Tanatril
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta TANATRIL, 5 mg, tabletki TANATRIL, 10 mg, tabletki TANATRIL, 20 mg, tabletki (Imidaprili hydrochloridum) Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki 1. 2. 3. 4. 5. 6.
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
Substancją czynną leku Tanatril jest imidapryl. Należy on do grupy leków, nazywanych inhibitorami konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE). Inhibitory ACE działają poprzez rozszerzanie naczyń krwionośnych, co ułatwia sercu przepompowywanie krwi i prowadzi do zmniejszenia ciśnienia tętniczego krwi. Tanatril jest wskazany w leczeniu zwiększonego ciśnienia tętniczego krwi (nadciśnienia). 2.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Tanatril
Jeśli pacjent ma uczulenie na imidapryl lub inny inhibitor konwertazy angiotensyny lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); Jeśli u pacjenta w przeszłości występował obrzęk naczynioruchowy (ciężka reakcja alergiczna z takimi objawami, jak wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, ust lub gardła, który może powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu) związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE; Jeśli pacjent przyjmował lub obecnie stosuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan (stosowany w leczeniu pewnego rodzaju długotrwałej (przewlekłej) niewydolności serca u dorosłych), ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku naczynioruchowego (szybkiego obrzęku tkanki podskórnej, w okolicy takiej, jak gardło); Jeśli pacjent ma dziedziczny lub samoistny obrzęk naczynioruchowy; W drugim i trzecim trymestrze ciąży (należy także unikać stosowania leku Tanatril we wczesnym okresie ciąży, patrz także punkt „Ciąża i karmienie piersią”); W okresie karmienia piersią; Jeśli pacjent ma nadciśnienie tętnicze, wywołane zwężeniem tętnicy nerkowej; Jeśli pacjent ma chorobę nerek lub jest poddawany dializie;
Jeśli pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie krwi zawierającym aliskiren.
Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Tanatril należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Jeśli pacjent stosuje leki moczopędne (diuretyki), w tym tzw. leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, kanrenon, amiloryd, eplerenon); Jeśli pacjent stosuje dietę z ograniczeniem soli; Jeśli pacjent przyjmuje sole potasu lub lit; Jeśli u pacjenta występują lub niedawno występowały nasilone wymioty i (lub) biegunka; Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpił obrzęk twarzy, warg, gardła lub języka; Jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca; Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnic (miażdżyca tętnic), dusznica bolesna (ból w klatce piersiowej z powodu niedostatecznego zaopatrzenia serca w tlen) lub choroba naczyniowa mózgu (wywołana zmniejszeniem przepływu krwi w naczyniach mózgu); Jeśli pacjent ma chorobę zastawek serca lub mięśnia serca; Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek; Jeśli u pacjenta występuje zwężenie tętnic doprowadzających krew do nerek (zwężenie tętnic nerkowych) lub jeśli pacjent ma tylko jedną czynną nerkę, albo jeśli pacjentowi niedawno przeszczepiono nerkę; Jeśli ma być przeprowadzona dializa lub zabieg aferezy LDL (usunięcie cholesterolu z krwi przy użyciu specjalnego urządzenia); Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby; Jeśli u pacjenta występuje cukrzyca; Jeśli pacjent ma łuszczycę; Jeśli pacjent jest uczulony na jad owadów i ma być przeprowadzone u niego leczenie odczulające; Jeśli planowane jest podanie znieczulenia (nawet stomatologicznego) lub zabieg chirurgiczny; Jeśli u pacjenta wystąpi suchy, uporczywy kaszel, nasilający się w nocy, należy poinformować o tym lekarza; Jeśli u pacjenta występuje zwężenie aorty (zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory serca); Jeśli u pacjenta występuje choroba tkanki łącznej; Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi: – antagonistę receptora AT1 dla angiotensyny II (ang. Angiotensin Receptor Blockers, ARB) (znane również jako sartany – na przykład walsartan, telmisartan, irbesartan), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą. – aliskiren. Jeśli pacjent przyjmuje jeden z następujących leków, występuje podwyższone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (szybkie puchnięcie skóry w okolicy takiej jak gardło): – racekadotryl, lek stosowany w leczeniu biegunki; – leki stosowane, aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu oraz w leczeniu raka (np. temsyrolimus, syrolimus, ewerolimus); – wildagliptyna, lek stosowany w leczeniu cukrzycy. Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka podejrzewa, że jest (lub może być) w ciąży. Tanatril nie jest zalecany do stosowania we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ jego stosowanie w tym okresie ciąży może być przyczyną poważnego uszkodzenia płodu. Lekarz prowadzący może monitorować czynność nerek, ciśnienie krwi, stężenie elektrolitów (np. potasu) oraz stężenie leukocytów we krwi w regularnych odstępach czasu. Patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Tanatril:”.
