Desmopressin Aristo

4.1. Wskazania do stosowania

-

Leczenie moczówki prostej ośrodkowej. Leczenie pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u dzieci w wieku od 5 lat z prawidłową zdolnością zagęszczania moczu. Objawowe leczenie nokturii u pacjentów dorosłych, w wieku poniżej 65 lat, związanej z nocnym wielomoczem (poliurią), to jest gdy objętość moczu produkowanego w nocy przekracza czynnościową pojemność pęcherza moczowego.

-

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Desmopresyna powoduje wchłanianie zwrotne wody w nerkach a w konsekwencji zatrzymanie płynów. W związku z tym podczas leczenia desmopresyną sugeruje się: rozpoczynanie leczenia od najmniejszej zalecanej dawki stopniowe i ostrożne zwiększanie dawki (bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki) przestrzeganie ograniczenia przyjmowania płynów upewnienie się, że w przypadku pacjentów pediatrycznych, produkt leczniczy będzie przyjmowany pod nadzorem osoby dorosłej. Dawkowanie Ogólnie Jeśli wystąpią objawy zatrzymania wody i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności i (lub) wymioty, zwiększenie masy ciała, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka), należy tymczasowo przerwać leczenie do czasu pełnego powrotu pacjenta do zdrowia. Po wznowieniu leczenia, pacjent powinien ściśle przestrzegać ograniczeń w przyjmowaniu płynów i należy monitorować stężenie sodu we krwi pacjenta (patrz punkt 4.4.). Dawka może wymagać dostosowania. We wszystkich przypadkach dostosowanie dawki powinno być przeprowadzane stopniowo z uwzględnieniem wystarczającego okresu pomiędzy kolejnymi poziomami dawkowania. Jeśli przy cotygodniowym zwiększaniu dawki, w ciągu 4 tygodni nie zostanie osiągnięty odpowiedni skutek kliniczny, należy przerwać leczenie. Moczówka prosta ośrodkowa Dorośli i dzieci: odpowiednia dawka początkowa to 60 mikrogramów podjęzykowo 3 razy na dobę. Następnie dawkowanie dostosowuje się w zależności od odpowiedzi pacjenta. Z doświadczenia klinicznego wynika, że dawka dobowa waha się od 120 mikrogramów do 720 mikrogramów podjęzykowo. Dla większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi 60-120 mikrogramów podjęzykowo 3 razy na dobę. Pierwotne izolowane moczenie nocne Odpowiednia dawka początkowa wynosi 120 mikrogramów podjęzykowo na noc. Dawkę można zwiększyć do 240 mikrogramów podjęzykowo, jeśli mniejsza dawka nie jest wystarczająco skuteczna. Należy przestrzegać ograniczenia ilości przyjmowanych płynów. Ten produkt leczniczy jest przeznaczony do leczenia przez okres do 3 miesięcy. Konieczność dalszego leczenia należy zweryfikować po przerwaniu podawania leku na okres co najmniej jednego tygodnia. Nokturia u pacjentów dorosłych W celu stwierdzenia nocnego wielomoczu u pacjentów z nokturią należy prowadzić, co najmniej przez dwie doby przed rozpoczęciem leczenia, kartę częstości i objętości wydalanego moczu. Nocny wielomocz rozpoznaje się, gdy ilość moczu produkowanego w nocy przekracza czynnościową pojemność pęcherza moczowego lub 1/3 dobowej produkcji moczu. Zalecana dawka początkowa wynosi 60 mikrogramów desmopresyny przed snem. Jeśli ta dawka nie jest wystarczająco skuteczna po jednym tygodniu stosowania, można ją zwiększyć do 120 mikrogramów, a następnie do 240 mikrogramów, z zachowaniem tygodniowych odstępów w zwiększaniu dawki. Należy przestrzegać ograniczenia ilości przyjmowanych płynów. Należy oznaczyć stężenie sodu w osoczu przed rozpoczęciem leczenia, a także po 3 dniach po rozpoczęciu leczenia. To samo dotyczy przypadku zwiększenia dawki, a także innych sytuacji podczas leczenia, jeśli lekarz prowadzący uzna to za konieczne; patrz punkt 4.4. W przypadku wystąpienia oznak lub objawów zatrzymania wody i (lub) hiponatremii leczenie należy przerwać do czasu pełnego powrotu pacjenta do zdrowia. Po wznowieniu leczenia konieczne jest ścisłe ograniczenie ilości płynów, patrz punkt 4.4.

