Iodopol

4.1. Wskazania do stosowania

Terapia tarczycy jodkiem sodu (131I) jest wskazana u osób dorosłych i dzieci: - w nadczynności tarczycy: leczenie choroby Gravesa-Basedowa, toksycznego wola wieloguzkowego lub pojedynczego guzka autonomicznego; - w leczeniu dużego wola (nietoksycznego), gdy nie ma innej alternatywnej metody terapeutycznej; - w leczeniu brodawkowatego i pęcherzykowego raka tarczycy, w tym przerzutów. Leczenie jodkiem sodu (131 I) jest często łączone z zabiegiem chirurgicznym i lekami tyreostatycznymi.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Ten produkt leczniczy powinien być podawany wyłącznie przez upoważniony personel medyczny w określonych warunkach klinicznych (patrz punkt 6.6). Dawkowanie Aktywność terapeutyczną ustala specjalista medycyny nuklearnej. Efekt terapeutyczny jest osiągany dopiero po kilku tygodniach leczenia. Przed użyciem należy określić radioaktywność kapsułki.

Dorośli Leczenie nadczynności tarczycy i dużego wola tarczycy W przypadku niepowodzenia lub niemożności kontynuowania leczenia farmakologicznego, w celu leczenia nadczynności tarczycy może być podany jod promieniotwórczy. Zawsze, gdy to możliwe, u pacjentów należy próbować przywrócić eutyreozę metodami farmakologicznymi, zanim zastosuje się leczenie jodem radioaktywnym. Leczenie dużego wola tarczycy jodem promieniotwórczym jest wskazane zwłaszcza u pacjentów z objawami uciskowymi wywołanymi przez powiększoną tarczycę, u których operacja chirurgiczna jest przeciwwskazana lub niemożliwa do wykonania. Podawana aktywność zależy od rozpoznania, wielkości gruczołu, wychwytu tarczycowego i klirensu jodu. Zwykle mieści się w zakresie 200 - 800 MBq u pacjenta o średniej masie ciała (70 kg), jednak może być konieczne powtórzenie leczenia do łącznej dawki 5 000 MBq. Ponowne leczenie po 6-12 miesiącach jest wskazane w przypadku utrzymującej się nadczynności tarczycy. Aktywność, którą należy podać, można określić za pomocą ustalonych protokołów dawkowania lub obliczyć zgodnie z poniższym wzorem: Dawka pochłonięta (Gy) x objętość gruczołu (mL) A (MBq) = ___________________________________________________ maks. wychwyt (131 I) (%) x efektywny T ½ (dni)

xK

przy czym: dawka pochłonięta

jest to docelowa dawka pochłonięta w całej tarczycy lub guzku tarczycy

objętość tkanki docelowej

jest to objętość tkanki całego gruczołu tarczycy (choroba Gravesa-Basedowa, wole wieloguzkowe toksyczne)

maks. wychwyt (131 I) jest to maks. wychwyt (131 I) przez tarczycę lub guzki wyrażony w % podanej aktywności jak ustalono w badaniu z dawką testową efektywny T ½

jest to efektywny okres półtrwania (131I) w tarczycy wyrażony w dniach

K

wynosi 24,67

Można przyjąć poniżej podane dawki w narządach docelowych: Pojedynczy guzek autonomiczny

300 – 400 Gy dawka w narządzie docelowym

Toksyczne wole wieloguzkowe

150 – 200 Gy dawka w narządzie docelowym

Choroba Gravesa-Basedowa Duże wole z eutyreozą

200 Gy dawka w narządzie docelowym 100 – 150 Gy dawka w narządzie docelowym

W przypadku choroby Gravesa-Basedowa, toksycznego wola wieloguzkowego i dużego wola wyżej wymienione dawki dla narządu docelowego zależą od całkowitej objętości tarczycy, jednak w przypadku guzów pojedynczych, dawka dla narządu docelowego zależy tylko od objętości guzka tarczycy. Zalecane dawki dla narządów docelowych: patrz punkt 11. Można również zastosować inne procedury dozymetryczne, w tym badanie wychwytu przez tarczycę nadtechnecjanu sodu (99 m Tc) w celu określenia właściwej dawki dla narządu docelowego (Gy).

