Tarcefandol
Co to jest Tarcefandol i w jakim celu się go stosuje
Tarcefandol zawiera, jako substancję czynną, cefamandol. Cefamandol należy do antybiotyków zwanych cefalosporynami – podobnych do penicylin. Tarcefandol stosuje się w leczeniu następujących zakażeń wywołanych przez wrażliwe na ten lek drobnoustroje: zakażenia dolnych dróg oddechowych; zakażenia układu moczowego; zapalenie otrzewnej; posocznica; zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia kości i stawów; zapobieganie zakażeniom pooperacyjnym.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Tarcefandol Jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na cefamandol lub na inne antybiotyki cefalosporynowe. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Tarcefandol należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta: występowała kiedykolwiek reakcja uczuleniowa na jakikolwiek antybiotyk; występowała kiedykolwiek inna reakcja uczuleniowa lub astma oskrzelowa; stwierdzano u pacjenta pogorszenie pracy nerek; kiedykolwiek w przeszłości pacjent przebył zapalenie jelit (zapalenie okrężnicy) lub jakąkolwiek inną ciężką chorobę jelit; stwierdzono niedobór witaminy K (głównie dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych).
Podczas leczenia należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpi: nagły świszczący oddech, trudności z oddychaniem, obrzęk powiek, twarzy lub ust, wysypka lub swędzenie (objawy reakcji alergicznej); ciężka i uporczywa biegunka; nowe zakażenie (np. grzybica). Tarcefandol a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z niżej wymienionych leków: probenecyd (stosowany w leczeniu dny moczanowej); antybiotyki aminoglikozydowe, np. amikacyna, streptomycyna, neomycyna. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych Lek Tarcefandol może zmieniać wyniki testów wykrywających cukier w moczu, wykonywanych metodą nieenzymatyczną. Jeśli pacjent choruje na cukrzycę i rutynowo przeprowadza badania moczu, powinien poinformować o tym lekarza prowadzącego. Podczas podawania leku Tarcefandol może być konieczne stosowanie innych testów w celu kontrolowania przebiegu cukrzycy. Tarcefandol z alkoholem Podczas przyjmowania leku Tarcefandol nie należy pić alkoholu. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Tarcefandol może być podawany kobietom w ciąży tylko wtedy, jeśli lekarz uzna zastosowanie leku za bezwzględnie konieczne. Jeśli kobieta przyjmuje Tarcefandol i karmi piersią, należy zachować ostrożność. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Brak danych o ujemnym wpływie leku Tarcefandol na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Jak stosować lek
Lek Tarcefandol należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem. Tarcefandol jest podawany przez lekarza lub pielęgniarkę. Droga i sposób podawania Tarcefandol, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, po sporządzeniu roztworu w sposób opisany na końcu ulotki, w punkcie „Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego”, może być podawany: we wstrzyknięciu dożylnym, podawanym przez około 3 do 5 minut, w infuzji dożylnej, we wstrzyknięciu domięśniowym.
