Gefitinib Sandoz
Leki z tą samą substancją czynną
Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Gefitinibum 250 mg), kod ATC L01EB01 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.
Spis treści ulotki
- Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
- Informacje ważne przed zastosowaniem leku
- Jak stosować lek
- Możliwe działania niepożądane
- Jak przechowywać lek
- Zawartość opakowania i inne informacje
Lek Gefitinib Sandoz zawiera substancję czynną gefitynib, który hamuje aktywność białka nazywanego receptorem naskórkowego czynnika wzrostu (ang. epidermal growth factor receptor, EGFR). Białko to uczestniczy w procesie wzrostu i rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych. Lek Gefitinib Sandoz stosuje się w leczeniu dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc. Ten rodzaj raka rozwija się w tkance płucnej.
Kiedy nie stosować leku Gefitinib Sandoz jeśli pacjent ma uczulenie na gefitynib lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych tego leku (wymienionych w punkcie 6); jeśli pacjentka karmi piersią. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed zastosowaniem leku Gefitinib Sandoz należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli: pacjent miał kiedykolwiek chorobę płuc, gdyż niektóre problemy dotyczące płuc mogą nasilać się w trakcie stosowania leku Gefitinib Sandoz; pacjent miał kiedykolwiek zaburzenia czynności wątroby. Dzieci i młodzież Nie należy stosować leku Gefitinib Sandoz u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Gefitinib Sandoz a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Należy zwłaszcza powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o stosowaniu następujących leków: − fenytoina lub karbamazepina (leki przeciwpadaczkowe);
NL/H/4128/001/IB/005
ryfampicyna (lek stosowany w leczeniu gruźlicy); itrakonazol (lek stosowany w leczeniu zakażenia grzybiczego); barbiturany (rodzaj leków stosowanych w leczeniu zaburzeń snu); leki roślinne zawierające ziele dziurawca (Hypericum perforatum), stosowane w leczeniu depresji i niepokoju; − inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2 i leki zobojętniające (leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej, niestrawności, zgagi i w celu zmniejszenia wydzielania kwasu solnego w żołądku); Wymienione leki mogą wpływać na sposób działania leku Gefitinib Sandoz. − warfaryna (tzw. doustny lek przeciwzakrzepowy, stosowany w celu zapobiegania powstawaniu zakrzepów krwi). Jeśli pacjent przyjmuje lek zawierający tę substancje czynną, lekarz może zlecać częstsze badania krwi. − − − −
Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży, może zajść w ciążę lub karmi piersią, powinna powiedzieć o tym lekarzowi przed zastosowaniem tego leku. Należy unikać zajścia w ciążę podczas stosowania leku Gefitinib Sandoz, gdyż może on działać szkodliwie na dziecko. Ze względu na bezpieczeństwo dziecka kobiety karmiące piersią nie powinny przyjmować leku Gefitinib Sandoz. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Jeśli pacjent odczuwa osłabienie podczas stosowania tego leku, powinien zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, obsługiwania narzędzi lub maszyn. Gefitinib Sandoz zawiera sód i laktozę Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. − − − −
Zalecaną dawką jest jedna tabletka 250 mg na dobę. Tabletkę należy przyjmować codziennie o tej samej porze dnia. Tabletkę można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Leki zobojętniające (zmniejszające ilość kwasu solnego w żołądku) można przyjmować co najmniej 2 godziny po lub 1 godzinę przed przyjęciem leku Gefitinib Sandoz.