Lek Tanatril a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Stosowanie innych leków może mieć wpływ na leczenie lekiem Tanatril. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których również przyjmowane są: Leki stosowane najczęściej, aby zapobiegać odrzuceniu przeszczepionych organów (syrolimus, ewerolimus i inne leki należące do klasy leków będących inhibitorami mTOR); patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”; Inhibitory neprylizyny np.: sakubitryl/walsartan (stosowane w niewydolności serca) oraz racekadotryl (stosowany jako lek przeciwbiegunkowy); patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Tanatril:”; Suplementy potasu (w tym substytuty soli kuchennej), leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, amiloryd, triamteren) i inne leki zwiększające stężenie potasu we krwi (np. trimetoprym i kotrimoksazol, stosowane w zakażeniach wywołanych przez bakterie; cyklosporyna, lek immunosupresyjny stosowany, aby zapobiec odrzuceniu przeszczepionego narządu oraz heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec zakrzepom); Lit (stosowany w leczeniu niektórych typów chorób psychicznych); Leki znieczulające (stosowane w znieczuleniu ogólnym); Opioidy (stosowane w leczeniu silnego bólu); Inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego; Allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej); Cytostatyki (stosowane w leczeniu nowotworów); Leki immunosupresyjne (stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po operacjach transplantacji w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu); Glikokortykosteroidy (stosowane w leczeniu różnych stanów chorobowych, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego zapalenia stawów); Prokainamid (stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca); Niesteroidowe leki przeciwzapalne; Sole złota podawane dożylnie (stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów) podczas jednoczesnego leczenia inhibitorami ACE; Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęk, schizofrenia); Ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy); Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe (stosowane w leczeniu cukrzycy); Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (stosowane w leczeniu zgagi lub choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy); Aminy (zwiększające ciśnienie tętnicze, takie jak adrenalina lub stosowane w leczeniu niedociśnienia tętniczego, wstrząsu, niewydolności serca, astmy lub uczulenia); Racekadotryl, lek stosowany w leczeniu biegunki; Wildagliptyna, lek stosowany w leczeniu cukrzycy. Lekarz prowadzący być może będzie musiał zmienić dawkę i (lub) zastosować inne środki ostrożności: – Jeśli pacjent przyjmuje antagonistę receptora AT1 dla angiotensyny II (ARB) lub aliskiren (patrz także informacje pod nagłówkiem „Kiedy nie stosować leku Tanatril:” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Stosowanie leku Tanatril z jedzeniem, piciem i alkoholem Zaleca się przyjmowanie leku Tanatril przed posiłkiem. Alkohol może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe leku Tanatril. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Lekarz zwykle poradzi, aby przerwać stosowanie leku Tanatril przed zajściem w ciążę lub gdy tylko zostanie stwierdzone, że pacjentka jest w ciąży, i doradzi stosowanie innego leku zamiast leku Tanatril chyba, że uzna za konieczne dalsze leczenie inhibitorem konwertazy angiotensyny. Nie zaleca się stosowania leku Tanatril we wczesnym okresie ciąży i nie wolno go stosować u pacjentek w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ może on poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany później niż w trzecim miesiącu ciąży. Nie wolno stosować leku Tanatril u matek karmiących piersią. Lekarz może w takim przypadku wybrać inną metodę leczenia dla pacjentki, która planuje karmić piersią. Dotyczy to szczególnie karmienia noworodków lub wcześniaków. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn U niektórych pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak uczucie nadmiernego zmęczenia i zawroty głowy, które zaburzają zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Lek Tanatril zawiera laktozę jednowodną Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku. Lek Tanatril zawiera sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. 3.
Jak stosować lek
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Zalecana dawka: Dorośli U większości pacjentów lekarz zaleca początkową dawkę wynoszącą 5 mg, którą należy przyjmować raz na dobę, najlepiej o tej samej porze dnia, około 15 minut przed posiłkiem. Tabletkę należy popić odpowiednią ilością płynu. Leczenie dawką początkową trwa co najmniej trzy tygodnie, następnie jeśli jest taka konieczność lekarz zaleca przyjmowanie większej dawki, dostosowując jej wielkość do skuteczności leczenia u danego pacjenta. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Dawka początkowa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi najczęściej 2,5 mg podawane raz na dobę. Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby U tych pacjentów lekarz zwykle zaleca mniejszą dawkę początkową leku, wynoszącą 2,5 mg na dobę. Stosowanie u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem objawowego niedociśnienia U tych pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg imidaprylu raz na dobę, podawane pod ścisłym nadzorem medycznym. Stosowanie u dzieci i młodzieży Nie należy stosować leku Tanatril u dzieci i młodzieży. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Tanatril Po przedawkowaniu może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi objawiające się m.in. zawrotami głowy, omdleniem, zbyt wolną czynnością serca. W takim przypadku należy pacjenta
