Octagam 5%

4.1. Wskazania do stosowania

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE Wskazania do stosowania

Leczenie substytucyjne u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (0-18 lat) w przypadku:

Zespołów pierwotnych niedoborów odporności (PID) z upośledzonym wytwarzaniem przeciwciał.

Zespołów wtórnych niedoborów odporności (SID) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi zakażeniami, nieskutecznym leczeniem przeciwdrobnoustrojowym lub potwierdzoną swoistą nieskutecznością przeciwciał (PSAF)* lub stężeniem IgG < 4 g/l

*PSAF=niezdolność do osiągnięcia co najmniej 2-krotnego zwiększenia miana IgG w reakcji na szczepionki przeciwko pneumokokom zawierające antygen polisacharydowy i polipeptydowy. Profilaktyka przeciwko odrze przed i po ekspozycji u podatnych dorosłych, dzieci i młodzieży (w wieku 0-18 lat), u których czynne szczepienie jest przeciwwskazane lub niezalecane. Należy również wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące dożylnego stosowania immunoglobulin ludzkich w profilaktyce przed odrą i po ekspozycji oraz w ramach czynnej immunizacji. Immunomodulacja u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (0-18 lat) w następujących przypadkach:

Pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP) u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym w celu zwiększenia ilości płytek krwi.

Zespół Guillaina-BarrégoChoroba Kawasaki (w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym, patrz punkt 4.2)

Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP).

Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN)

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie IVIg należy rozpocząć i monitorować pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu zaburzeń układu immunologicznego. Dawkowanie Dawka i sposoby dawkowania są zależne od wskazania. Może być konieczne indywidualne ustalenie dawki dla pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej. Dawka ustalana na podstawie masy ciała może wymagać modyfikacji w przypadku pacjentów z niedowagą lub nadwagą. U pacjentów z nadwagą dawka powinna być oparta na standardowej fizjologicznej masie ciała. Poniższe schematy dawkowania są wskazówkami: Leczenie substytucyjne w pierwotnych niedoborach odporności Schemat dawkowania powinien doprowadzić do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG (oznaczony przed kolejną infuzją) wynoszącego co najmniej 6 g/l lub w normalnym zakresie referencyjnym dla wieku danej populacji. Leczenie wymaga prowadzenia przez okres 3-6 miesięcy od momentu rozpoczęcia do uzyskania stanu wyrównania niedoborów (stężenie IgG stanu stacjonarnego). Zalecaną dawką początkową jest 0,4 - 0,8 g/kg mc. podawaną jednorazowo, a następnie stosuje się 0,2 g/kg mc. podawane co 3-4 tygodnie. Wymaganą dawką do osiągnięcia poziomu IgG 6 g/l jest 0,2-0,8 g/kg mc. na miesiąc. Odstępy pomiędzy dawkami, kiedy został osiągnięty stan stabilny, powinny wynosić od 3 do 4 tygodni. Oznaczenia i oceny stężeń minimalnych IgG należy dokonywać w odniesieniu do częstości występowania infekcji. W celu zmniejszenia częstości występowania infekcji bakteryjnych, konieczne może być zwiększenie dawki i dążenie do wyższego stężenia minimalnego. Leczenie substytucyjne we wtórnych niedoborach odporności (zdefiniowanych w punkcie 4.1) Zalecana dawka wynosi 0,2-0,4 g/kg mc. co 3-4 tygodni. Stężenie minimalne IgG powinno być oznaczane i analizowane w odniesieniu do częstości występowania zakażeń. Dawkę należy zmodyfikować w razie potrzeby w celu osiągnięcia