Jeśli pacjent ma problem z połknięciem tabletki, należy wymieszać ją z niegazowaną wodą. Nie należy stosować innych płynów. Tabletki nie należy rozkruszać. Należy mieszać zawartość aż do rozpuszczenia tabletki (może to trwać do 20 minut), a następnie wypić całość niezwłocznie po przygotowaniu. Aby upewnić się, że cały lek został przyjęty, szklankę należy ponownie napełnić do połowy wodą i wypić. Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Gefitinib Sandoz Jeśli pacjent przyjął więcej tabletek niż powinien, należy natychmiast zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Pominięcie zastosowania leku Gefitinib Sandoz Postępowanie w przypadku pominięcia dawki leku zależy od tego, ile czasu zostało do przyjęcia
NL/H/4128/001/IB/005
następnej tabletki. – Jeśli do przyjęcia następnej dawki zostało 12 lub więcej godzin, pominiętą tabletkę należy przyjąć niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym, a następną o zwykłej porze. – Jeśli do przyjęcia następnej dawki zostało mniej niż 12 godzin, nie należy przyjmować pominiętej tabletki, tylko następną tabletkę przyjąć o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych działań niepożądanych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, gdyż może być konieczne pilne leczenie. − Reakcja alergiczna (często), zwłaszcza z takimi objawami, jak obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu, pokrzywka i trudności w oddychaniu; − Poważny brak tchu lub nagłe nasilenie duszności, z którymi może występować kaszel lub gorączka. Mogą to być objawy zapalenia płuc o nazwie „śródmiąższowa choroba płuc”. Mogą one występować w przybliżeniu u 1 na 100 pacjentów przyjmujących lek Gefitinib Sandoz i mogą zagrażać życiu. − Ciężkie reakcje skórne (rzadko) obejmujące duże powierzchnie ciała. Objawami mogą być: zaczerwienienie, ból, owrzodzenie, powstawanie pęcherzy i złuszczanie się skóry. Zmiany mogą obejmować wargi, nos, oczy i narządy płciowe. − Odwodnienie (często) spowodowane przez długotrwałą lub ciężką biegunkę, wymioty, nudności lub brak apetytu. − Zaburzenia dotyczące oczu (niezbyt często), takie jak ból, zaczerwienienie, łzawienie, nadwrażliwość na światło, zaburzenia widzenia lub wrastanie rzęs. Objawy te mogą wskazywać na owrzodzenie powierzchni oka (rogówki). W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych należy zwrócić się do lekarza tak szybko, jak to możliwe: Bardzo częste (mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób): biegunka wymioty nudności reakcje skórne, takie jak wysypka przypominająca trądzik, czasami swędząca z suchością i (lub) pękaniem skóry utrata apetytu osłabienie zaczerwienienie lub ból w jamie ustnej zwiększenie aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza alaninowa” widoczne w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie stosowania leku Gefitinib Sandoz). Częste (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób): suchość w jamie ustnej suchość, zaczerwienienie lub świąd oczu zaczerwienienie i ból powiek zaburzenia dotyczące paznokci utrata włosów gorączka
NL/H/4128/001/IB/005
krwawienie (np. krwawienie z nosa lub obecność krwi w moczu) obecność białka w moczu (wykrywana w badaniach moczu) zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymu wątrobowego o nazwie „aminotransferaza asparaginianowa” widoczne w badaniu krwi (jeśli aktywność ta jest za duża, lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie stosowania leku Gefitinib Sandoz) zwiększenie stężenia kreatyniny widoczne w badaniu krwi (oceniającym czynności nerek) zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częsta, nagła potrzeba oddania moczu).
Niezbyt częste (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób): zapalenie trzustki (objawami mogą być: bardzo silny ból w nadbrzuszu i ciężkie nudności i wymioty) zapalenie wątroby (z takimi objawami, jak ogólne złe samopoczucie z żółtaczką [zażółcenie skóry i oczu] lub bez żółtaczki); działanie to występuje niezbyt często, ale u niektórych osób prowadziło do zgonu perforacja przewodu pokarmowego reakcja skórna na dłoniach i podeszwach stóp, w tym mrowienie, drętwienie, ból, obrzęk lub zaczerwienienie (znana jako zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej lub zespół ręka-stopa). Rzadkie (mogą występować u mniej niż 1 na 1000 osób): zapalenie skórnych naczyń krwionośnych (może spowodować wystąpienie siniaków lub nieblednącą wysypkę na skórze) krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego (odczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częsta, nagła potrzeba oddania moczu z domieszką krwi). Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku i blistrze po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.
