Scandonest 30 mg/ml
ULOTKA DLA PACJENTA
Co to jest Scandonest i w jakim celu się go stosuje
Scandonest jest środkiem miejscowo znieczulającym, który znieczula konkretne miejsce, aby zapobiec lub zminimalizować ból. Lek stosowany jest miejscowo w zabiegach stomatologicznych u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 4 lat (około 20 kg masy ciała). Zawiera substancję czynną chlorowodorek mepiwakainy i należy do grupy środków znieczulających układ nerwowy.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Scandonest – jeśli pacjent ma uczulenie na mepiwakainę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); – jeśli pacjent ma uczulenie na inne środki do znieczulenia miejscowego należące do tej samej grupy leków (np. lidokaina, bupiwakaina); – jeśli u pacjenta występują: zaburzenia pracy serca spowodowane nieprawidłowym impulsem elektrycznym wyzwalającym skurcz serca (ciężkie zaburzenia przewodzenia); napady padaczki opornej na leczenie; – u dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Scandonest należy to omówić z dentystą, jeśli pacjent ma: – zburzenia serca; – ciężką niedokrwistość (anemia); – wysokie ciśnienie krwi (ciężkie lub nieleczone nadciśnienie); – niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie);
padaczkę; chorobę wątroby; chorobę nerek; chorobę wpływającą na układ nerwowy i powodującą zaburzenia neurologiczne (porfiria); zwiększona kwasowość krwi (kwasica); zaburzenia krążenia krwi; osłabienie ogólnego stanu organizmu; stan zapalny lub zakażenie w miejscu wstrzyknięcia.
Należy powiedziedzieć lekarzowi o którymkolwiek z powyższych stanów. Lekarz może zdecydować o podaniu mniejszej dawki leku. Scandonest a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, w szczególności gdy są to: – inne środki do znieczulenia miejscowego; – leki stosowane w leczeniu zgagi, wrzodów żołądka i jelit (takie jak cymetydyna); – leki uspokajające i nasenne; – leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (leki przeciwarytmiczne); – inhibitory cytochromu P450 1A2; – leki stosowane w leczeniu nadciśnienia (propranolol). Scandonest z jedzeniem Należy unikać jedzenia i żucia gumy do żucia przed odzyskaniem normalnego czucia, szczególnie u dzieci, ze względu na ryzyko ugryzienia warg, wewnętrznej strony policzka lub języka. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza, dentysty lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży, chyba, że jest to konieczne. Kobiety karmiące piersią nie powinny karmić przez 10 godzin po podaniu znieczulenia. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Ten lek może mieć niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Po podaniu leku mogą wystąpić zawroty głowy (w tym uczucie wirowania, zaburzenia widzenia i uczucie zmęczenia), utrata świadomości (patrz punkt 4). Pacjent nie powinien opuszczać gabinetu stomatologicznego, dopóki nie jest pewien, że zaburzenia minęły (zazwyczaj w ciągu 30 minut) po zabiegu stomatologicznym. Scandonest zawiera sód Lek zawiera 24,67 mg sodu w 10 ml (maksymalna zalecana dawka). Odpowiada to 1,23% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych.
Jak stosować lek
Scandonest powinien być stosowany wyłącznie przez lub pod nadzorem dentystów lub innych przeszkolonych lekarzy poprzez powolne wstrzyknięcie miejscowe. Lekarz dostosuje odpowiednią dawkę do wybranej procedury, wieku, masy ciała i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Należy zastosować najmniejszą dawkę do uzyskania skutecznego znieczulenia. Ten lek jest podawany we wstrzyknięciu w jamie ustnej. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Scandonest