optymalnej ochrony przed zakażeniami; u pacjentów z uporczywymi zakażeniami konieczne może być zwiększenie dawki, natomiast u pacjentów bez zakażeń można rozważyć zmniejszenie dawki. Profilaktyka przeciwko odrze przed lub po ekspozycji Profilaktyka po ekspozycji Jeśli podatny pacjent był narażony na odrę, wtedy dawka 0,4 g/kg mc. podana tak szybko, jak to możliwe i w ciągu 6 dni od chwili ekspozycji, powinna zapewnić stężenie przeciwciał przeciwko odrze w surowicy > 240 mIU/ml przez okres co najmniej 2 tygodni. Po 2 tygodniach należy sprawdzić i udokumentować stężenie w surowicy. W celu utrzymania stężenia w surowicy > 240 mIU/ml może być konieczne podanie kolejnej dawki 0,4 g/kg mc., co można powtórzyć raz po 2 tygodniach. Jeśli pacjent z PID/SID był narażony na odrę i regularnie otrzymuje IVIg w postaci infuzji, należy rozważyć podanie dodatkowej dawki IVIg tak szybko, jak to możliwe i w ciągu 6 dni od chwili ekspozycji. Dawka 0,4 g/kg mc. powinna zapewnić stężenie przeciwciał przeciwko odrze w surowicy > 240 mIU/ml przez okres co najmniej 2 tygodni. Profilaktyka przed ekspozycją Jeśli u pacjenta z PID/SID istnieje ryzyko narażenia na odrę w przyszłości i otrzymuje on dawkę podtrzymującą IVIg mniejszą niż 0,53 g/kg co 3-4 tygodnie, dawkę tę należy zwiększyć jednorazowo do 0,53 g/kg. Powinno to zapewnić stężenie przeciwciał przeciwko odrze w surowicy wynoszące > 240 mIU/ml przez okres co najmniej 22 dni po infuzji. Immunomodulacja w poniższych chorobach: Pierwotna małopłytkowość immunologiczna Istnieją dwa alternatywne schematy leczenia:

0,8 - 1 g/kg mc. w 1. dniu leczenia; dawkę tę można powtórzyć jednorazowo w ciągu 3 dni.

0,4 g/kg mc. na dobę przez okres od 2-5 dni.

W przypadku nawrotu choroby leczenie można powtórzyć. Zespół Guillaina-Barrégo: 0,4 g/kg mc. dziennie przez okres 5 dni (można powtórzyć dawkę w razie nawrotu). Choroba Kawasaki: Podawać pojedynczą dawkę 2,0 g/kg mc. Pacjentom należy równocześnie podawać kwas acetylosalicylowy. Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP): Dawka początkowa: 2 g/kg podzielone na 2-5 kolejnych dni Dawki podtrzymujące: 1 g/kg w ciągu 1-2 kolejnych dni co 3 tygodnie. Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie można zaobserwować żadnego efektu leczenia, leczenie należy przerwać. Jeżeli leczenie jest skuteczne, zastosowanie leczenia długoterminowego pozostawia się do uznania lekarza w zależności od odpowiedzi pacjenta i utrzymywania się odpowiedzi. Dawkowanie i odstępach pomiędzy kolejnymi dawkami należy dostosować do przebiegu choroby w indywidualnym przypadku.

Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN) Dawka początkowa: 2 g/kg podzielone w ciągu 2-5 kolejnych dni Dawka podtrzymująca: 1 g/kg co 2 do 4 tygodni lub 2 g/kg co 4 do 8 tygodni. Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie można zaobserwować żadnego efektu leczenia, leczenie należy przerwać. Jeżeli leczenie jest skuteczne, zastosowanie leczenia długoterminowego pozostawia się do uznania lekarza w zależności od odpowiedzi pacjenta i utrzymywania się odpowiedzi. Dawkowanie i odstępach pomiędzy kolejnymi dawkami należy dostosować do przebiegu choroby w indywidualnym przypadku. Poniższa tabela zawiera podsumowanie odnośnie wskazówek dotyczących dawek leku: Wskazanie

Dawka

Częstotliwość wstrzyknięć

Dawka początkowa: 0,4-0,8 g/kg

co 3 - 4 tygodnie

Dawka podtrzymująca: 0,2-0,8 g/kg 0,2-0,4 g/kg

co 3 - 4 tygodnie

Leczenie substytucyjne Pierwotne niedobory odporności

Wtórne niedobory odporności (zdefiniowane w punkcie 4.1) Profilaktyka przeciwko odrze przed lub po ekspozycji: Profilaktyka po ekspozycji u podatnych pacjentów

0,4 g/kg mc.

