piersią lub jeśli planuje rozpocząć karmienie piersią, należy zasięgnąć porady lekarza przed zastosowaniem tego leku. Nie zaleca się stosowania leku Twilev u matek karmiących piersią, a lekarz może zalecić stosowanie innego leku, jeśli pacjentka chce karmić piersią.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Twilev może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli podczas stosowania leku wystąpią nudności, zawroty głowy, uczucie zmęczenia lub ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Należy niezwłocznie zwrócić się o radę do lekarza. Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, najlepiej codziennie o tej samej porze. Lek Twilev można przyjmować przed posiłkiem, podczas lub po posiłku, ale także niezależnie od posiłków. Najlepiej jest przyjąć tabletkę popijając odpowiednią ilością wody, bez żucia tabletki. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Twilev W razie przypadkowego przedawkowania tego leku, należy natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Najczęstszymi objawami podmiotowymi i przedmiotowymi przedawkowania są: niskie ciśnienie krwi mogące prowadzić do omdlenia (niedociśnienie) z możliwym przyspieszeniem akcji serca (tachykardia odruchowa), bardzo wolna czynność serca (bradykardia), zmiany w składzie chemicznym krwi (stężeniu elektrolitów), zaburzenia czynności nerek, duszność podobna do występującej w astmie oskrzelowej (skurcz oskrzeli), ostra niewydolność serca. Pominięcie zastosowania leku Twilev W przypadku pominięcia dawki leku Twilev, ale przypomnienia sobie o tym niewiele później, należy zażyć zapomnianą dawkę, przeznaczoną na dany dzień. Natomiast w przypadku znacznego opóźnienia (np. kilkanaście godzin) i zbliżania się pory przyjęcia kolejnej dawki, należy pominąć zapomnianą dawkę i przyjąć następną, wyznaczoną dawkę, o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Należy unikać wielokrotnego pomijania dawki leku. Przerwanie stosowania leku Twilev Przed przerwaniem stosowania leku Twilev należy zawsze skonsultować się z lekarzem. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W razie zauważenia któregokolwiek z następujących poważnych działań niepożądanych, należy przerwać przyjmowanie leku Twilev i natychmiast skontaktować się z lekarzem – może być konieczna pilna pomoc medyczna: – Obrzęk twarzy, warg lub gardła utrudniający połykanie lub oddychanie oraz świąd i wysypka. Mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej na lek Twilev.
Nasilone zmiany skórne, w tym wysypka, owrzodzenie jamy ustnej, nasilenie wcześniej istniejących chorób skóry, zaczerwienienie, powstawanie pęcherzy bądź odwarstwienie skóry (takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub rumień wielopostaciowy).
W razie wystąpienia poniższych zaburzeń należy natychmiast poinformować lekarza: – Przyspieszona czynność serca, nierówne lub mocne bicie serca (kołatanie serca), ból w klatce piersiowej, ucisk w klatce piersiowej lub poważniejsze zaburzenia, w tym zawał serca lub udar mózgu. – Duszność lub kaszel. Mogą to być objawy zaburzeń dotyczących płuc. – Łatwe powstawanie siniaków, krwawienie trwające dłużej niż zwykle, jakiekolwiek objawy krwawienia (np. krwawienie z dziąseł), purpurowe plamki na skórze lub częstsze zakażenia, ból gardła i gorączka, zmęczenie, omdlenie, zawroty głowy lub bladość skóry. Mogą to być objawy zaburzeń dotyczących krwi lub szpiku kostnego. – Silny ból brzucha, który może promieniować do pleców. Może on być objawem zapalenia trzustki. – Gorączka, dreszcze, zmęczenie, utrata apetytu, ból żołądka, nudności, zażółcenie skóry lub oczu (żółtaczka). Mogą to być objawy zaburzeń dotyczących wątroby (takich jak zapalenie wątroby) lub uszkodzenie wątroby. Odnotowano następujące inne działania niepożądane. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli którekolwiek z poniższych działań niepożądanych spowoduje problem. Inne możliwe działania niepożądane leku Twilev: Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 osób):
- zmęczenie
- niedociśnienie (nieprawidłowo niskie ciśnienie tętnicze), występujące zwłaszcza po szybkiej zmianie pozycji z leżącej na siedzącą lub stojącą
- zapalenie zatok lub oskrzeli
- ból żołądka, jelit lub brzucha
- niestrawność
- nudności
- wymioty
- zmiana rytmu wypróżnień (w tym biegunka i zaparcia)
- ból głowy
- uczucie pieczenia, pełzania, mrowienia, swędzenie, drętwienia lub kłucia
- kurcze lub ból mięśni
- obrzęk rąk lub stóp (obrzęk)
