Multimin
B. ULOTKA INFORMACYJNA
ULOTKA INFORMACYJNA
Nazwa weterynaryjnego produktu leczniczego
Multimin roztwór do wstrzykiwań dla bydła
Skład
Każdy ml zawiera: Substancje czynne: Cynk: 60 mg (co odpowiada 74,68 mg cynku tlenku) Mangan: 10 mg (co odpowiada 20,92 mg manganu węglanu) Miedź: 15 mg (co odpowiada 26,09 mg miedzi węglanu) Selen: 5 mg (co odpowiada 10,95 mg sodu seleninu) Substancje pomocnicze: Alkohol benzylowy (E1519) 10,4 mg Klarowny, niebieski roztwór.
Docelowe gatunki zwierząt
Bydło.
Wskazania lecznicze
Dostarczanie pierwiastków śladowych w celu skorygowania współistniejących klinicznych lub subklinicznych niedoborów selenu, miedzi, manganu i cynku, które mogą wystąpić podczas krytycznych faz produkcji lub w trakcie hodowli.
Przeciwwskazania
Nie podawać domięśniowo. Nie stosować w przypadkach nadwrażliwości na substancje czynne, lub na dowolną substancję pomocniczą.
Specjalne ostrzeżenia
Specjalne ostrzeżenia: Brak. Specjalne środki ostrożności dotyczące bezpiecznego stosowania u docelowych gatunków zwierząt: Nie należy jednocześnie podawać dodatkowej dawki miedzi, cynku, manganu lub selenu. Specjalne środki ostrożności dla osób podających weterynaryjny produkt leczniczy zwierzętom:
Weterynaryjny produkt leczniczy zawiera WYSOKO skoncentrowaną dawkę selenu. Ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności selenu, podczas pracy z weterynaryjnym produktem leczniczym należy zachować ostrożność, aby uniknąć przypadkowej samoiniekcji. Najczęstsze objawy przypadkowego narażenia na selen u ludzi obejmują objawy żołądkowo-jelitowe i neurologiczne, takie jak nudności, wymioty, tkliwość, zmęczenie i drażliwość. W przypadku leczenia dużej liczby zwierząt należy stosować bezpieczny system wstrzykiwania. Podczas podawania weterynaryjnego produktu leczniczego nie pracować samodzielnie. Należy upewnić się, że zwierzęta, również te znajdujące się w pobliżu, są odpowiednio unieruchomione. Po przypadkowej samoiniekcji, NALEŻY NIEZWŁOCZNIE ZWRÓCIĆ SIĘ O POMOC LEKARSKĄ oraz przedstawić lekarzowi ulotkę informacyjną lub opakowanie. Po podaniu umyć ręce. Ciąża i laktacja: Może być stosowany podczas ciąży i laktacji. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji: Nieznane. Przedawkowanie: Nie zaobserwowano żadnych ogólnoustrojowych działań niepożądanych po wielokrotnym przedawkowaniu (przez 3 kolejne dni) poprzez podanie dawki od jednego raza do trzech razy wyższej od zalecanej (tj. w łącznej dawce 3-9-krotnie wyższej od zalecanej). W jednym badaniu, wielokrotne przedawkowanie (przez 3 kolejne dni) poprzez podanie dawki 5,6krotnie wyższej od zalecanej (tj. w łącznej dawce 16,7-krotnie wyższej od zalecanej) jest związane ze zwiększeniem aktywności enzymów wątrobowych i martwicą części środkowej zrazików wątroby u sześciu na osiem zwierząt, ze śmiertelnością u jednego zwierzęcia. Główne niezgodności farmaceutyczne: Ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności, weterynaryjnego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi.