Tak szybko, jak to możliwe, w ciągu 6 dni, ewentualnie powtórzyć raz po 2 tygodniach, aby utrzymać stężenie przeciwciał przeciwko odrze w surowicy na poziomie > 240 mIU/ml

Profilaktyka po ekspozycji u pacjentów z PID/SID

0,4 g/kg mc.

Jako uzupełnienie leczenia podtrzymującego, podawane jako dodatkowa dawka w ciągu 6 dni od ekspozycji

Profilaktyka przed ekspozycją u pacjentów z PID/SID

0,53 g/kg mc.

Jeśli pacjent otrzymuje dawkę podtrzymującą mniejszą niż 0,53 g/kg mc. co 3-4 tygodnie, dawkę tę należy zwiększyć jednokrotnie do co najmniej 0,53 g/kg mc.

0,8 – 1 g/kg

w 1. dniu, z możliwością powtórzenia w ciągu 3 dni

Immunomodulacja: Pierwotna małopłytkowość immunologiczna

albo 0,4 g/kg mc./dobę

przez 2-5 dni

Wskazanie

Dawka

Częstotliwość wstrzyknięć

Zespół Guillaina-Barrégo

0,4 g/kg mc./dobę

przez 5 dni

Choroba Kawasaki

2 g/kg mc.

w dawce jednorazowej w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym

Przewlekła zapalna poliradiokuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP)

Dawka początkowa: 2 g/kg mc. Dawka podtrzymująca: 1 g/kg mc.

Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN)

Dawka początkowa: 2 g/kg mc. Dawka podtrzymująca: 1g/kg mc.

W dawkach podzielonych w ciągu 25 dni

co 3 tygodnie w dawkach podzielonych w ciągu 1-2 dni w dawkach podzielonych w ciągu 25 kolejnych dni

co 2-4 tygodnie

albo albo

2g/kg mc.

co 4-8 tygodni w dawkach podzielonych w ciągu 2-5 dni

Dzieci i młodzież Dawkowanie u dzieci i młodzieży (0-18 lat) nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ dla każdego ze wskazań jest ono określone na podstawie masy ciała i musi być dostosowane do odpowiedzi klinicznych w stanach wymienionych powyżej. Upośledzenie czynności wątroby Nie ma dostępnych dowodów uzasadniających modyfikację dawki. Upośledzenie czynności nerek Nie ma konieczności modyfikacji dawki, chyba że jest to wymagane ze względów klinicznych, patrz punkt 4.4. Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności modyfikacji dawki, chyba że jest to wymagane ze względów klinicznych, patrz punkt 4.4. Sposób podawania Do podania dożylnego. Produkt leczniczy Octagam 5% powinien być podawany dożylnie w postaci infuzji z szybkością początkową 1 ml/kg mc./godz. przez 30 minut. Patrz punkt 4.4. W razie wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość infuzji lub przerwać podawanie produktu. W przypadku dobrej tolerancji szybkość podawania może być stopniowo zwiększona, maksymalnie do 5 ml/kg mc./godz. Linię do infuzji można przepłukać przed i po podaniu produktu Octagam 5% 0,9% roztworem soli fizjologicznej lub 5% roztworem dekstrozy.

4.3. Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną (ludzkie immunoglobuliny) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkty 4.4 i 6.1). Pacjenci z selektywnym niedoborem IgA, u których powstaną przeciwciała przeciwko IgA, bowiem podanie produktu zawierającego IgA może spowodować reakcję anafilaktyczną.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Niniejszy produkt leczniczy zawiera 100 mg/ml maltozy jako substancję pomocniczą. Interakcja maltozy w oznaczeniach stężenia glukozy we krwi może prowadzić do fałszywie zawyżonych odczytów stężenia glukozy, a w konsekwencji do niewłaściwego podania insuliny prowadzącego do zagrażającej życiu hipoglikemii i zgonu. Ukrycie stanu hipoglikemicznego przez fałszywie zawyżone odczyty stężenia glukozy może również doprowadzić do nieleczenia prawdziwej hipoglikemii (patrz punkt 4.5). Informacje dotyczące ostrej niewydolności nerek zostały podane poniżej. Możliwość identyfikacji Należy wyraźnie zarejestrować nazwę i numer serii podanego produktu, aby poprawić możliwość identyfikacji biologicznych produktów leczniczych. Środki ostrożności podczas stosowania Można uniknąć potencjalnych powikłań, upewniając się, że pacjent:

