Pazopanib Glenmark
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Pazopanibum 400 mg), kod ATC L01EX03 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla pacjenta Pazopanib Glenmark, 200 mg, tabletki powlekane Pazopanib Glenmark, 400 mg, tabletki powlekane Pazopanibum Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same. Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki 1. 2. 3. 4. 5. 6.
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
Pazopanib Glenmark należy do grupy leków zwanych inhibitorami kinazy białkowej. Działanie leku polega na hamowaniu aktywności białek biorących udział w rozroście i rozprzestrzenianiu się komórek raka. Pazopanib Glenmark jest stosowany u dorosłych w leczeniu: – raka nerki zaawansowanego lub z przerzutami do innych narządów. – określonych postaci mięsaka tkanek miękkich, który jest rodzajem nowotworu atakującego tkankę łączną ciała. Może pojawić się w mięśniach, naczyniach krwionośnych, tkance tłuszczowej lub innych tkankach, które wspierają, otaczają i chronią narządy wewnętrzne.
Informacje ważne przed zastosowaniem leku
Kiedy nie stosować leku Pazopanib Glenmark jeśli pacjent ma uczulenie na pazopanib lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6). Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent uważa, że powyższa sytuacja go dotyczy. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Pazopanib Glenmark należy omówić to z lekarzem: – jeśli u pacjenta występuje choroba serca. – jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby. – jeśli u pacjenta wystąpiła niewydolność serca lub zawał serca. – jeśli u pacjenta wystąpiło zapadnięcie płuca (odma opłucnowa) w wywiadzie. – jeśli u pacjenta wystąpiło krwawienie, zakrzepy krwi lub zwężenie tętnic. – jeśli u pacjenta wystąpiły choroby żołądka lub jelit, takie jak perforacja (przedziurawienie) lub przetoka (wytworzenie nieprawidłowych połączeń pomiędzy różnymi częściami jelit).
jeśli u pacjenta występują choroby tarczycy. jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek. jeśli pacjent ma lub miał tętniaka (powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego) lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego. Należy poinformować lekarza jeśli jakakolwiek sytuacja dotyczy pacjenta. Lekarz zdecyduje, czy lek Pazopanib Glenmark jest odpowiedni dla danego pacjenta. Może być konieczne wykonanie u pacjenta dodatkowych badań w celu sprawdzenia czy nerki, serce i wątroba funkcjonują prawidłowo. –
Wysokie ciśnienie krwi a lek Pazopanib Glenmark Lek Pazopanib Glenmark może powodować podwyższenie ciśnienia krwi. Przed rozpoczęciem stosowania leku Pazopanib Glenmark i podczas leczenia u pacjenta będzie kontrolowane ciśnienie krwi. Jeśli u pacjenta wystąpi wysokie ciśnienie krwi, lekarz zastosuje leki obniżające ciśnienie. –
Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent ma wysokie ciśnienie krwi.
Jeśli u pacjenta jest planowana operacja chirurgiczna Lekarz zaleci przerwanie stosowania leku Pazopanib Glenmark co najmniej 7 dni przed operacją, ponieważ lek może wpływać na proces gojenia rany pooperacyjnej. Leczenie zostanie rozpoczęte ponownie po zagojeniu rany. Choroby, na które należy zwrócić uwagę Lek Pazopanib Glenmark może nasilać niektóre choroby lub powodować ciężkie działania niepożądane. Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark należy zwrócić uwagę na pewne objawy, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych działań. Patrz punkt 4. Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania leku Pazopanib Glenmark u pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Dotychczas nie stwierdzono jak działa lek w tej grupie pacjentów. Ponadto, ze względów bezpieczeństwa, leku nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Lek Pazopanib Glenmark a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, w tym również o lekach roślinnych i wydawanych bez recepty. Niektóre leki mogą wpływać na działanie leku Pazopanib Glenmark lub zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia u pacjenta działań niepożądanych. Lek Pazopanib Glenmark może również wpływać na działanie innych leków. Do tych leków należą: – klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, ryfampicyna, telitromycyna, worykonazol (stosowane w leczeniu zakażeń). – atazanawir, indynawir, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir (stosowane w leczeniu zakażeń wirusem HIV). – nefazodon (stosowany w leczeniu depresji). – symwastatyna i prawdopodobnie inne statyny (stosowane w leczeniu wysokiego stężenia cholesterolu we krwi). – leki zmniejszające wydzielanie kwasu żołądkowego. Leki przyjmowane w celu zmniejszenia wydzielania soku żołądkowego (np. inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2 lub leki zobojętniające) mogą wpływać na sposób przyjmowania leku Pazopanib Glenmark. W celu uzyskania porady, należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki. Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z tych leków. Pazopanib Glenmark z jedzeniem i piciem Nie należy przyjmować leku Pazopanib z jedzeniem, ponieważ ma to wpływ na wchłanianie leku. Lek należy przyjmować co najmniej dwie godziny po posiłku lub jedną godzinę przed posiłkiem (patrz punkt 3). Podczas leczenia lekiem Pazopanib Glenmark nie należy pić soku grejpfrutowego, ponieważ może to zwiększyć ryzyko działań niepożądanych.
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Nie zaleca się stosowania leku Pazopanib Glenmark w czasie ciąży. Nie wiadomo jak lek Pazopanib Glenmark wpływa na przebieg ciąży. – Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży lub planuje ciążę. – Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark oraz co najmniej przez 2 tygodnie po zakończeniu leczenia, należy stosować skuteczną metodę antykoncepcji, w celu ochrony przed zajściem w ciążę. – Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark. Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark nie należy karmić piersią. Nie wiadomo czy składniki leku Pazopanib Glenmark przenikają do mleka kobiecego. Należy porozmawiać o tym z lekarzem prowadzącym. Mężczyźni (w tym mężczyźni po wazektomii), których partnerki są w ciąży lub mogą zajść w ciążę (w tym kobiety stosujące inne metody antykoncepcji) powinni używać prezerwatyw podczas stosunków płciowych w okresie przyjmowania leku Pazopanib Glenmark i przez co najmniej 2 tygodnie od przyjęcia ostatniej dawki. Leczenie lekiem Pazopanib Glenmark może mieć wpływ na płodność. Należy porozmawiać o tym z lekarzem prowadzącym. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark mogą wystąpić działania niepożądane, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. – Należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jeśli pacjent odczuwa zawroty głowy, zmęczenie lub osłabienie, albo jeśli ma obniżony poziom energii. Lek Pazopanib Glenmark zawiera sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
Jak stosować lek
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Ile tabletek leku należy przyjmować Pazopanib Glenmark, 200 mg, tabletki powlekane Zazwyczaj stosowana dawka to cztery tabletki leku Pazopanib Glenmark, 200 mg (800 mg pazopanibu) przyjmowane raz na dobę. Jest to maksymalna dawka dobowa. Lekarz może zalecić zmniejszenie dawki, jeśli u pacjenta wystąpią działania niepożądane. Pazopanib Glenmark, 400 mg, tabletki powlekane Zazwyczaj stosowana dawka to dwie tabletki leku Pazopanib Glenmark, 400 mg (800 mg pazopanibu) przyjmowane raz na dobę. Jest to maksymalna dawka dobowa. Lekarz może zalecić zmniejszenie dawki, jeśli u pacjenta wystąpią działania niepożądane. Kiedy przyjmować lek Nie przyjmować leku Pazopanib Glenmark z jedzeniem. Lek należy przyjmować co najmniej dwie godziny po posiłku lub jedną godzinę przed posiłkiem. Na przykład lek można przyjmować dwie godziny po śniadaniu lub jedną godzinę przed obiadem. Lek Pazopanib Glenmark należy przyjmować każdego dnia o tej samej porze.
Tabletki należy połykać w całości, jedną po drugiej, popijając wodą. Nie należy przełamywać ani kruszyć tabletek, ponieważ wpływa to na wchłanianie leku i może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Pazopanib Glenmark Jeśli pacjent połknie zbyt dużą liczbę tabletek należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Jeśli to możliwe, należy pokazać opakowanie leku lub tę ulotkę. Pominięcie zastosowania leku Pazopanib Glenmark Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki. Należy przyjąć kolejną dawkę zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. Przerwanie stosowania leku Pazopanib Glenmark Należy przyjmować lek Pazopanib Glenmark jak długo jak zalecił lekarz. Nie należy przerywać przyjmowania leku Pazopanib Glenmark bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Możliwe ciężkie działania niepożądane Obrzęk mózgu (zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii) Lek Pazopanib Glenmark rzadko może powodować obrzęk mózgu, który może zagrażać życiu. Objawy to: – utrata mowy – zaburzenia widzenia – drgawki – dezorientacja – wysokie ciśnienie krwi Należy przerwać stosowanie leku Pazopanib Glenmark i natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną w razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów lub bólu głowy jednocześnie z którymkolwiek z tych objawów. Przełom nadciśnieniowy (nagłe i silne zwiększenie ciśnienia krwi) Lek Pazopanib Glenmark może sporadycznie spowodować nagły i silny wzrost ciśnienia krwi. Określany jako przełom nadciśnieniowy. Lekarz prowadzący będzie monitorował ciśnienie krwi pacjenta podczas przyjmowania leku Pazopanib Glenmark. Objawy przełomu nadciśnieniowego to: – silny ból w klatce piersiowej – silny ból głowy – nieostre widzenie – dezorientacja – nudności – wymioty – silny niepokój – duszności – napady drgawkowe – omdlenia Należy przerwać stosowanie leku Pazopanib Glenmark i natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną w razie wystąpienia przełomu nadciśnieniowego. Choroby serca Ryzyko tych chorób może być większe u osób z istniejącą chorobą serca lub przyjmujących inne leki. Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark pacjent będzie monitorowany w celu wykrycia jakiejkolwiek choroby serca.