Ablacja tkanki tarczycy i leczenie przerzutów raka tarczycy W celu doszczętnego usunięcia pozostałej po tyreoidektomii tkanki tarczycy, podawana aktywność wynosi zwykle 1 850–3 700 MBq. Jej wielkość może zależeć od ilości tkanki pozostawionej po zabiegu chirurgicznym oraz od wychwytu jodu. Jeżeli leczenie radioizotopem dotyczy przerzutów, podawana aktywność wynosi zwykle 3 700 –11 100 MBq.

Szczególne populacje pacjentów Zaburzenia czynności nerek Należy starannie dobrać właściwą dawkę ze względu na możliwą zwiększoną ekspozycję na promieniowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Terapeutyczne zastosowanie kapsułek zawierających jodek sodu (131 I) u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek wymaga szczególnej uwagi (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież Należy dokładnie rozważyć zastosowanie jodku sodu ( 131 I) u dzieci i młodzieży, w oparciu o potrzeby kliniczne i ocenę stosunku korzyści do ryzyka w tej grupie pacjentów. W niektórych przypadkach dawkę, jaką należy podać dzieciom i młodzieży, należy ustalić po wykonaniu indywidualnej dozymetrii (patrz punkt 4.4). Leczenie łagodnych schorzeń tarczycy za pomocą jodku radioaktywnego u dzieci i młodzieży jest możliwe w uzasadnionych przypadkach, w szczególności w przypadku nawrotów po zastosowaniu leków przeciwtarczycowych lub w przypadku ciężkich działań niepożądanych leków przeciwtarczycowych (patrz punkt 4.4.). Sposób podawania Iodopol 37-7400 MBq jest przeznaczony do podania doustnego. Kapsułki należy przyjmować na pusty żołądek. Pacjent powinien połknąć kapsułkę w całości, obficie popijając tak, aby zapewnić pasaż do żołądka i jelita cienkiego. W przypadku podawania dzieciom zwłaszcza młodszym, należy upewnić się, że kapsułka została połknięta w całości bez żucia. Zaleca się podawanie kapsułki z rozgniecionym jedzeniem. Przygotowanie pacjenta, patrz punkt 4.4.

4.3. Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ciąża stwierdzona lub podejrzewana, albo gdy ciąża nie została wykluczona (patrz punkt 4.6). Karmienie piersią (patrz punkt 4.6). Pacjenci z dysfagią, zwężeniem przełyku, stenozą przełyku, uchyłkami przełyku, aktywnym zapaleniem żołądka, nadżerkami żołądka i wrzodami trawiennymi. Pacjenci z podejrzeniem spowolnionej perystaltyki przewodu pokarmowego.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub reakcji anafilaktycznych W przypadku wystąpienia nadwrażliwości lub reakcji anafilaktycznych należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego i w razie konieczności rozpocząć leczenie dożylne. Aby umożliwić natychmiastową reakcję w nagłym wypadku, należy z wyprzedzeniem przygotować niezbędne produkty lecznicze oraz sprzęt, taki jak rurka intubacyjna i respirator. Uzasadnienie indywidualnych korzyści/ryzyka W przypadku każdego pacjenta ekspozycja na promieniowanie jonizujące musi być uzasadniona spodziewaną korzyścią wynikającą z zastosowania radiofarmaceutyku. Podana aktywność powinna być