Po podaniu nadmiernych dawek leku do znieczulenia miejscowego mogą wystąpić następujące objawy zatrucia: pobudzenie, uczucie drętwienia warg i języka, kłucie i mrowienie wokół ust, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i słuchu, szum w uszach, sztywność i drżenie mięśni, niskie ciśnienie krwi, słabe lub nieregularne bicie serca. W razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wezwać pomoc medyczną. W razie jakichkolwiek dalszych pytań związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza dentysty.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Po podaniu leku Scandonest może wystąpić jedno lub więcej z następujących działań niepożądanych. Częste działania niepożądane (mogą wystąpić do 1 na 10 pacjentów): ból głowy Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić do 1 na 1 000 pacjentów): wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, dziąseł, języka i (lub) gardła oraz trudności w oddychaniu, świszczący oddech/astma, pokrzywka (rumień): mogą to być objawy reakcji nadwrażliwości (reakcje alergiczne lub reakcje podobne do alergii); ból w wyniku uszkodzenia nerwu (ból neuropatyczny); uczucie pieczenia, kłucia, mrowienie wokół ust, bez widocznej fizycznej przyczyny (parestezja); zaburzenia czucia w ustach i wokół ust (niedoczulica); metaliczny posmak, zmieniony smak, brak smaku (zaburzenia czucia smaku); zawroty głowy (uczucie oszołomienia); drżenie; utrata przytomności, napady drgawek (konwulsje), śpiączka; zasłabnięcie; stan splątania, dezorientacja; zaburzenie mowy, słowotok; nerwowość, pobudzenie; zaburzenie równowagi (brak równowagi); senność; niewyraźne widzenie, trudność skupienia wzroku na obiekcie, zaburzenia widzenia; uczucie wirowania (zawroty głowy); niezdolność serca do prawidłowych skurczów (zatrzymanie akcji serca), szybkie i nieprawidłowe bicie serca (migotanie komór), ciężki i miażdżący ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa); problemy z koordynacją bicia serca (zaburzenia przewodzenia, blok przedsionkowo-komorowy), nieprawidłowe wolne bicie serca (bradykardia), nieprawidłowe szybkie bicie serca (tachykardia), kołatanie serca; niskie ciśnienie krwi; zwiększenie przepływu krwi (przekrwienie); trudności w oddychaniu, takie jak skrócenie oddechu, wyjątkowo wolne lub szybkie oddychanie; ziewanie; nudności, wymioty, owrzodzenie jamy ustnej lub dziąseł, obrzęk języka, warg lub dziąseł; nadmierna potliwość; skurcze mięśni; dreszcze; obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić do 1 na 10 000 pacjentów):
wysokie ciśnienie krwi
Działania niepożądane o nieznanej częstości (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): stan euforii, lęk/nerwowość; mimowolne ruchy oczu, problemy z oczami, takie jak zwężenie źrenicy, opadanie górnej powieki (jak w zespole Hornera), rozszerzone źrenice, zapadnięcie gałki ocznej w oczodole spowodowane zmianami objętości oczodołu (zwane enoftalmia), podwójne widzenie lub utrata widzenia; zaburzenia słuchu, takie jak dzwonienie w uszach, nadwrażliwość słuchu; niezdolność serca do prawidłowych skurczów (niewydolność mięśnia sercowego); poszerzenie naczyń krwionośnych (rozszerzenie naczyń krwionośnych); zmiany koloru skóry z dezorientacją, kaszlem, szybkim biciem serca, szybkim oddechem, poceniem się: mogą to być objawy niedoboru tlenu w tkankach (niedotlenienie); szybkie lub utrudnione oddychanie, senność, ból głowy, niezdolność do myślenia i zaśnięcia, które mogą być objawem dużego stężenia dwutlenku węgla we krwi (hiperkapnia); zmieniony głos (chrypka); obrzęk ust, warg, języka i dziąseł, nadmierne wytwarzanie śliny; zmęczenie, uczucie osłabienia, uczucie gorąca, ból w miejscu wstrzyknięcia; uszkodzenie nerwu. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, PL-02 222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl 5.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania. Nie zamrażać. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie wkładu i pudełku po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Skrót “Lot” oznacza numer serii. Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się, że roztwór nie jest przezroczysty i bezbarwny. Wkłady przeznaczone są do jednorazowego użytku. Po otwarciu wkładu lek należy podać natychmiast. Niezużyty roztwór należy wyrzucić. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać lekarza lub farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera Scandonest Substancją czynną jest mepiwakainy chlorowodorek 30 mg/ml; Każdy wkład z 1,7 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 51 mg mepiwakainy chlorowodorku.
Każdy wkład z 2,2 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 66 mg mepiwakainy chlorowodorku. Pozostałe składniki to: sodu chlorek, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.