Jeśli przy cotygodniowym zwiększaniu dawki, w ciągu 4 tygodni nie zostanie osiągnięty odpowiedni skutek kliniczny, należy przerwać leczenie. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie należy rozpoczynać leczenia nokturii u pacjentów w wieku >65 lat (patrz punkt 4.3). Zaburzenia czynności nerek Nie ma konieczności zmniejszenia dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Produkt leczniczy Desmopressin Aristo jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.3). Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności zmniejszenia dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Ten produkt leczniczy jest wskazany u dzieci w leczeniu moczówki prostej ośrodkowej i pierwotnym izolowanym moczeniu nocnym. W leczeniu moczówki prostej, zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży są takie same jak u dorosłych. Nie należy stosować tego produktu leczniczego w leczeniu pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u pacjentów w wieku poniżej 5 lat. Sposób podawania Produkt leczniczy Desmopressin Aristo jest podawany podjęzykowo. Ten produkt leczniczy umieszcza się pod językiem, gdzie rozpuszcza się bez konieczności popijania wodą. W leczeniu pierwotnego izolowanego moczenia nocnego i moczenia nocnego, przyjmowanie płynów należy ograniczyć do minimum na 1 godzinę przed podaniem dawki nocnej i na co najmniej 8 godzin po jej podaniu (patrz punkt 4.4.).

4.3. Przeciwwskazania

-

-

Nadwrażliwość na desmopresynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nawykowa lub psychogenna polidypsja (powodująca zwiększoną ilość wydalanego moczu, większą niż 40 mg/kg mc. na dobę). Znana lub podejrzewana niewydolność serca i inne stany wymagające leczenia lekami moczopędnymi. Umiarkowana do ciężkiej niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml/min). Hiponatremia w wywiadzie. Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. Syndrome of inappropriate secretion of antidiuretic hormone, SIADH). Pacjenci w wieku poniżej 5 lat, jeśli produkt leczniczy stosuje się w leczeniu pierwotnego izolowanego moczenia nocnego. Pacjenci w wieku poniżej 65 lat, jeśli produkt leczniczy stosuje się w leczeniu pierwotnego izolowanego moczenia nocnego. Pacjenci, którzy nie są zdolni do przestrzegania ograniczenia płynów.

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

-

Przed rozpoczęciem leczenia Przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną we wskazaniach pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nokturii u dorosłych, należy wykluczyć jakąkolwiek organiczną anomalię zwieracza pęcherza.