• nie jest uczulony na normalną ludzką immunoglobulinę podając początkowo produkt z niewielką szybkością (1 ml/kg mc./godz.).
• jest starannie monitorowany pod kątem jakichkolwiek objawów przez cały czas infuzji. W szczególności przez cały czas pierwszej infuzji i przez jedną godzinę od jej zakończenia należy monitorować pacjentów nieleczonych uprzednio normalną ludzką immunoglobuliną, pacjentów, u których zmieniono produkt IVIg lub razie dużego odstępu czasowego od poprzedniej infuzji w kontrolowanej placówce opieki zdrowotnej w celu wykrycia objawów możliwych działań niepożądanych i zapewnienia możliwości natychmiastowego zastosowania leczenia w przypadku wystąpienia problemów. Wszyscy inni pacjenci powinni być obserwowani przez co najmniej 20 minut po podaniu produktu. U wszystkich pacjentów podawanie IVIg wymaga:
• odpowiedniego nawodnienia przed rozpoczęciem infuzji IVIg;
• monitorowania produkcji moczu;
• monitorowania stężenia kreatyniny w surowicy;
• unikania jednoczesnego podawania diuretyków pętlowych (patrz punkt 4.5). W razie wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość infuzji lub przerwać podawanie produktu. Niezbędne leczenie zależy od charakteru i ciężkości działania niepożądanego. Reakcje związane z infuzją Niektóre działania niepożądane (np. ból głowy, uderzenia gorąca, dreszcze, ból mięśni, świszczący oddech, częstoskurcz, ból okolicy lędźwiowej, nudności i niedociśnienie) mogą być związane z szybkością infuzji. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących szybkości podawania zawartych w punkcie 4.2. Pacjent musi być poddany ścisłej kontroli i obserwacji przez cały czas trwania infuzji. Działania niepożądane mogą występować z większą częstotliwością w przypadku:

pacjentów, którzy po raz pierwszy otrzymali normalną ludzką immunoglobulinę lub rzadziej w przypadku zastosowania innego produktu normalnej ludzkiej immunoglobuliny lub w przypadku, gdy od ostatniego podania upłynął długi czas.

pacjentów z nieleczonym zakażeniem lub przewlekłym stanem zapalnym

Nadwrażliwość Reakcje nadwrażliwości występują rzadko. Reakcja anafilaktyczna może wystąpić u pacjentów