- badania krwi wykazujące więcej potasu we krwi niż zwykle Niezbyt często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 100 osób):
- wolna czynność serca lub inne zaburzenia dotyczące serca
- kurczowe bóle nóg podczas chodzenia
- depresja, lęk, zwiększona nerwowość lub niepokój
- duszność podobna do występującej w astmie oskrzelowej, spowodowana nagłymi skurczami mięśni dróg oddechowych (skurcz oskrzeli) lub nasilenie objawów astmy
- niedrożność nosa
- koszmary senne
- zaburzenia snu
- przyspieszona lub nieregularna czynność serca
- niewydolność serca
- suchość błony śluzowej jamy ustnej
- zgaga 6
wzdęcia zwiększona liczba niektórych krwinek białych (eozynofilia), stwierdzana w badaniach krwi utrata lub zmniejszenie apetytu (anoreksja) zaburzenia równowagi (zawroty głowy pochodzenia błędnikowego) utrata lub zaburzenia smaku niewyraźne widzenie uderzenia gorąca zaburzenia czynności wątroby, trzustki lub nerek, stwierdzane w badaniach krwi obrzęk jelit nazywany „obrzękiem naczynioruchowym jelit”, którego objawami są bóle brzucha, wymioty i biegunka nadmierne pocenie się ból stawów większe niż zwykle wydalanie moczu w ciągu dnia impotencja, zmniejszenie popędu płciowego u mężczyzn lub kobiet
Rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 1000 osób):
- uczucie niepewności lub dezorientacji
- zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, krwinek białych lub płytek krwi albo stężenia hemoglobiny, stwierdzane w badaniach krwi
- zaburzenia słuchu i dzwonienie w uszach
- zaczerwienienie, świąd, obrzęk lub łzawienie oczu
- zaczerwienienie i obrzęk języka
- choroby paznokci (np. rozluźnienie lub oddzielenie paznokcia od łożyska)
- osłabienie Bardzo rzadko (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10000 osób):
- zaostrzenie łuszczycy (choroba skóry – łuszczące się różowe plamy)
- nadwrażliwość na światło słoneczne Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- za mała liczba krwinek, stwierdzana w badaniach krwi
- zmniejszenie stężenia sodu, stwierdzane w badaniach krwi
- zagęszczony mocz (ciemny kolor moczu), nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki, które mogą wystąpić w związku z nieprawidłowym wydzielaniem hormonu antydiuretycznego (ADH). W razie wystąpienia tych objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
- trudności w koncentracji
- spowolnione lub zaburzone reakcje
- uczucie pieczenia
- zaburzenia węchu
- zmiana koloru palców podczas zimna oraz uczucie mrowienia lub ból po rozgrzaniu (objaw Raynauda)
- wypadanie włosów
- powiększenie piersi u mężczyzn Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49 21 301 Faks: +48 22 49 21 309 7
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Co zawiera lek Twilev – Substancjami czynnymi leku są ramipryl i nebiwolol (w postaci nebiwololu chlorowodorku). Twilev, 2,5 mg + 5 mg: każda tabletka powlekana zawiera 2,5 mg ramiprylu oraz 5 mg nebiwololu (w postaci nebiwololu chlorowodorku). Twilev, 5 mg + 5 mg: każda tabletka powlekana zawiera 5 mg ramiprylu oraz 5 mg nebiwololu (w postaci nebiwololu chlorowodorku). Twilev, 10 mg + 5 mg: każda tabletka powlekana zawiera 10 mg ramiprylu oraz 5 mg nebiwololu (w postaci nebiwololu chlorowodorku). – Pozostałe składniki to: Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, skrobia kukurydziana, hypromeloza typ 2910, polisorbat 80, sodu stearylofumaran. Otoczka tabletki: Twilev, 2,5 mg + 5 mg: OPADRY pink (składająca się z: hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400, żelaza tlenek czerwony (E 172), koszenila (E 120)); Twilev, 5 mg + 5 mg: OPADRY yellow (składająca się z: hypromeloza, tytanu dwutlenek E 171), makrogol 400, żelaza tlenek żółty (E 172); Twilev, 10 mg + 5 mg: OPADRY white (składająca się z: hypromeloza, tytanu dwutlenek E 171), makrogol 400). Jak wygląda lek Twilev i co zawiera opakowanie Tabletki powlekane leku Twilev 2,5 mg + 5 mg są różowe, owalne, gładkie po obu stronach. Tabletki powlekane leku Twilev 5 mg + 5 mg są żółte, owalne, z linią podziału po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Tabletki powlekane leku Twilev 10 mg + 5 mg są białe, owalne, z linią podziału po obu stronach. Twilev jest dostępny w blistrach z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium. Wielkości opakowań to: 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90 tabletek powlekanych. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny: Menarini International Operations Luxembourg S.A. 1 Avenue de la Gare 1611 Luksemburg Luksemburg Wytwórca: Saneca Pharmaceuticals, a.s. Nitrianska 100 920 27 Hlohovec Słowacja W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego: Berlin-Chemie/Menarini Polska Sp. z o.o. Tel.: + 48 22 566 21 00 Faks: + 48 22 566 21 01 Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Estonia, Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Grecja, Węgry, Irlandia, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Polska, Rumunia, Słowacja, Hiszpania: Twilev Czechy: Nebotruv Włochy, Słowenia: Ezerdence Francja, Portugalia: Nebopek Data ostatniej aktualizacji ulotki:
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Twilev
W jakim celu stosuje się lek Twilev?
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego jako terapia substytucyjna u osób dorosłych, u których ciśnienie krwi jest właściwie kontrolowane za pomocą jednocześnie podawanych nebiwololu i ramiprylu w tych samych dawkach jak w skojarzeniu, ale w postaci oddzielnych tabletek.
Jaka jest substancja czynna leku Twilev?
Substancją czynną leku Twilev jest Ramiprilum 2.5 mg + Nebivololum 5 mg. Kod ATC: C09BX.
Dawkowanie Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę w postaci jednorazowej dawki, najlepiej przyjmowana codziennie o tej samej porze. Produkt złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Jeśli wymagana jest zmiana dawkowania, należy dostosować dawkę poszczególnych substancji. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Twilev?
Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 lub inny inhibitor ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) bądź inne leki beta-adrenolityczne.
Czy lek Twilev można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Brak dostępnych danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Twilev u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie są wystarczające aby ocenić toksyczny wpływ produktu leczniczego Twilev na rozrodczość (patrz punkt 5.3).
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego jako terapia substytucyjna u osób dorosłych, u których ciśnienie krwi jest właściwie kontrolowane za pomocą jednocześnie podawanych nebiwololu i ramiprylu w tych samych dawkach jak w skojarzeniu, ale w postaci oddzielnych tabletek.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę w postaci jednorazowej dawki, najlepiej przyjmowana codziennie o tej samej porze. Produkt złożony nie jest odpowiedni do rozpoczynania leczenia. Jeśli wymagana jest zmiana dawkowania, należy dostosować dawkę poszczególnych substancji. Szczególne grupy pacjentów Osoby w podeszłym wieku Z powodu ograniczonego doświadczenia klinicznego w stosowaniu produktu u pacjentów w wieku powyżej 75 lat, należy zachować ostrożność i ściśle kontrolować takich pacjentów. Zaburzenia czynności nerek Dobowa dawka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być ustalana na podstawie klirensu kreatyniny (patrz punkt 5.2): - jeżeli klirens kreatyniny wynosi ≥60 ml/min, maksymalna dawka dobowa produktu leczniczego Twilev wynosi 10 mg + 5 mg; - jeżeli klirens kreatyniny wynosi 10-60 ml/min, maksymalna dawka dobowa produktu leczniczego Twilev wynosi 5 mg + 5 mg; - u pacjentów hemodializowanych z nadciśnieniem tętniczym: ramipryl jest usuwany podczas dializy w niewielkim stopniu, a maksymalna dawka dobowa produktu leczniczego Twilev wynosi 5 mg + 5 mg; produkt leczniczy powinien być podawany kilka godzin po zakończeniu hemodializy. Zaburzenia czynności wątroby Produkt leczniczy Twilev jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub z niewydolnością wątroby (patrz punkty 4.3 i 4.4.). Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Twilev u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Dlatego nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży. Sposób podawania Podanie doustne. Tabletki można przyjmować podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 lub inny inhibitor ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) bądź inne leki beta-adrenolityczne. -
Niewydolność wątroby lub zaburzenia czynności wątroby Ostra niewydolność serca Wstrząs (w tym wstrząs kardiogenny) Epizody dekompensacji niewydolności serca (również po ostrym zawale mięśnia sercowego) wymagające leczenia dożylnego lekami inotropowymi Zespół chorego węzła zatokowego, w tym blok zatokowo-przedsionkowy Blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia (bez wszczepionego stymulatora) Stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa w wywiadzie Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy Kwasica metaboliczna Objawowe niedociśnienie Objawowa bradykardia Ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego
-
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (dziedziczny, idiopatyczny lub wywołany uprzednim stosowaniem inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II - ang. AIIRAs) Jednoczesne stosowanie podczas leczenia sakubitrylem z walsartanem (patrz punkty 4.4 i 4.5) Pozaustrojowe procedury lecznicze prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (patrz punkt 4.5) . Istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6). Nie wolno stosować produktu leczniczego Twilev u pacjentów z niedociśnieniem lub niestabilnych hemodynamicznie. Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Twilev z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1). Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące każdej z substancji czynnych produktu leczniczego, wymienione poniżej, mają zastosowanie także do produktu leczniczego złożonego Twilev. Nebiwolol Znieczulenie ogólne Utrzymanie blokady receptorów beta-adrenergicznych zmniejsza ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu w czasie wprowadzenia do znieczulenia oraz intubacji. W razie konieczności przerwania blokady receptorów beta-adrenergicznych w celu przygotowania pacjenta do zabiegu chirurgicznego, należy przerwać podawanie leków beta-adrenolitycznych co najmniej 24 godziny przed zabiegiem. Zalecana jest ostrożność w przypadku stosowania niektórych środków znieczulających mających depresyjny wpływ na mięsień sercowy. W celu przeciwdziałania wystąpieniu reakcji z nerwu błędnego można podać dożylnie atropinę. Układ sercowo-naczyniowy Zasadniczo, nie należy stosować leków beta-adrenolitycznych u pacjentów z nieleczoną zastoinową niewydolnością serca, dopóki ich stan nie zostanie ustabilizowany. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca leczenie lekiem beta-adrenolitycznym należy przerywać stopniowo, zmniejszając dawkę w okresie np. 1-2 tygodni. W razie konieczności, zaleca się w tym czasie wprowadzenie odpowiedniego leczenia zapobiegającego zaostrzeniu objawów dławicy piersiowej. Leki beta-adrenolityczne mogą wywoływać bradykardię: w przypadku, gdy tętno spoczynkowe pacjenta wynosi poniżej 50-55 uderzeń na minutę i (lub) wystąpią objawy wskazujące na bradykardię, dawkę należy zmniejszyć. Zalecana jest ostrożność w przypadku stosowania leków beta-adrenolitycznych u pacjentów: - z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynaud’a, chromanie przestankowe) z uwagi na możliwość zaostrzenia objawów chorobowych; - z blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia z powodu ujemnego wpływu leków beta-adrenolitycznych na czas przewodzenia; - z dławicą piersiową typu Prinzmetala z powodu możliwości wystąpienia skurczu tętnic wieńcowych spowodowanego pobudzeniem receptorów alfa: leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać liczbę napadów dławicy piersiowej i wydłużać czas ich trwania. Zasadniczo nie zaleca się jednoczesnego stosowania nebiwololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamilu i diltiazemu, jak również z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo. Szczegółowe informacje, patrz punkt
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Metabolizm i układ hormonalny Nebiwolol nie wpływa na stężenie glukozy u chorych na cukrzycę. Należy jednak zachować ostrożność u chorych na cukrzycę, ponieważ nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardia, kołatania serca). Beta-adrenolityki mogą dodatkowo zwiększać ryzyko ciężkiej hipoglikemii, jeśli stosuje się je jednocześnie z pochodnymi sulfonylomocznika. Pacjentom chorym na cukrzycę należy zalecić dokładne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi (patrz punkt 4.5). Leki beta-adrenolityczne mogą maskować objawy tachykardii w nadczynności tarczycy. Nagłe przerwanie stosowania nebiwololu może nasilić te objawy. Układ oddechowy Zaleca się ostrożne stosowanie leków beta-adrenolitycznych u pacjentów z przewlekłymi obturacyjnymi chorobami układu oddechowego, ponieważ leki te mogą prowadzić do nasilenia skurczu dróg oddechowych. Inne Pacjenci z łuszczycą w wywiadzie mogą być leczeni lekami beta-adrenolitycznymi jedynie po dokładnym rozważeniu. Leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz nasilenie reakcje anafilaktycznych. Ramipryl Szczególne grupy pacjentów Ciąża Nie