Desmopresynę należy podawać z zachowaniem ostrożności, a jej dawkę w razie potrzeby zmniejszyć u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (niewydolność wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), a także u pacjentów z ryzykiem wystąpienia nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. Desmopresynę należy podawać z zachowaniem ostrożności, a jej dawkę w razie potrzeby zmniejszyć u pacjentów chorych na astmę, mukowiscydozę, padaczkę, migrenę lub w przypadku występowania stanów charakteryzujących się zaburzeniami płynów i (lub) równowagi elektrolitów. W dużych dawkach, zwłaszcza w przypadku moczówki prostej ośrodkowej, desmopresyna może czasami powodować niewielkie zwiększenie ciśnienia tętniczego, które ustępuje po zmniejszeniu dawki. W przypadku niedoczynności przysadki mózgowej i tarczycy konieczne jest wyrównanie tego stanu przed rozpoczęciem leczenia desmopresyną oraz przez cały czas jego trwania, aby uniknąć wystąpienia przewodnienia. U pacjentów z nokturią należy założyć dzienniczek oddawania moczu, w którym począwszy od co najmniej 2 dni przed rozpoczęciem leczenia ocenia się częstość i objętość oddawanego moczu w celu rozpoznania nocnej poliurii. Dzieci i młodzież Postępowanie terapeutyczne w przypadku moczenia nocnego u dzieci rozpoczyna się na ogół od działań związanych ze stylem życia i alarmu nocnego moczenia. Ważne jest, aby lekarze rozważyli te środki przed rozpoczęciem podawania desmopresyny. U dzieci z pierwotnym izolowanym moczeniem nocnym, przed rozpoczęciem leczenia, należy zapisywać częstość oddawania moczu i godziny spożywania płynów przez 48 godzin oraz liczbę nocy z moczeniem przez 7 dni. Monitorowanie leczenia Hiponatremia/Zatrucie wodne U pacjentów z nietrzymaniem moczu lub wysiłkowym nietrzymaniem moczu, organicznymi przyczynami zwiększonej częstotliwości mikcji lub nokturii (np. łagodny przerost gruczołu krokowego, zakażenia dróg moczowych, kamienie żółciowe lub guzy, polidypsja lub cukrzyca maladaptacyjna), należy w pierwszej kolejności zająć się konkretną przyczyną problemu. W leczeniu pierwotnego moczenia nocnego i nokturii należy ograniczyć przyjmowanie płynów do minimum, na 1 godzinę przed podaniem wieczornej dawki i do co najmniej 8 godzin po podaniu (patrz punkt 4.2). Zalecane jest monitorowanie masy ciała pacjenta w dniach następujących po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki. Gwałtowne i znaczne zwiększenie masy ciała może być oznaką nadmiernej retencji płynów. Bez jednoczesnego zmniejszenia ilości przyjmowanych płynów, leczenie może prowadzić do zatrzymania wody i (lub) hiponatremii (ból głowy, nudności lub wymioty, szybki przyrost masy ciała a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka). W przypadku wystąpienia tych objawów, we wskazaniach pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u dzieci i nokturii u dorosłych, leczenie trzeba koniecznie przerwać i wykonać jonogram krwi w celu pomiaru stężenia sodu. Jeśli leczenie zostanie wznowione, ograniczenie przyjmowania płynów powinno być bardziej rygorystyczne. Wszystkich pacjentów lub ich opiekunów należy dokładnie poinstruować w zakresie ograniczania przyjmowania płynów.

Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niskim stężeniem sodu w osoczu i pacjentów z dużą objętością moczu dobowego (ponad 2,8 do 3 litrów). Środki ostrożności mające na celu uniknięcie wystąpienia hiponatremii, w tym zwracanie szczególnej uwagi na ograniczenie podaży płynów oraz częstsze oznaczanie stężenia sodu w surowicy, należy zachować w przypadku: jednoczesnego stosowania leków powodujących nieprawidłowe uwalnianie hormonu antydiuretycznego (SIADH), takich jak: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. selective serotonin reuptake inhibitors, SSRI), chlorpromazyna, karbamazepina jednoczesnego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Dodatkowo We wskazaniach pierowotne izolowane moczenie nocne u dzieci i nokturia u dorosłych, leczenie desmopresyną trzeba przerwać w przypadku współistniejących stanów charakteryzujących się zaburzeniem równowagi wodnej i (lub) elektrolitowej, takich jak: epizod infekcji, gorączka, zapalenie żołądka i jelit. Substancje pomocnicze o znanym działaniu Desmopressin Aristo zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę podjęzykową, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Substancje, o których wiadomo, że powodują nieprawidłowe uwalnianie hormonu antydiuretycznego (SIADH), takie jak: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), chlorpromazyna i karbamazepina, a także niektóre leki przeciwcukrzycowe z grupy sulfonylomocznika, zwłaszcza chlorpropamid, mogą wywierać dodatkowe działanie przeciwdiuretyczne, zwiększając ryzyko nadmiernego zatrzymania wody w organizmie, patrz punkt 4.4. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą wywoływać zatrzymanie wody lub hiponatremię, patrz punkt 4.4. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Jednoczesne stosowanie loperamidu może powodować 3-krotne zwiększenie stężenia desmopresyny w osoczu, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka zatrzymania wody i (lub) hiponatremii. Takie samo działanie mogą mieć inne produkty lecznicze, które spowalniają pasaż jelitowy. Nie zostało to jednak potwierdzone badaniami. Jednoczesne stosowanie dimetykonu może powodować zmniejszenie wchłaniania desmopresyny. Jest mało prawdopodobne, aby desmopresyna wchodziła w interakcje z produktami leczniczymi wpływającymi na metabolizm wątrobowy, ponieważ desmopresyna nie wykazuje znaczącego metabolizmu wątrobowego w badaniach in vitro z użyciem ludzkich mikrosomów. Niemniej jednak nie przeprowadzono formalnych badań interakcji in vivo.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Płodność Nie przeprowadzano badań płodności. Badania in vitro oparte na modelu perfuzji zrazika łożyska ludzkiego wykazały, że desmopresyna podawana w stężeniu leczniczym odpowiadającym zalecanej dawce nie jest transportowana przez łożysko. Ciąża Dane dotyczące ograniczonej liczby kobiet w ciąży (n = 53) leczonych desmopresyną z powodu moczówki prostej ośrodkowej oraz dane dotyczące ograniczonej liczby kobiet w ciąży leczonych z powodu choroby von Willebranda (n = 54) wskazują, że desmopresyna nie ma żadnego niepożądanego wpływu na przebieg ciąży oraz stan zdrowia płodów i noworodków. Do chwili obecnej nie są dostępne żadne inne odpowiednie badania epidemiologiczne. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego działania szkodliwego desmopresyny na przebieg ciąży, rozwój zarodkowy i płodowy, przebieg porodu i rozwój poporodowy. Ten produkt leczniczy powinien być podawany z ostrożnością w okresie ciąży. Karmienie piersią Wyniki badań zawartości desmopresyny w mleku kobiet karmiących piersią, otrzymujących desmopresynę w dużych dawkach (300 μg donosowo), wskazują, że ilość desmopresyny przekazywanej dziecku jest znacząco mniejsza niż ilość wpływająca na diurezę. Nie badano, czy desmopresyna kumuluje się w mleku matki po podaniu wielokrotnym.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek Desmopressin Aristo nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8. Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najcięższym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem desmopresyny jest hiponatremia, patrz poniżej: „Opis wybranych działań niepożądanych”. Dorośli Ból głowy (12%) był najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym. Innymi częstymi działaniami niepożądanymi były: hiponatremia (6%), zawroty głowy (3%), nadciśnienie tętnicze (2%) i zaburzenia żołądka i jelit [nudności (4%), wymioty (1%), ból brzucha (3%), biegunka (2%) i zaparcia (1%)]. Niezbyt często zgłaszano oddziaływanie na sen i (lub) stopień przytomności umysłu, w takiej postaci jak np. bezsenność (0,96%), senność (0,4%) lub osłabienie (0,06%). W badaniach klinicznych nie zgłaszano reakcji anafilaktycznych, ale były one zgłaszane w ramach monitorowania bezpieczeństwa farmakoterapii. Dzieci i młodzież Ból głowy (1%) był najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym. Niezbyt często zgłaszano zaburzenia psychiczne [chwiejność emocjonalna (0,1%), agresywność (0,1%), niepokój (0,05%), zmienność nastroju (0,05%), koszmary nocne (0,05%)], które zwykle ustępowały po przerwaniu leczenia oraz zaburzenia żołądka i jelit [ból brzucha (0,65%), nudności (0,35%), wymioty (0,2%) i biegunka (0,15%)]. W badaniach klinicznych nie zgłaszano reakcji anafilaktycznych, ale były one zgłaszane w ramach monitorowania bezpieczeństwa farmakoterapii. Nokturia Działania niepożądane desmopresyny opisywano u pacjentów, w tym w grupie pacjentów w wieku 65 lat i starszych, leczonych z powodu nokturii podczas badań klinicznych. W sumie u około 35% pacjentów wystąpiły działania niepożądane podczas fazy nasycania lekiem. Większość przypadków klinicznie istotnej hiponatremii (stężenie sodu w surowicy <130 mmol/l) wystąpiła u pacjentów