w każdym przypadku tak mała, jak tylko to możliwe przy uzyskaniu zamierzonego efektu terapeutycznego. Jest niewiele dowodów świadczących o zwiększonej zachorowalności na raka, białaczkę lub mutacje u pacjentów po leczeniu jodem promieniotwórczym w łagodnych schorzeniach tarczycy pomimo jego szerokiego stosowania. W jednym doniesieniu stwierdzono zwiększoną częstość występowania raka pęcherza moczowego podczas leczenia nowotworu złośliwego tarczycy dawkami jodku sodu (131 I) wyższymi niż 3 700 MBq. W innym doniesieniu stwierdzono nieznaczne zwiększenie występowania białaczki w grupie chorych otrzymujących bardzo wysokie dawki jodku sodu (131 I). W związku z tym zaleca się, aby całkowita aktywność nie przekraczała 26 000 MBq. Czynność gonad u mężczyzn Można rozważyć wykorzystanie banku nasienia w celu zrekompensowania możliwego odwracalnego uszkodzenia czynności gonad u mężczyzn z powodu wysokiej dawki terapeutycznej jodu promieniotwórczego w przypadku pacjentów z rozległą chorobą. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Należy starannie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka u takich pacjentów, ponieważ możliwe jest zwiększone ryzyko narażenia na promieniowanie. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawkowania. Dzieci i młodzież Należy starannie rozważyć konieczność zastosowania, ponieważ dawka skuteczna na MBq jest stosunkowo wyższa niż u osób dorosłych (patrz punkt 11). W leczeniu dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę większą wrażliwość ich tkanek na promieniowanie jonizujące i większą przewidywaną długość życia. Czynniki te należy uwzględnić przy wyborze leczenia, rozważając również inne możliwości terapeutyczne (patrz punkt 4.2 i 11). Leczenie jodem promieniotwórczym łagodnych schorzeń tarczycy u dzieci i młodzieży może być prowadzone tylko w uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza po nawrocie po zastosowaniu leków przeciwtarczycowych lub w przypadku ciężkich działań niepożądanych leków przeciwtarczycowych. Brak jest dowodów zwiększonej częstości występowania raka, białaczki lub mutacji u ludzi leczonych jodem radioaktywnym z powodu łagodnych schorzeń tarczycy pomimo szerokiego stosowania. Osoby, u których w wieku dziecięcym lub młodzieńczym zastosowano leczenie tarczycy jodem promieniotwórczym, powinny być poddawane badaniom kontrolnym raz w roku. Hiponatremia Po zastosowaniu leczenia jodkiem sodu (131 I) u pacjentów w podeszłym wieku, poddanych zabiegowi całkowitego wycięcia tarczycy, notowano występowanie ciężkich objawów hiponatremii. Do czynników ryzyka należą: podeszły wiek, płeć żeńska, zastosowanie diuretyków tiazydowych oraz hiponatremia występująca na początku leczenia jodkiem sodu (131 I). U pacjentów tych należy rozważyć regularne oznaczanie stężenia elektrolitów w surowicy. Przygotowanie pacjenta Należy zachęcać pacjentów do picia większej ilości płynów i nakłaniać do opróżniania pęcherza tak często, jak to możliwe, w celu zmniejszenia ryzyka napromieniowania pęcherza moczowego, zwłaszcza w przypadku podawania dużych dawek, np. w przypadku leczenia raka tarczycy. Pacjentów z zaburzeniami opróżniania pęcherza należy cewnikować po podaniu wysokiej aktywności jodu promieniotwórczego. Aby zmniejszyć narażenie okrężnicy na promieniowanie, może być konieczne podanie łagodnych środków przeczyszczających (ale nie środków zmiękczających stolec, które nie stymulują jelit) u pacjentów wypróżniających się rzadziej niż raz na dobę. Aby zapobiec zapaleniu gruczołów ślinowych, możliwemu po podaniu dużych dawek jodu promieniotwórczego, należy zalecić pacjentom spożywanie słodyczy lub napojów zawierających kwas