Zdarzenia niepożądane
Bydło: Bardzo często
Opuchlizna w miejscu wstrzyknięcia1
(> 1 zwierzę/10 leczonych zwierząt):
Stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia2
Często
Ból w miejscu wstrzyknięcia3
(1 do 10 zwierząt/100 leczonych zwierząt): 1 Umiarkowana do silnej może utrzymywać się przez około 7 dni po wstrzyknięciu. 2 O wielkości mniejszej niż 5 cm przy badaniu palpacyjnym po 14 dniach od wstrzyknięcia. 3 Łagodny. Bezpośrednio po wstrzyknięciu. Może utrzymywać się do ośmiu godzin po wstrzyknięciu. Zgłaszanie zdarzeń niepożądanych jest istotne, ponieważ umożliwia ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego. W razie zaobserwowania zdarzeń niepożądanych, również niewymienionych w ulotce informacyjnej, lub w przypadku podejrzenia braku działania produktu, w pierwszej kolejności poinformuj o tym lekarza weterynarii. Można również zgłosić zdarzenia niepożądane do podmiotu odpowiedzialnego lub jego lokalnego przedstawiciela przy użyciu danych kontaktowych zamieszczonych w końcowej części tej ulotki lub poprzez krajowy system zgłaszania:
Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C PL-02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49-21-687 Faks: +48 22 49-21-605 Adres e – mail: [email protected] Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Dawkowanie dla każdego gatunku, drogi i sposób podania
Wyłącznie do podania podskórnego. Dawkowanie: Bydło – do 1 roku: 1 ml na 50 kg Bydło – w wieku 1-2 lat: 1 ml na 75 kg Bydło – powyżej 2 lat: 1 ml na 100 kg Schemat podania weterynaryjnego produktu leczniczego: Jednorazową dawkę należy podać w trakcie lub przed okresami stresu w cyklu produkcyjnym i hodowlanym, które mogą sprzyjać wystąpieniu klinicznych lub subklinicznych objawów niedoborów czterech pierwiastków śladowych (na przykład transport/wysyłka, wycielenie, okres rozrodu). Maksymalna objętość podawana w jedno miejsce: 7 ml.
Zalecenia dotyczące prawidłowego podania
Podczas wykonywania wstrzyknięć należy przestrzegać standardowych zasad aseptyki. Należy ściśle przestrzegać prawidłowej techniki wstrzyknięć podskórnych. Aby zapewnić prawidłowe dawkowanie, należy jak najdokładniej określić masę ciała zwierzęcia. Fiolka 500 ml może zostać otwarta maksymalnie 90 razy.
Okresy karencji
Tkanki jadalne: 28 dni. Mleko: zero godzin.
Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Brak specjalnych środków ostrożności dotyczących przechowywania weterynaryjnego produktu leczniczego. Nie używać tego weterynaryjnego produktu leczniczego po upływie terminu ważności podanego na etykiecie i pudełku tekturowym po oznaczeniu „Exp”. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca. Po pierwszym otwarciu pojemnika należy przestrzegać terminu ważności, który jest podany w tej ulotce, ustalając datę, z którą wszystkie produkty pozostające w pudełku tekturowym mają zostać przeznaczone do utylizacji. Wpisać w odpowiednim miejscu datę, z którą produkty mają zostać przeznaczone do utylizacji. Okres ważności po pierwszym otwarciu opakowania bezpośredniego: 28 dni.
Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania
Leków nie należy usuwać do kanalizacji ani wyrzucać do śmieci. Należy skorzystać z krajowego systemu odbioru odpadów w celu usunięcia niewykorzystanego weterynaryjnego produktu leczniczego lub materiałów odpadowych pochodzących z jego zastosowania w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz właściwymi krajowymi systemami odbioru odpadów. Pomoże to chronić środowisko. O sposoby usunięcia niepotrzebnych leków zapytaj lekarza weterynarii.
Klasyfikacja weterynaryjnych produktów leczniczych
Wydawany na receptę weterynaryjną.
Numery pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i wielkości opakowań
Nr pozwolenia: 3099/21 Wielkości opakowań: Pudełko tekturowe zawierające jedną fiolkę 100 ml. Pudełko tekturowe zawierające jedną fiolkę 500 ml. Niektóre wielkości opakowań mogą nie być dostępne w obrocie.