Zaburzenia czynności serca lub niewydolność serca, zawał serca Pazopanib Glenmark może wpływać na wydajność pompowania krwi przez serce lub może zwiększać prawdopodobieństwo zawału serca. Objawy to: – nieregularne lub przyspieszone bicie serca – szybkie trzepotanie serca – omdlenie – ból lub ucisk w klatce piersiowej – ból ramion, pleców, szyi lub szczęki – duszność – obrzęk nóg Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Zmiany rytmu serca (wydłużenie odstępu QT) Lek Pazopanib Glenmark może wpływać na rytm serca, co u niektórych osób może prowadzić do potencjalnie ciężkich zaburzeń rytmu serca zwanych torsade de pointes. Mogą one powodować bardzo szybkie bicie serca, co może prowadzić do utraty przytomności. Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią nietypowe zmiany rytmu serca, takie jak zbyt szybkie lub zbyt wolne bicie serca. Udar Lek Pazopanib Glenmark może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia udaru. Objawy udaru mogą obejmować: – drętwienie lub osłabienie po jednej stronie ciała – trudności w mówieniu – ból głowy – zawroty głowy Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Krwawienie Lek Pazopanib Glenmark może spowodować ciężkie krwawienie z przewodu pokarmowego (z żołądka, przełyku, odbytnicy lub jelit), z płuc, nerek, jamy ustnej, pochwy lub krwawienie do mózgu, jednak zdarza się to niezbyt często. Objawy krwawienia to: – obecność krwi w stolcu lub czarne zabarwienie stolca – obecność krwi w moczu – ból brzucha – odkrztuszanie krwi lub wymiotowanie krwią Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Perforacja i przetoka Lek Pazopanib Glenmark może spowodować rozdarcie (perforację) ściany żołądka lub jelita lub powstanie nieprawidłowego połączenia między dwiema częściami przewodu pokarmowego (przetoki). Objawy mogą obejmować: – silny ból brzucha – nudności i (lub) wymioty – gorączkę – powstanie otworu (perforacja) w żołądku, jelicie grubym lub cienkim, z którego wydobywa się zabarwiona krwią lub cuchnąca ropa Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Choroby wątroby Lek Pazopanib Glenmark może powodować zaburzenia wątroby, które mogą powodować poważne choroby, takie jak zaburzenia czynności wątroby lub niewydolność wątroby, która może być śmiertelna. Lekarz będzie kontrolował aktywność enzymów wątrobowych pacjenta podczas
przyjmowania leku Pazopanib Glenmark. Objawy, które mogą wskazywać na niewłaściwe funkcjonowanie wątroby to: – zażółcenie skóry lub białkówek oczu (żółtaczka) – ciemne zabarwienie moczu – uczucie zmęczenia – nudności – wymioty – utrata apetytu – ból po prawej stronie okolicy brzucha – łatwe powstawanie siniaków Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Zakrzepy krwi Zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna Lek Pazopanib Glenmark może powodować powstawanie zakrzepów krwi w żyłach, zwłaszcza w żyłach nóg (zakrzepica żył głębokich), które mogą również przemieścić się do płuc (zatorowość płucna). Objawy mogą obejmować: – ostry ból w klatce piersiowej – duszność – przyspieszone oddychanie – ból nogi – obrzęk ramion i dłoni lub nóg i stóp Mikroangiopatia zakrzepowa Lek Pazopanib Glenmark może powodować zakrzepy krwi w małych naczyniach krwionośnych w nerkach i mózgu, którym towarzyszy zmniejszenie liczby czerwonych komórek krwi i komórek uczestniczących w krzepnięciu (mikroangiopatia zakrzepowa). Objawy mogą obejmować: – łatwe powstawanie siniaków – wysokie ciśnienie krwi – gorączkę – splątanie – senność – napady drgawkowe – zmniejszenie ilości wydalanego moczu Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Zespół rozpadu guza Lek Pazopanib Glenmark może powodować szybki rozpad komórek nowotworowych prowadząc do wystąpienia zespołu rozpadu guza, który u niektórych osób może być śmiertelny. Objawy mogą obejmować niemiarowe bicie serca, napady drgawkowe, splątanie, skurcze mięśni lub spastyczne skurcze mięśni, lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu. Należy natychmiast zgłosić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Zakażenia Zakażenia występujące podczas przyjmowania leku Pazopanib Glenmark mogą potencjalnie stać się ciężkie. Objawy zakażeń mogą obejmować: – gorączkę – objawy grypopodobne, takie jak kaszel, zmęczenie i bóle ciała, które nie mijają – duszność i (lub) świszczący oddech – ból podczas oddawania moczu – skaleczenia, zadrapania lub rany, które są zaczerwienione, ciepłe, obrzęknięte lub bolesne Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów.
Zapalenie płuc Lek Pazopanib Glenmark może w rzadkich przypadkach powodować zapalenie płuc (chorobę śródmiąższową płuc, zapalenie płuc), które u niektórych pacjentów może zakończyć się śmiercią. Do objawów należą duszność lub kaszel, który nie mija. Podczas stosowania leku Pazopanib Glenmark lekarz będzie wykonywał badania w celu wykrycia u pacjenta jakichkolwiek problemów z płucami. Należy natychmiast zwrócić się po pomoc medyczną, jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów. Choroby tarczycy Lek Pazopanib Glenmark może zmniejszyć wytwarzanie hormonów tarczycy w organizmie. Może to spowodować zwiększenie masy ciała i zmęczenie. Podczas stosowania u pacjenta leku Pazopanib Glenmark lekarz będzie kontrolował ilość hormonów tarczycy. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent zauważy u siebie istotne zwiększenie masy ciała lub zmęczenie. Niewyraźne widzenie lub zaburzenia widzenia Lek Pazopanib Glenmark może spowodować oddzielenie się lub uszkodzenie błony znajdującej się na tylnej powierzchni oka (odwarstwienie lub przedarcie siatkówki). Może to powodować niewyraźne widzenie lub zaburzenia widzenia. Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent zauważy jakiekolwiek zmiany widzenia. Możliwe działania niepożądane (w tym możliwe ciężkie działania niepożądane w odpowiednich kategoriach częstości występowania). Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów): – wysokie ciśnienie krwi – biegunka – nudności (mdłości) lub wymioty – ból brzucha – utrata apetytu – zmniejszenie masy ciała – zaburzenia smaku lub utrata smaku – ból w jamie ustnej – ból głowy – ból nowotworowy – brak energii, uczucie osłabienia lub zmęczenia – zmiany koloru włosów – nadmierna utrata lub przerzedzanie włosów – odbarwienie skóry – wysypka skórna z możliwym złuszczaniem się skóry – zaczerwienienie i obrzęk dłoni lub podeszwy stóp Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli którykolwiek z tych objawów stanie się dokuczliwy. Bardzo częste działania niepożądane, które mogą być wykryte w badaniach krwi lub moczu – zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych – zmniejszenie stężenia albumin we krwi – białko w moczu – zmniejszenie liczby płytek krwi (składnik krwi umożliwiający tworzenie skrzepu) – zmniejszenie liczby białych krwinek Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów): – niestrawność, wzdęcie, gazy – krwawienie z nosa – suchość w jamie ustnej lub owrzodzenia w jamie ustnej – zakażenia – nadmierna senność
zaburzenia snu ból w klatce piersiowej, duszność, ból nóg i obrzęk nóg lub stóp. Mogą to być objawy powstania zakrzepów krwi w organizmie (zatorowość). W razie oderwania się zakrzepu, może on przemieścić się do płuc, co może być zagrażające życiu lub nawet śmiertelne. – zmniejszenie zdolności serca do pompowania krwi do całego organizmu (zaburzenie czynności serca) – wolne bicie serca – krwawienia z jamy ustnej, odbytnicy lub płuc – zawroty głowy – niewyraźne widzenie – uderzenia gorąca – obrzęki twarzy, dłoni, nóg w okolicy kostek, stóp lub powiek, spowodowane nagromadzeniem płynu – mrowienie, osłabienie lub drętwienie dłoni, rąk, nóg lub stóp – zaburzenia skóry, zaczerwienienie, świąd, suchość skóry – zaburzenia paznokci – uczucie pieczenia, kłucia, swędzenia lub mrowienia skóry – uczucie chłodu z towarzyszącymi dreszczami – nadmierne pocenie się – odwodnienie – ból mięśni, stawów, ścięgien lub ból w klatce piersiowej, skurcze mięśni – chrypka – duszność – kaszel – krwioplucie – czkawka – zapadnięcie płuca z uwięzieniem powietrza w przestrzeni pomiędzy płucem a klatką piersiową, często wywołując duszność (odma opłucnowa) Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli którykolwiek z tych objawów stanie się dokuczliwy. Częste działania niepożądane, które mogą być wykryte w badaniach krwi lub moczu: – niedoczynność tarczycy – nieprawidłowa czynność wątroby – zwiększenie stężenia bilirubiny (substancji wytwarzanej przez wątrobę) – zwiększenie aktywności lipazy (enzymu biorącego udział w trawieniu) – zwiększenie stężenia kreatyniny (substancji wytwarzanej w mięśniach) – zmiany stężenia/aktywności różnych innych substancji/enzymów we krwi. Lekarz poinformuje pacjenta o wynikach badań krwi. Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów): – udar mózgu – przemijające zmniejszenie dopływu krwi do mózgu (przemijający napad niedokrwienny) – przerwanie dopływu krwi do fragmentu serca lub zawał serca (zawał mięśnia sercowego) – częściowe przerwanie dopływu krwi do fragmentu serca (niedokrwienie mięśnia sercowego) – zakrzepy krwi, którym towarzyszy zmniejszenie liczby krwinek czerwonych i komórek krwi biorących udział w krzepnięciu (mikroangiopatia zakrzepowa). Może to uszkadzać narządy takie jak mózg i nerki. – zwiększenie liczby krwinek czerwonych – nagła duszność zwłaszcza jeśli występuje jednocześnie z ostrym bólem w klatce piersiowej i (lub) przyspieszeniem oddechu (zatorowość płucna) – ciężkie krwawienie z przewodu pokarmowego (z żołądka, przełyku lub jelit) lub nerek, pochwy, lub krwawienie do mózgu – zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT) – przedziurawienie (perforacja) żołądka lub jelita – wytworzenie nieprawidłowych połączeń pomiędzy różnymi częściami jelit (przetoka) – nadmiernie obfite lub nieregularne krwawienia miesiączkowe 8
nagłe, gwałtowne podwyższenie ciśnienia krwi (przełom nadciśnieniowy) zapalenie trzustki zapalenie, nieprawidłowa czynność lub uszkodzenie wątroby żółte zabarwienie skóry lub białkówek oczu (żółtaczka) zapalenie wyściółki jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej) wodnisty wyciek z nosa wysypki, które mogą być swędzące lub związane ze stanem zapalnym (płaskie lub wypukłe plamki lub pęcherze) częste wypróżnienia zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne osłabienie czucia lub wrażliwości, zwłaszcza skóry rana skóry, która się nie goi (owrzodzenie skóry)
Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 pacjentów): – zapalenie płuc – powiększenie i osłabienie ściany naczynia krwionośnego lub rozdarcie ściany naczynia krwionośnego (tętniak i rozwarstwienie tętnicy) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) – zespół rozpadu guza w wyniku szybkiego rozpadu komórek nowotworowych – niewydolność wątroby Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Jak przechowywać lek
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym lub blistrze po skrócie EXP co oznacza termin ważności. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Zawartość opakowania i inne informacje
Co zawiera lek Pazopanib Glenmark
Pazopanib Glenmark, 200 mg, tabletki powlekane Substancją czynną leku jest pazopanib (w postaci chlorowodorku). Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg pazopanibu.