cytrynowy (soku z cytryny, witaminy C), pobudzających wydzielanie śliny. Można również dodatkowo zastosować inne farmakologiczne środki ochronne. Przed podaniem jodu promieniotwórczego należy zbadać obciążenie jodkiem pochodzącym z żywności lub leczenia farmakologicznego (patrz punkt 4.5). Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się stosowanie diety ubogiej w jod w celu zwiększenia jego wychwytu przez czynną tkankę tarczycy. Przed rozpoczęciem leczenia raka tarczycy jodem promieniotwórczym należy wstrzymać leczenie substytucyjne tarczycy, aby zapewnić odpowiedni wychwyt. Zaleca się przerwanie leczenia trijodotyroniną na okres 14 dni i przerwanie leczenia tyroksyną na okres 4 tygodni. Ponownie można wrócić do leczenia po dwóch dniach. Leczenie karbimazolem i propylotiouracylem należy przerwać na 1 tydzień przed leczeniem nadczynności tarczycy i wznowić kilka dni po zastosowaniu leczenia. Leczenie choroby Gravesa-Basedowa jodem promieniotwórczym powinno być prowadzone jednocześnie z kortykosteroidami, szczególnie jeśli wystąpiła oftalmopatia tarczycowa. Należy zachować szczególną ostrożność, podając kapsułki jodku sodu (131 I) u pacjentów z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi. Zaleca się jednoczesne stosowanie antagonistów receptora H2 lub inhibitorów pompy protonowej. Po zastosowaniu Należy unikać bliskiego kontaktu z małymi dziećmi i kobietami w ciąży przez czas określony w odpowiednich przepisach. W przypadku wymiotów należy rozważyć ryzyko skażenia. Pacjenci leczeni jodem radioaktywnym powinni być monitorowani przez czas określony w odpowiednich przepisach. Specjalne ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych Produkt leczniczy zawiera do 97 mg sodu na jedną kapsułkę, co odpowiada 4,85% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu dla osób dorosłych. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. U pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na żelatynę lub jej metabolity powinno się stosować roztwór jodku sodu (131I). Produkt leczniczy zawiera barwnik azowy żółcień chinolinową (E 104). Może on powodować reakcje alergiczne. Może mieć również niekorzystny wpływ na aktywność i uwagę u dzieci. Środki ostrożności w związku z zagrożeniem dla środowiska, patrz punkt 6.6. Instrukcja dotycząca przygotowania do użycia produktu leczniczego radiofarmaceutycznego znajduje się w punkcie 12.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wiele substancji farmakologicznie czynnych wchodzi w różnego rodzaju interakcje z jodem promieniotwórczym. Istnieją różne mechanizmy interakcji, które mogą wpływać na wiązanie z białkami, farmakokinetykę lub skutki farmakodynamiczne promieniotwórczego jodu. Należy wziąć pod uwagę, że w konsekwencji wychwyt tarczycowy może być zmniejszony. Dlatego też należy zapoznać się ze wszystkimi przyjmowanymi przez pacjenta lekami i wstrzymać podawanie niektórych produktów leczniczych przed podaniem jodku sodu (131 I). W tabeli poniżej zestawiono przykładowe substancje, których podawanie należy wstrzymać: Okres, na który należy wstrzymać podawanie wymienionej substancji, przed podaniem jodku sodu (131 I) Leki blokujące czynność tarczycy (np. karbimazol, 1 tydzień przed rozpoczęciem leczenia i do kilku metimazol, propylouracyl), nadchlorany dni po podaniu Salicylany, kortykosteroidy, nitroprusydek sodu, 1 tydzień sulfobromoftaleina sodowa, leki Substancje czynne