położyć na plecach z uniesionymi nogami i jak najszybciej wezwać lekarza, który zastosuje odpowiednie leczenie. W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Pominięcie zastosowania leku Tanatril Pominiętą dawkę leku należy zażyć tak szybko, jak to możliwe z wyjątkiem sytuacji, gdy zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki leku. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki lub stosować dwóch tabletek w krótkim odstępie czasu. Przerwanie stosowania leku Tanatril Nie należy bez porozumienia z lekarzem przerywać leczenia imidaprylem, gdyż może to spowodować nasilenie objawów choroby. O sposobie odstawienia leku decyduje lekarz, zalecając zwykle stopniowe zmniejszanie dawek. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. 4.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Ciężkie działania niepożądane W razie wystąpienia ciężkiej reakcji, zwanej obrzękiem naczynioruchowym należy przerwać stosowanie leku Tanatril i natychmiast skonsultować się z lekarzem lub udać się do oddziału najbliższego szpitala. Może być konieczna natychmiastowa pomoc medyczna lub hospitalizacja. Do objawów należy: obrzęk twarzy, warg, ust lub gardła, który może powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu. Inne możliwe działania niepożądane Często (mogą wystąpić u nie więcej, niż u 1 na 10 osób) Uczucie nadmiernego zmęczenia Kaszel Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej, niż u 1 na 100 osób) Ból głowy Niskie ciśnienie tętnicze. Może to powodować osłabienie, zawroty głowy lub uczucie ,,pustki’’ w głowie, niewyraźne widzenie i omdlenia Wysypka, świąd Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej, niż u 1 na 1000 osób) Zmniejszona liczba białych (leukopenia) lub czerwonych krwinek (niedokrwistość), stwierdzana w badaniach krwi Reakcje uczuleniowe, reakcje nadwrażliwości Bezsenność Zmęczenie Depresja Zaburzenia odczuwania smaku Obrzęk Zaburzenia równowagi Dezorientacja Dzwonienie, szum, brzęczenie lub trzaski w uszach (szumy uszne)
Kołatanie serca (uczucie silnego, szybkiego lub nierównego bicia serca) Skurcz oskrzeli (uczucie ucisku w klatce piersiowej, świszczący oddech i duszność) Zapalenie zatok Zapalenie błony śluzowej nosa (zatkany nos lub cieknący katar) Zapalenie języka Zapalenie oskrzeli Skrócenie oddechu (duszność) Obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych Nudności Wymioty Biegunka Zapalenie błony śluzowej żołądka (nieżyt żołądka) Ból brzucha Zaparcie Uczucie suchości w jamie ustnej Zablokowanie jelita (niedrożność jelit) Zapalenie trzustki Zapalenie wątroby Zaburzenia czynności nerek Białkomocz
Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zmniejszona liczba płytek krwi (małopłytkowość) lub niektórych białych krwinek (agranulocytoza), niedokrwistość na skutek zaburzenia czynności szpiku kostnego Wyprysk Pokrzywka Senność Nagły obrzęk skóry lub błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy) Ciężkie reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy (choroba charakteryzująca się występowaniem czerwonych krost, które mogą rozwinąć się w pęcherze skórne), zespół Stevensa-Johnsona (rozległa wysypka z pęcherzami i złuszczającą się skórą, występująca głównie w okolicy ust, oczu, nosa i narządów płciowych) oraz martwica toksyczna rozpływna naskórka (cięższa postać wysypki powodująca złuszczanie skóry z ponad 30% powierzchni ciała) Wysypka podobna do łuszczycy Nadwrażliwość na światło Zaburzenia widzenia Zawroty głowy Uczucie szybkiego bicia serca, nierówne bicie serca Ból i uczucie ucisku w klatce piersiowej po wysiłku lub na skutek zdenerwowania (dławica piersiowa) Zawał mięśnia sercowego Przejściowy udar mózgu (przejściowe napady niedokrwienne mózgu) Krwotok do mózgu Wypadanie włosów (łysienie) Ostra niewydolność nerek Zmiany wyników badań krwi, w tym badań świadczących o czynności nerek i wątroby Impotencja Dyskomfort w jamie ustnej i gardle Zwiększenie stężenia potasu we krwi Zażółcenie skóry i białkówek oczu (żółtaczka) Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, Tel.: 22 49 21 301, Faks: 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.
Jak przechowywać lek
Lek przechowywać w temperaturze do 30ºC, chronić od wilgoci. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: „Termin ważności”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. 6.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Tanatril Substancją czynną leku jest imidaprylu chlorowodorek. Pozostałe składniki to: wapnia wodorofosforan bezwodny, skrobia kukurydziana żelowana, laktoza jednowodna, kroskarmeloza sodowa, glicerolu distearynian (typ I). Jak wygląda lek Tanatril i co zawiera opakowanie Prawie biała, podłużna, dwuwypukła tabletka o prostych krawędziach, z rowkiem dzielącym po obu stronach. Opakowanie zawiera 2 blistry po 14 tabletek. Podmiot odpowiedzialny Bausch Health Ireland Limited 3013 Lake Drive Citywest Business Campus Dublin 24, D24PPT3 Irlandia Tel.: +48 17 865 51 00 Wytwórca Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Jelfa SA ul. Wincentego Pola 21 58-500 Jelenia Góra Bausch Health Poland sp. z o.o. ul. Przemysłowa 2 35-959 Rzeszów Polska Data ostatniej aktualizacji ulotki:
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Tanatril
W jakim celu stosuje się lek Tanatril?
Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego.
Jaka jest substancja czynna leku Tanatril?
Substancją czynną leku Tanatril jest Imidaprili hydrochloridum 10 mg. Kod ATC: C09AA16.
Dawkowanie Dorośli Leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg raz na dobę. Jeżeli po co najmniej trzech tygodniach leczenia nie uzyska się optymalnej kontroli ciśnienia krwi, dawkę dobową należy zwiększyć do 10 mg. U większości pacjentów najmniejsza dawka skuteczna wynosi 10 mg podawane raz na dobę. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Tanatril?
nadwrażliwość na imidapryl lub inny inhibitor konwertazy angiotensyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1; obrzęk naczynioruchowy związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE; dziedziczny lub samoistny obrzęk naczynioruchowy; drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6); karmienie piersią; nadciśnienie tętnicze naczyniowo-nerkowe; niewydolność nerek, zarówno leczona…
Czy lek Tanatril można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4).
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie Dorośli Leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg raz na dobę. Jeżeli po co najmniej trzech tygodniach leczenia nie uzyska się optymalnej kontroli ciśnienia krwi, dawkę dobową należy zwiększyć do 10 mg. U większości pacjentów najmniejsza dawka skuteczna wynosi 10 mg podawane raz na dobę. U niewielkiej liczby chorych może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 20 mg (zalecana dawka maksymalna) lub należy rozważyć leczenie skojarzone z lekiem moczopędnym. Brak danych na temat równoczesnego stosowania imidaprylu i innych leków przeciwnadciśnieniowych. Sposób podawania Zaleca się przyjmowanie tabletek o tej samej porze dnia, około 15 minut przed posiłkiem. Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Zalecana początkowa dawka wynosi 2,5 mg raz na dobę. Dawki należy dostosować do skuteczności leczenia u konkretnego pacjenta. Zalecana dawka maksymalna wynosi 10 mg raz na dobę. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Imidapryl i jego farmakologicznie aktywny metabolit imidaprylat wydalane są głównie w moczu. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zaburzeń czynności nerek, przed rozpoczęciem leczenia imidaprylem należy ocenić czynność nerek.
Klirens kreatyniny można oznaczać bezpośrednio lub pośrednio, stosując wzór COCKROFTA i GAULTA: (140 - wiek [lat] x masa ciała [kg] Klirens kreatyniny = 72 x stężenie kreatyniny w surowicy [mg/dl] (dla kobiet otrzymaną wartość należy pomnożyć przez 0,85; jeśli stosuje się jednostki μmol/1 zamiast mg/dl, współczynnik 72 należy zastąpić współczynnikiem 0,813). U pacjentów z klirensem kreatyniny wynoszącym od 30 ml/min do 80 ml/min zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg (patrz punkt 4.4). U pacjentów z klirensem kreatyniny od 10 ml/min do 29 ml/min imidaprylu nie należy stosować. U pacjentów, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min, lek jest przeciwwskazany. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę. Imidapryl należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Pacjenci ze zwiększonym ryzykiem objawowej hipotonii U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno – elektrolitowej występuje zwiększone ryzyko objawowego niedociśnienia. Przed rozpoczęciem leczenia należy usunąć zaburzenia równowagi wodno – elektrolitowej i (jeśli to możliwe) odstawić lek moczopędny dwa lub trzy dni przed podaniem pierwszej dawki inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE). Jeżeli nie jest to możliwe, początkowa dawka imidaprylu powinna wynosić 2,5 mg. U pacjentów z nadciśnieniem i niewydolnością serca leczonych inhibitorem ACE występuje zwiększone ryzyko niedociśnienia objawowego. U tych pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg imidaprylu raz na dobę, podawane pod ścisłym nadzorem medycznym. Pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia ciężkiego, objawowego niedociśnienia po pierwszej dawce, powinni pozostawać pod nadzorem medycznym, najlepiej w szpitalu, przez 6-8 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz po każdym zwiększeniu dawki imidaprylu lub leku moczopędnego w przypadku leczenia skojarzonego. Dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg. Te same zasady należy stosować u pacjentów z dławicą piersiową i niewydolnością tętnic zaopatrujących mózg. Tacy pacjenci należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu w przypadku znacznego niedociśnienia. Dzieci i młodzież Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży. Imidaprylu nie należy podawać dzieciom i młodzieży.
