Quadrixam

Substancja czynna: Perindoprilum argininum 10 mg + Indapamidum 2.5 mg + Amlodipinum 10 mg + Bisoprololi fumaras 5 mg

Kod ATC: C09BX06

Nr w Rejestrze Produktów Leczniczych: 100512080

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta Quadrixam, 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg, kapsułki twarde Perindoprilum argininum + Indapamidum + Amlodipinum + Bisoprololi fumaras Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje

Quadrixam to skojarzenie czterech substancji czynnych: peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu w jednej kapsułce. Jest to lek przeciwnadciśnieniowy, stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia tętniczego). Quadrixam jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów: przyjmujących już peryndopryl, indapamid, amlodypinę i bisoprolol w oddzielnych tabletkach. Zamiast przyjmować peryndopryl, indapamid, amlodypinę i bisoprolol w oddzielnych tabletkach, pacjent może otrzymać jedną kapsułkę leku Quadrixam, zawierającą cztery substancje czynne w tych samych dawkach. u których ciśnienie tętnicze nie jest dobrze kontrolowane za pomocą peryndoprylu w dawce 10 mg, indapamidu w dawce 2,5 mg i amlodypiny w maksymalnej tolerowanej dawce (5 mg lub 10 mg). Każda z substancji czynnych obniża ciśnienie tętnicze, a działając razem umożliwiają kontrolę ciśnienia krwi u pacjenta: – peryndopryl należy do grupy leków nazywanych inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE – ang. Angiotensin Converting Enzyme). Działa on przez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co ułatwia sercu pompowanie przez nie krwi. – indapamid jest lekiem moczopędnym (który należy do grupy leków zwanych pochodnymi sulfonamidów). Leki moczopędne zwiększają ilość moczu wytwarzanego przez nerki. Jednak indapamid różni się od innych leków moczopędnych, ponieważ powoduje tylko niewielkie zwiększenie ilości wytwarzanego moczu. – amlodypina jest antagonistą kanału wapniowego (który należy do grupy leków nazywanych dihydropirydynami). Działa poprzez rozluźnienie naczyń krwionośnych, dzięki czemu krew łatwiej przez nie przepływa. – bisoprolol należy do grupy leków zwanych beta-adrenolitykami. Beta-adrenolityki zwalniają tętno i sprawiają, że serce jest bardziej wydajne w pompowaniu krwi w organizmie.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku

Nie należy przyjmować leku Quadrixam, jeśli pacjent: – ma uczulenie na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, indapamid lub inne sulfonamidy, amlodypinę lub inne dihydropirydyny, bisoprolol lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); – ma ostrą niewydolność serca; – ma zaostrzenie niewydolności serca, która wymaga leczenia szpitalnego; – jeśli u pacjenta podejrzewa się nieleczoną niewyrównaną niewydolność serca (nasilone zatrzymanie wody w organizmie, trudności w oddychaniu) lub niestabilną niewydolność serca (po zawale serca); – jeśli u pacjenta występują pewne choroby serca powodujące bardzo wolne tętno lub nieregularne bicie serca i pacjentowi nie wszczepiono stymulatora serca; – ma wolne tętno (poniżej 60 uderzeń na minutę przed rozpoczęciem terapii); – ma bardzo niskie ciśnienie tętnicze (niedociśnienie tętnicze); – jeśli u pacjenta występuje wstrząs kardiogenny (ciężki stan serca powodujący bardzo małe ciśnienie tętnicze); – jeśli u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej serca (zwężenie aorty); – ma ciężką astmę; – ma ciężkie zaburzenia krążenia w kończynach (takie jak zespół Raynauda), mogące powodować mrowienie lub blednięcie albo sinienie palców rąk i nóg; – jeśli u pacjenta występuje nieleczony guz chromochłonny, rzadki guz nadnerczy; – jeśli u pacjenta występuje kwasica metaboliczna, stan, w którym krew zawiera za dużo kwasu; – jest poddawany dializoterapii lub filtracji krwi inną metodą. Zależnie od stosowanego urządzenia, lek Quadrixam może nie być odpowiedni dla pacjenta; – ma ciężką chorobę nerek i (lub) zwężenie tętnicy nerkowej (stan, w którym dopływ krwi do nerek jest zmniejszony); – ma umiarkowaną chorobę nerek (dotyczy leku Quadrixam w dawkach: 10 mg + 2,5 mg + 5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg); – jeśli u pacjenta występuje małe stężenie potasu we krwi; – jeśli podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem ACE u pacjenta wystąpiły takie objawy, jak: świszczący oddech, obrzęk twarzy lub języka, w tym obrzęk Quinckego, nasilony świąd albo ciężkie wysypki skórne lub jeśli takie objawy występowały u pacjenta lub u osoby spokrewnionej w jakichkolwiek innych okolicznościach (stan nazywany dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym); – pacjentka jest w ciąży powyżej 3. miesiąca (lepiej także unikać stosowania leku Quadrixam we wczesnym okresie ciąży – patrz punkt „Ciąża”); – jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby lub stan zwany encefalopatią wątrobową (zaburzenie czynności mózgu wywołane chorobą wątroby); – ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie krwi zawierającym aliskiren; – jeśli pacjent przyjmował lub aktualnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan, stosowany w leczeniu niewydolności serca, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku naczynioruchowego (szybki obrzęk tkanek pod skórą w okolicy gardła) (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Lek Quadrixam a inne leki”). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Quadrixam należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli: – u pacjenta występuje zwężenie zastawki aortalnej i mitralnej (zwężenie głównego naczynia krwionośnego wychodzącego z serca) lub kardiomiopatia przerostowa (choroba mięśnia sercowego) lub zwężenie tętnicy nerkowej (zwężenie tętnicy doprowadzającej krew do nerki); – u pacjenta występuje blok serca pierwszego stopnia (stan, w którym przesyłanie impulsów nerwowych do serca jest zaburzone, co może powodować sporadyczne pomijanie uderzeń lub nieregularną pracę serca);

pacjent ma pewne choroby serca, takie jak zaburzenia rytmu serca lub silny ból w klatce piersiowej w spoczynku (dławica Prinzmetala); pacjent ma niewydolność serca; u pacjenta występuje znaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego (przełom nadciśnieniowy); pacjent ma łagodne lub umiarkowane problemy z krążeniem krwi w kończynach; u pacjenta występuje miażdżyca tętnic (stwardnienie tętnic), szczególnie z chorobą niedokrwienną serca lub niewydolnością krążenia mózgowego (niskie ciśnienie tętnicze w mózgu); pacjent ma niezbyt ciężką astmę lub przewlekłą chorobę płuc; u pacjenta stwierdzono kolagenozę (chorobę tkanki łącznej), taką jak toczeń rumieniowaty układowy lub twardzina skóry; u pacjenta występuje choroba nerek lub pacjent jest dializowany za pomocą błon o dużej przepuszczalności; u pacjenta występuje guz nadnerczy (guz chromochłonny); pacjent ma nieprawidłowo zwiększone stężenie hormonu, nazywanego aldosteronem, we krwi (pierwotny aldosteronizm); u pacjenta będą wykonywane badania czynności przytarczyc (gruczoły wydzielające hormon kontrolujący stężenie wapnia we krwi); u pacjenta występuje choroba wątroby; u pacjenta występuje dna moczanowa; pacjent ma cukrzycę, bisoprolol może maskować objawy małego stężenia cukru we krwi (np. szybkie bicie serca, nieregularne bicie serca); pacjent stosuje ścisły post lub dietę; pacjent stosuje dietę o małej zawartości soli lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas; u pacjenta występowały reakcje uczuleniowe na światło; pacjent ma (lub miał) łuszczycę; pacjent ma zaburzenia tarczycy; pacjent ma zaburzenia dotyczące mięśni, w tym ból, tkliwość, osłabienie lub kurcze mięśni; u pacjenta występuje za duże stężenie kwasu we krwi, co może powodować przyspieszenie oddychania; pacjent przyjmuje lit lub leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren), ponieważ należy unikać ich stosowania z lekiem Quadrixam (patrz „Lek Quadrixam a inne leki”); pacjent jest w podeszłym wieku i konieczne jest zwiększenie dawki; pacjent jest rasy czarnej, ponieważ istnieje większe ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, a lek ten może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego; u pacjenta wystąpi obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła, mogący powodować trudności w połykaniu lub oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy), co może się zdarzyć w każdym momencie leczenia. Należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się do lekarza. pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku naczynioruchowego: racekadotryl (stosowany w leczeniu biegunki); syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR (stosowane w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych narządów oraz w leczeniu raka); sakubitryl (dostępny w leku złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan), stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca; linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna oraz inne leki należące do grupy leków zwanych gliptynami (stosowanymi w leczeniu cukrzycy); pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków, stosowanych w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: antagonistę receptora angiotensyny II (leki AIIRA, znane także jako sartany – np. walsartan, telmisartan, irbesartan), zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek związane z cukrzycą; aliskiren.