Pozostałe składniki to: Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon, magnezu stearynian. Otoczka tabletki: hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol, żelaza tlenek czerwony (E 172), polisorbat 80.
Pazopanib Glenmark, 400 mg, tabletki powlekane Substancją czynną leku jest pazopanib (w postaci chlorowodorku). Każda tabletka powlekana zawiera 400 mg pazopanibu. Pozostałe składniki to: Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon, magnezu stearynian. Otoczka tabletki: hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol, polisorbat 80. Jak wygląda lek Pazopanib Glenmark i co zawiera opakowanie Pazopanib Glenmark, 200 mg, tabletki powlekane Pazopanib Glenmark, 200 mg to różowe tabletki powlekane w kształcie kapsułki z oznakowaniem „200” na jednej stronie, o średnicy około 14 mm x 6 mm. Dostępne wielkości opakowań: Blistry przezroczyste z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku zawierającym 30, 90 tabletek, pudełko zbiorcze 90 tabletek (3 opakowania po 30 tabletek). Blistry przezroczyste perforowane jednodawkowe z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku zawierającym 30×1, 90×1 tabletka, opakowanie zbiorcze 90×1 tabletka (3 opakowania po 30×1 tabletka). Pazopanib Glenmark, 400 mg, tabletki powlekane Pazopanib Glenmark, 400 mg to białe tabletki powlekane w kształcie kapsułki z oznakowaniem „400” na jednej stronie, o średnicy około 18 mm x 7 mm. Dostępne wielkości opakowań: Blistry przezroczyste z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku zawierającym 30, 60 tabletek, opakowanie zbiorcze 60 tabletek (2 opakowania po 30 tabletek). Blistry przezroczyste perforowane jednodawkowe z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC w tekturowym pudełku zawierającym 30×1, 60×1 tabletka powlekana, opakowanie zbiorcze 60×1 tabletka (2 opakowania po 30×1 tabletka). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Podmiot odpowiedzialny Glenmark Pharmaceuticals s.r.o. Hvězdova 1716/2b 140 78 Praga 4 Republika Czeska Wytwórca Remedica Limited Aharnon Street Limassol Industrial Estate 3056 Limassol Cypr Pharos MT Limited Hf62x Qasam Industrijali Hal Far Hal Far, Birzebbuga
BBG 3000 Malta Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Państwo członkowskie Holandia
Nazwa leku
Norwegia Polska
Pazopanib Glenmark 200 mg filmomhulde tabletten Pazopanib Glenmark 400 mg filmomhulde tabletten Pazopanib Glenmark Pazopanib Glenmark
Republika Czeska
Pazopanib Glenmark
Słowacja
Finlandia
Pazopanib Glenmark 200 mg filmom obalené tablety Pazopanib Glenmark 400 mg filmom obalené tablety Pazopanib Glenmark 200 mg filmtabletta Pazopanib Glenmark 400 mg filmtabletta Pazopanib Glenmark 200 mg Filmtabletten Pazopanib Glenmark 400 mg Filmtabletten Pazopanib Glenmark 200 mg comprimidos recubiertos con película EFG Pazopanib Glenmark 400 mg comprimidos recubiertos con película EFG Pazopanib Glenmark
Szwecja
Pazopanib Glenmark
Dania
Pazopanib Glenmark
Włochy
Pazopanib Glenmark
Węgry Niemcy Hiszpania
W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego: Glenmark Pharmaceuticals Sp. z o. o. ul. Dziekońskiego 3 00-728 Warszawa Email: [email protected] Data ostatniej aktualizacji ulotki: wrzesień 2024 r.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Pazopanib Glenmark
W jakim celu stosuje się lek Pazopanib Glenmark?
Rak nerkowokomórkowy (ang. renal cell carcinoma, RCC) Produkt Pazopanib Glenmark jest wskazany u dorosłych pacjentów w leczeniu pierwszego rzutu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz w leczeniu pacjentów, u których wcześniej stosowano cytokiny z powodu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC). Mięsaki tkanek miękkich (ang.
Jaka jest substancja czynna leku Pazopanib Glenmark?
Substancją czynną leku Pazopanib Glenmark jest Pazopanibum 400 mg. Kod ATC: L01EX03.
Leczenie produktem Pazopanib Glenmark może być rozpoczynane tylko przez lekarza z doświadczeniem w stosowaniu produktów leczniczych przeciwnowotworowych. Dawkowanie Dorośli Zalecana dawka pazopanibu w leczeniu RCC lub STS to 800 mg raz na dobę. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Pazopanib Glenmark?
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Czy lek Pazopanib Glenmark można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża/Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Brak wystarczających danych dotyczących stosowania pazopanibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ rozrodczość (patrz punkt 5.3). Ryzyko dla człowieka nie jest znane. Pazopanibu nie należy stosować w okresie ciąży chyba, że stan kliniczny kobiety wymaga podawania pazopanibu.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Rak nerkowokomórkowy (ang. renal cell carcinoma, RCC) Produkt Pazopanib Glenmark jest wskazany u dorosłych pacjentów w leczeniu pierwszego rzutu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz w leczeniu pacjentów, u których wcześniej stosowano cytokiny z powodu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC). Mięsaki tkanek miękkich (ang. soft tissue sarcoma, STS) Produkt Pazopanib Glenmark jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z określonymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS), którzy wcześniej otrzymali chemioterapię w leczeniu choroby z przerzutami lub, u których nastąpiła progresja choroby w ciągu 12 miesięcy od leczenia neoadjuwantowego i (lub) adjuwantowego. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pazopanibu oceniano w poszczególnych podtypach histologicznych STS (patrz punkt 5.1).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie produktem Pazopanib Glenmark może być rozpoczynane tylko przez lekarza z doświadczeniem w stosowaniu produktów leczniczych przeciwnowotworowych.
Dawkowanie Dorośli Zalecana dawka pazopanibu w leczeniu RCC lub STS to 800 mg raz na dobę. Dostosowanie dawki W zależności od indywidualnej tolerancji leczenia, w celu opanowania działań niepożądanych, dawkę należy dostosowywać (zmniejszyć lub zwiększyć), zmniejszając lub zwiększając ją stopniowo o 200 mg. Dawka pazopanibu nie powinna być większa niż 800 mg. Dzieci i młodzież Pazopanibu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 2 lat ze względów bezpieczeństwa związanych z wzrostem i dojrzewaniem narządów (patrz punkty 4.4 i 5.3). Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności pazopanibu u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 18 lat. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2, ale nie można określić żadnych zaleceń dotyczących dawkowania. Pacjenci w podeszłym wieku Dane dotyczące stosowania pazopanibu u osób w wieku 65 lat i starszych są ograniczone. Ogólnie w badaniach klinicznych pazopanibu w leczeniu raka nerkowokomórkowego nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w zakresie bezpieczeństwa stosowania pazopanibu u pacjentów w wieku co najmniej 65 lat i młodszych pacjentów. Doświadczenie kliniczne nie wykazało różnic w zakresie odpowiedzi na leczenie u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami. Nie można jednak wykluczyć większej wrażliwości u niektórych osób w podeszłym wieku. Zaburzenia czynności nerek Z uwagi na małe wydalanie pazopanibu i jego metabolitów przez nerki, jest mało prawdopodobne, aby zaburzenia czynności nerek miały klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę pazopanibu (patrz punkt 5.2). Dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 30 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min należy zachować ostrożność, ze względu na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania pazopanibu w tej grupie pacjentów. Zaburzenia czynności wątroby Zalecenia dotyczące dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wynikają z badań farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby różnego stopnia (patrz punkt 5.2). Przed i w trakcie leczenia pazopanibem należy u wszystkich pacjentów przeprowadzić badania czynności wątroby, aby sprawdzić, czy nie występują u nich zaburzenia czynności wątroby (patrz punkt 4.4). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność i konieczne jest ścisłe monitorowanie tolerancji leczenia. U pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami wyników badań czynności wątroby (określanymi albo jako prawidłowe stężenie bilirubiny oraz dowolny stopień podwyższenia aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub zwiększenie stężenia bilirubiny (> 35%) do 1,5 x górnej granicy normy (GGN), niezależnie od aktywności AlAT) zalecana dawka pazopanibu to 800 mg raz na dobę. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (określanymi jako zwiększenie stężenia bilirubiny > 1,5 x do 3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT) zaleca się zmniejszenie dawki do 200 mg raz na dobę (patrz punkt 5.2). Nie zaleca się stosowania pazopanibu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (określanymi jako stężenie bilirubiny całkowitej > 3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT). W celu uzyskania informacji dotyczących monitorowania czynności wątroby oraz dostosowania dawki u pacjentów, u których produkt wykazał działanie hepatotoksyczne, patrz punkt 4.4. Sposób podawania
Pazopanib przeznaczony jest do przyjmowania doustnego. Należy go przyjmować bez jedzenia, co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku (patrz punkt 5.2). Tabletki powlekane należy połykać w całości, popijając wodą; nie należy ich łamać ani kruszyć (patrz punkt 5.2).