• z niewykrywalną zawartością IgA, u których występują przeciwciała przeciwko IgA
• którzy uprzednio tolerowali leczenie normalną ludzką immunoglobuliną W przypadku wstrząsu należy zastosować standardową procedurę medyczną dotyczącą wstrząsu. Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe Istnieją kliniczne dowody odnośnie związku między podawaniem IVIg a incydentami zakrzepowozatorowymi, takimi jak: zawał mięśnia sercowego, epizod naczyniowo-mózgowy (w tym udar), zator tętnicy płucnej oraz zakrzepica żył głębokich, które są uważane za związane ze względnym wzrostem lepkości krwi na skutek wysokiej podaży immunoglobuliny u pacjentów z grupy ryzyka. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania i podawania IVIg pacjentom z nadwagą oraz pacjentom z istniejącymi czynnikami ryzyka incydentów zakrzepowych (takich jak: podeszły wiek, nadciśnienie, cukrzyca, występowanie w przeszłości choroby naczyniowej lub epizodów zakrzepowych, pacjenci z nabytymi lub odziedziczonymi zaburzeniami zakrzepowymi, pacjenci unieruchomieni przez długi okres, pacjenci z ciężką hipowolemią, pacjenci z chorobami zwiększającymi lepkość krwi). U pacjentów narażonych na niepożądane działania zakrzepowo-zatorowe produkty IVIg należy podawać z minimalną szybkością infuzji i w możliwie najmniejszej dawce. Ostra niewydolność nerek U pacjentów poddawanych leczeniu IVIg odnotowano przypadki ostrej niewydolności nerek. U większości z nich występowały czynniki podwyższonego ryzyka, takie jak: istniejąca wcześniej niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadwaga, jednoczesne przyjmowania nefrotoksycznych produktów leczniczych lub wiek powyżej 65 lat. Parametry czynności nerek należy ocenić przed infuzją IVIg, zwłaszcza u pacjentów z podejrzeniem zwiększonego ryzyka ostrej niewydolności nerek, a następnie w odpowiednich odstępach czasu. U pacjentów z ryzykiem ostrej niewydolności nerek produkty IVIg powinny być podawane z możliwie najmniejszą szybkością infuzji i w możliwie najmniejszej dawce. W przypadku wystąpienia niewydolności nerek należy rozważyć przerwanie stosowania IVIg. Podczas gdy odnotowane przypadki zaburzenia czynności nerek oraz ostrej niewydolności nerek związane były ze stosowaniem wielu licencjonowanych produktów IVIg, które zawierają różne substancje pomocnicze, jak sacharoza, glukoza i maltoza, produkty zawierające sacharozę jako stabilizator były za nie odpowiedzialne nieproporcjonalnie częściej. U pacjentów z grupy ryzyka należy rozważyć zastosowanie produktów IVIg, które nie zawierają tych substancji pomocniczych. Produkt leczniczy Octagam 5% zawiera maltozę (patrz substancje pomocnicze powyżej). Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (AMS) W związku z terapią IVIg zgłaszano zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Zespół z reguły rozpoczynał się w ciągu od kilku godzin do 2 dni po terapii IVIg. W badaniach płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) często stwierdza się pleocytozę do kilku tysięcy komórek na mm3, głównie granulocytów, oraz stężenia białka podwyższone do kilkuset mg/dl. AMS może występować częściej w związku z leczeniem dużymi dawkami IVIg (2 g/kg mc.). Pacjenci z takimi objawami podmiotowymi i przedmiotowymi powinni przejść dokładną ocenę neurologiczną, włącznie z badaniem PMR, w celu wykluczenia innych przyczyn zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Przerwanie leczenia IVIg powodowało remisję AMS w ciągu kilku dni bez żadnych następstw. Niedokrwistość hemolityczna