Lekarz może zalecić regularną kontrolę czynności nerek, ciśnienia tętniczego oraz zalecić badania krwi w celu sprawdzenia małego stężenia sodu lub potasu albo dużego stężenia wapnia we krwi. Patrz także punkt „Kiedy nie stosować leku Quadrixam”. Stosując Quadrixam należy poinformować lekarza lub personel medyczny: – jeśli pacjent ma być poddany znieczuleniu i (lub) zabiegowi chirurgicznemu; – jeśli u pacjenta w ostatnim czasie występowała biegunka lub wymioty, lub pacjent jest odwodniony; – jeśli u pacjenta ma być przeprowadzony zabieg aferezy LDL (usunięcie cholesterolu z krwi za pomocą urządzenia); – jeśli ma być przeprowadzone leczenie odczulające w celu zmniejszenia reakcji uczuleniowych występujących po użądleniu przez pszczołę lub osę; – jeśli ma zostać przeprowadzone badanie wymagające podania środka kontrastującego zawierającego jod (substancji pozwalającej zobaczyć narządy, takie jak nerka lub żołądek w badaniu rentgenowskim); – jeśli u pacjenta wystąpi pogorszenie widzenia lub ból oka. Mogą to być objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub zwiększonego ciśnienia w oku, mogą wystąpić w ciągu kilku godzin lub tygodni od przyjęcia leku Quadrixam. Nieleczone objawy mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Jeśli pacjent miał wcześniej uczulenie na penicylinę lub sulfonamidy, istnieje większe ryzyko wystąpienia tych zaburzeń. Sportowcy Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek Quadrixam zawiera substancję czynną (indapamid), która może powodować pozytywny wynik testu antydopingowego. Dzieci i młodzież Leku Quadrixam nie należy podawać dzieciom i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Lek Quadrixam a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Nie należy przyjmować leku Quadrixam razem z aliskirenem (stosowanym w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego), jeśli pacjent ma cukrzycę lub problemy dotyczące nerek. Należy unikać przyjmowania leku Quadrixam z: – litem (stosowanym w leczeniu niektórych chorób psychicznych, takich jak mania, choroba maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja); – lekami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas, innymi lekami mogącymi zwiększać stężenie potasu w organizmie (takimi jak heparyna, lek stosowany w celu rozrzedzenia krwi, aby zapobiec tworzeniu się zakrzepów; trimetoprim i kotrimoksazol, znany także jako lek złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol, stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie); – dantrolenem (we wlewie), stosowanym także w leczeniu hipertermii złośliwej występującej podczas znieczulenia (objawy to bardzo wysoka gorączka i sztywność mięśni); – estramustyną (stosowaną w leczeniu raka); – lekami, które najczęściej stosuje się w leczeniu biegunki (racekadotryl) lub lekami stosowanymi w celu uniknięcia odrzucenia przeszczepionych narządów (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus i inne leki należące do grupy tak zwanych inhibitorów mTOR). Patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”; – lekiem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan (stosowanym w leczeniu przewlekłej niewydolności serca). Patrz punkty „Kiedy nie stosować leku Quadrixam” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”;

niektórymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej lub nieregularnego bicia serca (antagoniści kanału wapniowego tj. werapamil i diltazem); innymi lekami stosowanymi w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego: inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistami receptora angiotensyny i tak zwanymi działającymi ośrodkowo lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak klonidyna i inne leki (metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna). Jednakże nie należy przerywać przyjmowania tych leków bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem; innymi lekami stosowanymi w leczeniu nieregularnego lub nieprawidłowego bicia serca (leki przeciwarytmiczne klasy I: chinidyna, dyzopiramid; lidokaina, fenytoina; flekainid, propafenon).

Leczenie produktem Quadrixam może być zaburzone przez inne leki. Lekarz może zalecić zmianę dawki i (lub) zastosować inne środki ostrożności. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków, ponieważ może to wymagać zastosowania szczególnej ostrożności: – inne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia tętniczego, aliskiren (patrz także punkty „Kiedy nie stosować leku Quadrixam” oraz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”) lub leki moczopędne (leki zwiększające ilość wytwarzanego w nerkach moczu), antagoniści kanału wapniowego pochodne dihydropirydyny, tj. nifedypina i felodypina; – leki oszczędzające potas, stosowane w leczeniu niewydolności serca: eplerenon i spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę; – niektóre leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (nieregularne lub nieprawidłowe bicie serca): leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, ibutylid, bretylium, sotalol, glikozydy naparstnicy) i inne substancje: metadon (stosowany w leczeniu uzależnień)]; prokainamid (stosowany w leczeniu nieregularnego bicia serca); beprydyl (stosowany w leczeniu dławicy piersiowej); cyzapryd, difemanil (stosowane w leczeniu problemów żołądkowych i trawiennych); – leki stosowane w leczeniu ostrych chorób serca lub astmy (sympatykomimetyki, takie jak izoprenalina, noradrenalina, adrenalina, dobutamina lub efedryna); – digoksyna lub inne glikozydy nasercowe (stosowane w leczeniu chorób serca); – triazotan glirerolu i inne azotany lub pozostałe leki rozszerzające naczynia krwionośne, które mogą dodatkowo zmniejszać ciśnienie tętnicze; – meflochina (stosowana w zapobieganiu lub leczeniu malarii); – leki znieczulające (np. podczas operacji); – środki kontrastujące zawierające jod; – antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń bakteryjnych (np. ryfampicyna, erytromycyna, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna); – leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, ketokonazol, amfoterycyna B w postaci wstrzyknięć); – allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej); – leki przeciwhistaminowe stosowane w leczeniu reakcji alergicznych, takich jak katar sienny (np. mizolastyna, terfenadyna lub astemizol); – kortykosteroidy stosowane w leczeniu różnych chorób, w tym ciężkiej astmy i reumatoidalnego zapalenia stawów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen lub diklofenak) stosowane w leczeniu zapalenia stawów, bólu lub stanu zapalnego, lub salicylany w dużych dawkach [np. kwas acetylosalicylowy (substancja obecna w wielu lekach stosowanych w celu łagodzenia bólu i obniżania gorączki, a także zapobiegania krzepnięciu krwi)]; – leki immunosupresyjne (podawane w celu kontrolowania reakcji układu odpornościowego) stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych lub po przeszczepieniu narządu (np. cyklosporyna, takrolimus); – tetrakozaktyd (stosowany w leczeniu choroby Crohna); – sole złota, zwłaszcza podawane dożylnie (stosowane w leczeniu objawów reumatoidalnego zapalenia stawów); – halofantryna (stosowana w leczeniu niektórych typów malarii);

baklofen stosowany w leczeniu sztywności mięśni występującej w takich chorobach, jak stwardnienie rozsiane; leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina lub metformina i gliptyny; wapń, w tym preparaty uzupełniające niedobór wapnia; leki przeczyszczające o działaniu pobudzającym perystaltykę jelit (np. senes); leki stosowane w leczeniu nowotworów; winkamina (stosowana w leczeniu objawowych zaburzeń poznawczych u pacjentów w podeszłym wieku, w tym utraty pamięci); niektóre leki stosowane w leczeniu choroby Alzheimera lub jaskry (leki parasympatykomimetyczne, takie jak takryna lub karbachol); leki stosowane w leczeniu depresji: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdepresyjne podobne do imipraminy, inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B); leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak: lęk, schizofrenia (np. leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki, takie jak pochodne fenotiazyny, amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol, droperydol); niektóre leki stosowane w leczeniu padaczki (barbiturany, np. fenobarbital); pentamidyna (stosowana w leczeniu zapalenia płuc); rytonawir, indynawir, nelfinawir (tak zwane inhibitory proteazy stosowane w leczeniu zakażeń wirusem HIV); Hypericum perforatum (ziele dziurawca zwyczajnego); beta-adrenolityki stosowane miejscowo (takie jak krople do oczu z tymololem stosowane w leczeniu jaskry); symwastatyna; moksysylit (stosowany w leczeniu zaburzeń krążeniowych, takich jak zespół Raynauda).

Stosowanie leku Quadrixam z jedzeniem i piciem Podczas przyjmowania leku Quadrixam nie należy spożywać grejpfrutów ani soku grejpfrutowego, ponieważ może wystąpić zwiększenie stężenia substancji czynnej – amlodypiny, co może powodować nieprzewidziane nasilenie działania obniżającego ciśnienie tętnicze leku Quadrixam. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Zazwyczaj lekarz zaleci przerwanie przyjmowania leku Quadrixam przed planowaną ciążą lub natychmiast po potwierdzeniu ciąży oraz zaleci zażywanie innego leku zamiast leku Quadrixam. Nie zaleca się stosowania leku Quadrixam we wczesnym okresie ciąży, a jego stosowanie po 3. miesiącu ciąży jest przeciwwskazane, ponieważ może poważnie zaszkodzić dziecku, jeśli zostanie zastosowany po trzecim miesiącu ciąży. Karmienie piersią Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjentka karmi lub zamierza karmić piersią. Nie zaleca się stosowania leku Quadrixam u matek karmiących piersią, a lekarz może wybrać inne leczenie dla pacjentki, która chce kamić piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia noworodka lub wcześniaka. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Quadrixam może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jeśli przyjmowanie leku powoduje nudności, zawroty głowy, zmęczenie albo ból głowy, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn oraz należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Quadrixam zawiera sód Quadrixam zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w kapsułce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Jak stosować lek

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lekarz zadecyduje o odpowiedniej dawce dla pacjenta. Zazwyczaj zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę. Kapsułkę należy połknąć popijając szklanką wody, najlepiej rano, przed posiłkiem. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek Zwykle nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby lub łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) nie mogą przyjmować tego leku w dawkach 10 mg + 2,5 mg + 5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) nie mogą przyjmować tego leku. Pojemnik ma tygodniowy kalendarz, który znajduje się tuż poniżej karbowanego korka. Po zażyciu kapsułki danego dnia (Rys. 1), należy ponownie nałożyć korek (Rys. 2) i ustawić go na kolejny dzień tygodnia (Rys. 3), co pomoże pacjentowi pamiętać, że dawka została już przyjęta.