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Wpływ na wątrobę Zgłaszano przypadki niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) podczas stosowania pazopanibu. Podczas stosowania pazopanibu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność i konieczne jest ścisłe monitorowanie. U pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami wyników prób wątrobowych (określanymi albo jako prawidłowe stężenie bilirubiny oraz dowolny stopień podwyższenia aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub zwiększenie stężenia bilirubiny do 1,5 x górnej granicy normy (GGN), niezależnie od aktywności AlAT) zalecana dawka pazopanibu to 800 mg na dobę. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (określanymi jako zwiększenie stężenia bilirubiny > 1,5 x do 3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT) zaleca się stosowanie dawki pazopanibu mniejszej o 200 mg (patrz punkty 4.2 i 5.2). Stosowanie pazopanibu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny całkowitej > 3 x GGN, niezależnie od aktywności AlAT) (patrz punkt 4.2 i 5.3). U tych pacjentów ekspozycja na dawkę 200 mg jest wyraźnie zmniejszona, chociaż wykazująca dużą zmienność, z wartościami uznawanymi za niewystarczające do uzyskania odpowiedniego efektu klinicznego. W badaniach klinicznych z zastosowaniem pazopanibu obserwowano zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, aminotransferazy asparaginianowej [AspAT]) i stężania bilirubiny w surowicy (patrz punkt 4.8). W większości tych przypadków stwierdzano izolowane zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, bez jednoczesnego zwiększenia aktywności fosfatazy zasadowej lub stężenia bilirubiny. Pacjenci w wieku powyżej 60 lat mogą być w grupie większego ryzyka łagodnego (> 3 x GGN) do ciężkiego (> 8 x GGN) zwiększenia aktywności AlAT. Pacjenci, którzy są nosicielami allelu HLA-B*57:01 również są w grupie ryzyka zwiększonej aktywności AlAT po stosowaniu pazopanibu. Czynność wątroby należy monitorować u wszystkich pacjentów otrzymujących pazopanib, niezależnie od ich genotypu lub wieku (patrz punkt 5.1). Należy kontrolować wskaźniki czynności wątroby w surowicy przed rozpoczęciem leczenia pazopanibem w 3, 5, 7 i 9 tygodniu, następnie w 3 miesiącu i w 4 miesiącu, a także w przypadkach uzasadnionych klinicznie. Należy kontynuować okresową kontrolę również po 4 miesiącu leczenia. W celu uzyskania informacji dotyczących dostosowania dawki u pacjentów z wyjściowymi stężeniem bilirubiny całkowitej ≤ 1,5 x GGN i aktywnością AspAT i AlAT ≤ 2 x GGN, patrz tabela 1. Tabela 1 Dostosowanie dawki w razie wystąpienia hepatotoksyczności spowodowanego lekiem Wyniki badania czynności wątroby Zwiększenie aktywności aminotransferaz w granicach od 3 x do 8 x GGN
Dostosowanie dawki Kontynuować stosowanie pazopanibu, kontrolując parametry czynności wątroby co tydzień, do powrotu aktywności aminotransferaz do stopnia 1. lub do wartości początkowych
Zwiększenie aktywności aminotransferaz > 8 x GGN
Zwiększenie aktywności aminotransferaz > 3 x GGN z jednoczesny zwiększeniem stężenia bilirubiny > 2 x GGN
Przerwać stosowanie pazopanibu do powrotu aktywności aminotransferaz do stopnia 1. lub do wartości początkowych. Jeśli lekarz uzna, że potencjalne korzyści ze wznowienia leczenia pazopanibem przeważają nad ryzykiem hepatotoksyczności, wówczas należy wznowić stosowanie leku w zmniejszonej dawce wynoszącej 400 mg raz na dobę i wykonywać oznaczenia parametrów czynności wątroby w surowicy co tydzień przez 8 tygodni. Jeśli aktywność aminotransferaz ponownie zwiększy się do > 3 x GGN, należy zaprzestać stosowania pazopanibu. Należy zaprzestać stosowania pazopanibu. Pacjentów należy obserwować do czasu powrotu aktywności aminotransferaz do stopnia 1. lub do wartości początkowych. Pazopanib jest inhibitorem UGT1A1. U pacjentów z zespołem Gilberta może wystąpić łagodna, pośrednia hiperbilirubinemia (dotycząca bilirubiny niesprzężonej). Pacjenci z łagodną, pośrednią hiperbilirubinemią, stwierdzonym zespołem Gilberta lub z jego podejrzeniem oraz zwiększeniem aktywności AlAT > 3 x GGN powinni być leczeni zgodnie z wytycznymi dotyczącymi izolowanego zwiększenia aktywności AlAT.
Jednoczesne stosowanie pazopanibu i symwastatyny zwiększa ryzyko podwyższonej aktywności AlAT (patrz punkt 4.5) i należy zachować ostrożność i konieczne jest ścisłe monitorowanie. Nadciśnienie tętnicze W badaniach klinicznych z zastosowaniem pazopanibu, wystąpiły przypadki nadciśnienia tętniczego, w tym po raz pierwszy rozpoznane epizody objawowego zwiększenia ciśnienia krwi (przełom nadciśnieniowy). Przed rozpoczęciem stosowania pazopanibu należy uzyskać właściwą kontrolę ciśnienia tętniczego. Należy kontrolować stan pacjentów w celu wykrycia nadciśnienia tętniczego wkrótce po rozpoczęciu leczenia (nie później niż po tygodniu od rozpoczęcia stosowania pazopanibu), a następnie z dużą częstością w celu zapewnienia kontroli ciśnienia. Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi (ciśnienie skurczowe ≥ 150 mm Hg lub ciśnienie rozkurczowe ≥ 100 mm Hg) wystąpiło na początku leczenia (około 40% przypadków wystąpiło do dnia 9. a około 90% przypadków wystąpiło w trakcie pierwszych 18. tygodni). Ciśnienie tętnicze należy kontrolować i leczyć szybko stosując jednocześnie leczenie obniżające ciśnienie krwi i dostosowując dawki pazopanibu (przerwanie lub wznowienie leczenia z zastosowaniem zmniejszonej dawki oparte na ocenie klinicznej) (patrz punkty 4.2 i 4.8). Należy przerwać stosowanie pazopanibu w razie stwierdzenia przełomu nadciśnieniowego lub ciężkiego nadciśnienia tętniczego utrzymującego się pomimo leczenia przeciwnadciśnieniowego i zmniejszenia dawki pazopanibu. Zespół odwracalnej tylnej encefalopatii (ang. Posterior Reversible Encephalopathy Syndrome, PRES) /zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (ang. Reversible Posterior Leukoencephalopathy Syndrome, RPLS) Po zastosowaniu pazopanibu obserwowano PRES/RPLS. PRES/RPLS może objawiać się bólem głowy, nadciśnieniem tętniczym, napadami drgawkowymi, sennością, dezorientacją, ślepotą oraz innymi zaburzeniami widzenia lub innymi zaburzeniami neurologicznymi i może prowadzić do zgonu. U pacjentów, u których wystąpił PRES/RPLS, należy całkowicie przerwać leczenie pazopanibem. Śródmiąższowa choroba płuc (ang. Interstitial Lung Disease, ILD)/zapalenie płuc W związku z zastosowaniem pazopanibu obserwowano śródmiąższową chorobę płuc (ILD), która może zakończyć się śmiercią (patrz punkt 4.8). Należy obserwować pacjentów w celu wykrycia objawów ze strony układu oddechowego wskazujących na ILD/zapalenie płuc i należy przerwać stosowanie pazopanibu u pacjentów, u których wystąpiła ILD lub zapalenie płuc.