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym Gdy zamierza się podać środki radiofarmaceutyczne kobiecie w wieku rozrodczym, ważne jest ustalenie, czy nie jest ona w ciąży. Jeśli u kobiety nie wystąpiła miesiączka w przewidywanym terminie, należy uznać, że jest ona w ciąży do chwili, gdy ciąża zostanie wykluczona. W razie wątpliwości dotyczących możliwej ciąży (jeśli u kobiety nie wystąpiła miesiączka, jeśli miesiączki są bardzo nieregularne, itp.) należy zaproponować pacjentce alternatywne metody leczenia bez użycia promieniowania jonizującego (jeśli takie istnieją). Kobietom otrzymującym jodek sodu (131 I) należy zalecić, by nie zachodziły w ciążę przez 6-12 miesięcy po leczeniu. Antykoncepcja u mężczyzn i kobiet Dla obu płci po leczeniu jodkiem sodu (131 I) zaleca się stosowanie antykoncepcji przez 6 miesięcy (dla pacjentów z łagodnymi schorzeniami tarczycy) lub 12 miesięcy (dla pacjentów z rakiem tarczycy). Mężczyźni nie powinni spłodzić dziecka przez okres 6 miesięcy po leczeniu jodkiem sodu (131 I), aby umożliwić zastąpienie plemników napromieniowanych przez nienapromieniowane. Należy rozważyć możliwość oddania nasienia do banku nasienia w przypadku mężczyzn z zaawansowaną chorobą, wymagających podania dużych dawek terapeutycznych jodku sodu (131 I). Ciąża Podanie jodku sodu (131I) jest przeciwwskazane w przypadku potwierdzonej lub podejrzewanej ciąży albo gdy ciąży nie można wykluczyć, ponieważ przenikanie jodku sodu (131 I) przez łożysko może spowodować poważną i prawdopodobnie nieodwracalną niedoczynność tarczycy u noworodków (wchłaniana przez macicę dawka tego produktu może mieścić się w zakresie 11-511 mGy, a gruczoł tarczowy płodu w drugim i trzecim trymestrze ciąży intensywnie gromadzi jod) (patrz punkt 4.3). W przypadku rozpoznania zróżnicowanego raka tarczycy w okresie ciąży, leczenie jodem (131 I) należy odroczyć do jej zakończenia. Karmienie piersią Przed podaniem radiofarmaceutyku karmiącej matce należy rozważyć możliwość opóźnienia podania radionuklidu do czasu zaprzestania karmienia piersią przez matkę oraz wybrać odpowiedni produkt radiofarmaceutyczny, biorąc pod uwagę wydzielanie radioaktywności do pokarmu. Jeżeli podanie jest konieczne, karmienie piersią musi zostać przerwane na co najmniej 8 tygodni przed podaniem jodku sodu (131 I) i nie należy go po nim wznawiać (patrz punkt 4.3).

Ze względów ochrony radiologicznej po podaniu dawek terapeutycznych zaleca się unikanie bliskiego kontaktu między matką i niemowlęciem przez co najmniej jeden tydzień. Płodność Po leczeniu jodem promieniotwórczym raka tarczycy, może wystąpić zależne od dawki zaburzenie płodności u mężczyzn i kobiet. Może wystąpić zależne od dawki, przemijające upośledzenie spermatogenezy po aktywnościach przekraczających 1 850 MBq. Klinicznie istotne działania niepożądane obejmujące oligospermię i azoospermię oraz zwiększenie stężenia FSH opisano po zastosowaniu ponad 3 700 MBq jodu (131I).