należy rozpoczynać leczenia inhibitorami ACE, takimi jak ramipryl lub antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRAs) w czasie ciąży. O ile kontynuacja leczenia inhibitorami ACE/AIIRAs nie jest uznana za niezbędną, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, leczenie inhibitorami ACE/AIIRAs należy niezwłocznie przerwać i jeżeli jest to właściwe, rozpocząć terapię alternatywną (patrz punkty 4.3 i 4.6). Pacjenci szczególnie narażeni na ryzyko niedociśnienia tętniczego - Pacjenci ze wzmożoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron U pacjentów ze wzmożoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron występuje zwiększone ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek z powodu zahamowania ACE, zwłaszcza jeśli inhibitor ACE lub stosowany jednocześnie lek moczopędny jest podawany po raz pierwszy lub przy pierwszym zwiększeniu dawki. W związku z oczekiwaną istotną aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron u pacjentów z opisanych niżej grup, konieczny jest nadzór medyczny obejmujący monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi, na przykład u: - pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, - pacjentów ze zdekompensowaną zastoinową niewydolnością serca, - pacjentów z hemodynamicznie istotnym utrudnieniem dopływu bądź odpływu z lewej komory (np. stenoza zastawki aortalnej lub mitralnej), - pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej z drugą czynną nerką, - pacjentów, u których występuje lub może wystąpić niedobór płynów lub soli (w tym pacjentów leczonych lekami moczopędnymi), - pacjentów z marskością wątroby i (lub) wodobrzuszem, - pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub znieczulanych środkami mogącymi wywoływać niedociśnienie. Ogólnie przed włączeniem leczenia zalecane jest skorygowanie odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru soli (jednak u pacjentów z niewydolnością serca należy starannie rozważyć podjęcie powyższych działań uwzględniając ryzyko przeciążenia objętościowego).
- Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-AngiotensinAldosterone-system, RAAS) Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. - Przemijająca lub stała niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego - Pacjenci z podwyższonym ryzykiem niedokrwienia mięśnia sercowego lub mózgu w przypadku ostrego niedociśnienia tętniczego Początkowa faza leczenia wymaga specjalnego nadzoru medycznego. Zabiegi chirurgiczne W miarę możliwości zaleca się odstawienie inhibitorów konwertazy angiotensyny, takich jak ramipryl, na dzień przed zabiegiem chirurgicznym. Kontrola czynności nerek Czynność nerek należy oceniać przed leczeniem i w trakcie leczenia. Szczególnie dokładna kontrola jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Istnieje ryzyko zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub po przeszczepie nerki. Obrzęk naczynioruchowy Obrzęk naczynioruchowy stwierdzano u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem (patrz punkt 4.8). Ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez zaburzeń) może być zwiększone u pacjentów stosujących jednocześnie leki, które mogą wywołać obrzęk naczynioruchowy, takie jak inhibitory mTOR (ang. mammalian target of rapamycin) (np. temsyrolimus, ewerolimus, syrolimus), wildagliptyna lub inhibitory neprylizyny (NEP) (takie jak racekadotryl). Skojarzenie ramiprylu z sakubitrylem+walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.5). W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy zaprzestać leczenia ramiprylem. Należy natychmiast podjąć niezbędne działania ratunkowe. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez przynajmniej 12 do 24 godzin. Pacjent powinien być wypisany ze szpitala dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów. Obrzęk naczynioruchowy jelit był opisywany u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym ramiprylem (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występował ból brzucha (z nudnościami lub wymiotami lub bez nudności lub wymiotów). Reakcje anafilaktycznie podczas odczulania Prawdopodobieństwo i nasilenie reakcji anafilaktycznych i rzekomoanafilaktycznych na jad owadów i inne alergeny wzrasta pod wpływem zahamowania ACE. Należy rozważyć czasowe zaprzestanie stosowania produktu leczniczego Twilev przed odczulaniem.