Jak wygląda Scandonest i co zawiera opakowanie Ten lek jest przezroczystym i bezbarwnym roztworem. Pakowany jest we wkłady ze szkła z gumowym korkiem i aluminiowym kapslem utrzymującym korek w miejscu. Pudełko zawiera 50 wkładów o pojemności 1,7 ml lub 2,2 ml. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca SEPTODONT 58, rue du Pont de Créteil 94100 Saint – Maur – Des – Fossés Francja Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Austria: Scandonest 3% ohne Vasokonstriktor, Injektionslösung Belgia: Scandonest 3% sans Vasoconstricteur, solution injectable Bułgaria: Scandonest 30 mg/ml, solution for injection Chorwacja: Scandonest 30 mg/ml otopina za injekciju Dania: Scandonest, 30 mg/ml, injektionsvæske, opløsning Estonia: Scandonest, 30 mg/ml süstelahus Finlandia: Scandonest 30 mg/ml, injektioneste, liuos Francja: Scandonest 30 mg/ml, solution injectable à usage dentaire Niemcy: Scandonest 3% ohne Vasokonstriktor, Injektionslösung Grecja: Scandonest 3 %, ενέσιμο διάλυμα Węgry: Scandonest 30 mg/ml oldatos injekció Irlandia: Scandonest 3% w/v, Solution for Injection Włochy: SCANDONEST 3% senza vasocostrittore soluzione iniettabile Łotwa: Scandonest 30 mg/ml šķīdums injekcijām Litwa: Scandonest 30 mg/ml injekcinis tirpalas Luksemburg: Scandonest 3% sans Vasoconstricteur, solution injectable Malta: Scandonest 30 mg/ml, solution for injection Holandia: Scandonest 3% zonder vasoconstrictor, oplossing voor injectie Norwegia: Scandonest Plain 30 mg/ml injeksjonsvæske, oppløsning Polska: Scandonest 30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań Portugalia: Scandonest 30 mg/ml, solução injectável Rumunia: Scandonest 3% Plain, soluţie injectabilă Słowacja: Scandonest 3%, injekčný roztok Słowenia: Scandicaine 30 mg/ml raztopina za injiciranje Hiszpania: Scandonest 30 mg/ml, solución inyectable Szwecja: Scandonest 30 mg/ml, injektionsvätska, lösning Wielka Brytania: Scandonest 3% Plain, solution for injection
Data ostatniej aktualizacji ulotki
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Scandonest 30 mg/ml
W jakim celu stosuje się lek Scandonest 30 mg/ml?
Produkt leczniczy Scandonest 30 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest miejscowym środkiem znieczulającym wskazanym do znieczulenia miejscowego i miejscowo-regionalnego w chirurgii stomatologicznej u osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała).
Jaka jest substancja czynna leku Scandonest 30 mg/ml?
Substancją czynną leku Scandonest 30 mg/ml jest Mepivacaini hydrochloridum 3,000 g/100 g. Kod ATC: N01BB03.
Ten produkt leczniczy należy stosować wyłącznie pod nadzorem dentysty lub innego lekarza odpowiednio przeszkolonego oraz znającego diagnostykę i sposób leczenia toksyczności ogólnoustrojowej. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Czy lek Scandonest 30 mg/ml można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Płodność Brak odpowiednich danych dotyczących szkodliwego wpływu mepiwakainy na płodność u zwierząt. Jak dotąd brak danych dotyczących ludzi. Ciąża Nie prowadzono badań klinicznych u kobiet w ciąży ani nie odnotowano w literaturze żadnego przypadku podania mepiwakainy 30 mg/ml kobiecie w ciąży.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Scandonest 30 mg/ml roztwór do wstrzykiwań jest miejscowym środkiem znieczulającym wskazanym do znieczulenia miejscowego i miejscowo-regionalnego w chirurgii stomatologicznej u osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Ten produkt leczniczy należy stosować wyłącznie pod nadzorem dentysty lub innego lekarza odpowiednio przeszkolonego oraz znającego diagnostykę i sposób leczenia toksyczności ogólnoustrojowej. Przed rozpoczęciem miejscowego znieczulania produktem do znieczulenia miejscowego, zaleca się zapewnienie dostępności odpowiedniego sprzętu i leków do resuscytacji oraz obecności właściwie przeszkolonego personelu, co umożliwi natychmiastowe leczenie wszelkich nagłych przypadków niewydolności oddechowej lub układu krążenia. Stan świadomości pacjenta powinien być monitorowany po każdym wstrzyknięciu znieczulenia miejscowego. Dawkowanie Ze względu na to, że ból ustępuje zależnie od indywidualnej wrażliwości pacjenta, należy zastosować najmniejszą dawkę prowadzącą do skutecznego znieczulenia. Do bardziej rozległych zabiegów może być potrzebne użycie jednego lub więcej wkładów, bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki. U dorosłych, maksymalna zalecana dawka wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, z najwyższą dopuszczalną zalecaną dawką 300 mg u osoby o masie ciała powyżej 70 kg, co odpowiada 10 ml roztworu. Należy pamiętać o konieczności uwzględnienia masy ciała pacjenta przy podawaniu maksymalnej dawki. Każdy pacjent ma zarówno inną masę ciała, jak i różną tolerancję na maksymalną ilość