4.3. Przeciwwskazania
-
nadwrażliwość na imidapryl lub inny inhibitor konwertazy angiotensyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1; obrzęk naczynioruchowy związany z uprzednim leczeniem inhibitorem ACE; dziedziczny lub samoistny obrzęk naczynioruchowy; drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6); karmienie piersią; nadciśnienie tętnicze naczyniowo – nerkowe; niewydolność nerek, zarówno leczona hemodializą jak i bez hemodializy (klirens kreatyniny < 10 ml/min);
-
-
-
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Tanatril z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1); jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie należy rozpoczynać leczenia imidaprylem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz także punkty 4.4 i 4.5). Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Niedociśnienie Imidapryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, może powodować objawowe niedociśnienie, najczęściej po podaniu pierwszej dawki. Objawowe niedociśnienie u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem jest stosunkowo rzadkie. Wystąpienie objawowego niedociśnienia jest bardziej prawdopodobne u pacjentów, którzy byli leczeni lekami moczopędnymi, stosowali dietę z ograniczeniem soli, byli poddawani dializie oraz u pacjentów z biegunką lub wymiotami. Niedociśnienie występowało głównie u chorych z ciężką niewydolnością serca z towarzyszącą niewydolnością lub bez niewydolności nerek. Jego wystąpienie jest bardziej prawdopodobne u pacjentów stosujących wysokie dawki pętlowych leków moczopędnych, u pacjentów z niedoborem sodu we krwi lub z zaburzeniem czynności nerek. U pacjentów z wymienionymi zaburzeniami leczenie należy rozpoczynać pod bardzo ścisłym nadzorem medycznym, najlepiej w szpitalu, dawką imidaprylu 2,5 mg i ostrożnie zwiększać dawkę. Jeśli jest to możliwe, leczenie lekiem moczopędnym należy okresowo przerwać. Takie same zasady należy stosować u pacjentów z dławicą piersiową lub niewydolnością tętnic zaopatrujących mózg, u których znaczne niedociśnienie mogłoby spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. W przypadku objawowego niedociśnienia, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach z uniesionymi nogami. Może być konieczne podanie we wlewie dożylnym 0,9% roztworu chlorku sodu w celu zwiększenia objętości krwi krążącej. Wystąpienie niedociśnienia po dawce początkowej nie wyklucza późniejszego stosowania imidaprylu. Należy jednak bardzo ostrożnie zwiększać dawki i monitorować pacjenta w czasie leczenia imidaprylem. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II. Pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo – nerkowym Brak dostępnych danych na temat stosowania imidaprylu u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo nerkowym. Leczenie takich pacjentów imidaprylem jest więc przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). W przypadku gdy imidapryl jest jednak podawany pacjentowi z nadciśnieniem naczyniowo nerkowym i wcześniej występującym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy u pacjenta z jedną nerką, występuje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych dodatkowo zwiększa ryzyko. Znaczne zaburzenie czynności nerek może objawiać się jedynie niewielkimi zmianami stężenia kreatyniny w surowicy, także u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej. U tych
pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, stosując małe dawki, ostrożnie je zwiększając i monitorować czynność nerek. Pacjenci z niewydolnością nerek U pacjentów podatnych można spodziewać się zaburzeń czynności nerek na skutek hamowania układu renina - angiotensyna - aldosteron. Dlatego imidapryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Dla pacjentów z klirensem kreatyniny między 30 ml/min a 80 ml/min konieczne jest zmniejszenie dawki początkowej (patrz punkt 4.2). Imidaprylu nie należy podawać pacjentom z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, z uwagi na ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w tej grupie pacjentów (patrz punkty 4.2 i 5.2). W przypadkach, w których leczenie inhibitorem ACE jest konieczne, należy odpowiednio często kontrolować czynności nerek. Niewydolność nerek w związku ze stosowaniem inhibitorów ACE występowała głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej. U niektórych pacjentów bez zdiagnozowanej choroby nerek zaobserwowano zwiększenie stężeń mocznika i kreatyniny w krwi przy równoczesnym stosowaniu imidaprylu i leku moczopędnego. Może być konieczne zmniejszenie dawki inhibitora ACE i (lub) przerwa w podawaniu leku moczopędnego. Zaleca się, aby w pierwszych tygodniach leczenia szczególnie często kontrolować czynność nerek. Pacjenci poddawani hemodializoterapii Stosowanie imidaprylu u pacjentów poddawanych hemodializoterapii jest obecnie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3 ) z uwagi na brak danych dotyczących stosowania w tej grupie pacjentów. W przypadku, gdy hemodializa jest konieczna u pacjenta już leczonego imidaprylem, nie należy stosować poliakrylonitrylowych błon dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności, z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji rzekomoanafilaktycznych, takich jak obrzmienie twarzy, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie i duszność. Objawy występują zwykle w ciągu paru minut po rozpoczęciu hemodializy. Zaleca się stosowanie innego rodzaju błon dializacyjnych albo - jeśli jest to możliwe - odpowiednio wcześniejsze odstawienie inhibitora ACE oraz zmianę sposobu leczenia nadciśnienia. Przeszczepienie nerki Brak doświadczeń dotyczących podawania imidaprylu pacjentom po przeszczepieniu nerki. Pacjenci poddawani zabiegowi aferezy lipoprotein o małej gęstości (LDL) U pacjentów leczonych inhibitorem ACE i poddawanych zabiegowi aferezy LDL z użyciem siarczanu dekstranu występuje zwiększone ryzyko reakcji anafilaktoidalnych podobnych do reakcji obserwowanych u pacjentów poddawanych hemodializie przy użyciu błon dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności. W takich przypadkach zaleca się zmianę sposobu leczenia nadciśnienia. Nadwrażliwość na jad owadów i leczenie odczulające Pacjenci nadwrażliwi na jad owadów poddawani leczeniu odczulającemu wykazują zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji uczuleniowych podczas leczenia inhibitorem ACE. Przed leczeniem odczulającym należy przerwać leczenie imidaprylem. Objawy ciężkich reakcji uczuleniowych mogą wystąpić u osób z nierozpoznaną wrażliwością na jad owadów. Nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy U pacjentów leczonych imidaprylem może wystąpić obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani. Obrzęk naczynioruchowy najczęściej występuje w pierwszych tygodniach leczenia, ale może także wystąpić w dowolnym momencie leczenia inhibitorem ACE. W takich przypadkach imidapryl należy natychmiast odstawić i zmienić sposób leczenia nadciśnienia.
