Doxypat

4.1. Wskazania do stosowania

Lek Doxypat jest wskazany do krótkotrwałego, objawowego leczenia sporadycznie występującej bezsenności u osób dorosłych w wieku powyżej 18 lat.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Dorośli (w wieku powyżej 18 lat) Podanie doustne. Zalecana dawka wynosi 12,5 mg do 25 mg (1 lub 2 saszetki), podawana 30 minut przed snem. W przypadku występowania senności w ciągu dnia zaleca się zmniejszenie dawki z 25 mg do 12,5 mg lub wcześniejsze przyjmowanie dawki w celu zapewnienia co najmniej 8-godzinnego odstępu między przyjęciem produktu leczniczego a planowaną pobudką. Maksymalna dawka dobowa to 25 mg (2 saszetki). Okres leczenia powinien być jak najkrótszy. Leczenie trwa zwykle od kilku dni do jednego tygodnia. Produkt leczniczy Doxypat nie powinien być stosowany dłużej niż przez 7 dni bez konsultacji z lekarzem. W przypadku braku poprawy po 7 dniach stosowania, produkt należy odstawić. W przypadku braku skuteczności wymagana jest konsultacja lekarska. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania doksylaminy u pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Z tego względu tego produktu nie należy stosować w tej grupie wiekowej. Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): Osoby dorosłe w wieku powyżej 65 lat są bardziej narażone na występowanie innych chorób, które

mogą wymagać zmniejszenia dawki leku (patrz punkt 4.4). Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg, podawane 30 minut przed snem. Dawkę można zwiększyć do 25 mg, jeżeli dawka początkowa okaże się nieskuteczna do zniesienia bezsenności. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, dawkę należy zmniejszyć do 12,5 mg na dobę. Skuteczność leczenia należy poddawać ciągłej ocenie. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby istnieje zwiększone ryzyko występowania działań niepożądanych w wyniku kumulacji doksylaminy i jej metabolitów. Doksylamina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby (patrz punkt 4.3). Nie należy stosować doksylaminy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby. Zaleca się zmniejszenie maksymalnej dawki dobowej do 12,5 mg u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek. Sposób podawania Podanie doustne. Proszek doustny należy przyjmować 30 minut przed udaniem się na spoczynek. Proszek doustny należy umieścić bezpośrednio na języku. Ponieważ proszek rozpuszcza się, nie ma konieczności popijania go płynem, jeżeli nie jest dostępny. Produkt leczniczy Doxypat można przyjmować z jedzeniem lub po jedzeniu, ponieważ nie powoduje to różnic w dostępności biologicznej tego leku (patrz punkt 5.2). Podczas przyjmowania produktu leczniczego Doxypat nie należy spożywać napojów alkoholowych (patrz punkt 4.5).

4.3. Przeciwwskazania

-

Nadwrażliwość na doksylaminy wodorobursztynian lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na inne leki przeciwhistaminowe. Ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowych z innymi lekami przeciwhistaminowymi nie należy stosować leków przeciwhistaminowych blokujących receptory H1 u pacjentów, u których stwierdzono nadwrażliwość na którykolwiek lek z tej grupy. Ostry stan astmatyczny Przewlekłe zapalenie oskrzeli Rozedma płuc Jaskra Rozrost gruczołu krokowego Choroba wrzodowa powodująca zwężenie przewodu pokarmowego Zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze Zwężenie ujścia pęcherza moczowego Ciężka niewydolność wątroby lub nerek, schyłkowa niewydolność nerek Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów izoenzymu CYP450. Należą do nich: selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna), antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna, telitromycyna), leki przeciwarytmiczne (amiodaron), leki przeciwwirusowe z grupy inhibitorów proteazy (indynawir, rytonawir, telaprewir) i leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (flukonazol, ketokonazol, itrakonazol, worykonazol), terbinafina, chinidyna, nefazodon, bupropion i gemfibrozyl. Produkt Doxypat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią oraz ciąży (patrz punkt 4.6).

