Melkart

4.1. Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana do stosowania jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2:

• w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu występowania przeciwwskazań lub nietolerancji.
• w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z insuliną, gdy produkty te nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii (dostępne dane o różnych terapiach skojarzonych, patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Dorośli Podczas stosowania w monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem, w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z lub bez metforminy), zalecana dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawane w dawce 50 mg rano i 50 mg wieczorem. Podczas stosowania w terapii dwulekowej w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, zalecana dawka wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę podawane rano. W tej grupie pacjentów, wildagliptyna w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna od dawki 50 mg wildagliptyny raz na dobę. Podczas stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, można rozważyć zmniejszenie dawki sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii.

Nie zaleca się stosowania dawek większych niż 100 mg. W przypadku pominięcia dawki produktu leczniczego Melkart, należy przyjąć dawkę jak najszybciej po przypomnieniu sobie o tym. Nie należy przyjmować dawki podwójnej w tym samym dniu. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wildagliptyny w trzylekowej terapii doustnej w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem. Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów Osoby w podeszłym wieku (≥ 65 lat) Dostosowanie dawki nie jest konieczne u osób w podeszłym wieku (patrz również punkty 5.1 i 5.2). Zaburzenia nerek U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. ESRD: end-stage renal disease), zalecana dawka dobowa produktu leczniczego Melkart wynosi 50 mg raz na dobę (patrz również punkty 4.4, 5.1 i 5.2). Zaburzenia wątroby Nie należy stosować produktu leczniczego Melkart u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub asparaginianowej (AspAT) przed rozpoczęciem leczenia była ponad 3 razy większa od górnej granicy normy (GGN) (patrz także punkty 4.4 i 5.2.). Dzieci i młodzież Produkt leczniczy Melkart nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Brak dostępnych danych (patrz również punkt 5.1). Sposób podawania Podanie doustne. Produkt leczniczy Melkart można przyjmować podczas lub niezależnie od posiłku (patrz również punkt 5.2).

4.3. Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne Produkt leczniczy Melkart nie zastępuje insuliny u pacjentów wymagających jej stosowania. Produktu leczniczego Melkart nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1, ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej. Zaburzenia nerek Doświadczenie kliniczne u poddawanych hemodializie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek jest ograniczone. Z tego powodu produkt leczniczy Melkart u tych pacjentów należy stosować z zachowaniem ostrożności (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2). Zaburzenia wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Melkart u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, w tym u pacjentów u których aktywność AlAT lub AspAT przed rozpoczęciem leczenia wynosiła >3 x GGN (patrz także punkty 4.2 i 5.2). Monitorowanie czynności enzymów wątrobowych Zgłaszano rzadkie przypadki zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby). Zazwyczaj były to przypadki bezobjawowe, bez następstw klinicznych, a wyniki testów wątrobowych wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia z zastosowaniem produktu leczniczego Melkart należy przeprowadzić badania czynności wątroby w celu ustalenia wartości początkowych u danego pacjenta. Podczas stosowania produktu leczniczego Melkart należy przeprowadzać badania czynności wątroby w odstępach trzymiesięcznych przez pierwszy rok stosowania tego produktu, a następnie okresowo. U pacjentów, u których nastąpi zwiększenie aktywności aminotransferaz, należy wykonać powtórne badanie czynności wątroby w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku, a kolejne badania należy wykonywać często aż do ustąpienia zmian. W razie utrzymywania się zwiększonej aktywności AspAT lub AlAT (co najmniej 3 x GGN), zaleca się odstawienie produktu leczniczego Melkart. U pacjentów, u których wystąpi żółtaczka lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby należy odstawić produkt leczniczy Melkart. Po przerwaniu stosowania produktu leczniczego Melkart i normalizacji wyników badań czynności wątroby, nie należy wznawiać stosowania tego produktu leczniczego. Niewydolność serca W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca stopnia I-III wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że w porównaniu z placebo, leczenie wildagliptyną nie było związane ze zmianami czynności lewej komory ani nasileniem istniejącej wcześniej zastoinowej niewydolności serca. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest ograniczone i wyniki nie są rozstrzygające (patrz punkt 5.1). Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA, dlatego jej stosowanie u tych pacjentów nie jest zalecane. Zaburzenia skóry W nieklinicznych badaniach toksykologicznych, zgłaszano zmiany skórne, w tym pęcherze i owrzodzenie na kończynach małp (patrz punkt 5.3). Mimo, że w badaniach klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości występowania chorobowych zmian na skórze, istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania u pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi. Ponadto istnieją doniesienia z okresu po wprowadzeniu do obrotu o przypadkach pęcherzowych i złuszczających zmian skórnych. Dlatego w ramach rutynowej opieki nad pacjentami z cukrzycą, zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń. Ostre zapalenie trzustki Stosowanie wildagliptyny związane było z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy poinformować pacjenta o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy odstawić wildagliptynę; jeśli potwierdzi się ostre zapalenia trzustki nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie. Hipoglikemia Wiadomo, że pochodne sulfonylomocznika powodują hipoglikemię. U pacjentów przyjmujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem występuje ryzyko hipoglikemii. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii, należy rozważyć zmniejszenie dawki sulfonylomocznika.