Produkty IVIg mogą zawierać przeciwciała grup krwi, które mogą działać jak hemolizyny i indukować w warunkach in vivo opłaszczenie krwinek czerwonych immunoglobuliną, powodując dodatnią bezpośrednią reakcję antyglobulinową (test Coombsa), a w rzadkich przypadkach hemolizę. W wyniku terapii IVIg może rozwinąć się niedokrwistość hemolityczna spowodowana zwiększoną sekwestracją krwinek czerwonych. Pacjenci przyjmujący IVIg powinni być monitorowani pod kątem objawów klinicznych i symptomów hemolizy (patrz punkt 4.8.). Neutropenia/leukopenia Zgłoszono przypadki przejściowego zmniejszenia liczby neutrofili i/lub neutropenii, niekiedy ciężkie. Zwykle dochodzi do tego w ciągu godzin lyb dni po podaniu IVIg i ustępuje samoistnie w ciągu 7 do 14 dni. Ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc (TRALI) Istnieją doniesienia o ostrym, niekardiogennym obrzęku płuc [ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc (TRALI)] u pacjentów otrzymujących IVIg. TRALI charakteryzuje się ciężką hipoksją, dusznością, przyspieszonym oddechem, sinicą, gorączką i niedociśnieniem. Objawy TRALI zwykle występują w ciągu 6 godzin po infuzji, często w ciągu 1-2 godzin. W związku z tym pacjenci otrzymujący IVIg muszą być monitorowani, a w razie wystąpienia działań niepożądanych ze strony płuc, infuzja musi być natychmiast przerwana. TRALI jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowego leczenie w warunkach oddziału intensywnej opieki. Wpływ na wyniki testów serologicznych Po podaniu immunoglobuliny, przejściowy wzrost we krwi pacjentów biernie przeniesionych różnych przeciwciał może dawać fałszywie dodatnie wyniki testów serologicznych. Biernie przeniesione przeciwciała przeciwko antygenom erytrocytów (np. A, B lub D) mogą zaburzać wyniki niektórych testów serologicznych, na przykład bezpośredniego testu antyglobulinowego (DAT, bezpośredni test Coombsa). Czynniki zakaźne Standardowe czynności zapobiegające zakażeniom związanym ze stosowaniem produktów leczniczych otrzymywanych z ludzkiej krwi lub osocza obejmują selekcję dawców, badanie indywidualnych donacji i puli osocza na obecność specyficznych markerów zakażeń oraz stosowanie skutecznych procedur inaktywacji/usuwania wirusów w procesie wytwarzania. Mimo to, przy podawaniu leków wytwarzanych z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć ryzyka przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to także nieznanych lub powstających wirusów i innych patogenów. Uważa się, że podjęte czynności w stosunku do wirusów otoczkowych, takich jak HIV, HBV i HCV, są skuteczne. Podejmowane środki ostrożności mogą mieć ograniczone zastosowanie w przypadku wirusów bezotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) oraz parwowirus B19. Pocieszający jest fakt, że z dotychczasowego doświadczenia klinicznego wynika, iż za pośrednictwem immunoglobulin nie dochodzi do przenoszenia wirusa zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19 oraz że przypuszcza się, iż skład przeciwciał stanowi ważny czynnik w ochronie przeciwko zakażeniom wirusowym. Zawartość sodu Ten produkt leczniczy zawiera 35 mg sodu na 100 ml, co odpowiada 1,75% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu przez dorosłych, które wynosi 2 g. (Fałszywie) podwyższony wskaźnik sedymentacji erytrocytów U pacjentów leczonych produktami IVIg wskaźnik sedymentacji erytrocytów (ESR) może być fałszywie podwyższony (wzrost niezapalny). Przeciążenie układu krążenia (objętościowe)

Przeciążenie układu krążenia (objętościowe) może występować, gdy objętość podawanego produktu leczniczego IVIg (lub dowolnego innego produktu krwio- lub osoczopochodnego) oraz innych zbieżnych wlewów powoduje ostrą hiperwolemię i ostry obrzęk płuc. Odczyny miejscowe w miejscu wstrzyknięcia: Zidentyfikowano odczyny miejscowe w miejscu wstrzyknięcia, które mogą obejmować wynaczynienie, rumień w miejscu infuzji, świąd w miejscu infuzji i inne podobne objawy. Dzieci i młodzież Wymienione ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci i młodzieży.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Szczepionki zawierające żywe atenuowane wirusy Podanie immunoglobulin może osłabić przez okres od przynajmniej 6 tygodni do 3 miesięcy skuteczność szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy, takich jak szczepionki przeciwko odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej. Szczepienie szczepionkami zawierającymi żywe atenuowane wirusy powinno być wykonane w odstępie trzech miesięcy od podania tego produktu leczniczego. W przypadku szczepionki przeciwko odrze skuteczność ta może być obniżona do 1 roku. Dlatego przed podaniem szczepionki przeciwko odrze zaleca się oznaczenie u pacjenta poziomu przeciwciał. Diuretyki pętlowe Unikanie jednoczesnego podawania diuretyków pętlowych. Badanie stężenia glukozy we krwi Niektóre testy stosowane do oznaczenia stężenia glukozy we krwi (na przykład za pomocą dehydrogenazy glukozowej pirolochinolinochinonu (GDH-PQQ) lub oksydoreduktazy glukozowej) błędnie rozpoznają maltozę (100 mg/ml) zawartą w leku Octagam 5% jako glukozę. To może prowadzić do błędnego zawyżania odczytów stężenia glukozy podczas infuzji oraz przez okres około 15 godzin po zakończeniu infuzji, a w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania insuliny skutkującego zagrażającą życiu hipoglikemią. Także w przypadkach prawdziwej hipoglikemii może nie nastąpić leczenie, jeśli dojdzie do zamaskowania stanu hipoglikemicznego z powodu błędnie zawyżonych odczytów stężenia. Dlatego też podczas podawania leku Octagam 5% lub innych podawanych pozajelitowo produktów zawierających maltozę oznaczanie stężenia glukozy musi być przeprowadzane z użyciem metod specyficznych dla glukozy. Należy uważnie przeczytać informacje dotyczące systemu oznaczania stężenia glukozy, w tym pasków testowych, aby stwierdzić, czy dany system jest odpowiedni do badania podczas jednoczesnego stosowania produktów pozajelitowych zawierających maltozę. W przypadku pojawienia się wątpliwości należy skontaktować się z wytwórcą systemu w celu ustalenia, czy dany produkt jest odpowiedni do badania podczas jednoczesnego stosowania produktów pozajelitowych zawierających maltozę. Dzieci i młodzież Wymienione interakcje dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci i młodzieży.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża Bezpieczeństwo stosowania tego produktu leczniczego u kobiet w ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych i dlatego powinien być on podawany kobietom w ciąży ze szczególną ostrożnością. Wykazano, że produkty lecznicze IVIg przenikają przez łożysko, co nasila się podczas trzeciego trymestru. Kliniczne doświadczenia dotyczące stosowania immunoglobulin wskazują, że nie mają one szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu czy noworodka.