W przypadku wystąpienia obrzęku należy natychmiast podać podskórnie od 0,3 do 0,5 ml roztworu adrenaliny (epinefryna) rozcieńczonego 1:1000 (należy przestrzegać instrukcji rozcieńczania) lub powoli dożylnie roztwór adrenaliny 1 mg/ml, kontrolując czynność serca (elektrokardiogram) i ciśnienie tętnicze krwi. Dodatkowo należy zapewnić drożność dróg oddechowych. Pacjenta należy hospitalizować do czasu ustąpienia objawów, ale nie krócej niż 12 do 24 godzin. Obrzęk naczynioruchowy języka, głośni, krtani bezpośrednio zagraża życiu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki imidaprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia imidaprylem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.5). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimusem, ewerolimusem, temsyrolimusem) lub wildagliptyną może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez) (patrz punkt 4.5). Należy zachować ostrożność rozpoczynając leczenie racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimusem, ewerolimusem, temsyrolimusem) lub wildagliptyną u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE. Pacjenci z niewydolnością wątroby Bardzo rzadko, stosowanie inhibitorów ACE było związane z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej, prowadzącej do piorunującej martwicy wątroby i (czasami) zgonu. Mechanizm tego zespołu nie jest znany. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, u których wystąpiła żółtaczka lub zwiększyła się aktywność enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie inhibitora ACE oraz rozpocząć odpowiednie leczenie. Kaszel W czasie leczenia imidaprylem może wystąpić suchy kaszel bez odkrztuszania, który ustępuje bez konieczności leczenia po przerwaniu leczenia imidaprylem. Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Niektórzy pacjenci w podeszłym wieku mogą silniej reagować na imidapryl niż pacjenci młodsi. Leczenie pacjentów w wieku powyżej 65 lat powinno się rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską a zalecana początkowa dawka dobowa imidaprylu powinna wynosić 2,5 mg. Zaleca się przeprowadzanie oceny czynności nerek po rozpoczęciu leczenia. Dzieci i młodzież Imidapryl nie powinien być podawany dzieciom i młodzieży do czasu ustalenia jego bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w tej grupie wiekowej. Stężenie potasu w surowicy Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Działanie to jest zazwyczaj nieistotne u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niekontrolowaną cukrzycą, hipoaldosteronizmem, u pacjentów przyjmujących suplementy potasu (w tym substytuty soli kuchennej), leki moczopędne oszczędzające potas, heparynę, trimetoprym lub kotrimoksazol (będący skojarzeniem trimetoprymu z sulfametoksazolem), a zwłaszcza leczonych antagonistami aldosteronu lub antagonistami receptora angiotensyny II może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas i antagonistów receptora angiotensyny II należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE oraz należy kontrolować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek (patrz punkt 4.5). Zabieg chirurgiczny/znieczulenie ogólne U pacjentów nie leczonych imidaprylem, podczas znieczulenia ogólnego i leczenia chirurgicznego nagły spadek ciśnienia tętniczego powoduje uwolnienie reniny, zwiększoną syntezę angiotensyny II
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego Inhibitory NEP: Ponieważ jednoczesne hamowanie neprylizyny (NEP) i ACE może zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego, podawanie sakubitrylu/walsartanu nie należy rozpoczynać przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki imidaprylu. Leczenie imidaprylem nie może być rozpoczęte przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu. Jednoczesne stosowanie innych inhibitorów NEP (np. racekadotrylu) i imidaprylu może również zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami NEP u pacjentów przyjmujących imidapryl konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka (patrz punkty 4.3 i 4.4). Inhibitory mTOR i wildagliptyna: Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) i wildagliptyną może prowadzić do zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez). Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania stosowania inhibitorów mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) i wildagliptyny u pacjentów przyjmujących imidapryl (patrz punkt 4.4). Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas: Mimo że stężenie potasu w surowicy zazwyczaj utrzymuje się w zakresie wartości prawidłowych, u niektórych pacjentów leczonych imidaprylem może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), suplementy potasu lub substytuty soli kuchennej zawierające potas mogą prowadzić do istotnego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Należy również zachować ostrożność podając imidapryl jednocześnie z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy, takimi jak trimetoprym i kotrimoksazol (trimetoprym z sulfametoksazolem), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak lek moczopędny oszczędzający potas, taki jak amiloryd. Dlatego nie zaleca się leczenia skojarzonego imidaprylem i wymienionymi wyżej lekami. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest wskazane, należy je podawać z zachowaniem ostrożności i często kontrolować stężenie potasu w surowicy. Imidapryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, może hamować utratę potasu wywołaną podawaniem leków moczopędnych. Cyklosporyna Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i cyklosporyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.