Data ostatniej aktualizacji ulotki informacyjnej
11/2025 Szczegółowe informacje dotyczące powyższego weterynaryjnego produktu leczniczego są dostępne w unijnej bazie danych produktów (https://medicines.health.europa.eu/veterinary).
Dane kontaktowe
Podmiot odpowiedzialny oraz dane kontaktowe do zgłaszania podejrzeń zdarzeń niepożądanych: Warburton Technology Limited 36 Fitzwilliam Square Dublin 2 Irlandia [email protected] Wytwórca odpowiedzialny za zwolnienie serii: Laboratoires Biové Rue de Lorraine B.P. 45 62510 Arques Francja Lokalny przedstawiciel oraz dane kontaktowe do zgłaszania podejrzeń zdarzeń niepożądanych: Virbac Sp. z o.o. ul. Puławska 314 PL 02-819 Warszawa Tel.: +48 22 855 40 46 W celu uzyskania informacji na temat niniejszego weterynaryjnego produktu leczniczego, należy kontaktować się z lokalnym przedstawicielem podmiotu odpowiedzialnego.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Multimin
Jaka jest substancja czynna leku Multimin?
Substancją czynną leku Multimin jest Mangani carbonas Mangan. Kod ATC: 10 mg/ml (co odpowiada 20,92 mg/ml manganu węglanu) + Cupri carbonas Miedź 15 mg/ml (co odpowiada 26,09 mg/ml miedzi węglanu) + Zinci oxidum Cynk.
Jak stosować lek
Mangan jest niezbędny do działania glikotransferazy – enzymu biorącego udział w tworzeniu się mukopolisacharydu siarczanu chondroityny, który jest składnikiem chrząstki. Dzięki wpływowi na tworzenie chrząstek, ma również znaczenie dla tworzenia kości. Mangan jest ważnym składnikiem enzymu – manganowej dysmutazy ponadtlenkowej – będącego elementem układu antyoksydacyjnego. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Multimin?
Wchłanianie: Po podaniu podskórnym pierwiastki śladowe są szybko wchłaniane z miejsca wstrzyknięcia. Dystrybucja: Po wchłonięciu mangan jest transportowany do narządów bogatych w mitochondria (w szczególności do wątroby, trzustki i przysadki), gdzie jego stężenie szybko wzrasta. Głównym narządem biorącym udział w akumulacji manganu jest wątroba, która gromadzi statystycznie znacznie więcej manganu niż nerki.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Kod ATCvet: QA12CX99
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dane farmakodynamiczne
Mangan jest niezbędny do działania glikotransferazy – enzymu biorącego udział w tworzeniu się mukopolisacharydu siarczanu chondroityny, który jest składnikiem chrząstki. Dzięki wpływowi na tworzenie chrząstek, ma również znaczenie dla tworzenia kości. Mangan jest ważnym składnikiem enzymu – manganowej dysmutazy ponadtlenkowej – będącego elementem układu antyoksydacyjnego. Chociaż mangan jest również częścią karboksylazy pirogronowej i kilku innych enzymów, inne dwuwartościowe kationy mogą służyć jako alternatywa dla jego roli w aktywności tych enzymów. Miedź stanowi integralną część wielu metaloprotein, w szczególności ceruloplazminy, oksydazy monoaminowej, oksydazy lizylowej, cytochromu C i enzymów dysmutazy ponadtlenkowej. Cynk działa jako kofaktor wielu enzymów, m.in. dehydrogenazy alkoholowej, anhydrazy węglanowej i karboksypeptydazy, a także jest ważnym składnikiem enzymu cynkowej dysmutazy ponadtlenkowej, wchodzącego w skład układu antyoksydacyjnego. Cynk odgrywa rolę w syntezie białek i podziałach komórek, jak również ma kluczowy wpływ na utrzymanie stabilności błony komórkowej i funkcjonowanie układu odpornościowego. Związek między znanymi fizjologicznymi funkcjami cynku a różnymi objawami jego niedoboru pozostaje w dużej mierze niewyjaśniony. Cynk oddziałuje
z kilkoma jonami metabolicznymi. Miedź, wapń i fitynian (składnik zbóż) zmniejszają wchłanianie cynku; kadm i cynk konkurują ze sobą. Selen ma właściwości przeciwutleniające na błonę komórkową chroniąc przed działaniem nadtlenku wodoru i liponadtlenków. Efekty są związane z enzymatyczną aktywnością peroksydazy glutationowej (GSHPx), która zawiera selenocysteinę. Ochronne działanie przeciwutleniające selenu jest częściowo związane z działaniem witaminy E. Selenocysteina jest również integralnym składnikiem innych białek funkcjonalnych, np. tetraidotyronino-5-I-dejodynazy (biorącej udział w metabolizmie hormonów tarczycy), ale pełny zakres biochemicznego działania selenu w organizmie pozostaje do wyjaśnienia.