Dawka zalecona przez lekarza zależy od rodzaju i nasilenia zakażenia. Ponadto zależy ona od masy ciała i czynności nerek pacjenta. Odpowiednich wyjaśnień udzieli lekarz. Zazwyczaj stosowane dawki Dorośli Zwykle podaje się dożylnie lub domięśniowo 500 mg do 1 g co 4 do 8 godzin. W ciężkich zakażeniach można podawać 2 g co 4 godziny (maksymalnie do 12 g na dobę). Niemowlęta i dzieci Zwykle podaje się 50 do 100 mg/kg masy ciała na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin; w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 150 mg/kg mc. na dobę, nie przekraczając dawki maksymalnej dla dorosłych. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym Dorośli – 1 g do 2 g dożylnie lub domięśniowo 30 minut do 1 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a następnie 1 g do 2 g co 6 godzin przez 24 do 48 godzin. Dzieci – 50 do 100 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin. Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek Lekarz dostosuje dawkowanie odpowiednio do czynności nerek w sposób opisany na końcu ulotki, w punkcie „Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego” Czas leczenia O czasie leczenia decyduje lekarz. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Tarcefandol Lek podawany jest przez lekarza lub pielęgniarkę, dlatego podanie pacjentowi dawki większej niż zalecana jest mało prawdopodobne. Jeśli jednak pacjent ma wrażenie, że otrzymał większą dawkę leku, należy niezwłocznie porozumieć się z lekarzem lub zgłosić się do najbliższego oddziału ratunkowego w szpitalu. Należy zabrać ze sobą lek w oryginalnym pudełku tak, aby personel mógł dokładnie sprawdzić, jaki lek został zastosowany. Pominięcie zastosowania leku Tarcefandol Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki leku. Przerwanie stosowania leku Tarcefandol Ważne jest, aby lek był stosowany zgodnie z zalecanym cyklem leczenia. Nie należy przerywać leczenia dlatego, że pacjent poczuł się lepiej. Jeśli cykl leczenia zostanie przerwany zbyt wcześnie, zakażenie może powrócić. Jeśli pacjent czuje się gorzej w czasie leczenia lub nie czuje się dobrze po zakończeniu zalecanego cyklu leczenia, powinien porozumieć się z lekarzem. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Ciężkie działania niepożądane Występujące bardzo rzadko (rzadziej niż u 1 na 10 000 pacjentów) reakcje uczuleniowe: gorączka, nagła duszność i ucisk w klatce piersiowej, obrzęk powiek, twarzy lub ust, utrata przytomności (omdlenie).
Występujące rzadko (u 1 do 10 na 10 000 pacjentów) biegunka o znacznym nasileniu, utrzymująca się przez dłuższy czas lub zawierająca krew, przebiegająca z bólem brzucha lub gorączką. Może ona być objawem ciężkiego zapalenia jelit (nazywanego „rzekomobłoniastym zapaleniem jelit”), które może występować po zastosowaniu antybiotyków. Występujące z częstością nieznaną (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) ciężkie wysypki skórne, które mogą przebiegać z wytwarzaniem pęcherzy obejmujących oczy, jamę ustną, gardło i narządy płciowe. Jeśli wystąpi którykolwiek z opisanych wyżej ciężkich objawów niepożądanych, należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie poinformować lekarza prowadzącego lub zgłosić się do najbliższego oddziału ratunkowego w szpitalu. Inne działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas stosowania leku Tarcefandol Występujące niezbyt często (u 1 do 10 na 1 000 pacjentów)
- ból w miejscu podania po wstrzyknięciu domięśniowym. Występujące rzadko (u 1 do 10 na 10 000 pacjentów)
- grzybica skóry i błon śluzowych;
- zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów białych krwinek;
- nudności, wymioty;
- przemijające zapalenie wątroby, zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka);
- zakrzepowe zapalenie żył i ból w miejscu podania po wstrzyknięciu dożylnym. Występujące z częstością nieznaną (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- świąd narządów płciowych i odbytu;
- niewielkie, przemijające zmiany w wynikach badań krwi wykonywanych w celu skontrolowania pracy wątroby;
- fałszywie dodatnie wyniki bezpośrednich testów Coombsa. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301; faks: + 48 22 49 21 309 e – mail: [email protected] Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Chronić od światła. Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera Tarcefandol Substancją czynną leku jest cefamandol w postaci nafanu. Jedna fiolka zawiera 1 g cefamandolu. Lek nie zwiera innych składników. Jak wygląda Tarcefandol i co zawiera opakowanie Proszek barwy białej do jasnokremowej. Opakowanie 1 fiolka w tekturowym pudełku. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” Spółka Akcyjna ul. A. Fleminga 2 03-176 Warszawa Numer telefonu: 22 811-18-14 W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego. Data ostatniej aktualizacji ulotki:
Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek Klirens kreatyniny [ml/min] >80 80-50
Ciężkie zakażenia
Dawka maksymalna
1 do 2 g co 6 godz. 750 mg do 1,5 g co 6 godz.
50-25
750 mg do 1,5 g co 8 godz.
25-10
500 mg do 1 g co 8 godz.
<10
250 mg do 500 mg co 12 godz.