-

-

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Okres leczenia powinien być jak najkrótszy. Leczenie trwa zwykle od kilku dni do jednego tygodnia. Leku nie należy podawać przez okres dłuższy niż 7 dni, chyba że w opinii lekarza jest to zalecane. W przypadku uczucia senności w ciągu dnia zaleca się zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2) lub wcześniejsze przyjmowanie leku, aby zapewnić co najmniej 8-godzinny odstęp od przyjęcia leku do planowanej pobudki. Osoby w podeszłym wieku W przypadku osób w wieku powyżej 65 lat zalecana jest ostrożność z powodu większej wrażliwości na występowanie działań niepożądanych. Skuteczność leczenia należy poddawać ciągłej ocenie (patrz punkt 4.2). U osób starszych opisywano również większe ryzyko upadków (patrz punkt 4.8) Inne stany, które mogą wymagać zachowania ostrożności: - Działanie przeciwcholinergiczne wodorobursztynianu doksylaminy objawia się zwykle suchością w jamie ustnej, zaparciami, zatrzymaniem moczu i niewyraźnym widzeniem, ale może również powodować nasilenie senności w ciągu dnia oraz zaburzenia błędnika. Z tego względu należy zachować ostrożność u pacjentów z zatrzymaniem lub utrudnionym odpływem moczu, jaskrą z zamkniętym kątem, nieleczonym nadciśnieniem wewnątrzgałkowym lub niekontrolowaną jaskrą pierwotną z otwartym kątem oraz niedrożnością żołądkowo-jelitową. - Należy zachować ostrożność u pacjentów z hipokaliemią lub innymi zaburzeniami gospodarki elektrolitowej. Jednoczesne przyjmowanie innych leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy Podczas leczenia należy unikać picia alkoholu (patrz punkt 4.5). Napady drgawkowe Zaleca się ostrożność u pacjentów chorych na padaczkę, ponieważ leki przeciwhistaminowe, nawet w dawkach terapeutycznych, mogą czasami powodować nadpobudliwość, a w rezultacie obniżać próg drgawkowy. Słuch Leki przeciwhistaminowe mogą maskować ototoksyczne działanie niektórych leków (m.in. aminoglikozydów podawanych pozajelitowo, karboplatyny, cisplatyny, chlorochiny i etrytromycyny). Z tego względu należy okresowo przeprowadzać badania słuchu. Odwodnienie Leki przeciwhistaminowe blokujące receptory H1 mogą nasilać objawy odwodnienia i udaru cieplnego na skutek zmniejszonego wydzielania potu w wyniku działania przeciwcholinergicznego. Zaburzenia czynności wątroby i (lub) nerek Zaleca się ostrożność w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Dawkę dobową leku należy zmniejszyć do 12,5 mg (patrz punkt 4.2). Zaburzenia pracy serca Należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów z wydłużonym odstępem QT, ponieważ, o ile tego typu działań nie zaobserwowano podczas podawania doksylaminy, inne leki przeciwhistaminowe mogą powodować wydłużenie tego odstępu. Ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych Produkt Doxypat 12,5 mg zawiera 11,25 mg aspartamu (E 951) w każdej saszetce. Aspartam jest źródłem fenyloalaniny. Może być szkodliwy u osób chorych na fenyloketonurię. Produkt leczniczy zawiera 53,35 mg sodu na saszetkę, co odpowiada 2,66% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W trakcie leczenia doksylaminą należy unikać picia alkoholu, ponieważ może to w nieprzewidywalny sposób nasilić jej działanie. Epinefryny nie należy stosować w leczeniu niedociśnienia tętniczego u pacjentów przyjmujących doksylaminę, ponieważ epinefryna może wywołać jeszcze większy spadek ciśnienia krwi. Norepinefryna może być jednak wykorzystywana w leczeniu ciężkiego wstrząsu (patrz punkt 4.9). Niektóre leki przeciwhistaminowe mogą wydłużać odstęp QT, należy unikać jednoczesnego stosowania doksylaminy z lekami wydłużającymi odstęp QT (leki przeciwarytmiczne, niektóre antybiotyki, niektóre leki przeciwmalaryczne, niektóre leki przeciwhistaminowe, niektóre leki obniżające stężenie lipidów oraz niektóre leków neuroleptyczne), choć oddziaływania tego nie zaobserwowano w przypadku doksylaminy. Leki przeciwhistaminowe wykazują działanie addytywne w przypadku stosowania z alkoholem oraz innymi lekami działającymi depresyjnie na OUN (barbituranami, lekami nasennymi, lekami uspokajającymi, anksjolitykami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, lekami przeciwpsychotycznymi, prokarbazyną). Leki przeciwnadciśnieniowe działające na OUN, takie jak guanabenz, klonidyna lub alfa-metyldopa, w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi mogą nasilać działanie uspokajające. Działanie przeciwcholinergiczne innych leków (leki przeciwdepresyjne, leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona, inhibitory MAO, leki neuroleptyczne lub atropinowe leki rozkurczowe, dyzopiramid) może ulegać nasileniu podczas jednoczesnego stosowania doksylaminy. Interakcje z jedzeniem Badania dostępności biologicznej przeprowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały różnic pomiędzy dostępnością biologiczną leku podawanego na czczo, a leku podawanego wraz z posiłkiem. Wpływ na wynik badań laboratoryjnych Doksylamina może zaburzać wyniki alergicznych testów skórnych. Zaleca się odstawienie tego leku na trzy dni przed poddaniem się takim badaniom. Oddziaływanie innych leków na farmakokinetykę doksylaminy Nie są znane enzymy odpowiedzialne za metabolizm doksylaminy. W związku z tym nie należy podawać silnych inhibitorów cytochromu P450 z jednocześnie z doksylaminą, ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na te leki, a w związku z tym większe ryzyko zdarzeń niepożądanych oraz sedacji w ciągu dnia. Należą do nich selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna), antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna, telitromycyna), leki przeciwarytmiczne (amiodaron), przeciwwirusowe inhibitory proteazy (indynawir, rytonawir, telaprewir) i substancje przeciwgrzybicze z grupy azoli (flukonazol, ketokonazol, itrakonazol), bupropion i gemfibrozyl (patrz punkt 4.3). Wpływ doksylaminy na farmakokinetykę innych produktów leczniczych Wiedza na temat działania doksylaminy w zakresie hamowania metabolizmu innych leków jest ograniczona. Dlatego też produkty lecznicze o wąskim indeksie terapeutycznym nie powinny być stosowane w skojarzeniu z doksylaminą, ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na te leki.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża Badania epidemiologiczne produktów leczniczych zawierających doksylaminę nie wykazały działania teratogennego u ludzi. Doświadczenie w stosowaniu doksylaminy w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest niewystarczające. Nie można wykluczyć oddziaływania farmakologicznego na płód. Dane niekliniczne dotyczące toksycznego wpływu na rozrodczość są niewystarczające (patrz punkt 5.3).