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Jodek sodu (131I) nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Częstość zgłaszanych działań niepożądanych pochodzi z literatury medycznej. Profil bezpieczeństwa jodku sodu (131I) różni się znacznie w zależności od podawanych dawek, zaś dawki, które należy podać zależą od rodzaju leczenia (tj. leczenia choroby łagodnej lub złośliwej). Ponadto, profil bezpieczeństwa zależy od podanych dawek skumulowanych i stosowanych odstępów między dawkami. Dlatego zgłaszane działania niepożądane pogrupowano według ich występowania podczas leczenia choroby łagodnej lub złośliwej. Często występującymi działaniami niepożądanymi są: niedoczynność tarczycy, przemijająca nadczynność tarczycy, zaburzenia czynności ślinianek i gruczołów łzowych oraz miejscowe skutki narażenia na promieniowanie. W leczeniu raka mogą dodatkowo często występować niepożądane reakcje żołądkowojelitowe i supresja szpiku kostnego. Poniższe tabele zawierają zgłaszane działania niepożądane uszeregowane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Objawy, które są raczej drugorzędne w stosunku do zespołu grupowego (na przykład zespołu suchego oka) zostały podane w nawiasach za danym zespołem. Tabelaryczna lista działań niepożądanych Poniżej określono kategorie częstości występowania: Bardzo często (≥1 / 10), często (≥1 / 100 do <1/10), niezbyt często (≥1 / 1 000 do <1/100), rzadko (≥1 / 10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) i nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane po leczeniu łagodnej choroby Klasyfikacja układów i Działania niepożądane narządów Zaburzenia układu Reakcja anafilaktoidalna immunologicznego Zaburzenia Stała niedoczynność tarczycy, endokrynologiczne niedoczynność tarczycy Przejściowa niedoczynność tarczycy Przełom tyreotoksyczny, zapalenie tarczycy, niedoczynność przytarczyc (zmniejszenie stężenia wapnia we krwi, tężyczka)

Częstość częstość nieznana bardzo często często częstość nieznana

Oftalmopatia tarczycowa (w chorobie Gravesa-Basedowa) Zespół suchego oka

bardzo często

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit

Porażenie strun głosowych

bardzo rzadko

Zapalenie ślinianek

często

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Nieprawidłowa czynność wątroby Trądzik indukowany jodem

częstość nieznana

Wrodzona niedoczynność tarczycy Miejscowy obrzęk

częstość nieznana

Zaburzenia oka

Działania niepożądane po leczeniu choroby nowotworowej Klasyfikacja układów i Działania niepożądane narządów Nowotwory łagodne, złośliwe i Białaczka nieokreślone (w tym torbiele i Guzy lite, rak pęcherza polipy) moczowego, rak jelita grubego, rak żołądka, rak piersi Zaburzenia krwi i układu chłonnego

częstość nieznana

częstość nieznana

częstość nieznana

Częstość niezbyt często częstość nieznana

Niedobór krwinek czerwonych (erytropenia), niewydolność szpiku kostnego

bardzo często

Leukopenia, małopłytkowość

często

Niedokrwistość aplastyczna, częstość nieznana trwałe lub ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego Zaburzenia układu immunologicznego Zaburzenia endokrynologiczne

Zaburzenia układu nerwowego

Reakcje anafilaktoidalne

częstość nieznana

Przełom tyreotoksyczny, przemijająca nadczynność tarczycy Zapalenie tarczycy (przemijająca leukocytoza), niedoczynność przytarczyc (spadek stężenia wapnia we krwi, tężyczka), niedoczynność tarczycy, nadczynność przytarczyc Parosmia, anosmia Obrzęk mózgu

rzadko częstość nieznana

bardzo często częstość nieznana

Zaburzenia oka

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Zespół suchego oka (zapalenie spojówek, suchość oczu, suchość nosa)

bardzo często

Niedrożność kanału nosowołzowego (zwiększenie łzawienia) Duszność

często

często

Zwężenie przełyku*, częstość nieznana zwłóknienie płuc, niewydolność oddechowa, obturacyjna choroba płuc, zapalenie płuc, zapalenie tchawicy, zaburzenia strun głosowych (porażenie strun głosowych, dysfonia, chrypka), ból ustno-gardłowy, stridor Zaburzenia żołądka i jelit

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Zapalenie śluzówek (suchość w jamie ustnej, ból ślinianek, powiększenie ślinianek, próchnica zębów, utrata zębów), zespół choroby popromiennej, nudności, ageuzja, anosmia, zaburzenia smaku, spadek apetytu Wymioty Zapalenie błony śluzowej żołądka, dysfagia Nieprawidłowe działanie wątroby Zapalenie pęcherza moczowego w wyniku radioterapii Niewydolność jajników, zaburzenia miesiączkowania Azoospermia, oligospermia, spadek płodności u mężczyzn Wrodzona niedoczynność tarczycy Hiponatremia