Rys. 1

Rys. 2

Rys. 3

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Quadrixam W przypadku zażycia większej liczby kapsułek niż zalecono, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Zażycie zbyt wielu kapsułek może spowodować obniżenie ciśnienia tętniczego, czasem do niebezpiecznie niskiego poziomu, co może być związane z takimi objawami, jak: nudności, wymioty, kurcze, zawroty głowy, senność, dezorientacja, skąpomocz (wydalanie mniejszej ilości moczu niż zwykle) lub bezmocz (brak wytwarzania lub wydalania moczu). Pacjent może czuć się oszołomiony, omdlewać lub czuć się słabo. Mogą również wystąpić poważne trudności z oddychaniem, drżenie (z powodu zmniejszonego stężenia cukru we krwi) i zwolnienie akcji serca. Jeśli obniżenie ciśnienia tętniczego jest znaczne, może wystąpić wstrząs. Skóra pacjenta może stać się chłodna i wilgotna, a pacjent może stracić przytomność. Może również dojść do nagromadzenia nadmiaru płynu w płucach (obrzęk płuc), co objawia się dusznością, która może wystąpić nawet po 24–48 godzinach od przyjęcia leku. W przypadku zażycia zbyt wielu kapsułek leku Quadrixam, należy niezwłocznie zasięgnąć pomocy medycznej. Pominięcie przyjęcia leku Quadrixam Ważne jest, aby przyjmować lek codziennie, ponieważ regularne stosowanie zwiększa skuteczność leczenia. Jeśli jednak pominie się dawkę leku Quadrixam, następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Przerwanie przyjmowania leku Quadrixam Ponieważ leczenie wysokiego ciśnienia tętniczego jest zwykle długotrwałe, przed przerwaniem stosowania tego leku należy skonsultować z lekarzem.

Nie należy nagle przerywać stosowania leku Quadrixam ani zmieniać jego dawki bez porozumienia z lekarzem, ponieważ może to prowadzić do poważnego wzrostu ciśnienia tętniczego i gwałtownego pogorszenia stanu serca. Jeśli rozważa się przerwanie leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki poszczególnych składników, gdyż nagłe przerwanie stosowania bisoprololu może spowodować nawrót objawów lub ich nasilenie. W przypadku jakichkolwiek dodatkowych pytań dotyczących stosowania tego leku, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. 4.

Możliwe działania niepożądane

Podobnie jak w przypadku wszystkich leków, ten lek może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Należy przerwać stosowanie leku i niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych działań niepożądanych: – zwolnienie akcji serca (bardzo często, może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób); – nasilenie niewydolności serca, powodujące zwiększoną duszność i (lub) zatrzymanie płynów (często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób); – silne zawroty głowy lub omdlenie (często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób); – nieregularne bicie serca (niezbyt często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób); – nagły świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, duszność lub trudności w oddychaniu (niezbyt często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób); – obrzęk powiek, twarzy lub warg (niezbyt często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób); – obrzęk jamy ustnej, języka i gardła powodujący znaczne trudności w oddychaniu (niezbyt często, może dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób); – ciężkie reakcje skórne, w tym intensywna wysypka, pokrzywka, zaczerwienienie skóry na całym ciele, silny świąd, pęcherze, złuszczanie naskórka i obrzęk skóry, zapalenie błon śluzowych (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) lub inne reakcje alergiczne (bardzo rzadko, może wystąpić maksymalnie u 1 na 10 000 osób); – zawał serca (bardzo rzadko, może dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób), zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca (częstość nieznana — nie może być określona na podstawie dostępnych danych); – zapalenie trzustki, które może powodować silny ból brzucha i pleców oraz uczucie bardzo złego samopoczucia (bardzo rzadko, może dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób); – osłabienie mięśni, kurcze, tkliwość lub ból mięśni, szczególnie jeśli towarzyszy im złe samopoczucie lub gorączka — mogą to być objawy nieprawidłowego rozpadu mięśni (częstość nieznana — nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działaniami niepożądanymi, od najczęstszych do mniej częstych, mogą być: – bardzo częste (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób): obrzęk (zatrzymanie płynów). – częste (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 osób): ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, kołatanie serca (odczuwanie bicia serca), nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, uczucie mrowienia i drętwienia, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny (wrażenie słyszenia dźwięków), uczucie zimna lub drętwienia dłoni lub stóp, uczucie „pustki” w głowie z powodu niskiego ciśnienia tętniczego, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowojelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność lub zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcie, zmiana rytmu wypróżnień), reakcje alergiczne (takie jak wysypki, świąd), kurcze mięśni, uczucie zmęczenia, osłabienie, senność, opuchnięcie okolicy kostek, małe stężenie potasu we krwi. – niezbyt częste (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 100 osób):

wahania nastroju, lęk, depresja, zaburzenia snu, drżenie, pokrzywka, omdlenie, nieodczuwanie bólu, nieregularna i (lub) szybka czynność serca, zapalenie błony śluzowej nosa (obrzęk lub wyciek z nosa), wypadanie włosów, plamica (czerwone punkciki na skórze), odbarwienie skóry, swędzenie, pocenie, ból w klatce piersiowej, ból mięśni lub stawów, ból pleców, ból, złe samopoczucie, osłabienie mięśni, kurcze mięśni, zaburzenia nerek, zaburzenia oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w nocy, zwiększona częstość oddawania moczu, impotencja (niezdolność osiągnięcia lub utrzymania erekcji), gorączka lub podwyższona temperatura ciała, dyskomfort lub powiększenie piersi u mężczyzn, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek białych pewnego typu, duże stężenie potasu we krwi, hipoglikemia (bardzo małe stężenie cukru we krwi), małe stężenie sodu we krwi, co może powodować odwodnienie i obniżenie ciśnienia tętniczego, nieregularne bicie serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zawroty głowy podczas wstawania, reakcja nadwrażliwości na światło (zmiana w wyglądzie skóry) po narażeniu na słońce lub sztuczne promienie UVA, skupiska pęcherzy na skórze, obrzęk rąk lub stóp, zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, upadki, suchość błony śluzowej jamy ustnej, problemy z oddychaniem u pacjentów z astmą lub przewlekłą chorobą płuc. – rzadkie (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 1 000 osób): dezorientacja, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, duże stężenie bilirubiny w surowicy, stężenie tłuszczu odbiegające od normy, wystąpienie lub nasilenie łuszczycy, wysypka przypominająca łuszczycę, koszmary senne, omamy, alergiczny nieżyt nosa, zmniejszony przepływ łez, problemy ze słuchem, zapalenie wątroby, które może powodować zażółcenie skóry lub białkówek oczu. Ostra niewydolność nerek, zmniejszone wydalanie lub brak wydalania moczu, małe stężenie chlorków we krwi, małe stężenie magnezu we krwi. Ciemna barwa moczu, nudności lub wymioty, kurcze mięśni, dezorientacja i drgawki. Mogą to być objawy stanu zwanego SIADH (niewłaściwe wydzielanie hormonu antydiuretycznego). – bardzo rzadkie (mogą dotyczyć maksymalnie 1 na 10 000 osób): zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby płytek krwi (co powoduje łatwe tworzenie się siniaków oraz krwawienia z nosa), niedokrwistość (zmniejszenie liczby krwinek czerwonych), dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej, ból żuchwy i pleców, wywołany przez wysiłek fizyczny i spowodowany zaburzeniami ukrwienia serca), eozynofilowe zapalenie płuc (rzadki rodzaj zapalenia płuc), opuchlizna dziąseł, ciężkie reakcje skórne, w tym nasilona wysypka, zaczerwienienie skóry całego ciała, nasilone swędzenie, powstawanie pęcherzy, łuszczenie i obrzęk skóry, rumień wielopostaciowy (wysypka, często rozpoczynająca się pojawieniem czerwonych, swędzących plam na twarzy, ramionach lub nogach), krwawienie, wrażliwe lub powiększone dziąsła, zaburzenie czynności wątroby, zażółcenie skóry (żółtaczka), wzdęcie brzucha (zapalenie żołądka), zaburzenia nerwów, mogące powodować osłabienie, mrowienie lub drętwienie, zwiększenie napięcia mięśni, hiperglikemia (bardzo duże stężenie cukru we krwi), duże stężenie wapnia we krwi, udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, podrażnione i zaczerwienione oko (zapalenie spojówek). – nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych): encefalopatia wątrobowa (choroba mózgu wywołana chorobą wątroby), nieprawidłowy zapis czynności serca w badaniu EKG; w przypadku występowania tocznia rumieniowatego układowego (rodzaj kolagenozy) może nastąpić nasilenie objawów. Krótkowzroczność, zamazane widzenie, pogorszenie widzenia lub ból oczu z powodu wysokiego ciśnienia [możliwe objawy gromadzenia się płynu w warstwie naczyniowej oka (wysięk naczyniówkowy) lub ostrej jaskry zamkniętego kąta]. Drżenie, usztywnienie postawy, maskowatość twarzy, spowolnienie ruchów i powłóczenie nogami, chwiejny chód. Zasinienie, drętwienie i ból palców dłoni lub stóp (objaw Raynauda). Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (badania krwi). Lekarz może zalecić badania krwi, aby kontrolować stan zdrowia pacjenta.

Jeśli wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, należy porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą. Dotyczy to również wszelkich możliwych działań niepożądanych niewymienionych w tej ulotce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. 5.