Heparyna Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i heparyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA): Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II lub aliskirenu może nie przynosić dodatkowych korzyści a jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii. Dlatego nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron poprzez skojarzone stosowanie imidaprylu, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu i, jeśli uzna się to za absolutnie konieczne, powinno nastąpić tylko pod nadzorem specjalisty (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1). U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie imidaprylu i antagonistów receptora AT1 dla angiotensyny II. Leki moczopędne: Jednoczesne podawanie imidaprylu z lekami moczopędnymi nasila działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy zmniejszyć dawkę imidaprylu, lub (jeśli to możliwe) odstawić lek moczopędny albo zmniejszyć jego dawkę (patrz także punkt 4.4). Możliwość wystąpienia niedociśnienia można zredukować poprzez zwiększenie objętości płynów krążących lub zwiększenie spożycia soli przed przyjęciem leku. Lit: Jednoczesne podawanie imidaprylu z litem może zmniejszać wydalanie litu zwiększając jego stężenie w surowicy do toksycznych poziomów. Należy odpowiednio kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie konieczności dostosować jego dawkę. Leki stosowane w znieczuleniu ogólnym: Imidapryl, podobnie jak inne inhibitory ACE, może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi związane z działaniem niektórych leków stosowanych w czasie znieczulenia ogólnego. Opioidowe leki przeciwbólowe: Może wystąpić niedociśnienie ortostatyczne. Inne leki przeciwnadciśnieniowe i leki rozszerzające naczynia krwionośne: Nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie z nitrogliceryną i innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia może dodatkowo obniżyć ciśnienie krwi. Allopurynol: Dane dotyczące innych inhibitorów ACE wskazują na zwiększone ryzyko leukopenii. Cytostatyki, leki immunosupresyjne, glikokortykosteroidy działające ogólnoustrojowo, prokainamid: Jednoczesne podawanie z imidaprylem, podobnie jak z innymi inhibitorami ACE, może powodować zwiększone ryzyko leukopenii. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): W przypadku innych inhibitorów ACE potwierdzono, że stosowanie równocześnie z niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE, zwiększać stężenie potasu w surowicy i zaburzać czynność nerek. Występowanie tych działań jest najbardziej prawdopodobne u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Jednoczesne leczenie z NLPZ należy prowadzić ostrożnie a stan pacjentów trzeba okresowo monitorować. Sole złota:
Rzadko u pacjentów poddanych terapii solami złota (sodu aurotiojabłczan), stosowanymi w iniekcji, oraz jednocześnie leczonych inhibitorem ACE, w tym peryndoprylem, zgłaszano reakcje jak po podaniu azotanów (objawy to: zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie). Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki: Mogą nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE i powodować ryzyko wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne). Ryfampicyna: Podawanie ryfampicyny obniża w osoczu stężenie imidaprylatu, aktywnego metabolitu imidaprylu. Przeciwnadciśnieniowe działanie imidaprylu może być osłabione. Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: Inhibitory ACE mogą zwiększać wrażliwość tkanek na działanie insuliny. W efekcie, u pacjentów przyjmujących insulinę lub doustne środki przeciwcukrzycowe równocześnie z imidaprylem może wystąpić objawowa hipoglikemia. Środki przeciw nadkwaśności: Mogą zmniejszać biodostępność imidaprylu. Leki sympatykomimetyczne: Mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE; pacjenci powinni być starannie monitorowani, aby potwierdzić, że osiągane jest wymagane działanie imidaprylu. Alkohol: Może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego po zastosowaniu inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednak nie można wykluczyć nieznacznego zwiększenia ryzyka. U pacjentek planujących zajście w ciążę należy zmienić terapię na alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego, dla których ustalony jest profil bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży, chyba, że dalsze leczenie inhibitorem konwertazy angiotensyny uważane jest za niezbędne. W przypadku rozpoznania ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie inhibitora ACE, oraz, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie. Ekspozycja na leczenie inhibitorem ACE podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży powoduje u człowieka wystąpienie toksyczności dla płodu (zmniejszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz też punkt 5.3). W przypadku wystąpienia ekspozycji na inhibitor ACE od drugiego trymestru ciąży, zalecana jest ultradźwiękowa kontrola czynności nerek oraz czaszki. Niemowlęta, których matki stosowały inhibitor ACE należy ściśle obserwować w celu sprawdzenia czy nie wystąpiło niedociśnienie (patrz też punkty 4.3 i 4.4). Karmienie piersią Stosowanie imidaprylu w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Należy zastosować alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego, dla których ustalony jest lepszy profil bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodków lub wcześniaków.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Przy prowadzeniu pojazdów i obsługiwaniu maszyn należy brać pod uwagę, że podczas leczenia imidaprylem mogą niekiedy wystąpić zawroty głowy lub uczucie nadmiernego zmęczenia (patrz punkt 4.8). Nie przeprowadzono badań nad wpływem imidaprylu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych.