mepiwakainy. Ponadto, istnieją wyraźne indywidualne różnice czasu rozpoczęcia i trwania znieczulenia. Tabela poniżej przedstawia wykaz maksymalnych dopuszczalnych dawek u dorosłych w najczęściej stosowanych technikach znieczulenia i odpowiadającą im liczbę użytych wkładów: Masa ciała (kg) ≥70
Dawka mepiwakainy chlorowodorku (mg)
Objętość (ml)
Odpowiednik* w liczbie wkładów (1,7 ml)
7,3 8,8 10,0 · 4,0 5,0 5,5
Odpowiednik* w liczbie wkładów (2,2 ml) 3,0 4,0 4,5
*w zaokrągleniu do połowy wkładu
Dzieci i młodzież Produkt Scandonest jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała) (patrz punkt 4.3). Zalecana dawka lecznicza: Ustalając ilość produktu leczniczego do wstrzyknięcia należy uwzględnić wiek i masę ciała dziecka oraz od rozległość zabiegu. Średnia dawka wynosi 0,75 mg (0,025 ml) mepiwakainy chlorowodorku na kilogram masy ciała: ok. ¼ wkładu (15 mg mepiwakainy chlorowodorku) dla dziecka o masie ciała 20 kg. Maksymalna zalecana dawka: Maksymalna zalecana dawka u dzieci i młodzieży wynosi 3 mg mepiwakainy na kilogram masy ciała (0,1 ml mepiwakainy na kilogram masy ciała). Tabela poniżej przedstawia wykaz maksymalnych dopuszczalnych dawek u dzieci i odpowiadającą im liczbę użytych wkładów: Masa ciała (kg)
Dawka mepiwakainy chlorowodorku (mg)
Objętość (ml)
Odpowiednik* w liczbie wkładów (1,7 ml)
3,5 4,5 · 1,2 2,0 2,5
Odpowiednik* w liczbie wkładów (2,2 ml) 0,9 1,5 2,0
*w zaokrągleniu do połowy wkładu
Szczególne populacje Ze względu na brak danych klinicznych, należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania najmniejszej skutecznej dawki znieczulającej u: - osób w podeszłym wieku - pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Mepiwakaina jest metabolizowana w wątrobie, co u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu, szczególnie po ponownym podaniu. Jeżeli konieczne jest ponowne wstrzyknięcie, należy obserwować, czy u pacjenta nie pojawia się jakikolwiek objaw relatywnego przedawkowania. Jednoczesne stosowanie leków uspokajających w celu zmniejszenia lęku u pacjenta: Jeśli podawany jest lek uspokajający, maksymalna bezpieczna dawka mepiwakainy może zostać zmniejszona ze względu na kumulujące się depresyjne działanie takiego połączenia leków na ośrodkowy układ nerwowy (patrz punkt 4.5).
Sposób podawania Nasączanie iniekcyjne i podanie okołonerwowe. Do jednorazowego użytku. Środki ostrożności, które należy podjąć przed podaniem produktu leczniczego Nie stosować produktu jeśli jest mętny lub zmienił kolor. Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 1 ml roztworu na minutę. Miejscowe znieczulenie należy podawać ze szczególną ostrożnością w przypadku stanu zapalnego lub zakażenia w miejscu wstrzyknięcia. Szybkość wstrzykiwania powinna być bardzo powolna (1 ml/min). Ryzyko związane z przypadkowym wstrzyknięciem donaczyniowym Przypadkowe wstrzyknięcie donaczyniowe (np.: nieumyślne wstrzyknięcie dożylne do krążenia ogólnoustrojowego, nieumyślne wstrzyknięcie dożylne lub dotęcznicze w obrębie głowy lub szyi), może spowodować poważne reakcje niepożądane, takie jak drgawki, a następnie depresja ośrodkowego układu nerwowego lub krążeniowo-oddechowa i śpiączka, postępująca aż do zatrzymania oddechu w wyniku nagłego dużego stężenia mepiwakainy w układzie krążenia. Dlatego, aby upewnić się, że podczas wstrzykiwania igła nie weszła do naczynia krwionośnego, należy wykonać aspirację przed podaniem produktu do znieczulenia. Brak krwi w strzykawce nie gwarantuje jednak uniknięcia wstrzyknięcia do naczynia. Ryzyko związane z wstrzyknięciem do nerwu Przypadkowe wstrzyknięcie do nerwu może prowadzić do rozprowadzenia produktu wstecznie wzdłuż nerwu. Aby uniknąć wstrzyknięcia do nerwu i zapobiec jego uszkodzeniu w związku z blokadą nerwu, zawsze należy delikatnie wycofać igłę, jeśli podczas wstrzykiwania pacjent odczuwa wstrząs elektryczny lub jeśli wstrzyknięcie jest szczególnie bolesne. Jeśli dojdzie do uszkodzenia nerwu igłą, efekt neurotoksyczny może zostać nasilony przez potencjalną neurotoksyczność chemiczną mepiwakainy, ponieważ może to upośledzać przepływ krwi między nerwami i zapobiegać miejscowemu wypłukiwaniu mepiwakainy.