Jak przechowywać lek

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i pojemniku na kapsułki. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią i światłem. Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. 6.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Quadrixam Substancjami czynnymi leku są: peryndopryl z argininą, indapamid, amlodypina, bisoprololu fumaran. Każda kapsułka twarda zawiera 10 mg peryndoprylu z argininą, co odpowiada 6,79 mg peryndoprylu, 2,5 mg indapamidu, 13,87 mg amlodypiny bezylanu, co odpowiada 10 mg amlodypiny, oraz 5 mg bisoprololu fumaranu, co odpowiada 4,24 mg bisoprololu. –

Pozostałe składniki to: Zawartość kapsułki Tabletka(i) z peryndoprylem z argininą i indapamidem Rdzeń tabletki:

Wapnia węglan
Skrobia żelowana kukurydziana
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna 10

Otoczka tabletki:

Glicerol
Hypromeloza 2910, 6 cP
Makrogol 6000
Magnezu stearynian
Tytanu dwutlenek (E 171) Granulki powlekane z bisoprololu fumaranem oraz granulki powlekane z amlodypiną
Celuloza mikrokrystaliczna, ziarenka
Hypromeloza 2910, 6 cP
Talk Skład kapsułki
Żelatyna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Błękit brylantowy FCF (E 133) Skład tuszu
Szelak
Glikol propylenowy
Amonowy wodorotlenek stężony
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Potasu wodorotlenek Jak wygląda lek Quadrixam i co zawiera opakowanie Quadrixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg: twarda kapsułka żelatynowa (o długości około 19 mm i średnicy około 7 mm) z czarnym nadrukiem „3” na szarym korpusie i z zielonym wieczkiem, zawierająca dwie białe tabletki powlekane z peryndoprylem z argininą oraz indapamidem (równowartość 10 mg peryndoprylu z argininą i 2,5 mg indapamidu), 120 mg jasnożółto-zielonych granulek powlekanych o natychmiastowym uwalnianiu z amlodypiną (równowartość 10 mg amlodypiny) oraz 60 mg białych lub lekko białych granulek powlekanych o natychmiastowym uwalnianiu z bisoprololu fumaranem (równowartość 5 mg bisoprololu fumaranu). Kapsułki twarde są dostępne w pojemnikach zawierających 30 sztuk, zamykanych korkiem. Podmiot odpowiedzialny Les Laboratoires Servier 50, Rue Carnot 92284 Suresnes Cedex Francja Wytwórca Anpharm Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A. ul. Annopol 6B 03-236 Warszawa W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego: Servier Polska Sp. z o.o. Nr telefonu: (22) 594 90 00 Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: 11

Belgia Bułgaria Chorwacja Cypr Czechy Estonia Francja Niemcy Grecja Węgry Włochy Łotwa Litwa Luksemburg Holandia Polska Portugalia Rumunia Słowacja Słowenia Hiszpania

Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg gélules / harde capsules / Hartkapseln Квадриксам 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg tvrde kapsule Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam Quadrixam Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg gélule Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg Hartkapsel Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg cietās kapsulas Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg gélules / harde capsules / Hartkapseln Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg, harde capsules Quadrixam Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg Quadrixam 10 mg/2.5 mg/10 mg/5 mg trde kapsule Quadrixam 10 mg/2,5 mg/10 mg/5 mg cápsulas duras

Data ostatniej aktualizacji ulotki

Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)

Najczęściej zadawane pytania o Quadrixam

W jakim celu stosuje się lek Quadrixam?

Produkt Quadrixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg, jest wskazany: – jako terapia substytucyjna w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego podczas stosowania peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu podawanych jednocześnie w takich samych dawkach i w oddzielnych produktach.

Jaka jest substancja czynna leku Quadrixam?

Substancją czynną leku Quadrixam jest Perindoprilum argininum 10 mg + Indapamidum 2.5 mg + Amlodipinum 10 mg + Bisoprololi fumaras 5 mg. Kod ATC: C09BX06.

Kiedy nie stosować leku Quadrixam?

Czy lek Quadrixam można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?

zmienne zwiększenie stężeń minimalnych cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć kontrolę stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.

Substancja czynna: Perindoprilum argininum (43 leków)

Zobacz wszystkie leki zawierające tę substancję lub pełną listę substancji czynnych.

⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+

Informacje techniczne przeznaczone dla pracowników ochrony zdrowia (lekarzy i farmaceutów). Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) to oficjalny dokument zatwierdzony przez URPL/EMA. Nie zastępuje ulotki ani porady lekarza.

4.1. Wskazania do stosowania

Produkt Quadrixam o mocy 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg, jest wskazany: - jako terapia substytucyjna w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego podczas stosowania peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu podawanych jednocześnie w takich samych dawkach i w oddzielnych produktach. - w leczeniu opornego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą peryndoprylu w dawce 10 mg, indapamidu w dawce 2,5 mg oraz amlodypiny w maksymalnej tolerowanej dawce (5 mg lub 10 mg).

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Dorośli Zwykła dawka to jedna kapsułka przyjmowana raz na dobę rano przed śniadaniem. Stosowanie produktu złożonego nie jest odpowiednie do rozpoczęcia leczenia. Jeżeli jest konieczna zmiana dawkowania, należy dostosować dawki poszczególnych składników. Jeżeli rozważa się przerwanie leczenia, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki poszczególnych składników, gdyż nagłe przerwanie stosowania bisoprololu może prowadzić do efektu „z odbicia”.

Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2) Eliminacja peryndoprylatu jest zmniejszona u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci w podeszłym wieku mogą być leczeni produktem Quadrixam w zależności od czynności nerek. Zaburzenia czynności nerek (patrz punkty 4.3 i 4.4) Standardowa opieka medyczna będzie obejmować częstą kontrolę stężenia kreatyniny i potasu we krwi. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) podawanie leku jest przeciwwskazane. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), Quadrixam w dawkach 10 mg + 2,5 mg + 5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg jest przeciwwskazany. Jednoczesne stosowanie produktu Quadrixam z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkt 4.3). Zaburzenia czynności wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2) W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby produkt Quadrixam jest przeciwwskazany. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, produkt Quadrixam należy podawać z ostrożnością, ponieważ nie ustalono zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u tych pacjentów. Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu Quadrixam u dzieci oraz młodzieży nie zostały ustalone. Brak dostępnych danych. Z tego względu nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży. Sposób podawania Podanie doustne.

4.3. Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, inne sulfonamidy, pochodne dihydropirydyny, na którykolwiek inny inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, wymienioną w punkcie 6.1. Ostra niewydolność serca lub okres wystąpienia epizodów dekompensacji niewydolności serca, wymagających stosowania dożylnej terapii inotropowej. Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Pacjenci z nieleczoną, zdekompensowaną niewydolnością serca. Blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia (bez stosowania stymulatora serca). Zespół chorego węzła zatokowego. Blok zatokowo-przedsionkowy. Objawowa bradykardia (częstość akcji serca mniejsza niż 60 uderzeń/min przed rozpoczęciem terapii). Objawowe niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe < 100 mmHg).

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny. Zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aorty wysokiego stopnia). Ciężka astma oskrzelowa. Ciężkie postaci choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespołu Raynauda. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy (patrz punkt 4.4). Kwasica metaboliczna. Pacjenci dializowani. Zabiegi pozaustrojowe prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz punkt 4.5). Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min). Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min) w przypadku dawek produktu złożonego zawierającego 10 mg + 2,5 mg + 5 mg + 5 mg oraz 10 mg + 2,5 mg + 10 mg + 5 mg - peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu (tj. Quadrixam, 10 mg + 2,5 mg + 5 mg + 5 mg oraz Quadrixam, 10 mg + 2,5 mg+ 10 mg + 5 mg). Znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy prowadzącej do jedynej czynnej nerki (patrz punkt 4.4). Hipokaliemia. Obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego) związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE w wywiadzie (patrz punkt 4.4). Dziedziczny / idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Encefalopatia wątrobowa. Jednoczesne stosowanie produktu Quadrixam z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR<60 ml/min/1,73 m2) (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan. Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem Quadrixam wcześniej niż po upływie 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.4 i 4.5). Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Wszystkie ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania każdego ze składników odnoszą się do produktu Quadrixam. W przypadku zintensyfikowanej terapii, leczenie należy rozpocząć dopiero po potwierdzeniu, że pacjent stosuje się do dotychczasowej terapii trójskładnikowej. Przerwanie leczenia Nie wolno nagle przerywać terapii bisoprololem, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, chyba że jest to wyraźnie wskazane, ponieważ może to prowadzić do przemijającego pogorszenia stanu serca. Rozpoczęcie i zakończenie leczenia bisoprololem wymaga regularnej kontroli. Dawkowanie należy zmniejszać stopniowo, stosując poszczególne składniki, najlepiej w ciągu dwóch tygodni, jednocześnie rozpoczynając terapię zastępczą, jeśli jest to konieczne. Niewydolność serca / ciężka niewydolność serca Pacjenci z niewydolnością serca powinni być leczeni z ostrożnością. W długookresowym badaniu kontrolowanym placebo u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (III i IV klasa wg NYHA), zgłaszana częstość wystąpienia obrzęku płuc była większa w grupie leczonej amlodypiną niż w grupie placebo. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca należy ostrożnie stosować antagonistów

