Gemipar 125
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Paracetamolum 125 mg), kod ATC N02BE01 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
ULOTKA DLA PACJENTA Należy przeczytać uważnie całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla pacjenta. Lek ten jest dostępny bez recepty, aby można było leczyć niektóre schorzenia bez pomocy lekarza. Aby jednak uzyskać dobry wynik leczenia, należy stosować lek ostrożnie i zgodnie z informacją w ulotce. – Należy zachować tę ulotkę, aby można ją było przeczytać ponownie w razie potrzeby. – Należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty, gdy potrzebna jest rada lub dodatkowa informacja. Jeżeli objawy nasilą się lub nie ustąpią należy skontaktować się z lekarzem. GEMIPAR 125 125 mg, czopki Paracetamolum
LEK ZAWIERA PARACETAMOL Skład: 1 czopek zawiera 125 mg paracetamolu (Paracetamolum) oraz substancje pomocnicze: parafina ciekła, tłuszcz obojętny (Vitepsol H15). Dostępne opakowania: 10 czopków Podmiot odpowiedzialny: Biofaktor Sp z o.o. ul. Podmiejska 15 C 66-400 Gorzów Wielkopolski Spis treści ulotki:
Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
2. Zanim zastosuje się GEMIPAR 125
Jak stosować lek
Możliwe działania niepożądane
5. Przechowywanie leku GEMIPAR 125 6. Inne informacje 1. Co to jest GEMIPAR 125 i w jakim celu się go stosuje GEMIPAR 125 to czopki, które zawierają paracetamol. Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Lek przeznaczony jest dla dzieci od 1 do 6 lat. Wskazania do stosowania: Krótkotrwałe leczenie bólu o małym i umiarkowanym nasileniu, np. bóle głowy, zębów, bóle stawowe, mięśniowe i kostne, bóle po zabiegach chirurgicznych i stomatologicznych. Gorączka np. w przebiegu przeziębienia lub grypy u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować paracetamolu doustnie np. z powodu nudności lub wymiotów. 2.
Zanim zastosuje się GEMIPAR 125
2 Nie należy stosować leku jeśli występuje: nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, wrodzony brak dehydrogenazy glukozo-6fosforanowej i reduktazy methemoglobinowej, choroba alkoholowa, pierwszy trymestr ciąży. Zachować szczególną ostrożność stosując GEMIPAR 125 Lek zawiera paracetamol. Aby uniknąć przedawkowania należy sprawdzić czy inne przyjmowane leki nie zawierają paracetamolu. Nie stosować dawek większych niż zalecane. Należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku. Stosować ostrożnie u osób z niewydolnością wątroby lub nerek. Podczas stosowania paracetamolu nie należy spożywać alkoholu ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby. Szczególne ryzyko uszkodzenia wątroby istnieje u osób głodzonych i regularnie pijących alkohol. Stosowanie leku GEMIPAR 125 u dzieci Lek wskazany jest u dzieci od 1 do 6 lat. Ciąża. Karmienie piersią Lek ze względu na dawkę przeznaczony jest do stosowania u dzieci. Lek jest przeciwwskazany w pierwszych trzech miesiącach ciąży. Paracetamol może być stosowany w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią w przypadku zdecydowanej konieczności i po konsultacji z lekarzem. Przed zastosowaniem każdego leku należy poradzić się lekarza. Prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn Lek ze względu na dawkę przeznaczony jest do stosowania u dzieci. Paracetamol nie wpływa na sprawność psychofizyczną. Stosowanie innych leków Paracetamol nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny, wydłużając czas krwawienia i zwiększając ryzyko krwotoków. Stosowanie paracetamolu jednocześnie z zydowudyną (AZT) może nasilać toksyczne działanie zydowudyny na szpik kostny. Równoczesne stosowanie paracetamolu i leków zwiększających metabolizm wątrobowy, np. ryfampicyny, leków przeciwpadaczkowych, barbituranów zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby, nawet w przypadku stosowania zalecanych dawek paracetamolu. Paracetamol wydłuża okres półtrwania chloramfenikolu i nasila jego toksyczność. Jednoczesne podawanie paracetamolu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek. Stosowanie paracetamolu z inhibitorami MAO może wywołać stany pobudzenia i wysoką gorączkę (należy zachować 14dniową przerwę). Metoklopramid przyspiesza, a propantelina opóźnia wchłanianie paracetamolu z przewodu pokarmowego. Spożywanie alkoholu podczas leczenia paracetamolem może prowadzić do niewydolności wątroby, spowodowanej martwicą komórek wątrobowych. Stosowanie paracetamolu może być przyczyną fałszywych wyników niektórych badań laboratoryjnych (np. oznaczania stężenia glukozy). Nie stosować z innymi lekami zawierającymi paracetamol. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych ostatnio lekach, nawet tych wydawanych bez recepty. 3. Jak stosować GEMIPAR 125 Stosowanie u dzieci w wieku poniżej 2. roku życia powinno być zalecone przez lekarza. Dzieci od 1 do 3 lat, doodbytniczo 1 czopek jednorazowo, dzieci od 4 do 6 lat, doodbytnoiczo od 1 do 2 czopków jednorazowo. W razie potrzeby, dawkę można powtarzać co 4 godziny, nie częściej niż 4 razy na dobę. Leku nie należy stosować dłużej niż przez 3 dni bez konsultacji z lekarzem. W przypadku wrażenia, że działanie leku jest za mocne lub za słabe, należy zwrócić się do lekarza.
3 W przypadku zastosowania większej dawki leku GEMIPAR 125 niż zalecana Mogą wystąpić: nudności, wymioty, nadmierne pocenie, senność i ogólne osłabienie. Objawy te mogą ustąpić następnego dnia, pomimo że zaczyna się rozwijać uszkodzenie wątroby, które następnie daje o sobie znać rozpieraniem w nadbrzuszu, powrotem nudności i żółtaczką. W przypadku zażycia większej dawki leku niż zalecana należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Ze względu na postać farmaceutyczną (czopki) przedawkowanie leku jest mało prawdopodobne, jednakże nie można wykluczyć takiej ewentualności w przypadku jednoczesnego przyjęcia paracetamolu doustnie. Leczenie przedawkowania paracetamolu podanego doustnie polega na sprowokowaniu wymiotów, jeśli od zażycia nie upłynęło więcej niż godzina, podaniu węgla aktywowanego. W przypadku przyjęcia bardzo dużych dawek leku podaje się odtrutki: metioninę i kontynuuje leczenie acetylocysteiną. W przypadku pominięcia dawki leku GEMIPAR 125 Lek stosuje się w leczeniu doraźnym. W przypadku pominięcia dawki leku i utrzymywania się dolegliwości należy przyjąć następną dawkę leku. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. 4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, GEMIPAR 125 może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Rzadko – Reakcje nadwrażliwości: zaczerwienienie skóry, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, napady astmy oskrzelowej, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do objawów wstrząsu. – zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty – zaburzenia wątroby – objawy uszkodzenia wątroby. – zaburzenia nerek i dróg moczowych: kolka nerkowa, martwica brodawek nerkowych, ostra niewydolność nerek. Bardzo rzadko. – zaburzenia krwi: granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów we krwi), agranulocytoza (brak granulocytów we krwi), małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi). U niektórych osób w czasie stosowania leku GEMIPAR 125 mogą wystąpić inne działania niepożądane. W przypadku wystąpienia innych objawów niepożądanych, niewymienionych w tej ulotce, należy poinformować o nich lekarza. 5. Przechowywanie leku GEMIPAR 125 Lek przechowywać w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci. Nie należy stosować leku GEMIPAR 125 po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Przechowywać w temperaturze poniżej 25oC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu 6. Inne informacje W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego: Biofaktor Sp. z o.o. ul. Podmiejska 15 C 66-400 Gorzów Wielkopolski e – mail: [email protected] Data opracowania ulotki:
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Gemipar 125
W jakim celu stosuje się lek Gemipar 125?