2 g co 4 godz. 1,5 g co 4 godz. lub 2 g co 6 godz. 1,5 g co 6 godz. lub 2 g co 8 godz. 1 g co 6 godz. lub 1,25 g co 8 godz. 500 mg co 8 godz. lub 750 mg co 12 godz.
Instrukcja dotycząca sporządzania roztworu do wstrzykiwań Wstrzyknięcie domięśniowe Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w około 3 ml wody do wstrzykiwań lub 0,9% roztworu chlorku sodu. Sporządzony roztwór ten wstrzykiwać głęboko, w duże mięśnie. Wstrzyknięcie dożylne Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań, 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Wstrzykiwać powoli − 3 do 5 minut − do dużych obwodowych naczyń żylnych. Infuzja dożylna Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań, a następnie uzupełnić odpowiednią ilością płynu infuzyjnego (np. 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy). Wybór roztworu soli, glukozy lub płynów elektrolitowych oraz objętość, jakiej należy użyć, wynika z zasad posługiwania się płynami i elektrolitami. Roztwory cefamandolu należy podawać zaraz po sporządzeniu. Niezgodności farmaceutyczne Cefamandolu nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi lekami.
6 Rerej 10042014
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Tarcefandol
W jakim celu stosuje się lek Tarcefandol?
Cefamandol stosuje się w niżej podanych zakażeniach wywoływanych przez wrażliwe drobnoustroje: zakażenia dolnych dróg oddechowych; zakażenia układu moczowego; zapalenie otrzewnej; posocznica; zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia kości i stawów; zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym.
Jaka jest substancja czynna leku Tarcefandol?
Substancją czynną leku Tarcefandol jest Cefamandolum 1 g. Kod ATC: J01DC03.
Wielkość dawki zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała. Dorośli Zwykle podaje się dożylnie lub domięśniowo 500 mg do 1 g co 4 do 8 godzin W ciężkich zakażeniach można podawać 2 g co 4 godziny (maksymalnie do 12 g na dobę). Niemowlęta i dzieci Zwykle podaje się 50 do 100 mg/kg mc. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Tarcefandol?
Nadwrażliwość na penicyliny i cefalosporyny.
Czy lek Tarcefandol można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Z uwagi na brak odpowiednio liczebnych, dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, antybiotyk może być stosowany u tych pacjentek jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Karmienie piersią Podczas podawania cefamandolu kobietom w okresie karmienia piersią należy zachować ostrożność.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Cefamandol stosuje się w niżej podanych zakażeniach wywoływanych przez wrażliwe drobnoustroje: zakażenia dolnych dróg oddechowych; zakażenia układu moczowego; zapalenie otrzewnej; posocznica; zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia kości i stawów; zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym. Podejmując decyzję o leczeniu należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Wielkość dawki zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała. Dorośli Zwykle podaje się dożylnie lub domięśniowo 500 mg do 1 g co 4 do 8 godzin W ciężkich zakażeniach można podawać 2 g co 4 godziny (maksymalnie do 12 g na dobę). Niemowlęta i dzieci Zwykle podaje się 50 do 100 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin; w ciężkich zakażeniach dawkę można zwiększyć do 150 mg/kg mc. na dobę, nie przekraczając dawki maksymalnej dla dorosłych. Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym Dorośli – 1 do 2 g dożylnie lub domięśniowo 30 minut do 1 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a następnie 1 do 2 g co 6 godzin przez 24 do 48 godzin. Dzieci – 50 do 100 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych co 4 do 8 godzin.
Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek Klirens kreatyniny [ml/min] >80
Ciężkie zakażenia
Dawka maksymalna
1 do 2 g co 6 godz.
80-50
750 mg do 1,5 g co 6 godz.
50-25
750 mg do 1,5 g co 8 godz.
25-10
500 mg do 1 g co 8 godz.
<10
250 mg do 500 mg co 12 godz.
2 g co 4 godz. 1,5 g co 4 godz. lub 2 g co 6 godz. 1,5 g co 6 godz. lub 2 g co 8 godz. 1 g co 6 godz. lub 1,25 g co 8 godz. 500 mg co 8 godz. lub 750 mg co 12 godz.