kanału wapniowego, w tym amlodypinę, ponieważ mogą zwiększać ryzyko przyszłych zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz zgonu. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV) leczenie należy rozpocząć pod nadzorem lekarza od zmniejszonej dawki początkowej. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością naczyń wieńcowych leczenia beta-adrenolitykami nie należy przerywać: inhibitor ACE należy dodać do beta-adrenolityku. Zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej / kardiomiopatia przerostowa Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, np. w przypadku zwężenia zastawki aorty lub kardiomiopatii przerostowej. Blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia Bisoprolol należy podawać ostrożnie pacjentom z blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia. Dławica Prinzmetala Obserwowano przypadki skurczu naczyń wieńcowych. Pomimo wysokiej selektywności receptorów beta 1, nie można całkowicie wykluczyć napadów dławicy piersiowej podczas stosowania bisoprololu u pacjentów z dławicą Prinzmetala. Przełom nadciśnieniowy Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym nie zostały ustalone. Zarostowa choroba tętnic obwodowych Może nastąpić nasilenie objawów, zwłaszcza na początku terapii. Miażdżyca tętnic Ryzyko wystąpienia niedociśnienia występuje u wszystkich pacjentów, jednak szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub zaburzeniami krążenia mózgowego, rozpoczynając leczenie od małej dawki. Skurcz oskrzeli (astma oskrzelowa, obturacyjne choroby dróg oddechowych) Chociaż kardioselektywne (beta 1) beta-adrenolityki mogą mieć mniejszy wpływ na czynność płuc niż nieselektywne beta-adrenolityki, tak jak w przypadku wszystkich beta-adrenolityków, należy ich unikać u pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych, chyba że istnieją wskazania kliniczne do ich stosowania. W przypadku wystąpienia wskazań, produkt Quadrixam może być stosowany z ostrożnością. U pacjentów z obturacyjnymi chorobami dróg oddechowych leczenie bisoprololem należy rozpocząć od najmniejszej możliwej dawki, a pacjentów należy uważnie obserwować pod kątem wystąpienia nowych objawów (np. duszności, nietolerancji wysiłku, kaszlu). W astmie oskrzelowej lub innych przewlekłych chorobach obturacyjnych płuc, mogących powodować objawy, należy jednocześnie stosować leki rozszerzające oskrzela. Niekiedy u pacjentów z astmą może wystąpić zwiększenie oporu dróg oddechowych, dlatego dawka beta 2-stymulatorów może wymagać zwiększenia. Kaszel Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano wystąpienie suchego kaszlu. Charakteryzuje się on uporczywością i ustąpieniem po zaprzestaniu leczenia. W przypadku wystąpienia tego objawu należy wziąć pod uwagę etiologię jatrogenną. Jeśli nadal preferowane jest stosowanie inhibitora ACE, można rozważyć kontynuację leczenia. Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie ogólne

U pacjentów poddanych znieczuleniu ogólnemu, blokada receptorów beta zmniejsza częstość wystąpienia arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas indukcji i intubacji oraz w okresie pooperacyjnym. Obecnie zaleca się podtrzymanie blokady receptorów beta w okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog musi być świadomy blokady receptorów beta ze względu na potencjalne interakcje z innymi produktami leczniczymi, co może prowadzić do bradyarytmii, osłabienia odruchowej tachykardii oraz zmniejszonej zdolności kompensacyjnej w przypadku utraty krwi. Jeśli uzna się za konieczne odstawienie terapii beta-adrenolitykami przed zabiegiem chirurgicznym, należy tego dokonać stopniowo i zakończyć około 48 godzin przed planowanym znieczuleniem. Inhibitory konwertazy angiotensyny mogą powodować niedociśnienie w trakcie znieczulenia, zwłaszcza gdy podany środek znieczulający ma potencjał hipotensyjny. Dlatego zaleca się, aby leczenie długo działającymi inhibitorami ACE tj. peryndoprylem, przerwać, jeśli to możliwe, na jeden dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Jednoczesne stosowanie z antagonistami kanału wapniowego, lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz działającymi ośrodkowo lekami przeciwnadciśnieniowymi Jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami kanału wapniowego, takimi jak werapamil lub diltiazem, z lekami przeciwarytmicznymi klasy I oraz działającymi ośrodkowo lekami przeciwnadciśnieniowymi generalnie nie jest zalecane (patrz punkt 4.5). Lit Jednoczesne stosowanie litu oraz produktu złożonego zawierającego peryndopryl i indapamid zazwyczaj nie jest zalecane (patrz punkt 4.5). Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) Istnieją dowody na to, że jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty i należy ściśle monitorować czynność nerek, stężenie elektrolitów i ciśnienie tętnicze. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Leki oszczędzające potas, suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu i leków oszczędzających potas, suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas (patrz punkt 4.5). Neutropenia / agranulocytoza / małopłytkowość / niedokrwistość U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE zgłaszano neutropenię i (lub) agranulocytozę, małopłytkowość i niedokrwistość. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez innych czynników ryzyka, neutropenia występuje rzadko. Peryndopryl należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, lub gdy czynniki te występują łącznie, szczególnie jeśli wcześniej rozpoznano zaburzenie czynności nerek. U niektórych z takich pacjentów wystąpiły ciężkie zakażenia, które w niektórych przypadkach były oporne na intensywne leczenie antybiotykami. Jeśli peryndopryl jest stosowany u takich pacjentów, zaleca się okresową kontrolę liczby krwinek białych, a pacjentów należy poinformować, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia (np. ból gardła, gorączka) (patrz punkty 4.5 i 4.8). Nadwrażliwość/ obrzęk naczynioruchowy

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora

angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1). Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.4). Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem złożonym zawierającym sakubitryl i walsartan przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki peryndoprylu. Nie wolno rozpoczynać leczenia produktem Quadrixam przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu złożonego zawierającego sakubitryl i walsartan (patrz punkty 4.3 i 4.4). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz gliptynami (np. linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna) może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4). Produkty lecznicze wywołujące hiperkaliemię Chociaż zwykle stężenie potasu w surowicy krwi pozostaje w zakresie wartości prawidłowych, u niektórych pacjentów leczonych produktem Quadrixam może wystąpić hiperkaliemia. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), heparyny, leki immunosupresyjne, takie jak cyklosporyna lub takrolimus, trimetoprim oraz kotrimoksazol (produkt złożony zawierający trimetoprim i sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprim działa jak lek moczopędny oszczędzający potas – amiloryd. Połaczenie tych leków zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Z tego względu nie zaleca się skojarzenia produktu Quadrixam z wyżej wymienionymi lekami. Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie, leki te należy stosować z ostrożnością, często kontrolując stężenie potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane (patrz punkt 4.3) Aliskiren: u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek – ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenie chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowonaczyniowych. Pozaustrojowe metody leczenia prowadzące do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu - ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych (patrz punkt 4.3). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy. Jednoczesne stosowanie niezalecane Składniki

Znana interakcja z następującym produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Peryndopryl/ indapamid

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz toksyczności litu. Nie zaleca się skojarzonego stosowania peryndoprylu i indapamidu z litem, jeśli jednak jednoczesne podawanie jest konieczne, należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy (patrz punkt 4.4).

Peryndopryl

Aliskiren

Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II

Estramustyna Leki oszczędzające potas (np. triamteren, amiloryd), sole potasu

Amlodypina

Dantrolen (infuzja)

Grejpfruty lub sok grejpfrutowy Bisoprolol

Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo, takie jak klonidyna oraz inne leki (np. metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna)

U innych osób niż pacjenci z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowonaczyniowych (patrz punkt 4.4). Istnieją doniesienia w literaturze, że u pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), w porównaniu ze stosowaniem pojedynczego środka działającego na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Podwójna blokada (np. przez skojarzenie inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do indywidualnie określonych przypadków ze ścisłym monitorowaniem czynności nerek, stężeń potasu i ciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy. Hiperkaliemia (potencjalnie zakończona zgonem), zwłaszcza w połączeniu z zaburzeniem czynności nerek (addytywne działanie hiperkaliemiczne). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania peryndoprylu z wymienionymi powyżej lekami (patrz punkt 4.4). Jeśli jednak jednoczesne stosowanie tych produktów jest wskazane, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w surowicy. W przypadku stosowania spironolaktonu w niewydolności serca – patrz „Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności”. U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnym podaniu dantrolenu obserwowano migotanie komór zakończone zgonem i zapaść krążeniową, powiązane z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na wystąpienie hipertermii złośliwej i w leczeniu hipertermii złośliwej. U niektórych pacjentów może być zwiększona biodostępność, co może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym może nasilić niewydolność serca wskutek zmniejszenia ośrodkowego napięcia współczulnego (zwolnienie częstości akcji serca, zmniejszenie pojemności minutowej serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych). Nagłe przerwanie stosowania tych leków, szczególnie

przed odstawieniem beta-adrenolityków, może zwiększyć ryzyko nadciśnienia tętniczego „z odbicia”. Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) Antagoniści kanału wapniowego typu werapamilu oraz, w mniejszym stopniu, typu diltiazemu

Może być nasilony wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększone ujemne działanie inotropowe.