Zaburzenia czynności serca / niewydolność serca Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z zaburzeniami czynności serca w wywiadzie, należy rozważyć ryzyko i korzyści stosowania pazopanibu. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i farmakokinetyki pazopanibu u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością serca lub pacjentów ze zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (ang. Left Ventricular Ejection Fraction, LVEF) poniżej wartości uznanych za prawidłowe. W badaniach klinicznych z zastosowaniem pazopanibu, występowały przypadki zaburzeń czynności serca takie jak zastoinowa niewydolność serca i zmniejszenie LVEF (patrz punkt 4.8). W randomizowanym badaniu porównującym pazopanib i sunitynib w leczeniu RCC (VEG108844), u pacjentów wykonywano pomiary LVEF na początku i w trakcie leczenia. Zaburzenia czynności serca wystąpiły u 13% (47/362) pacjentów przyjmujących pazopanib w porównaniu do 11% (42/369) pacjentów stosujących sunitynib. Zastoinową niewydolność serca obserwowano u 0,5% pacjentów w obu grupach badania. Zastoinową niewydolność serca zaobserwowano u 3 z 240 pacjentów (1%) w badaniu III fazy VEG110727 w STS. Zmniejszenie LVEF u pacjentów, u których wykonano dodatkowy pomiar po ustaleniu wartości początkowych oraz kolejne pomiary LVEF w trakcie leczenia, wykryto u 11% pacjentów (15/140) w grupie pazopanibu w porównaniu do 3% pacjentów (1/39) w grupie placebo. Czynniki ryzyka Trzynastu z 15 pacjentów z grupie pazopanibu w badaniu III fazy w STS miało współistniejące nadciśnienie tętnicze, które poprzez obciążenie następcze mogło nasilić zaburzenia czynności serca u pacjentów z grupy ryzyka. 99% pacjentów (243/246) włączonych do badania III fazy w STS, w tym 15 pacjentów ze współistniejącym nadciśnieniem tętniczym, przyjmowało antracykliny. Wcześniejsze leczenie antracyklinami może stanowić czynnik ryzyka zaburzeń czynności serca. Rezultat U czterech z 15 pacjentów nastąpiła całkowita poprawa (w zakresie 5% wartości początkowych), a u 5 nastąpiła częściowa poprawa (w zakresie normy, jednak > 5% poniżej wartości początkowych). U jednego pacjenta nie było poprawy, a dla 5 pacjentów nie były dostępne dane z obserwacji. Postępowanie U pacjentów ze znacznym zmniejszeniem LVEF, należy przerwać leczenie pazopanibem i (lub) zmniejszyć dawkę oraz jednocześnie zastosować leczenie nadciśnienia tętniczego (jeśli występuje, patrz ostrzeżenie dotyczące nadciśnienia tętniczego zamieszczone powyżej), zgodnie ze wskazaniem klinicznym. Pacjentów należy ściśle monitorować w celu wykrycia przedmiotowych i podmiotowych objawów klinicznych zastoinowej niewydolności serca. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń czynności serca zaleca się wykonanie wyjściowej i okresowej oceny LVEF. Wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes W badaniach klinicznych z zastosowaniem pazopanibu obserwowano wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes (patrz punkt 4.8). Należy zachować ostrożność podczas stosowania pazopanibu u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie, u pacjentów stosujących leki przeciwarytmiczne lub inne produkty lecznicze, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT, oraz u pacjentów z istotną istniejącą chorobą serca. W trakcie stosowania pazopanibu zaleca się początkowe i okresowe monitorowanie elektrokardiogramu i utrzymywanie stężenia elektrolitów (np. wapnia, magnezu, potasu) w granicach wartości uznanych za prawidłowe (normy). Tętnicze zdarzenia zakrzepowe W badaniach klinicznych z zastosowaniem pazopanibu obserwowano zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu i przemijający napad niedokrwienny (patrz punkt 4.8). Obserwowano przypadki zakończone zgonem. Należy zachować ostrożność podczas stosowania pazopanibu u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka incydentów zakrzepowych lub z incydentami zakrzepowymi w wywiadzie. Nie badano stosowania pazopanibu u pacjentów, u których
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Wpływ innych produktów leczniczych na pazopanib Z badań in vitro wynika, że oksydacyjny metabolizm pazopanibu w mikrosomach ludzkiej wątroby zachodzi przede wszystkim za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4, z niewielkim udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2C8. Dlatego inhibitory i induktory izoenzymu CYP3A4 mogą zmieniać metabolizm pazopanibu. Inhibitory izoenzymu CYP3A4, P-gp, BCRP Pazopanib jest substratem izoenzymu CYP3A4, P-gp i BCRP. Jednoczesne podawanie pazopanibu (w dawce 400 mg raz na dobę) z ketokonazolem (w dawce 400 mg raz na dobę), który jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 i P-gp, przez 5 kolejnych dni, spowodowało wzrost średniej AUC(0-24) i Cmax pazopanibu odpowiednio o 66% i 45% względem pazopanibu podawanego w monoterapii (w dawce 400 mg raz na dobę przez 7 dni). Porównanie parametrów farmakokinetycznych pazopanibu, Cmax (zakres wartości średnich od 27,5 do 58,1 μg/ml), AUC(0-24) (zakres wartości średnich od 48,7 do 1040 μg*godz./ml), po podaniu pazopanibu w monoterapii w dawce 800 mg i po podaniu pazopanibu w dawce 400 mg jednocześnie z ketokonazolem w dawce 400 mg (średni Cmax 59,2 μg/ml, średnie AUC(0-24) 1300 μg*godz./ml) wykazało, że w obecności silnego inhibitora CYP3A4 i P-gp zmniejszenie dawki pazopanibu do 400 mg raz na dobę w większości przypadków powoduje ekspozycję na pazopanib porównywalną do obserwowanej po podaniu pazopanibu w monoterapii w dawce 800 mg raz na dobę. U niektórych pacjentów ekspozycja na pazopanib może być jednak większa od zaobserwowanej po podaniu 800 mg pazopanibu w monoterapii. Jednoczesne podawanie pazopanibu z innymi silnymi inhibitorami izoenzymu CYP3A4 (np. z itrakonazolem, klarytromycyną, atazanawirem, indynawirem, nefazodonem, nelfinawirem, rytonawirem, sakwinawirem, telitromycyną, worykonazolem) może zwiększyć stężenie pazopanibu. Sok grejpfrutowy zawiera inhibitor izoenzymu CYP3A4 i może również zwiększyć stężenie pazopanibu w osoczu. Podanie 1 500 mg lapatynibu (substratu i słabego inhibitora izoenzymu CYP3A4 i P-gp oraz silnego inhibitora BCRP) z pazopanibem w dawce 800 mg prowadziło do zwiększenia o około 50% do 60% średnich wartości AUC(0-24) i Cmax pazopanibu w porównaniu z podaniem pazopanibu w monoterapii w dawce 800 mg. Zahamowanie P-gp i (lub) BCRP przez lapatynib przyczyniło się prawdopodobnie do zwiększenia ekspozycji na pazopanib. Jednoczesne stosowanie pazopanibu z inhibitorem izoenzymu CYP3A4, P-gp, i BCRP, takim jak lapatynib, powoduje zwiększenie stężenia pazopanibu w osoczu. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami P-gp lub BCRP może również wpływać na ekspozycję na pazopanib oraz na jego dystrybucję, w tym dystrybucję do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Nie należy podawać pazopanibu jednocześnie z silnym inhibitorem CYP3A4. Jeśli nie jest dostępna medycznie akceptowalna alternatywa dla silnego inhibitora CYP3A4, dawkę pazopanibu podczas podawania skojarzonego należy zmniejszyć do 400 mg na dobę (patrz punkt 4.4). W takich przypadkach należy zwrócić szczególną uwagę na działania niepożądane leku i można rozważyć dalsze zmniejszenie dawki, jeśli zaobserwowane zostaną możliwe działania niepożądane związane z tym lekiem. Należy unikać skojarzonego stosowania z silnymi inhibitorami P-gp lub BCRP i zaleca się wybranie do jednoczesnego stosowania produktu leczniczego, który nie hamuje P-gp lub BCRP lub hamuje je tylko w minimalnym stopniu.
Induktory izoenzymu CYP3A4, P-gp, BCRP Induktory izoenzymu CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą zmniejszać stężenia pazopanibu w osoczu. Jednoczesne stosowanie pazopanibu z silnymi induktorami P-gp lub BCRP może również wpływać na ekspozycję na pazopanib oraz na jego dystrybucję, w tym dystrybucję do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Zaleca się zastosowanie innych produktów leczniczych, które nie wykazują działania indukującego izoenzym CYP3A4, P-gp lub BCRP, bądź też wykazują takie działanie w minimalnym stopniu. Wpływ pazopanibu na inne produkty lecznicze Z badań in vitro na mikrosomach ludzkiej wątroby wynika, że pazopanib hamuje izoenzymy CYP 1A2, 3A4, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19 i 2E1. Badanie in vitro z zastosowaniem testu ludzkiego PXR wykazało, że pazopanib indukuje ludzki izoenzym CYP3A4. W badaniach farmakologii klinicznej z zastosowaniem pazopanibu w dawce 800 mg raz na dobę, wykazano że pazopanib nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę kofeiny (modelowego substratu izoenzymu CYP1A2), warfaryny (modelowego substratu izoenzymu CYP2C9) lub omeprazolu (modelowego substratu izoenzymu CYP2C19) u pacjentów z nowotworem. Podanie pazopanibu zwiększyło o około 30% średnie wartości AUC i Cmax midazolamu (modelowego substratu izoenzymu CYP3A4) i zwiększyło o 33% do 64% współczynnik stężenia dekstrometorfanu do stężenia dekstrofanu w moczu po doustnym podaniu dekstrometorfanu (modelowego substratu CYP2D6). Jednoczesne stosowanie pazopanibu w dawce 800 mg raz na dobę z paklitakselem (substratem izoenzymów CYP3A4 i CYP2C8) w dawce 80 mg/m2 p.c. raz na tydzień zwiększyło AUC i Cmax paklitakselu odpowiednio o średnio 26% i 31%. Na podstawie wartości IC50 in vitro i Cmax in vivo w osoczu można wnioskować, że metabolity pazopanibu GSK1268992 i GSK1268997 mogą przyczyniać się do jego końcowego działania hamującego na BCRP. Ponadto nie można wykluczyć zahamowania BCRP i P-gp przez pazopanib w przewodzie pokarmowym. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania pazopanibu z innymi podawanymi doustnie substratami BCRP i P-gp. W badaniach in vitro pazopanib hamował ludzki polipeptyd transportujący aniony organiczne (OATP1B1). Nie można wykluczyć, że pazopanib zmienia farmakokinetykę substratów OATP1B1 (np. statyn, patrz punkt poniżej „Jednoczesne stosowanie pazopanibu i symwastatyny”). In vitro pazopanib jest inhibitorem transferazy urydyno-difosforano-glukuronozylowej 1A1 (UGT1A1). Czynny metabolit irynotekanu, SN-38, jest substratem OATP1B1 i UGT1A1. Jednoczesne stosowanie pazopanibu w dawce 400 mg raz na dobę z cetuksymabem w dawce 250 mg/m2 p. c. i irynotekanem w dawce 150 mg/m2 p. c. spowodowało zwiększenie ekspozycji na SN-38 o około 20%. Pazopanib może mieć większy wpływ na dyspozycję SN-38 u pacjentów z polimorfizmem UGT1A1*38 w odniesieniu do pacjentów z allelem typu dzikiego. Jednak genotyp UGT1A1 nie zawsze pozwalał przewidzieć wpływ pazopanibu na dyspozycję SN-38. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania pazopanibu z substratami UGT1A1. Jednoczesne stosowanie pazopanibu i symwastatyny Jednoczesne stosowanie pazopanibu i symwastatyny zwiększa częstość występowania podwyższonej aktywności AlAT. Na podstawie wyników metaanalizy wykorzystującej zbiorcze dane z badań klinicznych z zastosowaniem pazopanibu wykazano aktywność AlAT > 3 x GGN u 126 z 895 (14%) pacjentów nieprzyjmujących statyn w porównaniu do 11 z 41 (27%) pacjentów jednocześnie przyjmujących symwastatynę (p = 0,038). Jeśli u pacjenta przyjmującego jednocześnie symwastatynę wystąpi zwiększenie aktywności AlAT, należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi dawkowania pazopanibu i przerwać stosowanie symwastatyny (patrz punkt 4.4). Ponadto, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania pazopanibu i innych statyn, ponieważ dane umożliwiające ocenę ich wpływu na aktywność AlAT są niewystarczające. Nie można wykluczyć wpływu pazopanibu na farmakokinetykę innych statyn (np. atorwastatyny, fluwastatyny, prawastatyny, rozuwastatyny).