Co zawiera lek Gefitinib Sandoz – Substancją czynną jest gefitynib. Jedna tabletka powlekana zawiera 250 mg gefitynibu.
NL/H/4128/001/IB/005
– Pozostałe składniki to: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, powidon K30, magnezu stearynian, sodu laurylosiarczan, alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, talk, tytanu dwutlenek (E 171), woda oczyszczona, żelaza tlenek czerwony (E 172), żelaza tlenek żółty (E 172). Jak wygląda lek Gefitinib Sandoz i co zawiera opakowanie Lek Gefitinib Sandoz to brązowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy 11,1 mm, z wytłoczonym napisem „250” na jednej stronie i gładkie po drugiej stronie. Tabletki powlekane pakowane są w nieperforowane blistry z folii Aluminium/OPA/Aluminium/PVC, w tekturowym pudełku. Wielkość opakowań: 30 tabletek powlekanych. Podmiot odpowiedzialny Sandoz GmbH Biochemiestrasse 10 6250 Kundl, Austria Wytwórca Remedica Ltd Aharnon Street, Limassol Industrial Estate 3056 Limassol, Cypr Lek Pharmaceuticals d.d. Verovškova 57 1526 Ljubljana, Słowenia W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do: Sandoz Polska Sp. z o.o. ul. Domaniewska 5°C 02-672 Warszawa tel. 22 209 70 00 Data ostatniej aktualizacji ulotki: 10/2021 Logo Sandoz
NL/H/4128/001/IB/005
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Gefitinib Sandoz
W jakim celu stosuje się lek Gefitinib Sandoz?
Produkt Gefitinib Sandoz jest wskazany w monoterapii u dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, z aktywującą mutacją EGFR-TK (patrz punkt 4.4).
Jaka jest substancja czynna leku Gefitinib Sandoz?
Substancją czynną leku Gefitinib Sandoz jest Gefitinibum 250 mg. Kod ATC: L01EB01.
Leczenie produktem Gefitinib Sandoz powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz z doświadczeniem w stosowaniu leczenia przeciwnowotworowego. Dawkowanie Zalecaną dawką produktu Gefitinib Sandoz jest 250 mg (jedna tabletka) raz na dobę. W razie pominięcia dawki produktu, należy przyjąć ją niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Gefitinib Sandoz?
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).
Czy lek Gefitinib Sandoz można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić, aby podczas leczenia nie zachodziły w ciążę. Ciąża Brak danych dotyczących stosowania gefitynibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3), ale potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Produkt Gefitinib Sandoz jest wskazany w monoterapii u dorosłych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, z aktywującą mutacją EGFR-TK (patrz punkt 4.4).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie produktem Gefitinib Sandoz powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz z doświadczeniem w stosowaniu leczenia przeciwnowotworowego. Dawkowanie Zalecaną dawką produktu Gefitinib Sandoz jest 250 mg (jedna tabletka) raz na dobę. W razie pominięcia dawki produktu, należy przyjąć ją niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym. Jeśli do czasu przyjęcia następnej dawki jest mniej niż 12 godzin, nie należy przyjmować pominiętej dawki. Pacjent nie powinien przyjmować podwójnej dawki (dwóch dawek w tym samym czasie) w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności gefitynibu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Gefitynib nie ma zastosowania u dzieci i młodzieży we wskazaniu NDRP. Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby (stopień B lub C w skali Childa-Pugha) w wyniku marskości wątroby stwierdza się zwiększone stężenie gefitynibu w osoczu. Należy uważnie kontrolować, czy u tych pacjentów nie występują działania niepożądane. Nie stwierdzono zwiększonego stężenia gefitynibu u pacjentów ze zwiększoną aktywnością aminotransferazy asparaginianowej (AspAT), fosfatazy zasadowej lub zwiększonym stężeniem bilirubiny z powodu przerzutów w wątrobie (patrz punkt 5.2).