Znana interakcja z następującym produktem Baklofen

Interakcja z innym produktem leczniczym

Negatywny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Podawanie dożylne werapamilu u pacjentów, którzy są leczeni betaadrenolitykami, może prowadzić do znacznego niedociśnienia tętniczego i bloku przedsionkowokomorowego. Jednoczesne stosowanie wymagające szczególnej ostrożności Składniki Peryndopryl/ indapamid

Niesteroidowe leki przeciwzapalne – NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach)

Peryndopryl

Leki moczopędne nieoszczędzające potasu

Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe. Należy monitorować ciśnienie tętnicze oraz modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego, jeżeli to konieczne. Jeśli inhibitory ACE są podawane jednocześnie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (tj. kwasem acetylosalicylowym w dawkach działających przeciwzapalnie, inhibitorami COX-2 i nieselektywnymi NLPZ), może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może powodować zwiększone ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Połączenie leków należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić i rozważyć kontrolę czynności nerek po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia oraz cyklicznie w późniejszym okresie. U pacjentów przyjmujących leki moczopędne, a zwłaszcza tych, u których występują zaburzenia gospodarki wodno–elektrolitowej, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE. Możliwość wystąpienia działania hipotensyjnego można zmniejszyć przez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub podaży soli przed rozpoczęciem leczenia małymi, stopniowo zwiększanymi dawkami peryndoprylu. W nadciśnieniu tętniczym, jeśli wcześniejsze podawanie leków moczopędnych spowodowało zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, należy albo przerwać stosowanie leku moczopędnego przed rozpoczęciem podawania inhibitora ACE, a następnie

Leki moczopędne oszczędzające potas (eplerenon, spironolakton)

Leki przeciwcukrzycowe (insuliny, doustne leki hipoglikemizujące)

Indapamid

Produkty lecznicze powodujące torsade de pointes

można ponownie zastosować lek moczopędny nieoszczędzający potasu, albo leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od małej, stopniowo zwiększanej dawki. W zastoinowej niewydolności serca leczonej lekami moczopędnymi, stosowanie inhibitora ACE należy rozpocząć od bardzo małej dawki, jeśli to możliwe, po zmniejszeniu dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu. We wszystkich przypadkach, podczas pierwszych tygodni leczenia inhibitorem ACE, należy kontrolować czynność nerek (stężenia kreatyniny). Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z małymi dawkami inhibitorów ACE: w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA), z frakcją wyrzutową lewej komory <40% oraz wcześniej leczonych inhibitorami ACE i diuretykami pętlowymi, istnieje ryzyko hiperkaliemii, potencjalnie zakończonej zgonem, zwłaszcza w przypadku nieprzestrzegania zaleceń dotyczących stosowania leków w tym skojarzeniu. Przed rozpoczęciem skojarzonego leczenia należy sprawdzić, czy nie występuje hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek. Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc. Badania epidemiologiczne wskazują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insuliny, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Z powodu ryzyka hipokaliemii, indapamid należy stosować ostrożnie w połączeniu z produktami leczniczymi, które wywołują torsade de pointes, takimi jak, ale nie wyłącznie: - leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid); - leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, ibutylid, bretylium, sotalol); - niektóre leki przeciwpsychotyczne: pochodne fenotiazyny (np. chloropromazyna, cyjamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna); pochodne benzamidu (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd); pochodne butyrofenonu (np. droperydol, haloperydol); inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd); - inne substancje (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna podawana dożylnie, halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna,

Amfoterycyna B (iv.), glikokortykosteroidy i mineralokortykosteroidy (stosowane ogólnie), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające o działaniu pobudzającym perystaltykę jelit Glikozydy nasercowe

Allopurynol Amlodypina

Induktory CYP3A4

Inhibitory CYP3A4

Bisoprolol

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) Leki parasympatykomimetyczne Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu stosowane w leczeniu jaskry) Glikozydy napastnicy

sparfloksacyna, winkamina podawana dożylnie, metadon, astemizol, terfenadyna). Należy zapobiegać małym stężeniom potasu i wyrównywać je, jeśli jest to konieczne: kontrolować odstęp QT. Zwiększenie ryzyka małego stężenia potasu (działanie addytywne). Należy kontrolować stężenie potasu w osoczu i wyrównać je, jeśli konieczne; szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku stosowania glikozydów nasercowych. Należy stosować leki przeczyszczające niepobudzające perystaltyki. Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia predysponują do toksycznego działania glikozydów nasercowych. Zaleca się kontrolę stężenia potasu i magnezu w osoczu oraz zapis EKG, a w razie konieczności należy ponownie rozważyć sposób leczenia. Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol. W przypadku równoczesnego podawania znanych induktorów CYP3A4, stężenie amlodypiny w osoczu może się zmieniać. Dlatego należy monitorować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki zarówno w trakcie, jak i po jednoczesnym leczeniu, w szczególności silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego). Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny. Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczny nadzór kliniczny oraz dostosowanie dawki. U pacjentów przyjmujących klarytromycynę i amlodypinę istnieje zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego. Podczas jednoczesnego stosowania amlodypiny i klarytromycyny zaleca się ścisłą obserwację pacjentów. Możliwość nasilenia wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Jednoczesne stosowanie może wydłużyć czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększyć ryzyko bradykardii. Jednoczesne stosowanie może nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu. Zmniejszenie częstości akcji serca, wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Antagoniści kanału wapniowego typu dihydropirydyny, takie jak felodypina i amlodypina Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe Środki znieczulające

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) Beta-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina) Leki sympatykomimetyczne, które pobudzają zarówno receptory alfa-, jak i betaadrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina)

Jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego, nie można też wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór u pacjentów z niewydolnością serca. Nasilenie działania zmniejszającego stężenie cukru we krwi. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii. Osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia tętniczego (dalsze informacje dotyczące znieczulenia ogólnego, patrz także punkt 4.4.). Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą zmniejszać działanie hipotensyjne bisoprololu. Leczenie skojarzone z bisoprololem może zmniejszać działanie obu stosowanych leków. Leczenie skojarzone z bisoprololem może ujawnić działanie zwężające naczynia krwionośne, zależne od receptorów alfa-adrenergicznych, tych leków, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia tętniczego i nasilenia chromania przestankowego. Takie interakcje uważa się za bardziej prawdopodobne w przypadku nieselektywnych beta-adrenolityków. Może zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) Jednoczesne stosowanie wymagające rozważenia Składniki

Znana interakcja z następującym produktem

Interakcja z innym produktem leczniczym

Peryndopryl/ indapamid

Leki przeciwdepresyjne typu imipraminy (trójpierścieniowe), leki neuroleptyczne Leki przeciwnadciśnieniowe oraz leki rozszerzające naczynia krwionośne

Nasilone działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększenie ryzyka niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).

Peryndopryl

Allopurynol, leki cytostatyczne lub immunosupresyjne, kortykosteroidy stosowane ogólnie lub prokainamid

Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi, lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne (takimi jak triazotan glicerolu, inne azotany lub inne leki rozszerzające naczynia krwionośne) może zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensyjnego działania peryndoprylu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia leukopenii.

Środki znieczulające

Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych środków znieczulających.

Leki moczopędne (tiazydowe lub pętlowe)

Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może powodować odwodnienie oraz ryzyko niedociśnienia tętniczego podczas rozpoczynania leczenia peryndoprylem. Leki sympatykomimetyczne mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Reakcje nitritoidalne (nitritoid reactions; objawy to: nagłe zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie tętnicze) rzadko zgłaszano u pacjentów leczonych preparatami złota w iniekcjach (aurotiojabłczan sodu) i jednocześnie stosujących inhibitory ACE, w tym peryndopryl. Kwasica mleczanowa po metforminie, spowodowana czynnościową niewydolnością nerek związaną ze stosowaniem leków moczopędnych, a szczególnie diuretyków pętlowych. Nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu jest większe niż 15 mg/l (135 μmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 μmol/l) u kobiet. W przypadku odwodnienia spowodowanego lekami moczopędnymi, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie, jeśli zastosowano duże dawki środków kontrastujących zawierających jod. Przed zastosowaniem środka kontrastującego zawierającego jod należy odpowiednio nawodnić pacjenta. Ryzyko zwiększonego stężenia wapnia we krwi w wyniku zmniejszonego wydalania wapnia z moczem. Ryzyko zwiększonego stężenia kreatyniny, bez zmian stężenia cyklosporyny w surowicy, nawet w przypadku braku niedoborów wody i soli.

Leki sympatykomimetyczne Sole złota

Indapamid

Metformina

Środki kontrastujące zawierające jod

Wapń (sole) Cyklosporyna

Amlodypina

Atorwastatyna, digoksyna lub warfaryna Takrolimus

Inhibitory mTOR

Cyklosporyna

W badaniach klinicznych amlodypina nie wpływała na właściwości farmakokinetyczne atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny. Podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, podczas stosowania amlodypiny u pacjenta leczonego takrolimusem należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi oraz dostosować jego dawkę, jeśli jest to konieczne. Inhibitory mTOR, takie jak syrolimus, temsyrolimus i ewerolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów mTOR, amlodypina może zwiększyć narażenie na inhibitory mTOR. Nie przeprowadzono badań interakcji dotyczących cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników lub w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po

Symwastatyna

Bisoprolol

Meflochina Inhibitory monoaminooksydazy (oprócz inhibitorów MAOB)

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

przeszczepieniu nerki, u których obserwowano zmienne zwiększenie stężeń minimalnych cyklosporyny (średnio o 0%-40%). Należy rozważyć kontrolę stężenia cyklosporyny u pacjentów po przeszczepieniu nerki, przyjmujących amlodypinę, a w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę cyklosporyny. Wielokrotne, jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie o 77% narażenia na symwastatynę, w porównaniu do podawania symwastatyny w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę należy ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg na dobę. Zwiększa się ryzyko bradykardii. Nasilenie działania hipotensyjnego betaadrenolityków, ale także zwiększenie ryzyka przełomu nadciśnieniowego.