Czas leczenia Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia. Cefamandol należy podawać jeszcze przez co najmniej 2-3 dni po ustąpieniu objawów. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce grupy A leczenie należy prowadzić przynajmniej przez 10 dni, w celu zapobieżenia gorączce reumatycznej lub kłębuszkowemu zapaleniu nerek. Podczas leczenia przewlekłych zakażeń układu moczowego konieczna jest częsta kontrola bakteriologiczna i kliniczna, nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. W leczeniu przewlekłych zakażeń lek można podawać przez kilka tygodni. Nie należy stosować dawek mniejszych od zalecanych powyżej. Sposób podawania Podanie domięśniowe W celu zmniejszenia bólu roztwór cefamandolu należy podawać głęboko do dużych mięśni (np. mięsień pośladkowy, boczna część uda). Przed wstrzyknięciem leku należy dokonać aspiracji, w celu upewnienia się, czy igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym. Jeżeli wskazane jest leczenie skojarzone cefamandolem i antybiotykami aminoglikozydowymi, każdy z tych antybiotyków należy wstrzykiwać w inne miejsce. Podanie dożylne Lek należy wstrzykiwać do żyły powoli przez około 3 do 5 minut lub podawać w infuzji dożylnej. Nie należy mieszać cefamandolu i antybiotyku aminoglikozydowego w tym samym pojemniku z płynem do infuzji dożylnych. Sposób sporządzania roztworów podano w punkcie 6.6.
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na penicyliny i cefalosporyny.
4.4. Ostrzeżenia specjalne i środki ostrożności dotyczące stosowania
Przed podaniem cefamandolu konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny. Pacjenci uczuleni na te leki mogą wykazywać nadwrażliwość również na cefamandol (alergia krzyżowa). Prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nadwrażliwości na cefamandol jest większe u pacjentów, u których występują inne rodzaje reakcji nadwrażliwości lub astma oskrzelowa.
Cefamandol w postaci iniekcji należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów ze skazą alergiczną, ponieważ po wstrzyknięciu dożylnym reakcje nadwrażliwości występują szybciej i mają cięższy przebieg (patrz punkt 4.8). Reakcje nadwrażliwości mogą mieć różne stopnie nasilenia, do wstrząsu anafilaktycznego włącznie (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka, ostra reakcja nadwrażliwości oraz wstrząs anafilaktyczny, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania cefamandolu oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania ratunkowego. W razie pojawienia się wysypki u pacjentów leczonych cefamandolem, należy zmienić antybiotyk. Cefamandol rzadko powoduje zmiany czynności nerek, niemniej jednak zaleca się ocenę stanu nerek, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zakażeniami, leczonymi maksymalnymi dawkami leku. Długotrwałe podawanie antybiotyków może być przyczyną nadmiernego rozwoju niewrażliwych bakterii lub grzybów. Jeśli podczas leczenia cefamandolem rozwiną się nowe zakażenia grzybicze lub bakteryjne, antybiotyk należy natychmiast odstawić i wdrożyć odpowiednie leczenie. Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka, uporczywa biegunka, należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (w większości przypadków wywołanego przez Clostridium difficile). Może ono pojawić się podczas trwania lub po zakończeniu leczenia. W takim przypadku należy przerwać podawanie cefamandolu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Stosowanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. Antybiotyki o szerokim zakresie działania należy podawać z ostrożnością pacjentom ze stwierdzonymi w wywiadzie chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z zapaleniem okrężnicy. Cefamandol, podobnie jak i inne antybiotyki o szerokim zakresie działania, w rzadkich przypadkach może powodować hipoprotrombinemię z krwawieniem lub bez, ustępującą po podaniu witaminy K. Przypadki takie obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub z niedoborem witaminy K z innych przyczyn. Uważa się, że leczenie tych pacjentów antybiotykami silnie działającymi na bakterie Gram-ujemne i (lub) beztlenowe zmienia liczbę i (lub) rodzaj flory bakteryjnej, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia wytwarzania witaminy K. Dlatego u tych pacjentów, zwłaszcza gdy przeprowadza się wyjałowienie jelit przed zabiegami chirurgicznymi w obrębie jamy brzusznej, zaleca się profilaktycznie podawanie witaminy K. Stosowanie u niemowląt Cefamandol stosowano z powodzeniem w tej grupie wiekowej. Należy jednak pamiętać, że nie wszystkie laboratoryjne parametry były dokładnie zbadane u niemowląt między 1. a 6. miesiącem życia. Bezpieczeństwo stosowania cefamandolu nie zostało ustalone dla wcześniaków i noworodków (do końca 1. miesiąca). Podając cefamandol niemowlętom, należy ocenić, czy spodziewana korzyść przeważa nad ryzykiem związanym z jego użyciem.