Karmienie piersią Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania tego produktu leczniczego w okresie ciąży u ludzi w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego też należy go podawać matkom karmiącym piersią wyłącznie z zachowaniem ostrożności. Immunoglobuliny są wydzielane do mleka matki. Nie przewiduje się żadnego niekorzystnego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią. Płodność Kliniczne doświadczenie dotyczące stosowania immunoglobulin sugeruje, że nie należy oczekiwać ich szkodliwego wpływu na płodność.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn

Produkt Octagam 5% nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże pacjenci, u których w trakcie leczenia wystąpiły działania niepożądane, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia tych działań.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Działania niepożądane powodowane przez normalne ludzkie immunoglobuliny (w malejącej częstości) obejmują (patrz także punkt 4.4):

dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, ból stawów, niskie ciśnienie krwi oraz umiarkowany ból w dolnej części pleców.

odwracalne reakcje hemolityczne, zwłaszcza u pacjentów z grupą krwi A, B lub AB, oraz (rzadko) niedokrwistość hemolityczną wymagającą przetoczenia produktów krwiopochodnych

(rzadko) nagły spadek ciśnienia krwi i wstrząs anafilaktyczny, nawet w przypadku, gdy pacjent nie wykazywał nadwrażliwości na lek po poprzednim podaniu.

(rzadko) przemijające reakcje skórne (włącznie z toczniem rumieniowatym skórnym częstość nieznana)

(bardzo rzadko) zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zatorowość płucna i zakrzepica żył głębokich.

przypadki przemijającego jałowego zapalenia opon mózgowych przypadki wzrostu poziomu kreatyniny w surowicy i (lub) ostrej niewydolności nerek.

przypadki ostrego poprzetoczeniowego uszkodzenia płuc (TRALI)

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Poniższa tabela została przygotowana zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA (klasyfikacja układów i narządów - SOC i zalecane terminy [ang. Preferred Term Level]). Częstość występowania oceniono według następującej konwencji: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej kategorii z klasyfikacji układów i narządów działania niepożądane są przedstawione od najpoważniejszych do najmniej poważnych. Częstość występowania działań niepożądanych w badaniach klinicznych z produktem Octagam 5%:

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA (SOC) wg kolejności: Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zaburzenia układu immunologicznego (patrz punkt 4.4) Zaburzenia układu nerwowego Zaburzenia serca Zaburzenia naczyniowe Zaburzenia żołądka i jelit Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i zaburzenia tkanki łącznej Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Badania diagnostyczne