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Biorąc pod uwagę działanie poszczególnych składników tego produktu złożonego na ciążę, nie zaleca się stosowania produktu Quadrixam podczas pierwszego trymestru ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia produktem złożonym o ustalonej dawce peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu. Quadrixam jest przeciwwskazany podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży. Nie zaleca się stosowania produktu Quadrixam podczas karmienia piersią. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia produktem Quadrixam, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety. Ciąża Peryndopryl Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po narażeniu na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są ostateczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, jeżeli wskazane, wdrożyć leczenie alternatywne. Wiadomo, że narażenie na inhibitor ACE w drugim i trzecim trymestrze wywołuje działanie toksyczne na ludzki płód (zmniejszona czynność nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczny wpływ na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz punkt 5.3). W przypadku narażenia na inhibitory ACE podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie badania ultrasonograficznego nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy uważnie obserwować, z powodu możliwości wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4). Indapamid Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania indapamidu u kobiet w okresie ciąży. Przedłużone narażenie na lek tiazydowy podczas trzeciego trymestru ciąży może zmniejszyć objętość osocza u matki, jak również przepływ maciczno-łożyskowy krwi, co może powodować niedokrwienie łożyska i płodu oraz opóźnienie wzrostu. Ponadto donoszono o rzadkich przypadkach hipoglikemii i małopłytkowości u noworodków, które były narażone w okresie okołoporodowym. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Amlodypina Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną po podaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3). Bisoprolol Bisoprolol ma działanie farmakologiczne, które może szkodliwie wpływać na ciążę i (lub) płód albo noworodka. Ogólnie beta-adrenolityki zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co wiąże się z zahamowaniem wzrostu, śmiercią wewnątrzmaciczną, poronieniem lub przedwczesnym porodem. Działania niepożądane (np. hipoglikemia i bradykardia) mogą wystąpić u płodu i noworodka. Jeśli jest konieczne leczenie beta-adrenolitykami, zaleca się stosowanie selektywnych beta1-adrenolityków. Bisoprololu nie należy stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeżeli leczenie bisoprololem uważa się za konieczne, należy monitorować przepływ krwi przez macicę i łożysko oraz wzrost płodu. W przypadku niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży lub rozwój płodu, należy rozważyć inne metody terapii. Noworodki powinny być ściśle nadzorowane przez lekarza. Objawy hipoglikemii i bradykardii u noworodków występują na ogół w pierwszych trzech dobach życia. Karmienie piersią Peryndopryl Ponieważ brak informacji odnośnie stosowania peryndoprylu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego podawania, wskazane są alternatywne metody leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka. Indapamid Istnieją niewystarczające dane dotyczące przenikania indapamidu i (lub) metabolitów do mleka ludzkiego. Może wystąpić nadwrażliwość na pochodne sulfonamidowe i hipokaliemia. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt. Indapamid jest podobny do tiazydowych leków moczopędnych, których stosowanie podczas karmienia piersią było powiązane ze zmniejszeniem a nawet zahamowaniem wydzielania mleka. Amlodypina Amlodypina przenika do mleka ludzkiego. Oszacowano, że odsetek dawki, jaki przyjmuje niemowlę od karmiącej go piersią matki, mieści się w przedziale międzykwartylowym od 3% do 7%, z wartością maksymalną wynoszącą 15%. Wpływ amlodypiny na organizm niemowląt jest nieznany.

Bisoprolol Nie wiadomo, czy bisoprolol przenika do mleka ludzkiego. Dlatego nie zaleca się karmienia piersią podczas przyjmowania bisoprololu. Płodność Dane wspólne dla peryndoprylu i indapamidu Badania toksycznego działania na rozrodczość nie wykazały wpływu na płodność samic i samców szczurów (patrz punkt 5.3). Nie należy spodziewać się wpływu na płodność u ludzi. Amlodypina U niektórych pacjentów leczonych antagonistami kanału wapniowego donoszono o przemijających zmianach biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące potencjalnego działania amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym badaniu na szczurach zaobserwowano wystąpienie działań niepożądanych związanych z płodnością u samców (patrz punkt 5.3). Bisoprolol Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących płodności.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie prowadzono badań nad wpływem produktu Quadrixam na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Bisoprolol, peryndopryl i indapamid nie wpływają bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, lecz u niektórych pacjentów mogą wystąpić indywidualne reakcje związane z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, po zmianie leku lub w skojarzeniu z alkoholem. Amlodypina może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność reagowania może ulec osłabieniu, jeśli u pacjentów wystąpią zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, znużenie lub nudności. W takim przypadku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona. Zaleca się ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej zgłaszane działania niepożądane, występujące po oddzielnym podaniu peryndoprylu, indapamidu, amlodypiny i bisoprololu to: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy, parestezja, senność, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, podwójne widzenie, szum uszny, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, kołatanie serca, bradykardia, nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem), kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zmiana rytmu wypróżnień), świąd, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, zimne kończyny, kurcze mięśni, obrzęk okolicy kostek, astenia, obrzęk, zmęczenie i hipokaliemia. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Podczas leczenia peryndoprylem, indapamidem, amlodypiną lub bisoprololem (w czasie badań klinicznych i (lub) po wprowadzeniu do obrotu substancji czynnych podawanych oddzielnie) obserwowano następujące działania niepożądane, uszeregowane według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, o poniższej częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko

(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Działania niepożądane Peryndopryl

Indapamid

Amlodypina

Bisoprolol

Zapalenie błony śluzowej nosa

Bardzo rzadko

Niezbyt często

Rzadko

Eozynofilia

Niezbyt często* Bardzo rzadko -

Bardzo rzadko Bardzo rzadko -

Bardzo rzadko -

Bardzo rzadko Bardzo rzadko Niezbyt często

Bardzo rzadko Bardzo rzadko

Rzadko

Niezbyt często* Niezbyt często*

Niezbyt często* -

Niezbyt często -

Hiperkalcemia

Hipokaliemia (patrz punkt 4.4) Hipochloremia Hipomagnezemia Bezsenność

Bardzo rzadko Często

Bardzo rzadko -

Rzadko Rzadko -

Niezbyt często

Niezbyt często Niezbyt często

Agranulocytoza (patrz punkt 4.4) Niedokrwistość aplastyczna Pancytopenia Leukopenia (patrz punkt 4.4) Neutropenia (patrz punkt 4.4) Niedokrwistość hemolityczna Małopłytkowość (patrz punkt 4.4) Nadwrażliwość

Zaburzenia układu immunologicznego Zaburzenia Zespół niewłaściwego endokrynologiczne wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia Hipoglikemia (patrz metabolizmu punkty 4.4 i 4.5) i odżywiania Hiperkaliemia przemijająca po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.4) Hiponatremia (patrz punkt 4.4) Hiperglikemia

Zaburzenia psychiczne

Częstość występowania

Zmiany nastroju (w tym lęk)

Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko -

Rzadko

Depresja

Niezbyt często -

Rzadko

Niezbyt często Niezbyt często Rzadko Rzadko -

Często

Często Często

Rzadko Rzadko

Często -

Niedoczulica

Niezbyt często* -

Często Niezbyt często Często

Zaburzenie smaku

Często

Drżenie

Omdlenie

Nieznana

Rzadko

Wzmożone napięcie

Niezbyt często* -

Neuropatia obwodowa

Zaburzenie pozapiramidowe (zespół pozapiramidowy) Udar, prawdopodobnie wtórny do znacznego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4) Możliwość wystąpienia encefalopatii wątrobowej w przypadku niewydolności wątroby (patrz punkty 4.3 i 4.4) Zaburzenie widzenia Ostra jaskra zamkniętego kąta Wysięk naczyniówkowy Podwójne widzenie Krótkowzroczność

Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Bardzo rzadko Bardzo rzadko Nieznana

Bardzo rzadko

Nieznana

Często -

Nieznana Nieznana

Często -

Nieznana

Często -

Zaburzenia snu Koszmary senne Omamy Stan splątania Zaburzenia układu nerwowego

Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego Ból głowy Parestezja Senność

Zaburzenia oka

Niezbyt często Niezbyt często Bardzo rzadko Często

Zamazane widzenie Zmniejszone wydzielanie łez (należy wziąć pod uwagę, jeśli pacjent używa soczewek) Zapalenie spojówek Zaburzenia ucha i błędnika

Zaburzenia serca

Nieznana -

Rzadko

Szum uszny

Często

Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Zaburzenia słuchu Kołatanie serca

Często

Rzadko

Niezbyt często -

Bardzo rzadko -

Niezbyt często* Niezbyt często* -

Często

Rzadko -

Bardzo często Często

Niezbyt często

Bardzo rzadko Bardzo rzadko

Bardzo rzadko

Niezbyt często

Bardzo rzadko

Nieznana

Rzadko*

Często

Rzadko

Często

Bardzo rzadko

Niezbyt często

Często

Tachykardia Bradykardia

Zaburzenia naczyniowe

Nasilenie niewydolności serca Zaburzenia przewodzenia przedsionkowokomorowego Dławica piersiowa (patrz punkt 4.4) Arytmia (w tym częstoskurcz komorowy i migotanie przedsionków) Zawał mięśnia sercowego, prawdopodobnie wtórny do znacznego niedociśnienia u pacjentów z grupy dużego ryzyka (patrz punkt 4.4) Częstoskurcz typu torsade de pointes (potencjalnie zakończony zgonem), patrz punkty 4.4 i 4.5 Nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi Niedociśnienie tętnicze (i objawy związane z niedociśnieniem) (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Zapalenie naczyń krwionośnych Objaw Raynauda Uczucie zimna lub drętwienia w kończynach Niedociśnienie ortostatyczne Kaszel (patrz punkt 4.4) Duszność Skurcz oskrzeli Eozynofilowe zapalenie płuc Ból brzucha Zaparcie Biegunka Niestrawność Nudności Wymioty

Niezbyt często* Nieznana -

Bardzo rzadko -

Często

Niebyt często

Często Niezbyt często Bardzo rzadko Często Często Często Często Często Często

Często -

Rzadko Rzadko Niezbyt często Rzadko

Często Często Często Często Często Niezbyt często Niezbyt często Często

Często Często Często Często

Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko -

Suchość błony śluzowej jamy ustnej Zmiana częstości wypróżnień Przerost dziąseł

Niezbyt często -

Zapalenie trzustki Zapalenie żołądka

Bardzo rzadko -

Zapalenie wątroby (patrz punkt 4.4) Żółtaczka

Bardzo rzadko -

Nieznana

Nieprawidłowa czynność wątroby Świąd

Często

Bardzo rzadko -

Wysypka

Często

Wysypka plamkowogrudkowa Pokrzywka (patrz punkt 4.4) Obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.4) Łysienie