Wpływ pokarmu na pazopanib Podawanie pazopanibu z posiłkiem zawierającym dużo tłuszczu lub mało tłuszczu prowadzi do około dwukrotnego zwiększenia AUC i Cmax. Dlatego pazopanib należy podawać co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Produkty lecznicze zwiększające pH soku żołądkowego Jednoczesne stosowanie pazopanibu z esomeprazolem zmniejsza biodostępność pazopanibu o około 40% (AUC i Cmax) i nie należy stosować pazopanibu jednocześnie z produktami leczniczymi zwiększającymi pH soku żołądkowego. Jeśli jednoczesne zastosowanie inhibitora pompy protonowej (ang. proton-pump inhibitor, PPI) jest konieczne ze względów medycznych, zaleca się przyjmowanie dawki pazopanibu raz na dobę wieczorem, bez jedzenia, jednocześnie z inhibitorem pompy protonowej. Jeśli jednoczesne zastosowanie antagonisty receptora H2 jest konieczne ze względów medycznych, pazopanib należy przyjmować bez jedzenia przynajmniej 2 godziny przed lub przynajmniej 10 godzin po dawce antagonisty receptora H2. Pazopanib należy przyjmować przynajmniej 1 godzinę przed lub przynajmniej 2 godziny po zastosowaniu krótkodziałającego leku Zobojętniającego kwas solny. Zalecenia dotyczące leczenia skojarzonego z inhibitorami pompy protonowej i antagonistami receptora H2 oparte są na przesłankach fizjologicznych.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża/Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Brak wystarczających danych dotyczących stosowania pazopanibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ rozrodczość (patrz punkt 5.3). Ryzyko dla człowieka nie jest znane. Pazopanibu nie należy stosować w okresie ciąży chyba, że stan kliniczny kobiety wymaga podawania pazopanibu. W przypadku stosowania pazopanibu w trakcie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie otrzymywania pazopanibu należy wyjaśnić pacjentce potencjalne zagrożenia dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować o tym, że powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia oraz przynajmniej przez 2 tygodnie od przyjęcia ostatniej dawki pazopanibu, aby uniknąć zajścia w ciążę w trakcie leczenia pazopanibem. Mężczyźni (w tym pacjenci po wazektomii) powinni używać prezerwatyw podczas stosunków płciowych w okresie przyjmowania pazopanibu i przez co najmniej 2 tygodnie od przyjęcia ostatniej dawki pazopanibu, aby uniknąć potencjalnego narażenia na produkt leczniczy partnerek w ciąży oraz partnerek w wieku rozrodczym. Karmienie piersią Bezpieczeństwo stosowania pazopanibu w czasie karmienia piersią nie zostało ustalone. Nie wiadomo czy pazopanib lub jego metabolity przenikają do mleka u kobiet. Brak danych dotyczących przenikania pazopanibu do mleka u zwierząt. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Podczas leczenia pazopanibem należy przerwać karmienie piersią. Płodność Badania na zwierzętach wskazują na to, że leczenie pazopanibem może wpływać na płodność osobników płci męskiej i żeńskiej (patrz punkt 5.3).
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt Pazopanib Glenmark nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Właściwości farmakologiczne pazopanibu nie dają podstaw do przewidywania negatywnego wpływu na tego typu aktywności. W celu oceny zdolności pacjenta do wykonywania czynności wymagających umiejętności oceny sytuacji oraz zdolności motorycznych i poznawczych, należy wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta i profil działań niepożądanych pazopanibu. Nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy, zmęczenie lub osłabienie.
4.8. Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Ocenę bezpieczeństwa stosowania i tolerancji pazopanibu u pacjentów z RCC (całkowita liczba pacjentów n=1149) przeprowadzono na podstawie danych zbiorczych zebranych z głównego badania u pacjentów z rakiem nerki (VEG105192, n=290), z badania będącego przedłużeniem poprzedniego badania (VEG107769, n=71), z uzupełniającego badania II fazy (VEG102616, n=225) oraz z randomizowanego, otwartego badania III fazy typu non-inferiority przeprowadzonym metodą prób równoległych (VEG108844, n=557) (patrz punkt 5.1). Ogólną ocenę bezpieczeństwa stosowania i tolerancji pazopanibu u pacjentów z STS (całkowita liczba pacjentów n=382) przeprowadzono na podstawie danych zbiorczych zebranych z głównego badania u pacjentów z STS (VEG110727, n=369) oraz z uzupełniającego badania II fazy (VEG20002, n=142) (patrz punkt 5.1). Najważniejsze ciężkie działania niepożądane zidentyfikowane w badaniach klinicznych u pacjentów z RCC i STS to przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu, niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca i mózgu, zaburzenia czynności serca, perforacje i przetoki w przewodzie pokarmowym, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes oraz krwotoki z płuc, z przewodu pokarmowego i do mózgu, przy czym wszystkie te działania niepożądane obserwowano u < 1% leczonych pacjentów. Inne istotne ciężkie działania niepożądane zidentyfikowane w badaniach u pacjentów z STS to żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory i odma opłucnowa. Do zdarzeń prowadzących do zgonu, które uznano za potencjalnie związane ze stosowaniem pazopanibu, należały: krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc/krwioplucie, zaburzenia czynności wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu. Do najczęstszych działań niepożądanych (występujących u co najmniej 10% pacjentów) dowolnego stopnia, obserwowanych w badaniach u pacjentów z RCC i STS, należały: biegunka, zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry, złuszczająca wysypka, nadciśnienie tętnicze, nudności, ból głowy, uczucie zmęczenia, jadłowstręt, wymioty, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie masy ciała, ból, zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej i zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej. Poniżej wymieniono działania niepożądane, wszystkie stopnie nasilenia, które obserwowano u pacjentów z RCC lub STS w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu, zgodnie z terminologią MedDRA według grup układów i narządów, częstości występowania i stopnia ciężkości. Przyjęto następującą konwencję klasyfikacji częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Kategorie zostały przypisane na podstawie danych dotyczących bezwzględnych częstości określonych zdarzeń w badaniach klinicznych. Oceniono również dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i tolerancji u pacjentów zebrane w trakcie wszystkich badań klinicznych z zastosowaniem pazopanibu oraz pochodzące ze zgłoszeń spontanicznych. W obrębie każdej grupy układów i narządów objawy niepożądane o określonej częstości występowania są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Tabela 2 Działania niepożądane związane z leczeniem, zgłaszane w badaniach u pacjentów z RCC (n=1149) lub w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu
Grupa układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Częstość występowania (wszystkie stopnie) Często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Zakażenia (z neutropenią lub bez neutropenii)† Zakażenia dziąseł Zakaźne zapalenie okrężnicy Ból nowotworowy
nieznana
nieznana
nieznana
1 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
Małopłytkowość Neutropenia Leukopenia Policytemia Mikroangiopatia zakrzepowa (w tym zakrzepowa plamica małopłytkowa i zespół hemolitycznomocznicowy) † Niedoczynność tarczycy
80 (7%) 79 (7%) 63 (5%) 6 (0,03%) nieznana
10 (< 1%) 20 (2%) 5 (< 1%) nieznana
5 (< 1%) 4 (< 1%) nieznana
83 (7%)
1 (< 1%)
Zmniejszenie łaknieniae Hipofosfatemia Często Odwodnienie Niezbyt często Hipomagnezemia Częstość nieznana Zespół rozpadu guza* Często Bezsenność
317 (28%)
14 (1%)
21 (2%) 16 (1%) 10 (< 1%)
7 (< 1%) 5 (< 1%)
nieznana