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Brak dostępnych danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Twilev u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie są wystarczające aby ocenić toksyczny wpływ produktu leczniczego Twilev na rozrodczość (patrz punkt 5.3). W oparciu o istniejące dane dotyczące pojedynczych składników, produkt leczniczy Twilev nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4) oraz jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3). Ramipryl Ramipryl nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4) oraz jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działań teratogennych w następstwie ekspozycji na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, choć nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Z wyjątkiem sytuacji, w których kontynuowanie leczenia inhibitorami ACE jest uznane za niezbędne, u pacjentek planujących ciążę należy zmienić leczenie na alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie inhibitorami ACE należy niezwłocznie przerwać, a w razie konieczności należy rozpocząć leczenie alternatywne. Wiadomo, iż narażenie na działanie inhibitora ACE/ antagonisty receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży jest czynnikiem powodującym uszkodzenie płodu ludzkiego (zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz jest toksyczne dla noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3 „Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie”). W przypadku, gdy narażenie na działanie inhibitora ACE występowało od drugiego trymestru ciąży, zalecane jest przeprowadzenie kontrolnego badania ultrasonograficznego nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy uważnie obserwować ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, oligurii
i hiperkaliemii (patrz również punkty 4.3 i 4.4). Nebiwolol Nebiwolol wykazuje działanie farmakologiczne, które może mieć szkodliwy wpływ na ciążę i (lub) płód/noworodka. Zasadniczo leki beta–adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co było skojarzone z opóźnieniem wzrostu, wewnątrzmacicznym obumarciem płodu, poronieniem lub przedwczesnym porodem. Działania niepożądane (np.: hipoglikemia i bradykardia) mogą wystąpić u płodu i noworodka. Jeśli leczenie lekami beta-adrenolitycznymi jest konieczne, preferowane są leki wybiórczo blokujące receptory beta1-adrenergiczne. Nie należy stosować nebiwololu podczas ciąży, chyba że jest to zdecydowanie konieczne. Jeśli uznano, że leczenie nebiwololem jest konieczne, należy monitorować maciczno-łożyskowy przepływ krwi i rozwój płodu. W przypadku szkodliwych działań na ciążę lub płód, należy rozważyć leczenie alternatywne. Noworodek musi być dokładnie obserwowany. Objawy hipoglikemii i bradykardia przeważnie występują w ciągu pierwszych 3 dni. Karmienie piersią Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Twilev podczas laktacji. Ramipryl Ponieważ dostępne dane dotyczące stosowania ramiprylu podczas karmienia piersią (patrz punkt 5.2) są niewystarczające, nie zaleca się stosowania ramiprylu w tym okresie. Preferowane jest stosowanie alternatywnych terapii o ustalonych lepszych profilach bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, zwłaszcza w okresie karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Nebiwolol Badania na zwierzętach wykazały przenikanie nebiwololu do mleka samic. Nie wiadomo, czy nebiwolol przenika do mleka kobiecego. Większość leków beta-adrenolitycznych, zwłaszcza związki lipofilne, takie jak nebiwolol i jego czynne metabolity, przenikają w zmiennych ilościach do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodka/niemowlęcia. Dlatego matki otrzymujące nebiwolol nie powinny karmić piersią. Płodność Brak danych klinicznych dotyczących płodności podczas stosowania produktu leczniczego Twilev. Ramipryl W badaniach na zwierzętach ramipryl nie wpływał na płodność (patrz punkt 5.3: płodność nie była zaburzona ani u samców, ani u samic szczurów). Nebiwolol Nebiwolol nie miał wpływu na płodność szczurów, z wyjątkiem stosowania kilkukrotnie większych dawek niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi, gdy obserwowano niekorzystny wpływ na męskie i żeńskie narządy rozrodcze u szczurów i myszy (patrz punkt 5.3). Wpływ nebiwololu na płodność u ludzi nie jest znany.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Twilev na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak, należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy, senności i zmęczenia podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W tabeli poniżej przedstawiono działania niepożądane pojedynczych substancji: nebiwololu i ramiprylu zaobserwowane podczas badań klinicznych, badań bezpieczeństwa stosowania po wprowadzeniu do obrotu i pochodzące ze zgłoszeń spontanicznych. Tabelaryczna lista działań niepożądanych Do określenia częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą klasyfikację: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Tabela 1. Przegląd działań niepożądanych poszczególnych substancji produktu leczniczego Twilev Klasyfikacja układów i narządów MedDRA