Często Niezbyt często Niezbyt często -

Rzadko Rzadko

Często

Niezbyt często Niezbyt często -

Niezbyt często Niezbyt często

Bardzo rzadko Bardzo rzadko

Niezbyt często Bardzo rzadko

Niezbyt często

Niezbyt często Niezbyt często

Plamica

Rzadko -

Rzadko Bardzo rzadko -

Odbarwienie skóry

Nadmierne pocenie się Osutka

Niezbyt często -

Reakcja nadwrażliwości na światło Łuszczyca, nasilenie łuszczycy, wysypka łuszczycopodobna Pemfigoid

Niezbyt często*

Nieznana (patrz punkt 4.4) -

Rumień wielopostaciowy Zespół StevensaJohnsona Złuszczające zapalenie skóry Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Obrzęk Quinckego Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej

Niezbyt często* Bardzo rzadko -

Bardzo rzadko

Bardzo rzadko Bardzo rzadko Bardzo rzadko Nieznana

Bardzo rzadko -

Bardzo rzadko

Kurcze mięśni

Często

Nieznana

Bardzo rzadko Często

Osłabienie mięśni

Nieznana

Niezbyt często* Niezbyt często* -

Nieznana -

Możliwe nasilenie istniejącego wcześniej tocznia rumieniowatego układowego Zaburzenie oddawania moczu Oddawanie moczu w nocy Częstomocz

Nieznana

Często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często -

Ostra niewydolność nerek Niewydolność nerek

Rzadko

Niezbyt często Rzadko*

Bardzo rzadko -

Rabdomioliza Obrzęk okolicy kostek Ból stawów Ból mięśni Ból pleców

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Rzadko

Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często Bardzo rzadko

Bezmocz lub skąpomocz

Nieznana -

Niezbyt często Niezbyt często -

Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często -

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Zaburzenie erekcji Ginekomastia

Niezbyt często -

Astenia Zmęczenie Obrzęk Ból w klatce piersiowej Ból

Często Niezbyt często* -

Rzadko -

Złe samopoczucie

Niezbyt często* Niezbyt często* Niezbyt często* -

Niezbyt często* Niezbyt często* Rzadko

Obrzęk obwodowy Gorączka Badania diagnostyczne

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach

Zwiększenie masy ciała Zmniejszenie masy ciała Zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zwiększenie stężenia triglicerydów Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4) Wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (patrz punkty 4.4 i 4.5) Zwiększenie stężenia glukozy we krwi Zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi Upadki

Rzadko

Niezbyt często Niezbyt często Często Często Bardzo często Niezbyt często Niezbyt często Niezbyt często -

Niezbyt często Niezbyt często -

Rzadko

Nieznana

Bardzo rzadko

Rzadko

Bardzo rzadko

Nieznana

Niezbyt często*

*Częstość określona w badaniach klinicznych dla działań niepożądanych zgłoszonych w spontanicznych raportach.

Często Często -

Opis wybranych działań niepożądanych Podczas II i III fazy badań porównujących stosowanie indapamidu w dawce 1,5 mg i 2,5 mg, analiza stężenia potasu w osoczu wykazała zależny od dawki wpływ indapamidu: - indapamid w dawce 1,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 10% pacjentów i <3,2 mmol/l u 4% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,23 mmol/l. - indapamid w dawce 2,5 mg: stężenie potasu w osoczu <3,4 mmol/l obserwowano u 25% pacjentów i <3,2 mmol/l u 10% pacjentów po 4 do 6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie zmniejszenie stężenia potasu w osoczu wynosiło 0,41 mmol/l. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu produktu leczniczego jest ważne. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9. Przedawkowanie

Nie ma danych dotyczących przedawkowania produktu Quadrixam u ludzi. Produkt złożony zawierający peryndopryl i indapamid Objawy Najbardziej prawdopodobne objawy niepożądane przedawkowania to: niedociśnienie tętnicze, niekiedy z towarzyszącymi nudnościami, wymiotami, kurczami mięśni, zawrotami głowy, sennością, stanem splątania, oligurią, która może prowadzić do anurii (z powodu hipowolemii). Mogą wystąpić zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (małe stężenie sodu, małe stężenie potasu). Leczenie Pierwsze czynności, jakie należy podjąć, to szybkie usunięcie zażytego produktu(ów) przez płukanie żołądka i (lub) podanie węgla aktywnego, a następnie uzupełnianie niedoborów wodnoelektrolitowych, w warunkach specjalistycznej opieki medycznej, aż do powrotu do wartości prawidłowych. W razie wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego należy ułożyć pacjenta w pozycji na plecach z głową umieszczoną niżej. Jeżeli konieczne, należy podać we wlewie dożylnym izotoniczny roztwór chlorku sodu lub w inny sposób uzupełnić niedobory płynów. Peryndoprylat, będący czynnym metabolitem peryndoprylu, może być usuwany przez dializę (patrz punkt 5.2). Amlodypina Doświadczenia z umyślnym przedawkowaniem u ludzi są ograniczone. Objawy Dostępne dane wskazują, że duże przedawkowanie może prowadzić do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych oraz możliwej odruchowej tachykardii.

Donoszono o znacznym i prawdopodobnie długotrwałym obniżeniu ciśnienia tętniczego, prowadzącym do wstrząsu, w tym wstrząsu zakończonego zgonem. Rzadko notowano niekardiogenny obrzęk płuc w następstwie przedawkowania amlodypiny, mogący wystąpić z opóźnieniem (do 24-48 godzin po przyjęciu) i powodujący konieczność wspomagania oddychania. Czynnikami predysponującymi mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przeciążenie płynami) mające na celu utrzymanie perfuzji i pojemności minutowej serca. Leczenie Klinicznie znamienne niedociśnienie spowodowane przedawkowaniem amlodypiny wymaga aktywnego podtrzymywania czynności układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i układu oddechowego, uniesienia kończyn oraz kontrolowania objętości płynów krążących i ilości wydalanego moczu. W celu przywrócenia napięcia naczyń krwionośnych i ciśnienia tętniczego, można zastosować lek zwężający naczynia krwionośne, pod warunkiem, że nie ma dla niego przeciwwskazań. Dożylne podanie glukonianu wapnia może być korzystne w celu odwrócenia skutków blokady kanałów wapniowych. W niektórych przypadkach warto rozważyć płukanie żołądka. U zdrowych ochotników zastosowanie węgla aktywnego do 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość absorpcji amlodypiny. Dializa najprawdopodobniej nie przyniesie spodziewanych korzyści, ponieważ amlodypina silnie wiąże się z białkami. Bisoprolol Objawy W przypadku przedawkowania (np. dawka dobowa 15 mg zamiast 7,5 mg) zgłaszano blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, bradykardię i zawroty głowy. Na ogół, najczęstszymi spodziewanymi objawami przedawkowania beta-adrenolityków są: bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca i hipoglikemia. Do chwili obecnej zgłoszono kilka przypadków przedawkowania bisoprololu (maksymalna dawka to 2000 mg) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i (lub) chorobą wieńcową, wykazujących bradykardię i (lub) niedociśnienie tętnicze; wszyscy pacjenci wyzdrowieli. Istnieje duża osobnicza zmienność w reakcji na pojedynczą dużą dawkę bisoprololu, a pacjenci z niewydolnością serca są prawdopodobnie bardzo wrażliwi na lek. Z tego względu obowiązkowo należy rozpocząć leczenie tych pacjentów przez stopniowe zwiększanie dawki zgodnie ze schematem przedstawionym w punkcie 4.2. Leczenie W przypadku przedawkowania, należy odstawić bisoprolol i wdrożyć leczenie objawowe i podtrzymujące. Z ograniczonych danych wynika, że bisoprolol tylko w niewielkim stopniu można usunąć za pomocą dializy. Na podstawie spodziewanego działania farmakologicznego i zaleceń dla innych beta-adrenolityków, jeśli jest to klinicznie uzasadnione, należy rozważyć następujące ogólne postępowanie. Bradykardia Należy dożylnie podać atropinę. Jeśli reakcja jest niewystarczająca, można ostrożnie podać izoprenalinę lub inny lek o dodatnim działaniu chronotropowym. W niektórych przypadkach może okazać się konieczne wszczepienie stymulatora serca. Niedociśnienie tętnicze Należy podać dożylnie płyny i leki obkurczające naczynia krwionośne. Pomocne może być dożylne podanie glukagonu.

Blok przedsionkowo-komorowy (drugiego lub trzeciego stopnia) Należy dokładnie kontrolować pacjentów oraz podać dożylnie izoprenalinę we wlewie lub wszczepić stymulator serca. Ostre nasilenie niewydolności serca Należy podać dożylnie leki moczopędne, leki działające inotropowo oraz leki rozszerzające naczynia krwionośne. Skurcz oskrzeli Należy podać leki rozszerzające oskrzela, takie jak izoprenalina, beta2-sympatykomimetyki i (lub) aminofilinę. Hipoglikemia Należy dożylnie podać glukozę.

Pharmuno — Katalog aptek w Polsce

Pharmuno — Katalog aptek w Polsce

Quadrixam

Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed zastosowaniem leku

Jak stosować lek

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek

Zawartość opakowania i inne informacje

Data ostatniej aktualizacji ulotki

Najczęściej zadawane pytania o Quadrixam

W jakim celu stosuje się lek Quadrixam?

Jaka jest substancja czynna leku Quadrixam?

Kiedy nie stosować leku Quadrixam?

Czy lek Quadrixam można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?

4.1. Wskazania do stosowania

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

4.3. Przeciwwskazania

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

4.8. Działania niepożądane

4.9. Przedawkowanie