w wieku 65 lat lub starszych (patrz punkt 4.3). Hiponatremia pojawiała się albo wcześnie po rozpoczęciu leczenia, albo podczas zwiększania dawki. Działania niepożądane inne niż hiponatremia są w większości przypadków mało istotne. Podczas długotrwałego stosowania, działania niepożądane wystąpiły u 24% pacjentów. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Dorośli Częstość działań niepożądanych zgłaszanych w badaniach klinicznych desmopresyny stosowanej doustnie u dorosłych leczonych z powodu nokturii (N=1557) i danych z monitorowania bezpieczeństwa farmakoterapii dotyczących wszystkich wskazań dla dorosłych (w tym moczówki prostej ośrodkowej) przedstawiono w Tabeli 1. Działania niepożądane zgłaszane w ramach monitorowania bezpieczeństwa farmakoterapii po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu, dodano w kolumnie: „częstość nieznana”. Tabela 1. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często (≥1/10)

Zaburzenia układu immunologiczne go

Często (≥1/100 do <1/10)

Hiponatremia

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bóle głowy*

Zawroty głowy*

Zaburzenia ucha i błędnika Zaburzenia serca Zaburzenia naczyniowe Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Senność Parestezje Zaburzenia widzenia

Zaburzenia oka

Nadciśnienie tętnicze

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Reakcja anafilaktyczna Odwodnienie** Hipernatremia**

Bezsenność

Zaburzenia psychiczne Zaburzenia układu nerwowego

Niezbyt często Rzadko (≥1/1 000 do (≥1/10 000 do <1/100) <1/1 000)

Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego* Kołatanie serca Niedociśnienie ortostatyczne Duszność

Dezorientacja* Drgawki* Astenia** Śpiączka*

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często (≥1/10)

Często (≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często Rzadko (≥1/1 000 do (≥1/10 000 do <1/100) <1/1 000)

Nudności* Ból brzucha* Biegunka Zaparcia Wymioty*

Niestrawność Wiatry, wzdęcia i rozdęcie brzucha Pocenie się Świąd Wysypka Pokrzywka Kurcze mięśniowe Ból mięśni

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej Zaburzenia nerek i układu moczowego

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Badania diagnostyczne

Dyskomfort w obrębie pęcherza i cewki moczowej Obrzęk Uczucie zmęczenia

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Alergiczne zapalenie skóry

Złe samopoczucie* Ból w klatce piersiowej Objawy grypopodobne Zwiększona masa ciała* Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Hipokaliemia

*Hiponatremia może powodować ból głowy, ból brzucha, nudności, wymioty, zwiększenie masy ciała, zawroty głowy, dezorientację, złe samopoczucie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączkę. ** Obserwowana tylko w leczeniu moczówki prostej ośrodkowej.

Dzieci i młodzież Częstość działań niepożądanych zgłaszanych w badaniach klinicznych desmopresyny stosowanej doustnie u dzieci i młodzieży, leczonych z powodu pierwotnego izolowanego moczenia nocnego (N=1923) przedstawiono w Tabeli 2. Działania niepożądane zgłaszane w ramach monitorowania bezpieczeństwa farmakoterapii dodano w kolumnie: „częstość nieznana”. Tabela 2. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych u dzieci i młodzieży

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często (≥1/10)

Często (≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

Zaburzenia układu immunologicznego

Reakcja anafilaktyczna

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hiponatremia**** Chwiejność emocjonalna** Agresja***