NL/H/4128/001/IA/08
Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i klirensem kreatyniny >20 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Ze względu na ograniczone dostępne dane dotyczące pacjentów z klirensem kreatyniny ≤20 ml/min, zaleca się u nich zachowanie ostrożności (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku Modyfikacja dawki ze względu na wiek pacjenta nie jest konieczna (patrz punkt 5.2). Osoby wolno metabolizujące z udziałem CYP2D6 Szczególna modyfikacja dawki u pacjentów wolno metabolizujących z udziałem izoenzymu CYP2D6 nie jest konieczna, ale należy uważnie kontrolować, czy u tych pacjentów nie występują działania niepożądane (patrz punkt 5.2). Modyfikacja dawki na skutek działania toksycznego U pacjentów źle tolerujących biegunkę lub skórne reakcje niepożądane korzystne może być krótkotrwałe (do 14 dni) przerwanie leczenia i ponowne zastosowanie dawki 250 mg (patrz punkt 4.8). U pacjentów, którzy nie tolerują leczenia po przerwie w terapii, należy zaprzestać stosowania gefitynibu i rozważyć inny sposób leczenia. Sposób podawania Tabletkę można przyjmować doustnie z posiłkiem lub bez posiłku, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Tabletkę można połknąć w całości popijając wodą lub, jeśli przyjęcie całej tabletki nie jest możliwe, tabletkę można podać po wymieszaniu z niegazowaną wodą. Nie należy stosować innych płynów. Tabletkę (bez rozkruszania) należy wrzucić do szklanki w połowie wypełnionej wodą, od czasu do czasu wymieszać zawartość aż do uzyskania zawiesiny (może to trwać do 20 minut), a następnie wypić całość niezwłocznie po przygotowaniu (tj. w ciągu 60 minut). Szklankę należy ponownie napełnić do połowy wodą i wypić. Zawiesinę można także podawać przez sondę nosowożołądkową lub gastrostomię.
4.3. Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Karmienie piersią (patrz punkt 4.6).
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Jeśli rozważane jest zastosowanie gefitynibu w leczeniu miejscowo zaawansowanego lub rozsianego NDRP, istotne jest, aby u wszystkich pacjentów podjąć próbę wykrycia obecności mutacji EGFR w tkance nowotworowej. Jeśli materiał z guza jest niezdatny do oceny, można wykorzystać krążący DNA nowotworu (ang. circulating tumour DNA, ctDNA) uzyskany z krwi (osocza). W celu uniknięcia fałszywie ujemnych lub fałszywie dodatnich wyników oznaczeń należy stosować wyłącznie solidny, wiarygodny i czuły test(y) o udowodnionej przydatności do określenia statusu mutacji EGFR w guzie nowotworowym lub ctDNA (patrz punkt 5.1). Choroba śródmiąższowa płuc U 1,3% pacjentów otrzymujących gefitynib obserwowano wystąpienie śródmiąższowej choroby płuc, której początek może być nagły i która w niektórych przypadkach zakończyła się zgonem pacjenta (patrz punkt 4.8). Jeśli u pacjenta nastąpi zaostrzenie takich objawów, jak duszność, kaszel i gorączka, stosowanie gefitynibu należy przerwać i natychmiast rozpocząć badania pacjenta. W razie rozpoznania śródmiąższowej choroby płuc, należy przerwać stosowanie gefitynibu i zastosować odpowiednie leczenie. W japońskim badaniu farmakoepidemiologicznym, w którym 3159 pacjentów z NDRP otrzymywało gefitynib lub chemioterapię i poddawanych było obserwacji przez 12 tygodni, zidentyfikowano
NL/H/4128/001/IA/08