4.3. Przeciwwskazania
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną (lub jakiekolwiek leki miejscowo znieczulające typu amidowego) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.6, Dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała) Ciężkie zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego niewyrównane wszczepionym rozrusznikiem, Pacjenci ze źle kontrolowaną padaczką. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Specjalne ostrzeżenia W razie jakiegokolwiek ryzyka reakcji alergicznej do znieczulenia należy wybrać inny produkt leczniczy (patrz punkt 4.3). Mepiwakaina musi być bezpiecznie i skutecznie stosowana pod odpowiednimi warunkami: Miejscowe działanie znieczulające może być słabsze w przypadku wstrzyknięcia produktu Scandonest w miejsce objęte zapaleniem lub zakażeniem. Istnieje ryzyko urazu w wyniku ugryzienia (ust, podniebienia, błony śluzowej, języka), szczególnie u dzieci; należy uprzedzić pacjenta, aby unikał żucia gumy lub jedzenia do czasu przywrócenia normalnego czucia.
Należy zachować środki ostrożności podczas stosowania mepiwakainy u następujących pacjentów: Pacjenci z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi takimi jak: - choroba naczyń obwodowych, - zaburzenia rytmu serca, w szczególności pochodzenia komorowego, - zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, - niewydolność serca, - niedociśnienie. Mepiwakainę należy podawać ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności serca, którzy mogą mieć mniejszą zdolność wyrównania lub zmiany mogą pogorszyć się ze względu na wydłużenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Pacjenci z padaczką: Wszystkie produkty stosowane do znieczulenia miejscowego należy podawać z zachowaniem szczególnej ostrożności ze względu na ich działanie drgawkowe. Pacjenci ze źle kontrolowaną padaczką, patrz punkt 4.3. Pacjenci z zaburzeniami wątroby: Należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę do znieczulenia. Pacjenci z zaburzeniami nerek: Należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę do znieczulenia. Pacjenci z porfirią: Scandonest można stosować u pacjentów z ostrą postacią porfirii, wyłącznie kiedy nie są dostępne bezpieczniejsze zamienniki. Należy zachować ostrożność u wszystkich pacjentów z porfirią , ponieważ ten produkt leczniczy może wywołać porfirię. Pacjenci z kwasicą: Należy zachować ostrożność w przypadkach kwasicy, takiej jak w nasileniu niewydolności nerek lub nieleczonej cukrzycy typu 1. Osoby w podeszłym wieku: U takich pacjentów należy stosować mniejsze dawki (ze względu na brak danych klinicznych). Mepiwakainę należy podawać ostrożnie u pacjentów stosujących leki przeciwpłytkowe/ przeciwzakrzepowe lub u pacjentów z zaburzeniami krzepliwości krwi, ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia. Większe ryzyko krwawienia związane jest raczej z procedurą podawania niż z samym produktem. Środki ostrożności dotyczące stosowania Leki znieczulające miejscowo powinny być stosowane wyłącznie przez pracowników służby zdrowia, którzy są dobrze zorientowani w rozpoznawaniu i opanowywaniu toksyczności związanej z dawką oraz innych nagłych przypadków, które mogą wyniknąć ze stosowanej blokady. Należy uwzględnić i zapewnić natychmiastową dostępność tlenu, innych leków do resuscytacji, sprzętu do resuscytacji krążeniowo-oddechowej oraz personelu potrzebnego do właściwego leczenia zatruć i powiązanych sytuacji kryzysowych (patrz punkt 4.2). Opóźnienie w prawidłowym postępowaniu z toksycznością związaną z dawką, z użyciem wentylacji z jakiejkolwiek przyczyny i/lub zmienioną wrażliwością może prowadzić do rozwoju kwasicy, zatrzymania akcji serca, a nawet do zgonu. Hipoksemia i kwasica metaboliczna mogą nasilać działanie toksyczne na układ sercowo-naczyniowy. Wczesne opanowanie napadów padaczkowych i mocne wentylowanie dróg oddechowych w hipoksemii i kwasicy może zapobiec zatrzymaniu akcji serca.