4.3. Przeciwwskazania
Dane farmakokinetyczne
Wchłanianie: Po podaniu podskórnym pierwiastki śladowe są szybko wchłaniane z miejsca wstrzyknięcia. Dystrybucja: Po wchłonięciu mangan jest transportowany do narządów bogatych w mitochondria (w szczególności do wątroby, trzustki i przysadki), gdzie jego stężenie szybko wzrasta. Głównym narządem biorącym udział w akumulacji manganu jest wątroba, która gromadzi statystycznie znacznie więcej manganu niż nerki. Przemiany metaboliczne manganu w tkankach ssaków zachodzą szybko. Wchłonięta miedź wiąże się z albuminami osocza i aminokwasami we krwi wrotnej i jest transportowana do wątroby, gdzie trafia do ceruloplazminy, a następnie jest uwalniana do osocza. Miedź jest rozprowadzana z wątroby w kilku frakcjach subkomórkowych związanych z enzymami i białkami zależnymi od miedzi. Miedź znajduje się również w erytrocytach w postaci erytrokupreiny i w innych białkach oraz w szpiku kostnym związanym z metalotioneiną. Cynk kumuluje się w największym stopniu w mięśniach, a w dalszej kolejności w wątrobie, nerkach i krwi. Zawartości cynku w mięśniach, wątrobie i nerkach są podobne. Selen podawany pozajelitowo jest początkowo przenoszony przez albuminę surowicy po wchłonięciu, a później przez frakcje alfa-2 i beta-1globuliny. Selen jest rozprowadzany w całym organizmie, ale największe ilości są obecne w wątrobie, nerkach i mięśniach. Metabolizm: Mangan nie ulega metabolizmowi; jest wchłaniany i wydalany w postaci niezmienionej. Miedź jest dostępna do metabolizmu w wątrobie, gdy występuje w postaci związanej z albuminą. Wątroba jest głównym narządem magazynującym miedź w postaci związanej z białkami, inne organy magazynujące miedź to nerki, mięśnie i krew. Po wchłonięciu do organizmu cynk wiąże się z kompleksami białkowymi, z których najważniejszym jest metalotioneina, pełniąca rolę nośnika i mechanizmu transportowego. Jako pierwiastek, cynk nie jest metabolizowany. Nie kumuluje się w organizmie w następstwie ciągłej (nadmiernej) ekspozycji. Proces metaboliczny z udziałem selenu zależy od postaci chemicznej i dawki, a także od stanu odżywienia. Główne metabolity to seleniny metylowane. Zidentyfikowano dwa główne produkty metabolizmu seleninu: selenek dimetylu i jon trimetyloselenoniowy. Wydalanie: Wątroba, trzustka, nadnercza i jelita odgrywają rolę w wydalaniu manganu głównie z kałem. Niewielkie ilości mogą być wydalane z moczem. W przypadku cieląt, 21% wstrzykniętej dawki manganu jest wydalane z żółcią. Nadmiar miedzi jest wydalany głównie z żółcią i kałem, chociaż straty z moczem stanowią 0,5–3% dziennego spożycia. Wydalanie wchłoniętego cynku odbywa się głównie z żółcią (80%), rzadziej z moczem i potem.