Krótkotrwałe leczenie bólu o małym i umiarkowanym nasileniu, np. bóle głowy, zębów, bóle mięśniowe, stawowe i kostne, bóle po zabiegach chirurgicznych i stomatologicznych. Gorączka, np. w przebiegu chorób wieku dziecięcego u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować paracetamolu doustnie np. z powodu nudności lub wymiotów.
Jaka jest substancja czynna leku Gemipar 125?
Substancją czynną leku Gemipar 125 jest Paracetamolum 125 mg. Kod ATC: N02BE01.
Dawkę ustala się wg masy ciała dziecka (przeciętnie jednorazowo od 10 mg do 15 mg/kg masy ciała). Stosowanie u dzieci w wieku poniżej 2. roku życia powinno być zalecone przez lekarza. Nie stosować dłużej niż 3 dni bez konsultacji z lekarzem. Dzieci od 1 do 3 lat, doodbytniczo 1 czopek jednorazowo, od 4 do 6 lat, doodbytniczo od 1 do 2 czopków jednorazowo. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Gemipar 125?
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężka niewydolność nerek, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i reduktazy methemoglobinowej, ciężka niewydolność wątroby, choroba alkoholowa, pierwszy trymestr ciąży.
Czy lek Gemipar 125 można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Preparat ze względu na dawkę przeznaczony jest do stosowania u dzieci. Paracetamolu nie należy stosować w pierwszych trzech miesiącach ciąży. Paracetamol przenika przez łożysko i do mleka kobiet karmiących piersią. Może być stosowany w drugim i w trzecim trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią w przypadku zdecydowanej konieczności.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Krótkotrwałe leczenie bólu o małym i umiarkowanym nasileniu, np. bóle głowy, zębów, bóle mięśniowe, stawowe i kostne, bóle po zabiegach chirurgicznych i stomatologicznych. Gorączka, np. w przebiegu chorób wieku dziecięcego u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować paracetamolu doustnie np. z powodu nudności lub wymiotów.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkę ustala się wg masy ciała dziecka (przeciętnie jednorazowo od 10 mg do 15 mg/kg masy ciała). Stosowanie u dzieci w wieku poniżej 2. roku życia powinno być zalecone przez lekarza. Nie stosować dłużej niż 3 dni bez konsultacji z lekarzem. Dzieci od 1 do 3 lat, doodbytniczo 1 czopek jednorazowo, od 4 do 6 lat, doodbytniczo od 1 do 2 czopków jednorazowo. W razie potrzeby, dawkę można powtarzać co 4 godziny, nie częściej niż 4 razy na dobę.
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciężka niewydolność nerek, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i reduktazy methemoglobinowej, ciężka niewydolność wątroby, choroba alkoholowa, pierwszy trymestr ciąży.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Preparat zawiera paracetamol. Aby uniknąć przedawkowania należy sprawdzić czy inne przyjmowane leki nie zawierają paracetamolu. Nie należy stosować dawek większych niż zalecane. Należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku. Stosować ostrożnie u osób z niewydolnością wątroby lub nerek. Podczas stosowania paracetamolu nie należy spożywać alkoholu ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby. Szczególne ryzyko uszkodzenia wątroby istnieje u osób głodzonych i regularnie pijących alkohol.