Jednoczesne stosowanie innych produktów leczniczych może wymagać dokładnego monitorowania pacjenta (patrz punkt 4.5). Ten produkt leczniczy zawiera 24,67 mg sodu na 10 ml (maksymalna zalecana dawka), co odpowiada 1,23% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Addytywne interakcje z innymi produktami do znieczulenia miejscowego Działanie toksyczne produktów do znieczulenia miejscowego się sumuje. Całkowita dawka podawanej mepiwakainy nie powinna przekraczać maksymalnej zalecanej dawki. Leki przeciwhistaminowe H2 (cymetydyna) Po jednoczesnym podaniu cymetydyny zgłaszano zwiększenie stężenia anestetyków amidowych w surowicy. Cymetydyna zmniejsza klirens mepiwakainy. Leki uspokajające (działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy) Jeśli podawany jest lek uspokajający w celu zmniejszenia niepokoju pacjenta, należy stosować zmniejszone dawki leków znieczulających, ponieważ produkty do znieczulenia miejscowego, podobnie jak uspokajające, działają depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i w połączeniu mogą mieć działanie addytywne. Leki przeciwarytmiczne U pacjentów leczonych lekami przeciwarytmicznymi mogą kumulować się działania niepożądane po podaniu mepiwakainy ze względu na podobną budowę chemiczną (takie jak leki klasy I, np. lidokaina). Inhibitory CYP1A2 Mepiwakaina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2. Inhibitory tego cytochromu (np. cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina) mogą zmniejszać jej metabolizm, zwiększać ryzyko działań niepożądanych i przyczyniać się do przedłużonego utrzymywania się lub wystąpienia toksycznego stężenia we krwi. Zwiększone stężenia w surowicy leków znieczulających typu amidowego zgłaszano także po jednoczesnym podaniu cymetydyny, co prawdopodobnie wynika z hamującego wpływu cymetydyny na CYP1A2. Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie mepiwakainę z tymi lekami, ponieważ dłużej mogą występować zawroty głowy (patrz punkt 4.7). Propranolol Podawanie jednoczesne propranololu może zmniejszać klirens mepiwakainy i w związku z tym zwiększać stężenie leku znieczulającego w surowicy. Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie mepiwakainę i propranolol.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak odpowiednich danych dotyczących szkodliwego wpływu mepiwakainy na płodność u zwierząt. Jak dotąd brak danych dotyczących ludzi. Ciąża Nie prowadzono badań klinicznych u kobiet w ciąży ani nie odnotowano w literaturze żadnego przypadku podania mepiwakainy 30 mg/ml kobiecie w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Dlatego, ze względów ostrożności, zaleca się unikanie stosowania mepiwakainy w okresie ciąży, chyba, że jest to konieczne. Karmienie piersią
Nie prowadzono badań klinicznych z zastosowaniem produktu Scandonest u kobiet w okresie karmienia piersią. Ze względu na brak danych dotyczących mepiwakainy, nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Dlatego kobietom w okresie laktacji zaleca się nie karmić piersią przez 10 godzin po podaniu znieczulenia produktem Scandonest.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Scandonest może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zawroty głowy (w tym układowe zawroty głowy, zaburzenia widzenia i uczucie zmęczenia) mogą wystąpić po podaniu mepiwakainy (patrz punkt 4.8). Dlatego, pacjenci nie powinni opuszczać gabinetu stomatologicznego, dopóki nie odzyskają w pełni kontroli (zazwyczaj w ciągu 30 minut) po zabiegu stomatologicznym.