Zaburzenia psychiczne

Zaburzenia układu nerwowego

Bóle głowy*

Objawy niepokoju Koszmary nocne**** Zmiany nastroju****

Nietypowe zachowanie Zaburzenia emocjonalne Depresja Omamy Bezsenność

Senność

Zaburzenia uwagi Nadaktywność psychomotoryczna Drgawki*

Nadciśnienie tętnicze

Zaburzenia naczyniowe

Krwawienie z nosa

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit

Ból brzucha* Nudności* Wymioty* Biegunka

Wysypka Alergiczne zapalenie skóry Pocenie się Pokrzywka

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Zaburzenia nerek i układu moczowego Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Dyskomfort w obrębie pęcherza i cewki moczowej Obrzęk obwodowy Uczucie zmęczenia

Drażliwość

* Hiponatremia może powodować ból głowy, ból brzucha, nudności, wymioty, a w ciężkich przypadkach śpiączkę. ** Zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu, taka sama częstość u dzieci i młodzieży (<18 lat) *** Zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu, prawie wyłącznie u dzieci i młodzieży (<18 lat) **** Zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu, głównie u dzieci (<12 lat).

Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z niskim stężeniem sodu w osoczu mogą być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia hiponatremii, patrz punkty 4.2 i 4.4. Opis wybranych działań niepożądanych Najcięższym działaniem niepożądanym desmopresyny jest hiponatremia, która może powodować ból głowy, ból brzucha, nudności, wymioty, zwiększenie masy ciała, zawroty głowy, stan dezorientacji, złe samopoczucie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i w ciężkich przypadkach, drgawki i śpiączkę. Przyczyną potencjalnej hiponatremii jest oczekiwane działanie przeciwdiuretyczne. Hiponatremia jest odwracalna i u dzieci występuje często w związku ze zmianami w porządku dziennym wpływającymi na przyjmowanie płynów i (lub) pocenie się. U dorosłych leczonych z powodu nokturii, u których rozwinęła się hiponatremia, w większości przypadków, w których stwierdzano małe stężenie sodu, dochodziło do tego w ciągu pierwszych 3 dni leczenia lub w związku ze zwiększeniem dawki. Zarówno u dorosłych jak i u dzieci należy zwrócić szczególną uwagę na środki ostrożności wymienione w punkcie 4.4. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: + 48 22 49-21-309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9. Przedawkowanie

W większości przypadków poważnego przedawkowania z dużym ryzykiem zatrucia wodnego, konieczne jest specjalistyczne leczenie w warunkach szpitalnych, z dokładnym monitorowaniem klinicznym i biologicznym. Toksyczność Przedawkowanie desmopresyny prowadzi do wydłużenia czasu działania ze zwiększonym ryzykiem zatrzymania wody i hiponatremii. Nawet normalne dawki, w połączeniu z dużym spożyciem płynów, mogą spowodować zatrucie wodne. Dawki od 0,3 mikrograma/kg mc. podane dożylnie i 2,4 mikrograma/kg mc. podane donosowo, w połączeniu z przyjmowaniem płynów, powodowały hiponatremię oraz drgawki u dzieci i dorosłych. Niemniej jednak podanie 40 mikrogramów donosowo 5-miesięcznemu dziecku i 80 mikrogramów donosowo 5-letniemu dziecku nie spowodowało żadnych niepokojących objawów. Podanie 4 mikrogramów parenteralnie noworodkowi spowodowało oligurię i zwiększenie masy ciała. Objawy Przedawkowanie desmopresyny prowadzi do zwiększenia ryzyka zatrzymania wody z objawami takimi jak: ból głowy, nudności, hiponatremia, hipoosmolarność, oliguria, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, obrzęk płuc. Patrz również punkt 4.8. Leczenie Chociaż leczenie hiponatremii powinno być określone indywidualnie, ogólne zalecenia są następujące Hiponatremię leczy się poprzez przerwanie podawania desmopresyny i ograniczenie podawania płynów. Jeśli u pacjenta występują objawy przedawkowania, można podać izotoniczny lub hipertoniczny chlorek sodu we wlewie dożylnym.

-

Ciężkie zatrzymanie płynów (drgawki i utrata przytomności) leczy się furosemidem.