Choroba grypopodobna, ból głowy, zmęczenie, ból karku Miejscowy obrzęk *: szczególnie w istniejącym zwężeniu tchawicy

bardzo często

często częstość nieznana częstość nieznana częstość nieznana bardzo często częstość nieznana częstość nieznana częstość nieznana bardzo często często

Opis wybranych działań niepożądanych Ogólne zalecenie Ekspozycja na promieniowanie jonizujące wiąże się z ryzykiem indukcji nowotworu, a także z ryzykiem

rozwoju wad dziedzicznych. Ilość promieniowania wynikająca z zastosowania produktu w dawkach terapeutycznych może prowadzić do zwiększenia częstości nowotworów i mutacji. We wszystkich przypadkach konieczne jest upewnienie się, że ryzyko związane z promieniowaniem jest mniejsze niż ryzyko związane z chorobą. Dawka skuteczna po terapeutycznych aktywnościach jodku sodu (131 I) wynosi 3 108 mSv, podczas gdy maksymalna zalecana aktywność wynosi 11 100 MBq (przy wychwycie tarczycowym 0%). Zaburzenia tarczycy i przytarczyc Niedoczynność tarczycy może wystąpić, w zależności od dawki, jako opóźniony wynik leczenia nadczynności tarczycy za pomocą jodu promieniotwórczego. W leczeniu chorób nowotworowych niedoczynność tarczycy jest często zgłaszana jako reakcja niepożądana, jednak leczenie złośliwych chorób za pomocą jodku sodu (131 I) zazwyczaj następuje po usunięciu tarczycy. Zniszczenie pęcherzyków tarczycy spowodowane ekspozycją na promieniowanie jodku sodu (131I) może doprowadzić do zaostrzenia już istniejącej nadczynności tarczycy w ciągu 2 - 10 dni lub może spowodować przełom tyreotoksyczny. Czasami po początkowej normalizacji może pojawić się nadczynność tarczycy pochodzenia immunologicznego (okres latencji wynosi 2 - 10 miesięcy). Po 1 - 3 dniach od podania dużej dawki jodu promieniotwórczego u pacjenta może wystąpić przejściowe zapalenie tarczycy i zapalenie tchawicy z możliwością znacznego zwężenia tchawicy, zwłaszcza w przypadku już istniejącego zwężenia tchawicy. W rzadkich przypadkach zaobserwowano czasową nadczynność tarczycy nawet po leczeniu aktywnego raka tarczycy. Po podaniu jodu radioaktywnego obserwowano przypadki przejściowej niedoczynności przytarczyc, które powinno się odpowiednio monitorować i leczyć za pomocą terapii zastępczej. Późne następstwa Jako późne następstwo po leczeniu nadczynności tarczycy jodem (I131 ) może wystąpić niedoczynność tarczycy. Może ona wystąpić w okresie tygodni lub lat po leczeniu, co wymaga odpowiedniej kontroli czynności tarczycy i substytucji hormonalnej. Niedoczynność tarczycy z reguły nie występuje do 6 – 12 tygodni po podaniu jodu promieniotwórczego. Zaburzenia oka Po leczeniu jodkiem sodu (131 I) nadczynności tarczycy lub choroby Gravesa-Basedowa może zaostrzyć się już istniejąca lub pojawić nowa oftalmopatia tarczycowa. Leczenie choroby Gravesa-Basedowa jodem promieniotwórczym powinno być połączone z kortykosteroidami. Miejscowe skutki narażenia na promieniowanie Zgłaszano dysfunkcję i porażenie strun głosowych po podaniu jodku sodu (131I), jednak w niektórych przypadkach nie można ustalić, czy dysfunkcja strun głosowych została spowodowana przez promieniowanie czy leczenie chirurgiczne. Wysoki wychwyt jodu promieniotwórczego przez tkankę może powodować miejscowy ból, dyskomfort i miejscowy obrzęk, np. w przypadku leczenia jodem promieniotwórczym pozostałej części gruczołu tarczycy może wystąpić rozległy i silny ból tkanek miękkich w okolicy głowy i szyi. U pacjentów z rozsianymi przerzutami do płuc zróżnicowanego raka tarczycy odnotowano zapalenie płuc wywołane promieniowaniem i zwłóknienia płuc, spowodowane zniszczeniem tkanki przerzutowej. Dzieje się tak głównie po leczeniu wysokimi dawkami jodu promieniotwórczego. W leczeniu raka tarczycy z przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego (OUN) należy również wziąć pod uwagę możliwość miejscowego obrzęku mózgu i (lub) nasilenie istniejącego obrzęku mózgu. Zaburzenia żołądka i jelit Wysoki poziom radioaktywności może również powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zwykle w ciągu pierwszych godzin lub dni po podaniu. W celu zapobiegania zaburzeniom żołądkowo-jelitowym, patrz punkt 4.4.