4.8. Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Działania niepożądane po podaniu produktu leczniczego Scandonest są podobne do obserwowanych po stosowaniu innych produktów typu amidowego do znieczulenia miejscowego. Ogólnie, te reakcje niepożądane zależą od dawki i mogą wynikać z wysokiego stężenia w osoczu spowodowanego przedawkowaniem, szybką absorpcją lub niezamierzonym wstrzyknięciem donaczyniowym. Mogą także wynikać z nadwrażliwości, idiosynkrazji lub zmniejszonej tolerancji pacjenta. Ciężkie działania niepożądane są najczęściej pochodzenia ogólnoustrojowego. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Przedstawione działania niepożądane pochodzą z raportów spontanicznych i literatury. Częstość określono zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (1/10); często (1/100 do <1/10); niezbyt często (1/1 000 do <1/100); rzadko (1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Klasyfikacja układów i narządów MedDRA
Częstość
Działania niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego
Rzadko
Nadwrażliwość Reakcje anafilaktyczne / rzekomoanafilaktyczne Obrzęk naczynioruchowy (twarz / język / wargi / gardło / krtań1 / obrzęk okołooczodołowy) Skurcz oskrzeli / astma2 Pokrzywka
Zaburzenia psychiczne
Nieznana
Nastrój euforyczny Lęk / nerwowość3
Zaburzenia układu nerwowego
Często
Ból głowy
Rzadko
Neuropatia4: Nerwoból (ból neuropatyczny) Parestezje (tj. pieczenie, kłucie, swędzenie, mrowienie, miejscowe odczucie ciepła lub zimna, bez widocznej fizycznej przyczyny) ust i okolic ust Niedoczulica / drętwienie (ust i wokół ust)
Zaburzenia czucia (ust i wokół ust), w tym zaburzenia smaku (np. smak metaliczny, smak zmieniony), brak smaku Zawroty głowy (uczucie oszołomienia) Drżenie3 Głęboka depresja OUN: Utrata przytomności Śpiączka Drgawki (w tym napad tonicznokloniczny) Zasłabnięcie, omdlenie; Stan spłątania, dezorientacja Zaburzenie mowy3 (np. dyzartria, słowotok) Niepokój / pobudzenie3 Zaburzenie równowagi (brak równowagi) Senność
Zaburzenia oka
Zaburzenia ucha i błędnika
Zaburzenia serca
Nieznana
Oczopląs
Rzadko
Pogorszenie widzenia Nieostre widzenie Zaburzenia akomodacji
Nieznana
Zespół Hornera Opadanie powiek Enoftalmia Podwójne widzenie (porażenie mięśni gałkoruchowych) Zaniewidzenie (ślepota) Rozszerzenie źrenic Zwężenie źrenic
Rzadko
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Nieznana
Dyskomfort w uchu Szumy uszne Nadwrażliwość słuchowa
Rzadko
Zatrzymanie akcji serca Bradyarytmia Bradykardia Tachyarytmia (w tym dodatkowe skurcze komorowe i migotanie komór)5 Dławica piersiowa6 Zaburzenia przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy) Częstoskurcz Kołatanie serca
Nieznana
Niewydolność mięśnia sercowego
Rzadko
Niedociśnienie (z możliwą niewydolnością krążeniową)
Bardzo rzadko
Nadciśnienie
Nieznana
Rozszerzenie naczyń krwionośnych Miejscowe/lokalne przekrwienie
Rzadko
Niewydolność oddechowa Spowolnienie oddechu Bezdech (zatrzymanie oddechu) Ziewanie Duszność2 Przyspieszenie oddechu
Nieznana
Niedotlenienie (w tym mózgowe) Hiperkapnia7 Dysfonia (chrypka1)
Rzadko
Nudności Wymioty Złuszczanie błony śluzowej dziąseł / jamy ustnej / owrzodzenie Obrzęk8 języka, warg, dziąseł
Nieznana
Zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie dziąseł Nadmierne wydzielanie śliny
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Rzadko
Wysypka (wykwity) Rumień Świąd Obrzęk twarzy Nadmierna potliwość (pocenie się lub zlewanie potem)
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Rzadko
Skurcze mięśni Dreszcze (drżenie)
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Rzadko
Obrzęk miejscowy Obrzęk w miejscu wstrzyknięcia
Nieznana
Ból w klatce piersiowej Zmęczenie, astenia (osłabienie) Uczucie gorąca Ból w miejscu wstrzyknięcia
Nieznana
Uszkodzenie nerwu
Zaburzenia naczyniowe
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Zaburzenia żołądka i jelit
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach
Opis wybranych reakcji niepożądanych Obrzęk krtani i gardła może znamiennie występować z chrypką i (lub) trudnością w połykaniu; Skurcz oskrzeli (zwężenie oskrzeli) może charakterystycznie występować z dusznością; Kilka reakcji niepożądanych, jak pobudzenie, lęk / nerwowość, drżenie, zaburzenia mowy mogą być ostrzegawczymi objawami depresji OUN; Po wystąpieniu tych objawów należy poprosić pacjenta, by głęboko oddychał i rozpocząć obserwację (patrz punkt 4.9); Choroby neurologiczne mogące wystąpić z różnymi objawami nieprawidłowych odczuć (tj. parestezje, niedoczulica, zaburzenia czucia, przeczulica, itp.) warg, języka i tkanek ustnych. Dane te pochodzą z raportów po wprowadzeniu produktu do obrotu, dotyczących głównie zablokowania nerwu w żuchwie obejmującego różne odgałęzienia nerwu trójdzielnego;
Głównie u pacjentów z chorobami serca i otrzymujących pewne leki; U podatnych pacjentów lub pacjentów z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca; Niedotlenienie i hiperkapnia są objawami wtórnymi do niewydolności oddechowej i (lub) do napadów i utrzymującego się wysiłku mięśniowego; W wyniku przypadkowego ugryzienia lub ssania warg lub języka podczas trwania znieczulenia.