4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Paracetamol nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny, wydłużając czas krwawienia i zwiększając ryzyko krwotoków. Stosowanie paracetamolu jednocześnie z zydowudyną (AZT) może nasilać toksyczne działanie zydowudyny na szpik kostny. Równoczesne stosowanie paracetamolu i leków zwiększających metabolizm wątrobowy, np. ryfampicyny, leków przeciwpadaczkowych, barbituranów zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby, nawet w przypadku stosowania zalecanych dawek paracetamolu. Paracetamol wydłuża okres półtrwania chloramfenikolu i w przypadku wielokrotnego stosowania nasila jego toksyczność. Jednoczesne podawanie paracetamolu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek. Stosowanie paracetamolu z inhibitorami MAO może wywołać stany pobudzenia i wysoką gorączkę. Metoklopramid przyspiesza, a leki cholinolityczne opóźniają wchłanianie paracetamolu z przewodu pokarmowego. Spożywanie alkoholu podczas leczenia paracetamolem może prowadzić do niewydolności wątroby, spowodowanej martwicą komórek wątrobowych. Stosowanie paracetamolu może być przyczyną fałszywych wyników niektórych badań laboratoryjnych (np. oznaczania stężenia glukozy).
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża lub laktacja Preparat ze względu na dawkę przeznaczony jest do stosowania u dzieci.
Paracetamolu nie należy stosować w pierwszych trzech miesiącach ciąży. Paracetamol przenika przez łożysko i do mleka kobiet karmiących piersią. Może być stosowany w drugim i w trzecim trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią w przypadku zdecydowanej konieczności.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
mechanicznych w ruchu Preparat ze względu na dawkę przeznaczony jest do stosowania u dzieci. Paracetamol nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.
4.8. Działania niepożądane
Rzadko - Reakcje nadwrażliwości: zaczerwienienie skóry, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, napady astmy oskrzelowej, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do objawów wstrząsu. - zaburzenia żołądka i jelit: nudności, wymioty - zaburzenia wątroby - objawy uszkodzenia wątroby. - zaburzenia nerek i dróg moczowych: kolka nerkowa, martwica brodawek nerkowych, ostra niewydolność nerek. Bardzo rzadko. - zaburzenia krwi: agranulocytoza, trombocytopenia, methemoglobinemia.
4.9. Przedawkowanie
Ze względu na postać farmaceutyczną, przedawkowanie preparatu jest mało prawdopodobne, jednak nie można wykluczyć takiej ewentualności w przypadku jednoczesnego przyjęcia paracetamolu doustnie. Przypadkowe lub zamierzone przedawkowanie preparatu może spowodować w ciągu kilku, kilkunastu godzin objawy takie jak, nudności, wymioty, nadmierne pocenie, senność i ogólne osłabienie. Objawy te mogą ustąpić następnego dnia, pomimo że zaczyna się rozwijać uszkodzenie wątroby, które następnie daje o sobie znać rozpieraniem w nadbrzuszu, powrotem nudności i żółtaczką. W każdym przypadku przyjęcia doustnie jednorazowo paracetamolu w dawce 5 g lub większej należy sprowokować wymioty, jeśli od zażycia nie upłynęła więcej niż jedna godzina. Należy podać doustnie 60 – 100 g węgla aktywowanego, najlepiej rozmieszanego z wodą. Wiarygodnej oceny ciężkości zatrucia dostarcza oznaczenie stężenia paracetamolu w krwi. Wartość tego stężenia w stosunku do czasu, jaki upłynął od zażycia paracetamolu jest wartością wskazówkową, czy i jak intensywne leczenie odtrutkami będzie konieczne. Jeżeli oznaczenie stężenia paracetamolu we krwi nie jest możliwe, a prawdopodobna, przyjęta dawka paracetamolu była duża, należy wdrożyć bardziej intensywne leczenie odtrutkami: należy podać 2,5 g metioniny i kontynuować leczenie acetylocysteiną lub(i) metioniną, które są bardzo skuteczne w pierwszych 10-12 godzinach od zatrucia, ale prawdopodobnie są także skuteczne po 24 godzinach. Leczenie zatrucia paracetamolem powinno odbywa się w szpitalu, w warunkach oddziału intensywnej terapii.