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Probenecyd podany jednocześnie z cefamandolem zmniejsza wydalanie antybiotyku przez kanaliki nerkowe, co prowadzi do zwiększenia stężenia i wydłuża okres półtrwania cefamandolu w surowicy. Podawanie cefalosporyn razem z antybiotykami aminoglikozydowymi może wywołać objawy nefrotoksyczności. U kilku pacjentów leczonych cefamandolem, po wypiciu alkoholu obserwowano nudności, wymioty, zaburzenia naczynioruchowe z hipotonią i rozszerzeniem obwodowych naczyń krwionośnych. Badania przeprowadzone u zwierząt laboratoryjnych wykazały, że cefamandol hamuje dehydrogenazę
alkoholową, co przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu prowadzi do kumulacji aldehydu octowego. U pacjentów leczonych cefamandolem mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych na oznaczanie glukozy w moczu, dlatego gdy konieczne są takie oznaczenia, zaleca się wykonywanie testów enzymatycznych.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Z uwagi na brak odpowiednio liczebnych, dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, antybiotyk może być stosowany u tych pacjentek jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Karmienie piersią Podczas podawania cefamandolu kobietom w okresie karmienia piersią należy zachować ostrożność. Płodność Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały teratogennego działania leku. Antybiotyk nie wpływał na płodność ani nie powodował uszkodzenia płodu.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Brak danych o ujemnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.
4.8. Działania niepożądane
Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest w następujący sposób: bardzo często (1/10); często (1/100, <1/10); niezbyt często (1/1 000, <1/100); rzadko (1/10 000, <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zakażenia i zarażenia pasożytnicze rzadko: grzybica skóry i błon śluzowych Zaburzenia krwi i układu chłonnego rzadko: małopłytkowość, neutropenia (zwłaszcza u pacjentów długotrwale leczonych) Reakcje nadwrażliwości Zaburzenia układu immunologicznego bardzo rzadko: gorączka, eozynofilia, wstrząs anafilaktyczny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej częstość nieznana: wysypki plamisto-grudkowe, świąd, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, świąd w okolicy narządów płciowych i odbytu Zaburzenia żołądka i jelit rzadko: nudności, wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych rzadko: przemijające zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna częstość nieznana: niewielkie, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz asparaginianowej i alaninowej oraz fosfatazy alkalicznej Zaburzenia nerek i dróg moczowych częstość nieznana: zmniejszony klirens kreatyniny (obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w wywiadzie), przemijające zwiększenie stężenia mocznika w surowicy (częściej obserwowano u
pacjentów w wieku powyżej 50 lat), nieznaczne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania niezbyt często: ból w miejscu podania domięśniowego rzadko: zakrzepowe zapalenie żył i ból po podaniu dożylnym Badania diagnostyczne częstość nieznana: fałszywie dodatni odczyn Coombsa Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C; 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: [email protected].
4.9. Przedawkowanie
Przedawkowanie cefamandolu może doprowadzić do podrażnienia ośrodkowego układu nerwowego i drgawek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli doszło do przedawkowania, należy przerwać podawanie leku, monitorować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze) i w razie konieczności zastosować leczenie przeciwdrgawkowe. W razie znacznego przedawkowania leku należy rozważyć możliwość zastosowania hemodializy.