Produkt Doxypat jest przeciwwskazany w okresie ciąży. Karmienie piersią Dane fizykochemiczne wskazują na przenikanie doksylaminy do mleka kobiecego. Ponieważ noworodki mogą być bardziej wrażliwe na oddziaływanie leków przeciwhistaminowych oraz bardziej podatne na reakcje paradoksalne, takie jak rozdrażnienie i pobudliwość, nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. W związku z tym produkt Doxypat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3). Płodność Brak dostępnych danych na temat potencjalnego wpływu doksylaminy na płodność u ludzi. Badania prowadzone na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność nawet przy dawkach o wiele większych niż zalecane w praktyce klinicznej (patrz punkt 5.3).

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Doxypat wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ponieważ produkt leczniczy Doxypat powoduje senność, może wpływać na osłabienie czujności i zaburzać zdolność reagowania. Z tego względu w okresie stosowania leku należy unikać prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn, przynajmniej w ciągu pierwszych kilku dni stosowania leku, do czasu stwierdzenia, w jaki sposób lek ten wpływa na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, stosownie do przyjętej dawki oraz czasu, który upłynął od jej przyjęcia.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Działania niepożądane wywoływane przez doksylaminę są na ogół łagodne i przemijające. Występują częściej w okresie pierwszych kilku dni leczenia. Do najczęstszych działań niepożądanych należy senność i działanie przeciwcholinergiczne (1–9%): suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, nasilenie wydzielania oskrzelowego oraz zawroty głowy. Lista działań niepożądanych Działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu produktu do obrotu są przedstawione w kolejności malejącej według częstości występowania: - Bardzo często (≥1/10); - Często (≥1/100 do <1/10); - Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); - Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); - Bardzo rzadko (<1/10 000), w tym pojedyncze przypadki. Często: Zaburzenia układu nerwowego: senność, zawroty głowy, bóle głowy Zaburzenia żołądka i jelit: suchość w jamie ustnej, zaparcia, ból w nadbrzuszu Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: zmęczenie Zaburzenia oka: niewyraźne widzenie Zaburzenia ucha i błędnika: zawroty głowy Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zatrzymanie moczu Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: nasilenie wydzielania oskrzelowego Zaburzenia psychiczne: bezsenność, nerwowość Niezbyt często:

4.9. Przedawkowanie

Przedawkowanie doksylaminy rzadko stanowi zagrożenie dla życia. Całkowite ustąpienie objawów następuje zwykle w okresie 24-48 godzin. Należy wziąć pod uwagę możliwość zatrucia kilkoma lekami (tzn. spożycie kilku różnych leków). Objawy przedawkowania to senność, zahamowanie lub pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne (rozszerzone źrenice, gorączka, suchość w jamie ustnej, zmniejszone napięcie jelit), uderzenia gorąca, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, nudności, wymioty, pobudzenie, chwiejny chód, zawroty głowy, rozdrażnienie, sedacja, arytmie, splątanie i omamy. U pacjentów może wystąpić majaczenie, zaburzenia psychotyczne, niedociśnienie, drgawki, zmniejszona częstość oddechów, utrata przytomności, śpiączka i śmierć. Ciężkim powikłaniem może być rabdomioliza, po której następuje niewydolność nerek. W związku z tym uzasadnione jest przeprowadzanie systematycznej oceny stanu na podstawie aktywności kinazy kreatynowej. Brak swoistej odtrutki w przypadku przedawkowania leków przeciwhistaminowych oznacza, że konieczne jest leczenie objawowe i podtrzymujące oraz może ono obejmować: - sprowokowanie wymiotów - płukanie żołądka - leczenie niedociśnienia tętniczego lekami obkurczającymi naczynia, takimi jak noradrenalina lub

fenylefryna. Nie należy stosować adrenaliny, ponieważ jej podanie może spowodować jeszcze większe obniżenie ciśnienia tętniczego. Nie przeprowadzono badań nad wykorzystaniem hemodializy, dializy otrzewnowej ani hemofiltracji w kontekście przedawkowania doksylaminy. Metody te mogą mieć jednak ograniczoną skuteczność ze względu na znaczny stopień dystrybucji leku. Niemniej jednak, jeśli nie można wykluczyć możliwości zatrucia kilkoma substancjami, hemodializa i dializa otrzewnowa mogą być zalecane. Wymuszona diureza jest skuteczna tylko w ograniczonym zakresie.