Zaburzenia ślinianek i gruczołów łzowych Może wystąpić zapalenie ślinianek z obrzękiem i bólem ślinianek, częściową utratą smaku i suchością w jamie ustnej. Zapalenie ślinianek jest zwykle odwracalne samoistnie lub przy pomocy leczenia przeciwzapalnego, jednak opisywano niekiedy przypadki zależnej od dawki uporczywej ageuzji i suchości w jamie ustnej. Brak śliny może prowadzić do infekcji np. próchnicy, co może powodować utratę zębów. W celu zapobiegania zaburzeniom czynności ślinianek, patrz punkt 4.4. Nieprawidłowe funkcjonowanie ślinianek i (lub) gruczołów łzowych objawiającym się zespołem suchego oka może pojawić się z opóźnieniem od kilku miesięcy do dwóch lat po leczeniu jodem promieniotwórczym. Chociaż w większości przypadków zespół suchego oka jest skutkiem przemijającym, u niektórych pacjentów objawy mogą utrzymywać się przez lata. Depresja szpiku kostnego Jako późne następstwo, może rozwinąć się odwracalna depresja szpiku kostnego, objawiająca się izolowaną małopłytkowością lub erytrocytopenią, która może zakończyć się zgonem. Prawdopodobieństwo wystąpienia depresji szpiku kostnego jest większe po jednorazowym podaniu dawki o aktywności przekraczającej 5 000 MBq lub po wielokrotnym podaniu produktu w odstępach krótszych niż 6 miesięcy. Wtórne nowotwory złośliwe Obserwowano zwiększone występowanie białaczki w grupie pacjentów leczonych wysokimi dawkami stosowanymi w przebiegu nowotworów złośliwych (powyżej 7,4 GBq). Dzieci i młodzież Rodzaj występujących działań niepożądanych u dzieci jest identyczny jak u osób dorosłych. W oparciu o większą wrażliwość na promieniowanie tkanek dziecięcych (patrz punkt 11) i większą przewidywaną długość życia, częstość występowania i nasilenie mogą być różne. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181 C PL-02 222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9. Przedawkowanie

Produkt leczniczy przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel. Dlatego też ryzyko przedawkowania jest teoretyczne. W przypadku przedawkowania radioaktywności, dawkę pochłoniętą przez pacjenta należy możliwie obniżyć poprzez nasilenie eliminacji radionuklidu z ustroju poprzez częstą mikcję i stymulację diurezy połączoną z częstym opróżnianiem pęcherza moczowego. Ponadto, należy zalecić blokadę tkanki tarczycy (np. przez podanie nadchloranu potasu) w celu zmniejszenia ekspozycji tarczycy na promieniowanie. W celu zmniejszenia wychwytu jodu (131I) można podać emetyki.