Częstość na pacjenta

Częstość na infuzję

leukopenia

niezbyt często

niezbyt często

nadwrażliwość

bardzo często

często

ból głowy tachykardia nadciśnienie tętnicze nudności wymioty ból pleców

bardzo często niezbyt często często często często często

często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często

gorączka; uczucie zmęczenia; reakcja w miejscu wstrzyknięcia; dreszcze; ból w klatce piersiowej wzrost aktywności enzymów wątrobowych

często często często często niezbyt często często

niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często

Działanie niepożądane

Poniższe działania niepożądane zostały zgłoszone po wprowadzeniu leku Octagam 5% do obrotu. Określenie częstości występowania działań niepożądanych zgłoszonych po wprowadzeniu leku do obrotu na podstawie dostępnych danych jest niemożliwe. Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane (preferowane MedDRA (SOC) wg kolejności: terminy) Zaburzenia krwi i układu chłonnego niedokrwistość hemolityczna; Zaburzenia układu immunologicznego (patrz wstrząs anafilaktyczny; punkt 4.4) reakcja anafilaktyczna; reakcja anafilaktoidalna; obrzęk naczynioruchowy; obrzęk twarzy Zaburzenia metabolizmu i odżywiania przewodnienie; (pseudo)hiponatremia Zaburzenia psychiczne stan splątania; pobudzenie; lęk; nerwowość Zaburzenia układu nerwowego udar naczyniowy mózgu (patrz 4.4); aseptyczne zapalenie opon mózgowych; utrata przytomności; zaburzenie mowy; migrena; zawroty głowy; niedoczulica; parestezja; światłowstręt; drżenie Zaburzenia oka pogorszenie wzroku Zaburzenia serca zawał mięśnia sercowego (patrz 4.4); dusznica bolesna; bradykardia; palpitacje; sinica Zaburzenia naczyniowe zakrzepica (patrz 4.4); zapaść krążeniowa; obwodowa niewydolność krążenia; zapalenie żył;

Częstość nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA (SOC) wg kolejności: Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Zaburzenia żołądka i jelit Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i zaburzenia tkanki łącznej

Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Badania diagnostyczne

Działanie niepożądane (preferowane terminy) niedociśnienie; bladość niewydolność oddechowa; zatorowość płucna (patrz 4.4); obrzęk płuc; skurcz oskrzeli; hipoksja; duszność; kaszel biegunka; ból brzucha złuszczenie skóry; pokrzywka; wysypka; wysypka rumieniowa; zapalenie skóry; świąd; łysienie; rumień ból stawu; ból mięśni; ból w kończynie; ból szyi; skurcze mięśni; osłabienie mięśni; sztywność mięśniowo-szkieletowa ostra niewydolność nerek (patrz 4.4); ból nerek obrzęk; objawy grypopodobne; uderzenia gorąca; zaczerwienienie; uczucie zimna; uczucie ciepła; nadmierne pocenie się; złe samopoczucie; dyskomfort w klatce piersiowej; astenia; ospałość; uczucie pieczenia fałszywie dodatnie wyniki badania stężenia glukozy we krwi (patrz 4.4);

Częstość nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana

Opis wybranych działań niepożądanych Opisy wybranych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości, zdarzeń zakrzepowozatorowych, ostrej niewydolności nerek, zespołu aseptycznego zapalenia opon mózgowordzeniowych oraz niedokrwistości hemolitycznej, zostały podane w punkcie 4.4. Dzieci i młodzież W badaniach klinicznych z produktem Octagam 5% większość działań niepożądanych zaobserwowanych u dzieci była łagodna, a wiele z nich ustąpiło po zastosowaniu prostych środków, takich jak zmniejszenie szybkości infuzji lub jej tymczasowe przerwanie. Wszystkie zaobserwowane działania niepożądane dotyczyły preparatów IVIg. U populacji pediatrycznej najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym był ból głowy. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02 - 222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309

Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9. Przedawkowanie

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernego przeciążenia ustroju płynami i wzrostu lepkości krwi, w szczególności u pacjentów z grup ryzyka, łącznie z niemowlętami, pacjentami starszymi i z zaburzeniami pracy serca lub nerek (patrz punkt 4.4).