następujące czynniki ryzyka wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc (niezależnie od tego, czy pacjent otrzymywał gefitynib, czy chemioterapię): palenie tytoniu, zły stan ogólny pacjenta (PS ≥2), zmniejszona ilość prawidłowej tkanki płucnej (≤50%) potwierdzona metodą tomografii komputerowej (CT), niedawne (<6 miesięcy) rozpoznanie NDRP, wcześniejsza choroba śródmiąższowa płuc, starszy wiek (≥55 lat) oraz współistniejąca choroba serca. Zwiększone w porównaniu z chemioterapią ryzyko wystąpienia śródmiąższowej choroby płuc po zastosowaniu gefitynibu obserwowano głównie w pierwszych 4 tygodniach leczenia (skorygowany iloraz szans (OR) 3,8; 95% CI 1,9 do 7,7), po tym czasie względne ryzyko było mniejsze (skorygowany OR 2,5; 95% CI 1,1 do 5,8). Ryzyko zgonu u pacjentów, u których wystąpiła śródmiąższowa choroba płuc podczas stosowania gefitynibu lub chemioterapii było większe w grupie z następującymi czynnikami ryzyka: palenie tytoniu, potwierdzone w badaniu CT zmniejszenie ilości prawidłowej tkanki płucnej (≤50%), wcześniejsza choroba śródmiąższowa płuc, starszy wiek (≥65 lat) i znaczne obszary (≥50%) przyrośnięte do opłucnej. Działanie toksyczne na wątrobę i zaburzenia czynności wątroby Obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie stężenia bilirubiny), niezbyt często jako zapalenie wątroby (patrz punkt 4.8). Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu niewydolności wątroby prowadzącej w niektórych przypadkach do zgonu. Dlatego zaleca się okresową kontrolę czynności wątroby. Gefitynib należy stosować ostrożnie u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Jeśli zaburzenia te są ciężkie, należy rozważyć przerwanie stosowania gefitynibu. Wykazano, że zaburzenia czynności wątroby w wyniku marskości wątroby prowadzą do zwiększenia stężenia gefitynibu w osoczu (patrz punkt 5.2). Interakcje z innymi produktami leczniczymi Produkty lecznicze pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm gefitynibu i zmniejszać jego stężenie w osoczu. Z tego względu należy unikać jednoczesnego stosowania z induktorami CYP3A4 (takimi jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany lub ziele dziurawca, Hypericum perforatum) ze względu na możliwość zmniejszenia skuteczności leczenia (patrz punkt 4.5). U poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu CYP2D6U leczenie silnym inhibitorem enzymu CYP3A4 może spowodować zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu. Po rozpoczęciu leczenia inhibitorem enzymu CYP3A4 należy ściśle kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane gefitynibu (patrz punkt 4.5). U niektórych pacjentów przyjmujących warfarynę razem z gefitynibem stwierdzano zwiększenie wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) i (lub) krwawienie (patrz punkt 4.5). Należy regularnie kontrolować, czy u pacjenta przyjmującego jednocześnie warfarynę i gefitynib nie zmienia się czas protrombinowy (PT) lub wartość INR. Produkty lecznicze powodujące znaczne i utrzymujące się zwiększenie pH soku żołądkowego, takie jak inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora H2, mogą zmniejszać biodostępność i stężenie gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Leki zobojętniające przyjmowane regularnie w czasie zbliżonym do czasu podawania gefitynibu mogą mieć podobne działanie (patrz punkty 4.5 i 5.2). Wyniki badania klinicznego II fazy z jednoczesnym zastosowaniem gefitynibu i winorelbiny wskazują, że gefitynib może nasilać neutropenię wywołaną przez winorelbinę. Dalsze środki ostrożności Należy poinformować pacjenta o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza w razie wystąpienia ciężkiej lub utrzymującej się biegunki, nudności, wymiotów lub jadłowstrętu, gdyż mogą one prowadzić pośrednio do odwodnienia. Objawy te należy leczyć zgodnie ze wskazaniami klinicznymi (patrz punkt 4.8).