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Działania niepożądane Zmniejszone stężenie hemoglobiny Zmniejszona liczba erytrocytów Zmniejszona liczba białych krwinek (w tym neutropenia lub agranulocytoza) Eozynofilia Zmniejszona liczba płytek krwi Niewydolność szpiku kostnego Pancytopenia
Zaburzenia układu immunologicznego
Zaburzenia endokrynologiczne Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia psychiczne
Niedokrwistość hemolityczna Podwyższone miano przeciwciał przeciwjądrowych Nadwrażliwość na lek, w tym reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zwiększenie stężenia potasu we krwi Zmniejszenie stężenia sodu we krwi Zmniejszenie apetytu Depresja Koszmary senne Lęk Nerwowość Niepokój Zaburzenia snu, w tym senność Stan splątania Zaburzenia uwagi
Częstość występowania Nebiwolol Ramipryl Rzadko -
Rzadko
-
Rzadko
-
Niezbyt często Rzadko Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana
Częstość nieznana
Częstość nieznana
-
Częstość nieznana
-
Często
Niezbyt często Niezbyt często -
Częstość nieznana Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Rzadko Częstość
Zaburzenia układu nerwowego
Zaburzenia oka Zaburzenia ucha i błędnika
Zaburzenia serca
Zaburzenia naczyniowe
Zaburzenia układu
Zawroty głowy Ból głowy Parestezje Omdlenie Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Utrata smaku Zaburzenia smaku Drżenie Zaburzenia równowagi Niedokrwienie ośrodkowego układu nerwowego, w tym udar niedokrwienny i przemijający napad niedokrwienny Zaburzenia zdolności psychomotorycznych
Często Często Często Bardzo rzadko -
nieznana Często Często Niezbyt często Często Niezbyt często
-
Niezbyt często Niezbyt często Rzadko Rzadko Częstość nieznana
-
Częstość nieznana
Uczucie pieczenia
-
Zaburzenia węchu
-
Częstość nieznana Częstość nieznana
Zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie Zapalenie spojówek Zaburzenia słuchu Szumy uszne Bradykardia Niewydolność serca Zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego i (lub) blok przedsionkowokomorowy Niedokrwienie mięśnia sercowego, w tym dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego Tachykardia Zaburzenia rytmu serca Kołatanie serca Obrzęki obwodowe Niedociśnienie Chromanie przestankowe (nasilenie) Zmniejszenie ciśnienia ortostatycznego Uderzenia gorąca Zwężenie naczyń Hipoperfuzja Zapalenie naczyń Objaw Raynauda
Niezbyt często
Niezbyt często
Niezbyt często Niezbyt często
Rzadko Rzadko Rzadko -
Skurcz oskrzeli, w tym
Niezbyt często
Niezbyt często -
Niezbyt często
Niezbyt często
Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Często -
Niezbyt często -
Często
-
Niezbyt często Rzadko Rzadko Rzadko Częstość nieznana Niezbyt często
oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
zaostrzenie objawów astmy Kaszel Duszność Zapalenie oskrzeli Zapalenie zatok przynosowych Niedrożność nosa Zapalenie żołądka i jelit Dyskomfort w jamie brzusznej Zaparcia Biegunka Niestrawność Wzdęcia Nudności Wymioty Zapalenie trzustki (przypadki zgonów stwierdzano bardzo sporadycznie podczas stosowania inhibitorów ACE) Zwiększenie aktywności enzymów trzustkowych Obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego Ból w nadbrzuszu, w tym zapalenie błony śluzowej żołądka Suchość w jamie ustnej Zapalenie języka Aftowe zapalenie jamy ustnej Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i (lub) bilirubiny sprzężonej Żółtaczka cholestatyczna Uszkodzenie hepatocytów Ostra niewydolność wątroby Cholestatyczne lub cytolityczne zapalenie wątroby (przypadki zgonu występowały w bardzo sporadycznych przypadkach) Obrzęk naczynioruchowy Świąd Nasilenie objawów łuszczycy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Wysypka rumieniowa Wysypka zwłaszcza plamistogrudkowa Pokrzywka Zwiększona potliwość Złuszczające zapalenie skóry
Często -
Często Często Często Często Niezbyt często Często
Często Często Niezbyt często Niezbyt często Często Niezbyt często