4.9. Przedawkowanie
Rodzaje przedawkowania Przedawkowanie produktów do znieczulenia miejscowego może być bezwzględne, wynikające z wstrzyknięcia nadmiernych dawek, lub względne, wynikające z wstrzyknięcia zwykle nietoksycznej dawki w pewnych szczególnych przypadkach. Należą do nich niezamierzone wstrzyknięcie donaczyniowe, nietypowo szybkie wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego lub spowolniony metabolizm i eliminacja produktu. Objawy W przypadku przedawkowania względnego pacjenci na ogół wykazują objawy w ciągu 1-3 minut. Natomiast w przypadku przedawkowania bezwzględnego objawy toksyczności, w zależności od miejsca wstrzyknięcia, pojawiają się po około 20-30 minutach od wstrzyknięcia. Działanie toksyczne zależne jest od wielkości dawki, obejmuje postępujące, coraz poważniejsze objawy neurologiczne, następnie naczyniowe, dotyczące układu oddechowego a w końcu układu sercowo-naczyniowego z objawami takimi jak niedociśnienie, bradykardia, arytmia i zatrzymanie akcji serca. Toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) rozwija się stopniowo z objawami i reakcjami o wzrastającym nasileniu. Początkowo objawy to pobudzenie, uczucie zatrucia, wrażenie drętwienia warg i języka, parestezje wokół ust, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i słuchu oraz szum w uszach. Wystąpienie takich zdarzeń podczas wstrzykiwania stanowi sygnał ostrzegawczy, a wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać. Objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego występują przy stężeniach w osoczu przekraczających te, które wpływają toksycznie na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego są zwykle poprzedzone objawami toksyczności ze strony OUN, jeśli pacjent nie został wprowadzony w znieczulenie ogólne lub nie otrzymał silnych leków uspokajających (np. z grupy benzodiazepin lub barbituranów). Objawy ostrzegawcze, takie jak sztywność stawów i mięśni lub drżenia mogą poprzedzać utratę przytomności i napad uogólnionych drgawek. Napad może trwać od kilku sekund do kilku minut i szybko prowadzi do niedotlenienia i hiperkapni w wyniku zwiększonej aktywności mięśniowej i niedostatecznej wentylacji. W ciężkich przypadkach może wystąpić zatrzymanie oddechu. Działania niepożądane związane z toksycznością mogą wystąpić przy stężeniach leku w osoczu powyżej 5 mg/l, natomiast drgawki mogą wystąpić przy stężeniu 10 mg/l lub większym. Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone. Kwasica zaostrza toksyczne działanie produktów do znieczulenia miejscowego.
W razie szybkiego wstrzyknięcia do naczynia wysokie stężenie mepiwakainy we krwi w tętnicach wieńcowych może prowadzić do niewydolności mięśnia sercowego i w następstwie prawdopodobnie do zatrzymania czynności serca, zanim nastąpi uszkodzenie OUN. Dane dotyczące tego działania pozostają kontrowersyjne (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie Jeśli pojawią się oznaki ostrej toksyczności ogólnoustrojowej, należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie znieczulenia miejscowego. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (drgawki, depresja OUN) należy niezwłocznie opanować odpowiednim wspomaganiem dróg oddechowych / oddychania i podawaniem leków przeciwdrgawkowych. Niezwykle istotne jest optymalne dotlenienie i wentylacja oraz wspomaganie krążenia, a także leczenie kwasicy. Jeśli wystąpi depresja sercowo-naczyniowa (niedociśnienie, bradykardia), należy rozważyć odpowiednie leczenie płynami dożylnymi, lekami obkurczającymi naczynia i/lub lekami działającymi inotropowo. Dzieciom należy podawać dawki proporcjonalne do wieku i masy ciała. Jeśli dojdzie do zatrzymania krążenia, przywrócenie akcji serca może wymagać długotrwałej resuscytacji. Dializa nie jest skuteczna w leczeniu przedawkowania mepiwakainy. Usuwanie leku można przyspieszyć przez zakwaszenie moczu.