NL/H/4128/001/IA/08
Jeśli u pacjenta występują przedmiotowe i podmiotowe objawy wskazujące na zapalenie rogówki, takie jak ostre lub nasilające się: zapalenie oka, łzawienie, nadwrażliwość na światło, niewyraźne widzenie, ból i (lub) zaczerwienienie oka, należy niezwłocznie zwrócić się do okulisty. W razie potwierdzenia u pacjenta wrzodziejącego zapalenia rogówki, leczenie gefitynibem należy przerwać, a jeśli objawy nie ustąpią lub występują ponownie po wznowieniu stosowania gefitynibu, należy rozważyć jego definitywne odstawienie. W badaniu I/II fazy oceniającym stosowanie gefitynibu i radiopterapii u dzieci z nowo rozpoznanym glejakiem pnia mózgu lub po niecałkowitym usunięciu złośliwego glejaka nadnamiotowego, w grupie 45 pacjentów włączonych do badania stwierdzono 4 przypadki (jeden zgon) krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Kolejny przypadek krwawienia do OUN odnotowano u dziecka z wyściółczakiem, które brało udział w badaniu z zastosowaniem samego gefitynibu. Nie ustalono zwiększonego ryzyka krwawienia do OUN u dorosłych pacjentów z NDRP otrzymujących gefitynib. U pacjentów przyjmujących gefitynib zgłaszano perforację przewodu pokarmowego. W większości przypadków wiązała się ona z innymi znanymi czynnikami ryzyka, w tym z jednoczesnym stosowaniem steroidów lub NLPZ, owrzodzeniem przewodu pokarmowego w wywiadzie, wiekiem pacjenta, paleniem tytoniu lub obecnością przerzutów do jelita w miejscach perforacji. Produkt Gefitinib Sandoz zawiera sód i laktozę Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce powlekanej, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. Ten produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
W metabolizmie gefitynibu uczestniczą izoenzymy układu cytochromu P450: CYP3A4 (głównie) oraz CYP2D6. Substancje czynne, które mogą zwiększyć stężenie gefitynibu w osoczu W badaniach in vitro wykazano, że gefitynib jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp). Dostępne dane nie wskazują, aby miało to jakiekolwiek skutki kliniczne. Substancje, które hamują aktywność CYP3A4 mogą zmniejszać klirens gefitynibu. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (tj, ketokonazol, pozakonazol, worykonazol, inhibitory protezy, klarytromycyna, telitromycyna) może spowodować zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu. Zwiększone stężenie gefitynibu może mieć znaczenie kliniczne, gdyż jego działania niepożądane związane są z dawką i ekspozycją. Zwiększenie to może być znaczniejsze u poszczególnych pacjentów z genotypem determinującym wolny metabolizm z udziałem izoenzymu CYP2D6. Wcześniejsze leczenie itrakonazolem (silny inhibitor CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników zwiększenie o 80% średniej wartości AUC gefitynibu. Podczas jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane gefitynibu. Nie ma danych dotyczących jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP2D6, ale silne inhibitory tego izoenzymu mogą spowodować około 2-krotne zwiększenie stężenia gefitynibu w osoczu pacjentów szybko metabolizujących z udziałem CYP2D6 (patrz punkt 5.2). Podczas rozpoczynania jednoczesnego stosowania gefitynibu z silnym inhibitorem CYP3A4 należy uważnie kontrolować, czy u pacjenta nie występują działania niepożądane. Substancje czynne, które mogą zmniejszyć stężenie gefitynibu w osoczu Substancje pobudzające aktywność CYP3A4 mogą nasilać metabolizm i zmniejszać stężenie
NL/H/4128/001/IA/08
gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Należy unikać jednoczesnego stosowania z produktami leczniczymi, które indukują CYP3A4, takimi jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, barbiturany lub ziele dziurawca (Hypericum perforatum). Wcześniejsze leczenie ryfampicyną (silny induktor CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników zmniejszenie o 83% średniej wartości AUC gefitynibu (patrz punkt 4.4). Substancje, które powodują znaczące, utrzymujące się zwiększenie pH soku żołądkowego, mogą zmniejszyć stężenie gefitynibu w osoczu, zmniejszając jego skuteczność. Duże dawki krótko działających leków zobojętniających mogą mieć podobne działanie, jeśli przyjmowane są regularnie w czasie zbliżonym do czasu podawania gefitynibu. W wyniku jednoczesnego przyjmowania gefitynibu i ranitydyny w dawce powodującej utrzymujące się zwiększenie żołądkowego pH ≥5 średnia wartość AUC gefitynibu u zdrowych ochotników zmniejszała się o 47% (patrz punkty 4.4 i 5.2). Substancje czynne, których stężenie w osoczu może być zmienione przez gefitynib Badania in vitro wykazały, że gefitynib w ograniczonym stopniu hamuje aktywność CYP2D6. W ramach badania klinicznego gefitynib podawano jednocześnie z metoprololem (substrat CYP2D6), co spowodowało zwiększenie o 35% ekspozycji na metoprolol. Takie działanie mogłoby mieć znaczenie dla substancji z wąskim indeksem terapeutycznym, które są substratami dla CYP2D6. Jeśli planowane jest stosowanie substratów dla CYP2D6 z gefitynibem, należy rozważyć modyfikację dawki substratów CYP2D6, zwłaszcza tych z wąskim indeksem terapeutycznym. W warunkach in vitro gefitynib hamuje białko transportowe BCRP, ale kliniczne znaczenie tego działania nie jest znane. Inne możliwe interakcje U niektórych pacjentów przyjmujących jednocześnie warfarynę zgłaszano zwiększenie wartości INR i (lub) epizody krwawienia (patrz punkt 4.4).
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kobiety w wieku rozrodczym Kobietom w wieku rozrodczym należy doradzić, aby podczas leczenia nie zachodziły w ciążę. Ciąża Brak danych dotyczących stosowania gefitynibu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3), ale potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane. Produktu Gefitinib Sandoz nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy gefitynib przenika do mleka kobiecego. Wykazano kumulację gefitynibu i jego metabolitów w mleku karmiących samic szczura (patrz punkt 5.3). Stosowanie gefitynibu u kobiet karmiących piersią jest przeciwwskazane, dlatego karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia (patrz punkt 4.3).
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Podczas leczenia gefitynibem zgłaszano występowanie astenii. Pacjenci, u których ona wystąpi powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Łączne dane z badań klinicznych III fazy ISEL, INTEREST oraz IPASS (2462 pacjentów otrzymujących gefitynib) wskazują, że najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi, które występowały u ponad 20% pacjentów, są biegunka i reakcje skórne (w tym wysypka, trądzik, suchość skóry i świąd). Działania niepożądane występują zazwyczaj w pierwszym miesiącu leczenia i są najczęściej przemijające. U około 8% pacjentów wystąpiły ciężkie działania niepożądane (stopnia 3.
4.9. Przedawkowanie
Nie ma swoistego leczenia w przypadku przedawkowania gefitynibu. W badaniach klinicznych I fazy ograniczona liczba pacjentów otrzymywała dawki dobowe do 1000 mg. Obserwowano zwiększenie częstości i nasilenia niektórych działań niepożądanych, głównie biegunki i wysypki skórnej. Działania niepożądane związane z przedawkowaniem należy leczyć objawowo; zwłaszcza w przypadku ciężkiej biegunki należy wdrożyć postępowanie zgodne ze wskazaniami klinicznymi. W jednym badaniu, w którym ograniczona liczba pacjentów otrzymywała co tydzień dawki od 1500 mg do 3500 mg,
NL/H/4128/001/IA/08
ekspozycja na gefitynib nie zwiększała się wraz ze zwiększeniem dawki, działania niepożądane były najczęściej lekkie lub umiarkowane i odpowiadały znanemu profilowi bezpieczeństwa gefitynibu.