Często Niezbyt często Często Często Często Często
-
Niezbyt często
-
Niezbyt często
-
Niezbyt często
-
Niezbyt często
-
Niezbyt często Rzadko Częstość nieznana Niezbyt często
-
-
Częstość nieznana Niezbyt często Bardzo rzadko Niezbyt często Częstość nieznana -
Rzadko Rzadko Częstość nieznana Częstość nieznana
Niezbyt często Niezbyt często Częstość nieznana Często Rzadko Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Onycholiza Nadwrażliwość na światło Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Zespół Stevensa-Johnsona
-
Rumień wielopostaciowy
-
Pęcherzyca
-
Łuszczycopodobne zapalenie skóry Wysypka pęcherzowa lub liszajowata na skórze lub błonach śluzowych Łysienie
-
Ból mięśni Kurcze mięśni Ból stawów Zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek Zwiększone oddawanie moczu Nasilenie występującego wcześniej białkomoczu Zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Zaburzenia erekcji Obniżenie libido Ginekomastia
-
Częstość nieznana Często Często Niezbyt często Niezbyt często
-
Niezbyt często Niezbyt często
-
Niezbyt często
-
Niezbyt często
Niezbyt często -
Ból w klatce piersiowej Zmęczenie Gorączka Astenia Obrzęk
Często Często
Niezbyt często Niezbyt często Częstość nieznana Często Często Niezbyt często Rzadko -
-
-
-
Rzadko Bardzo rzadko Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana Częstość nieznana
Ponadto, podczas stosowania niektórych leków blokujących receptory beta-adrenergiczne, obserwowano następujące działania niepożądane: omamy, psychozy, splątanie, oziębienie i (lub) zasinienie kończyn, zespół Raynaud’a, suchość spojówek oraz zespół oczno-śluzówkowo-skórny typowy dla praktololu. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49 21 301 Faks: +48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Nie ma informacji dotyczących przedawkowania produktu leczniczego Twilev u ludzi. Objawy przedawkowania oraz odpowiednie postępowanie dotyczące każdej z substancji czynnych produktu leczniczego, wymienione poniżej, mają zastosowanie także do produktu leczniczego złożonego Twilev. Ramipryl Objawy Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być: nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych (ze znacznym niedociśnieniem, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek. Postępowanie Pacjentów należy bardzo dokładnie kontrolować, a leczenie powinno mieć charakter objawowy i podtrzymujący. Zalecane postępowanie to przede wszystkim detoksykacja (płukanie żołądka, podanie adsorbentów) oraz działania mające na celu przywrócenie stabilności hemodynamicznej, w tym podanie agonistów receptorów alfa1-adrenergicznych lub angiotensyny II (angiotensynamidu). Ramiprylat, czynny metabolit ramiprylu, jest słabo usuwany z krążenia ogólnego podczas hemodializy. Nebiwolol Objawy Objawy przedawkowania leków beta-adrenolitycznych są następujące: bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli oraz ostra niewydolność serca. Leczenie W przypadku przedawkowania lub reakcji nadwrażliwości, pacjent powinien znajdować się pod ścisłą obserwacją i być leczony na oddziale intensywnej opieki medycznej. Należy kontrolować stężenie glukozy we krwi. Wchłanianiu produktu pozostającego w przewodzie pokarmowym można zapobiec stosując płukanie żołądka oraz podawanie węgla aktywnego i leków przeczyszczających. Może okazać się konieczne zastosowanie sztucznego oddychania. Zalecane jest podawanie atropiny lub metyloatropiny w celu leczenia bradykardii lub nasilonej reakcji z nerwu błędnego. Spadek ciśnienia i wstrząs należy leczyć przetaczaniem osocza lub podawaniem produktów osoczozastępczych oraz, w razie konieczności, podawaniem amin katecholowych. Blokowaniu receptorów betaadrenergicznych można przeciwdziałać, podając w powolnym wlewie dożylnym chlorowodorek izoprenaliny, rozpoczynając od dawki około 5 µg/min, lub dobutaminy, rozpoczynając od dawki około 2,5 µg/min, aż do uzyskania pożądanego działania terapeutycznego. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie można podać izoprenalinę jednocześnie z dopaminą. W przypadku, gdy powyższe sposoby okażą się nieskuteczne, można rozważyć dożylne podanie glukagonu w dawce 50-100 µg/kg mc. W razie konieczności iniekcję należy powtórzyć w ciągu jednej godziny, a następnie, jeśli okaże się to niezbędne, podać glukagon we wlewie dożylnym w dawce 70 µg/kg mc./godz. W skrajnych przypadkach bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne może okazać się konieczne wszczepienie stymulatora serca.