4.8. Działania niepożądane
Działania niepożądane występowały u 34% chorych z nadciśnieniem leczonych imidaprylem, wobec 36% leczonych placebo. W grupie leczonych imidaprylem częściej występował kaszel, zawroty głowy, uczucie nadmiernego zmęczenia/senność, niestrawność i wymioty. Działania niepożądane obserwowane i zgłaszane podczas stosowania imidaprylu w trakcie badań przed dopuszczeniem produktu leczniczego do obrotu oraz po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu przedstawiono poniżej, zgodnie z następującą częstością występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Klasyfikacja układów i narządów Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Częstość Rzadko Nieznana
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko
Zaburzenia psychiczne
Często Rzadko Nieznana Niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego
Rzadko
Zaburzenia oka Zaburzenia ucha i błędnika
Nieznana Rzadko Nieznana
Zaburzenia serca Zaburzenia naczyniowe
Rzadko Niezbyt często Nieznana
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często Rzadko
Działanie niepożądane Leukopenia, niedokrwistość Małopłytkowość, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna Reakcje uczuleniowe, reakcje nadwrażliwości Uczucie nadmiernego zmęczenia Bezsenność, depresja Senność Ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego Zaburzenia odczuwania smaku, zaburzenia równowagi, dezorientacja Zaburzenia widzenia Szumy uszne Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Kołatanie serca Niedociśnienie tętnicze Częstoskurcz lub inne rodzaje niemiarowości serca, uczucie kołatania serca, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, przemijający napad niedokrwienny (ang. transient ischemic attack, TIA), krwotok do mózgu Kaszel Duszność, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie języka, zapalenie
Nieznana
oskrzeli, skurcz oskrzeli i obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych Dyskomfort w jamie ustnej i gardle Nudności, wymioty, biegunka, nieżyt żołądka, ból brzucha, zaparcie, uczucie suchości w jamie ustnej, niedrożność jelit, zapalenie trzustki Żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby Żółtaczka Wysypka, świąd Obrzęk naczynioruchowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół StevensaJohnsona, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, łysienie, złuszczające zapalenie skóry, nadwrażliwość na światło, wysypka łuszczycopodobna, wyprysk, pokrzywka Zaburzenia czynności nerek, białkomocz Ostra niewydolność nerek
Nieznana
Impotencja
Rzadko
Obrzęk, zmęczenie
Nieznana
Zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia potasu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, stężenia bilirubiny i aktywności fosfokinazy kreatyniny w surowicy (CPK), aktywności fosfatazy alkalicznej oraz aktywności dehydrogenazy mleczanowej
Zaburzenia żołądka i jelit
Nieznana Rzadko
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana Niezbyt często Nieznana
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Rzadko
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Badania diagnostyczne
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Objawy przedawkowania to ciężkie niedociśnienie, wstrząs, osłupienie, bradykardia, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej i niewydolność nerek. Po przyjęciu nadmiernej dawki chory
powinien przebywać pod ścisłym nadzorem lekarskim, najlepiej w oddziale intensywnej opieki medycznej. Należy kontrolować stężenia elektrolitów i kreatyniny w surowicy. Sposób leczenia przedawkowania należy dostosować do rodzaju i nasilenia objawów. W krótkim czasie od przedawkowania (około 30 minut) skuteczne może być wykonanie płukania żołądka, podanie środków adsorpcyjnych i siarczanu sodu w celu usunięcia lub opóźnienia wchłaniania preparatu. W przypadku przedawkowania leku i wystąpienia niedociśnienia należy zwiększyć objętość krwi krążącej podając we wlewie dożylnym 0,9% roztwór chlorku sodu. Imidapryl można usunąć z surowicy za pomocą hemodializy. Bradykardię lub inne zaburzenia związane z nadmiernym napięciem nerwu błędnego należy leczyć podawaniem atropiny. W przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne bradykardii jest nieskuteczne, należy zastosować elektrostymulację serca. Imidapryl i imidaprylat można usunąć w czasie hemodializy. Nie należy stosować poliakrylonitrylowych błon o wysokiej przepuszczalności.