Substancje pomocnicze Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny ze stosowanymi jednocześnie produktami leczniczymi jest niewielkie. Ze względu na to, że wildagliptyna nie jest substratem enzymów cytochromu P450 (CYP) i nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP 450, jest mało prawdopodobne, aby oddziaływała z substancjami czynnymi, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów. Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem Wyniki badań z zastosowaniem tych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie wykazały istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Digoksyna (substrat P-glikoproteiny), warfaryna (substrat CYP2C9) Badania kliniczne u zdrowych osób nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Nie zostało to jednak ustalone w populacji docelowej. Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną Badania interakcji lek-lek z zastosowaniem amlodypiny, ramiprylu, walsartanu i symwastatyny przeprowadzono u zdrowych osób. W badaniach tych nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE może występować zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.8). Tak jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące działanie wildagliptyny może być osłabione przez niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki stosowane w leczeniu tarczycy i sympatykomimetyki.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża Brak wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet ciężarnych. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ wildagliptyny w dużych dawkach na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane. Z uwagi na brak danych dotyczących ludzi, produktu leczniczego Melkart nie należy stosować w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały przenikanie wildagliptyny do mleka. Produktu leczniczego Melkart nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Płodność Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Melkart na płodność u ludzi (patrz punkt 5.3).

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których występują zawroty głowy jako działania niepożądane, powinni unikać prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 5 451 pacjentów z ekspozycją na wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy na dobę) w randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4 622 pacjentów otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 829 pacjentów otrzymywało placebo. Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające i nie wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej. Hipoglikemię zgłaszano u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie z sulfonylomocznikiem i insuliną. Zgłaszano ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki po zastosowaniu wildagliptyny (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Niżej wymieniono działania niepożądane występujące u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w monoterapii i w skojarzeniu z innymi lekami w trakcie badań z podwójnie ślepą próbą. Działania te wymieniono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz bezwzględną częstością. Częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami w kontrolowanych badaniach klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów – działanie niepożądane Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie nosogardzieli Zakażenie górnych dróg oddechowych Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Hipoglikemia Zaburzenia układu nerwowego Zawroty głowy Ból głowy Drżenie Zaburzenia oka Nieostre widzenie Zaburzenia żołądka i jelit Zaparcie Nudności Choroba refluksowa przełyku Biegunka

Częstość występowania bardzo często często niezbyt często często często często często często często często często

4.9. Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone. Objawy Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji wildagliptyny podawanej przez 10 dni w rosnącej dawce zdrowym osobom. Po podaniu dawki 400 mg odnotowano trzy przypadki bólu mięśni i pojedyncze przypadki lekkich, przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia aktywności lipazy. Po podaniu dawki 600 mg u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i rąk oraz zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK), AspAT, stężenia białka C-reaktywnego (CRP) i mioglobiny. U trzech innych osób obserwowano obrzęk stóp, z parestezjami w dwóch przypadkach. Wszystkie objawy i nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych ustąpiły bez leczenia po odstawieniu badanego produktu leczniczego. Postępowanie W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można usunąć metodą hemodializy, chociaż można usunąć w ten sposób główny metabolit powstający w procesie hydrolizy (LAY 151).