nieznana
nieznana
30 (3%)
Zaburzenia smakuc 254 (22%)
1 (< 1%)
Bóle głowy Zawroty głowy Letarg Parestezje Obwodowa neuropatia czuciowa Niedoczulica Przemijający atak niedokrwienny Senność
122 (11%) 55 (5%) 30 (3%) 20 (2%) 17 (1%)
11 (< 1%) 3 (< 1%) 3 (< 1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%)
8 (< 1%) 7 (< 1%)
4 (< 1%)
3 (< 1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%) 1 (< 1%)
Niezbyt często Niezbyt często Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Zaburzenia krwi i Często układu chłonnego Niezbyt często Rzadko
Zaburzenia endokrynologiczne Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia psychiczne
Często Bardzo często
Bardzo często Zaburzenia układu nerwowego Często
Niezbyt często
Zdarzenia naczyniowomózgowe
1 (< 1%)
Grupa układów i narządów
Częstość występowania (wszystkie stopnie)
Rzadko
Często Zaburzenia oka Niezbyt często
Zaburzenia serca Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe
Bardzo często Często
Niezbyt często
Rzadko Zaburzenia układu Często oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Niezbyt często
Rzadko
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Udar niedokrwienny mózgu Odwracalna tylna encefalopatia / zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii † Niewyraźne widzenie Odwarstwienie siatkówki † Przedarcie siatkówki † Odbarwienie rzęs Bradykardia Zawał mięśnia sercowego Zaburzenia czynności sercaf Niedokrwienie mięśnia sercowego
2 (< 1%)
1 (< 1%)
nieznana
nieznana
nieznana
19 (2%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
4 (< 1%) 6 (< 1%) 5 (< 1%)
1 (< 1%)
4 (< 1%)
4 (< 1%)
1 (< 1%)
3 (< 1%)
1 (< 1%)
Nadciśnienie tętnicze Uderzenia gorąca Żylne powikłania zakrzepowozatoroweg Rumieniec Przełom nadciśnieniowy Krwotok Tętniak i rozwarstwienie tętnicy† Krwawienie z nosa Chrypka Duszność Krwioplucie Wyciek wodnisty z nosa Krwotok z płuc Odma opłucnowa Śródmiąższowa choroba płuc / zapalenie płuc† Biegunka Nudności Wymioty
473 (41%)
115 (10%)
(< 1%)
16 (1%) 13 (1%)
6 (< 1%)
7 (< 1%)
12 (1%) 6 (< 1%)
2 (< 1%)
1 (< 1%) nieznana
nieznana
nieznana
50 (4%)
1 (< 1%)
48 (4%) 42 (4%) 15 (1%) 8 (< 1%)
8 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
2 (< 1%) 1 (< 1%) nieznana
nieznana
nieznana
614 (53%) 386 (34%) 225 (20%)
65 (6%) 14 (1%) 18 (2%)
2 (< 1%) 1 (< 1%)
Grupa układów i narządów
Częstość występowania (wszystkie stopnie) Często
Niezbyt często
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często
Niezbyt często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Ból brzuchaa Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej Objawy dyspepsji Gazy Wzdęcie brzucha Owrzodzenie jamy ustnej Suchość błony śluzowej jamy ustnej Zapalenie trzustki Krwotok z odbytnicy Obecność świeżej krwi w kale Krwotok z przewodu pokarmowego Smoliste stolce Przyspieszona perystaltyka Krwotok z odbytu Perforacja jelita grubego Krwotok z jamy ustnej Krwotok z górnego odcinka przewodu pokarmowego Przetoka jelitowo-skórna Krwawe wymioty Krwawienie z guzków krwawniczych Perforacja jelita krętego Krwotok z przełyku Krwotok zaotrzewnowy Hiperbilirubinemia Zaburzenia czynności wątroby Hepatotoksyczność Żółtaczka
139 (12%) 96 (8%)
15 (1%) 4 (< 1%)
83 (7%) 43 (4%) 36 (3%) 28 (2%)
2 (< 1%) 2 (< 1%) 3 (< 1%)
27 (2%)
8 (< 1%) 8 (< 1%)
4 (< 1%) 2 (< 1%)
6 (< 1%)
4 (< 1%)
2 (< 1%)
4 (< 1%) 3 (< 1%)
1(< 1%)
2 (< 1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%)
2 (< 1%)
2 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (<1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
38 (3%)
2 (< 1%)
1 (< 1%)
29 (3%)
13 (1%)
2 (< 1%)
18 (2%)
11 (< 1%)
2 (< 1%)
3 (< 1%)
1 (< 1%)
Grupa układów i narządów
Częstość występowania (wszystkie stopnie)
Zaburzenia skóry i Bardzo często tkanki podskórnej
Często
Niezbyt często
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Polekowe uszkodzenie wątroby Niewydolność wątroby† Zmiana koloru włosów Zespół erytrodyzestezji dłoniowopodeszwowej Łysienie Wysypka Hipopigmentacja skóry Suchość skóry Świąd Rumień Depigmentacja skóry Nadmierna potliwość Zaburzenia paznokci Złuszczanie skóry Reakcje nadwrażliwości na światło Wysypka rumieniowa Zaburzenia skóry Wysypka plamkowa Wysypka z towarzyszącym świądem Wysypka pęcherzykowa Świąd uogólniony Wysypka uogólniona Wysypka grudkowa Rumień podeszwowy Owrzodzenie skóry† Bóle stawów Bóle mięśniowe
2 (< 1%)
2 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
404 (35%)
1 (< 1%)
206 (18%)
39 (3%)
130 (11%) 129 (11%) 52 (5%)
7 (< 1%)
50 (4%) 29 (3%) 25 (2%) 20 (2%)
17 (1%)
11 (< 1%)
10 (< 1%) 7 (< 1%)
6 (< 1%)
5 (< 1%) 4 (< 1%)
3 (< 1%)
3 (< 1%)
2 (< 1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%)
2 (< 1%)
1 (< 1%)
nieznana
nieznana
nieznana
48 (4%) 35 (3%)
8 (< 1%) 2 (< 1%)
Skurcze mięśni
25 (2%)
Grupa układów i narządów
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Częstość występowania (wszystkie stopnie) Niezbyt często Bardzo często Niezbyt często Niezbyt często
Bardzo często Często
Niezbyt często
Badania diagnostyczne
Bardzo często
Często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Ból mięśniowoszkieletowy Białkomocz Krwawienie z dróg moczowych Obfite krwawienia miesięczne Krwotok z pochwy Krwotok maciczny Uczucie zmęczenia
9 (< 1%)
1 (< 1%)
135 (12%) 1 (< 1%)
32 (3%)
3 (< 1%)
3 (< 1%)
1 (< 1%)
415 (36%)
65 (6%)
1 (< 1%)
86 (7%) Zapalenie błon śluzowych Osłabienie 82 (7%) b Obrzęki 72 (6%) 18 (2%) Ból w klatce piersiowej Dreszcze 4 (< 1%) 1 (< 1%) Zaburzenia błon śluzowych Zwiększenie 246 (21%) aktywności aminotransferazy alaninowej Zwiększenie 211 (18%) aktywności aminotransferazy asparaginianowej Zmniejszenie masy 96 (8%) ciała Zwiększenie 61 (5%) stężenia bilirubiny we krwi Zwiększenie 55 (5%) stężenia kreatyniny we krwi 51 (4%) Zwiększenie aktywności lipazy Zmniejszenie 51 (4%) liczby krwinek białych we krwid Zwiększenie 36 (3%) stężenia tyreotropiny we 35 (3%) krwi Zwiększenie aktywności amylazy we krwi Zwiększenie 31 (3%) aktywności gamma-
5 (< 1%)
20 (2%) 1 (< 1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%)
84 (7%)
14 (1%)
51 (4%)
10 (< 1%)
7 (< 1%)
6 (< 1%)
1 (< 1%)
3 (< 1%)
21 (2%)
7 (< 1%)
3 (< 1%)
7 (< 1%)
9 (< 1%)
4 (< 1%)
Grupa układów i narządów
Częstość występowania (wszystkie stopnie)
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
glutamylotransferazy Zwiększenie 15 (1%) 2 (< 1%) ciśnienia tętniczego Zwiększenie 12 (1%) 1 (< 1%) stężenia mocznika we krwi Nieprawidłowe 12 (1%) 6 (< 1%) 1 (< 1%) wyniki badań czynności wątroby Zwiększenie Niezbyt często 11 (< 1%) 4 (< 1%) 3 (< 1%) aktywności enzymów wątrobowych Zmniejszenie 7 (< 1%) 1 (< 1%) stężenia glukozy we krwi Wydłużenie 7 (< 1%) 2 (< 1%) odstępu QT w elektrokardiogramie Zwiększenie 7 (< 1%) 1 (< 1%) aktywności aminotransferaz Nieprawidłowe 3 (< 1%) wyniki badań czynności tarczycy Zwiększenie 2 (< 1%) rozkurczowego ciśnienia tętniczego Zwiększenie 1 (< 1%) skurczowego ciśnienia tętniczego †Działania niepożądane związane z leczeniem zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu (dane pochodzące ze zgłoszeń spontanicznych i zebrane w trakcie wszystkich badań klinicznych z zastosowaniem pazopanibu). *Działanie niepożądane związane z leczeniem zgłaszane tylko w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu. Częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych. Połączono następujące pojęcia: a Bóle brzucha, bóle w górnej części brzucha i bóle w dolnej części brzucha b Obrzęki, obrzęki obwodowe, obrzęki oczu, obrzęki miejscowe i obrzęk twarzy Zaburzenia smaku, zanik smaku i osłabienie smaku d Zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych i zmniejszenie liczby leukocytów e Zmniejszenie łaknienia i jadłowstręt f Zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności lewej komory, niewydolność serca, kardiomiopatia ograniczająca g Żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej i inne postaci zakrzepicy Neutropenię, trombocytopenię i zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej obserwowano częściej u pacjentów pochodzenia wschodnioazjatyckiego. Tabela 3 Działania niepożądane związane z leczeniem, zgłaszane w badaniach u pacjentów z STS (n=382) lub w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu
Klasa układowonarządowa Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Częstość występowania (wszystkie stopnie) Często
Działania niepożądane
Wszystkich stopni n (%)
Stopnia 3. n (%)
Stopnia 4. n (%)
Zakażenia dziąseł
4 (1%)
Bardzo często
Ból nowotworowy
121 (32%)
32 (8%)
Bardzo często
Leukopenia Małopłytkowość Neutropenia Mikroangiopatia zakrzepowa (w tym zakrzepowa plamica małopłytkowa i zespół hemolitycznomocznicowy) Niedoczynność tarczycy
106 (44%) 86 (36%) 79 (33%) 1 (< 1%)
3 (1%) 7 (3%) 10 (4%) 1 (< 1%)
2 (< 1%)
18 (5%)
Zmniejszenie łaknienia 108 (28%)
12 (3%)
Hipoalbuminemiaf Odwodnienie Hipomagnezemia Zespół rozpadu guza*
81 (34%) 4 (1%) 1 (< 1%) nieznana
2 (< 1%) 2 (1%) nieznana
nieznana
Bezsenność
5 (1%)
1 (< 1%)
Zaburzenia smaku Bóle głowy Obwodowa neuropatia czuciowa Zawroty głowy Senność Parestezje Zawał mózgu Niewyraźne widzenie
79 (21%) 54 (14%) 30 (8%)
2 (< 1%) 1 (< 1%)
15 (4%) 3 (< 1%) 1 (< 1%) 1 (< 1%) 15 (4%)
1 (< 1%)
Zaburzenia czynności sercag Zaburzenia czynności lewej komory
21 (5%)
3 (< 1%)
1 (< 1%)
13 (3%)
3 (< 1%)
Bradykardia Zawał mięśnia sercowego
4 (1%) 1 (< 1%)
Nadciśnienie tętnicze Żylne powikłania zakrzepowozatorowed
152 (40%) 13 (3%)
26 (7%) 4 (1%)
5 (1%)
Niezbyt często
Zaburzenia endokrynologiczne Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Zaburzenia psychiczne
Często Bardzo często Często Niezbyt często Częstość nieznana Często Bardzo często
Zaburzenia układu nerwowego
Często Niezbyt często
Zaburzenia oka
Często Często
Zaburzenia serca
Niezbyt często Zaburzenia naczyniowe
Bardzo często Często
Niezbyt często Rzadko Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często
Niezbyt często
Rzadko Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często
Często
Niezbyt często
Uderzenia gorąca Rumieniec Krwotok
12 (3%) 4 (1%) 2 (< 1%)
1 (< 1%)
Tętniak i nieznana rozwarstwienie tętnicy Krwawienie z nosa 22 (6%)
nieznana
nieznana
Chrypka
20 (5%)
Duszność
14 (4%)
3 (< 1%)
Kaszel Odma opłucnowa Czkawka Krwotok z płuc Ból części ustnej gardła Krwotok z oskrzeli Wyciek wodnisty z nosa Krwioplucie
12 (3%) 7 (2%) 4 (1%) 4 (1%) 3 (< 1%)
2 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
2 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
Śródmiąższowa choroba płuc / zapalenie płuc† Biegunka Nudności Wymioty Ból brzuchaa Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
nieznana
nieznana
nieznana
174 (46%) 167 (44%) 96 (25%) 55 (14%) 41 (11%)
17 (4%) 8 (2%) 7 (2%) 4 (1%) 1 (< 1%)
Wzdęcie brzucha Suchość błony śluzowej jamy ustnej Objawy dyspepsji Krwotok z jamy ustnej
16 (4%) 14 (4%)
2 (1%)
12 (3%) 5 (1%)
Gazy Krwotok z odbytu Krwotok z przewodu pokarmowego Krwotok z odbytnicy
5 (1%) 4 (1%) 2 (< 1%)
2 (< 1%)
Przetoka jelitowoskórna Krwotok z żołądka Smoliste stolce Krwotok z przełyku Zapalenie otrzewnej
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%) 2 (< 1%) 1 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
Krwotok zaotrzewnowy Krwotok z górnego odcinka przewodu pokarmowego Perforacja jelita krętego
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
1 (< 1%)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Niezbyt często Częstość nieznana Bardzo często
Często
Niezbyt często
Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często
Niezbyt często Często
2 (< 1%)
1 (< 1%)
nieznana
nieznana
nieznana
93 (24%)
80 (21%)
52 (14%)
2 (< 1%)
30 (8%) 26 (7%) 21 (5%) 18 (5%)
4 (1%)
Zaburzenia paznokci Świąd Rumień Owrzodzenie skóry Wysypka Wysypka grudkowa Reakcje nadwrażliwości na światło Zespół erytrodyzestezji dłoniowopodeszwowej
13 (3%) 11 (3%) 4 (1%) 3 (< 1%) 1 (< 1%) 1 (< 1%) 1 (< 1%)
1 (< 1%)
2 (<1%)
Ból mięśniowoszkieletowy Bóle mięśniowe Skurcze mięśni Bóle stawów Białkomocz
5 (9%)
2 (< 1%)
28 (7%) 8 (2%) 2 (< 1%) 2 (<1%)
2 (< 1%)
Niezbyt często
Krwotok z pochwy Obfite krwawienia miesięczne
3 (< 1%) 1 (< 1%)
Bardzo często Często
Uczucie zmęczenia Obrzękib Ból w klatce piersiowej Dreszcze Zapalenie błon śluzowyche Osłabienie Zmniejszenie masy ciała Nieprawidłowe wyniki badania ucha, oka, gardłae Zwiększenie aktywności
178 (47%) 18 (5%) 12 (3%)
34 (9%) 1 (< 1%) 4 (1%)
1 (<1%)
10 (3%) 1 (<1%)
1 (< 1%) 86 (23%)
5 (1%)
29 (8%)
4 (1%)
8 (2%)
4 (1%)
2 (< 1%)
Niezbyt często
Badania diagnostyczneh
Zaburzenia czynności wątroby Niewydolność wątroby* Zmiana koloru włosów Hipopigmentacja skóry Złuszczająca wysypka Łysienie Zaburzenia skóryc Suchość skóry Nadmierna potliwość
Bardzo często Często
aminotransferazy alaninowej Nieprawidłowe 6 (2%) stężenie cholesterolu we krwi Zwiększenie 5 (1%) 2 (< 1%) 2 (< 1%) aktywności aminotransferazy asparaginianowej Zwiększenie 4 (1%) 3 (< 1%) aktywności gammaglutamylotransferazy Niezbyt często Zwiększenie stężenia 2 (< 1%) bilirubiny we krwi Aminotransferaza 2 (< 1%) 2 (< 1%) asparaginianowa Aminotransferaza 1 (< 1%) 1 (< 1%) alaninowa Zmniejszenie liczby 1 (< 1%) 1 (< 1%) płytek krwi Wydłużenie odstępu 2 (< 1%) 1 (< 1%) QT w elektrokardiogramie †Działania niepożądane związane z leczeniem zgłaszane po wprowadzeniu produktu do obrotu (dane pochodzące ze zgłoszeń spontanicznych i ciężkie działania niepożądane zebrane w trakcie wszystkich badań klinicznych z zastosowaniem pazopanibu). * Działanie niepożądane związane z leczeniem zgłaszane tylko w okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu. Częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych. Połączono następujące pojęcia: a Bóle brzucha, bóle w górnej części brzucha i bóle w dolnej części brzucha b Obrzęki, obrzęki obwodowe, obrzęki powiek Większość przypadków stanowił zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej d Żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe – w tym zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej i inne postaci zakrzepicy e Większość przypadków stanowiły zapalenia błony śluzowej jamy ustnej f Częstość oparta na tablicach wartości laboratoryjnych uzyskanych z VEG110727 (N=240). Objawy te były rzadziej zgłaszane przez badaczy jako działania niepożądane niż wynikałoby to z tablic wartości laboratoryjnych. g Zaburzenia czynności serca – w tym zaburzenia czynności lewej komory, niewydolność serca, kardiomiopatia ograniczająca h Częstość oparta jest na działaniach niepożądanych zgłoszonych przez badaczy. Nieprawidłowości stwierdzone w badaniach laboratoryjnych były rzadziej zgłaszane przez badaczy jako działania niepożądane niż wynikałoby to z tablic wartości laboratoryjnych. Neutropenię, trombocytopenię i zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej obserwowano częściej u pacjentów pochodzenia wschodnioazjatyckiego. Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży był podobny do profilu bezpieczeństwa zgłaszanego dla pazopanibu u osób dorosłych w zatwierdzonych wskazaniach, na podstawie danych pochodzących od 44 dzieci i młodzieży uczestniczących w badaniu I fazy ADVL0815 oraz 57 dzieci i młodzieży uczestniczących w badaniu II fazy PZP034X2203 (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
W badaniach klinicznych oceniano dawki do 2 000 mg pazopanibu. Zmęczenie 3. Stopnia (toksyczność ograniczająca wielkość dawki) i nadciśnienie 3. stopnia obserwowano u 1 na 3 pacjentów przyjmujących odpowiednio 2 000 mg i 1 000 mg na dobę. Nie istnieje swoista odtrutka, którą można by zastosować w przypadku przedawkowania pazopanibu. W przypadku przedawkowania należy zastosować ogólne leczenie wspomagające.