Bupivacaini Noridem
ULOTKA DLA PACJENTA
Ulotka dla pacjenta: Informacje dla użytkownika Bupivacaini Noridem, 2,5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Bupivacaini Noridem, 5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań bupiwakainy chlorowodorek Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta. – Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać. – W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki. – Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki
Spis treści ulotki
- Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje
- Informacje ważne przed zastosowaniem leku
- Jak przyjmować lek Bupivacaini Noridem
- Możliwe działania niepożądane
- Jak przechowywać lek
- Zawartość opakowania i inne informacje
Lek Bupivacaini Noridem zawiera substancję czynną o nazwie bupiwakainy chlorowodorek. Należy on do grupy leków zwanych lekami do znieczulenia miejscowego typu amidowego. Jest lekiem przeznaczonym do łagodzenia bólu (znieczulenia) poszczególnych części ciała. Stosuje się go do łagodzenia bólu. Może być stosowany do:
- znieczulania poszczególnych części ciała podczas zabiegów chirurgicznych przeprowadzanych u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat,
- łagodzenia bólu porodowego,
- łagodzenia bólu u osób dorosłych, niemowląt i dzieci powyżej 1. roku życia.
Kiedy nie przyjmować leku Bupivacaini Noridem
- jeśli pacjent ma uczulenie na bupiwakainy chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli pacjent ma uczulenie na którykolwiek z pozostałych leków do znieczulenia miejscowego z tej samej grupy (takich jak lidokaina lub ropiwakaina),
- jeśli u pacjenta występuje infekcja skóry w miejscu wstrzyknięcia lub w jego okolicy,
- jeśli u pacjenta występuje tak zwany wstrząs kardiogenny (schorzenie polegające na niemożności dostarczenia przez serce wystarczającej ilości krwi do ciała),
- jeśli u pacjenta występuje tak zwany wstrząs hipowolemiczny (bardzo niskie ciśnienie krwi prowadzące do omdlenia),
- jeśli u pacjenta występują problemy z tworzeniem skrzepu (zaburzenia krzepnięcia) lub prowadzone jest leczenie przeciwzakrzepowe,
- jeśli u pacjenta występują choroby mózgu lub kręgosłupa, takie jak zapalenie opon mózgowordzeniowych, polio lub zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
- jeśli u pacjenta występuje silny ból głowy spowodowany krwawieniem w jej obrębie (wewnątrzczaszkowym),
- jeśli u pacjenta występuje uszkodzenie kręgosłupa wywołane gruźlicą, nowotworem lub niedawnym urazem,
- jeśli u pacjenta występuje zatrucie krwi (posocznica lub sepsa),
- jeśli u pacjenta wystąpił niedawno uraz, gruźlica lub nowotwór kręgosłupa,
- jeśli u pacjentki zastosowano znieczulenie okołoszyjkowe macicy (rodzaj znieczulenia stosowanego podczas porodu). Nie należy przyjmować leku Bupivacaini Noridem w żadnym z powyższych przypadków. W razie jakichkolwiek wątpliwości, przed rozpoczęciem przyjmowania leku należy porozmawiać z lekarzem lub pielęgniarką. Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Bupivacaini Noridem należy omówić to z lekarzem lub pielęgniarką, gdy:
- pacjent ma problemy z sercem, nerkami lub wątrobą, gdyż w takim przypadku lekarz może potrzebować dostosować dawkę leku Bupivacaini Noridem,
- pacjent ma przeładowany żołądek z powodu nadmiernej ilości płynów,
- pacjent ma nowotwór żołądka,
- pacjent ma zmniejszoną objętość krwi (hipowolemia),
- pacjent ma płyn w płucach,
- pacjent cierpi na epilepsję (padaczkę),
- pacjent ma otrzymać bupiwakainę z adrenaliną we wstrzyknięciu do obszarów obejmujących tętnice końcowe. Jeśli pacjent ma wątpliwości, czy któryś z punktów może go dotyczyć, powinien przed rozpoczęciem przyjmowania leku Bupivacaini Noridem omówić to z lekarzem lub pielęgniarką. Dzieci
- Nie potwierdzono zastosowaniu leku Bupivacaini Noridem w znieczulaniu określonych części ciała podczas zabiegów operacyjnych u dzieci w wieku poniżej 12 lat.
- Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku Bupivacaini Noridem u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia. Lek Bupivacaini Noridem a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków ziołowych oraz wydawanych bez recepty. Wynika to z możliwości wpływu leku Bupivacaini Noridem na działanie niektórych leków oraz wpływu niektórych leków na lek Bupivacaini Noridem. W szczególności należy powiadomić lekarza w przypadku przyjmowania przez pacjenta jednego z poniższych leków:
- regulujących niemiarowość bicia serca (przeciwarytmicznych), takich jak lidokaina, meksyletyna lub amiodaron,
- spowalniających krzepnięcie krwi (przeciwzakrzepowych). Lekarz musi wiedzieć o przyjmowanych przez pacjenta lekach, aby móc określić odpowiednią dla niego dawkę leku Bupivacaini Noridem. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża Brak danych dotyczących przyjmowania bupiwakainy przez kobiety w ciąży lub dane te są ograniczone. Karmienie piersią Bupiwakaina przenika do mleka matki, więc jeśli pacjentka karmi piersią, powinna omówić to z lekarzem. Wpływ na płodność Nie istnieją dane dotyczące wpływu przyjmowania bupiwakainy chlorowodorku na płodność u ludzi. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Bupivacaini Noridem może powodować senność i wpływać na szybkość reakcji. Po przyjęciu leku Bupivacaini Noridem nie należy prowadzić pojazdów ani korzystać z narzędzi czy obsługiwać maszyn aż do następnego dnia. Lek Bupivacaini Noridem zawiera sód Ampułki 5 mL: Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. Ampułki 10 mL i 20 mL: Lek zawiera 3,31 mg sodu (głównego składnika soli kuchennej w każdym 1 mL. Odpowiada to 0,17% maksymalnej zalecanej dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. 3. Jak przyjmować lek Bupivacaini Noridem Lek ten podawany będzie przez lekarza. Lekarz zna prawidłowy sposób podawania tego leku. Przepisana dawka zależy od rodzaju znieczulenia, którego pacjent potrzebuje, i miejsca wykonania wstrzyknięcia. Zależy również od masy ciała, wieku i kondycji fizycznej. Zazwyczaj jedna dawka jest wystarczająca, lecz może wymagać powtórzenia w przypadku długich zabiegów chirurgicznych. Lek Bupivacaini Noridem będzie podawany we wstrzyknięciu lub wlewie (kroplówce). Miejsce wstrzyknięcia zależy od celu podania leku Bupivacaini Noridem. Lekarz może podać lek w jedno z następujących miejsc:
- w pobliżu znieczulanej części ciała,
- z dala od znieczulanej części ciała, w przypadku wstrzyknięcia zewnątrzoponowego (wstrzyknięcie w pobliżu rdzenia kręgowego). Podanie leku Bupivacaini Noridem na jeden z powyższych sposobów blokuje przekazywanie sygnałów bólowych przez nerwy do mózgu. Stan ten stopniowo ustępuje po zakończeniu zabiegu. Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Bupivacaini Noridem Ciężkie działania niepożądane wynikające z przedawkowania leku Bupivacaini Noridem są mało prawdopodobne. Wymagają one specjalnego leczenia, a lekarz prowadzący jest przeszkolony na wypadek ich wystąpienia. Pierwsze objawy przedawkowania leku Bupivacaini Noridem są zazwyczaj następujące:
- zawroty głowy lub uczucie pustki w głowie,
- drętwienie warg i obszaru wokół ust,
- drętwienie języka,
- zaburzenia słuchu,
- zaburzenia widzenia (wzroku).
Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, lekarz zaprzestanie podawania leku Bupivacaini Noridem w chwili wystąpienia tych objawów. Oznacza to, że jeśli wystąpi jakikolwiek z wymienionych objawów lub podejrzewa się przedawkowanie leku Bupivacaini Noridem, należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza. Cięższe działania niepożądane wynikające z przedawkowania leku Bupivacaini Noridem obejmują drżenie mięśni, napady (drgawki) i utratę przytomności. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Poważne reakcje alergiczne (rzadko: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów) W przypadku wystąpienia poważnej reakcji alergicznej należy niezwłocznie powiadomić o tym lekarza. Objawy mogą obejmować nagłe pojawienie się:
- opuchnięcia twarzy, warg, języka lub gardła, które może powodować trudności w przełykaniu,
- znacznego lub nagłego opuchnięcia dłoni, stóp lub kostek,
- trudności w oddychaniu,
- silnego swędzenia skóry (z grudkowatą wysypką). Inne możliwe działania niepożądane: bardzo często: mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów
- niskie ciśnienie krwi, które może wywołać zawroty głowy lub uczucie pustki w głowie,
- nudności (mdłości), często: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów
- wymioty,
- zawroty głowy,
- uczucie mrowienia,
- wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie),
- spowolniony rytm serca,
- zaburzenia w oddawaniu moczu, niezbyt często: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów
- uczucie pustki w głowie,
- napady (drgawki),
- drętwienie języka i obszaru wokół ust,
- uczucie dzwonienia w uszach lub nadwrażliwość na dźwięki,
- zaburzenia mowy,
- nieostre widzenie,
- utrata przytomności,
- dreszcze,
- drżenie mięśni, rzadko: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów
- podwójne widzenie,
- uszkodzenie nerwów, które może powodować zmiany w odczuwaniu lub osłabienie mięśni (neuropatia); może to obejmować uszkodzenie nerwów obwodowych,
- schorzenie zwane zapaleniem pajęczynówki (zapalenie błony otaczającej rdzeń kręgowy); objawy obejmują kłujący lub palący ból w dolnej części pleców lub w nogach oraz łaskotanie, drętwienie lub osłabienie nóg,
- osłabienie lub paraliż nóg,
- niemiarowość bicia serca (arytmia), która może stanowić zagrożenie dla życia,
- spowolnienie lub zatrzymanie oddechu lub zatrzymanie akcji serca, która może stanowić zagrożenie życia, Możliwe działania niepożądane obserwowane przy zastosowaniu innych leków przeznaczonych do znieczulenia miejscowego, które mogą być również powodowane przez lek Bupivacaini Noridem obejmują:
- nieprawidłowości związane z enzymami wątrobowymi, które mogą wystąpić w przypadku długoterminowego podawania tego leku,
- uszkodzenia nerwów, które rzadko mogą powodować trwałe zaburzenia,
- przemijająca ślepota lub długotrwałe zaburzenia pracy mięśni gałek ocznych, które mogą wystąpić w przypadku wstrzykiwania w pobliżu oczu. Nie należy zbytnio się przejmować powyższą listą działań niepożądanych, gdyż mogą one w ogóle nie wystąpić. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce. Działania niepożądane można również zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym i ampułce po: „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się jakiekolwiek przebarwienie zawartości lub obecność cząstek stałych. Nie przechowywać w lodówce ani nie zamrażać. Po pierwszym otwarciu produkt należy niezwłocznie użyć. Po rozcieńczeniu: wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przygotowanego do użycia roztworu przez 7 dni w temperaturze 25 ± 2°C i przez 24 godziny w temperaturze 2 do 8°C. Z
mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli gotowy roztwór do wstrzykiwań nie zostanie natychmiast wykorzystany, za czas jego przechowywania i warunki przed podaniem odpowiada użytkownik i nie może być to okres dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2 do 8°C, chyba że otwarcie i rozcieńczanie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. Zazwyczaj lek Bupivacaini Noridem jest przechowywany przez lekarza lub personel szpitalny i to oni odpowiadają za jakość produktu po jego otwarciu, jeśli nie jest wykorzystany natychmiast. Odpowiadają również za prawidłową utylizację niewykorzystanych resztek leku Bupivacaini Noridem.
Co zawiera lek Bupivacaini Noridem − Substancją czynną leku jest bupiwakainy chlorowodorek bezwodny. Lek Bupivacaini Noridem, 2,5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań: Każdy mililitr zawiera 2,5 mg bupiwakainy chlorowodorku bezwodnego. Lek Bupivacaini Noridem, 5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań: Każdy mililitr zawiera 5 mg bupiwakainy chlorowodorku bezwodnego. − Pozostałe składniki to woda do wstrzykiwań, sodu chlorek, sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) oraz kwas solny (do ustalenia pH). Jak wygląda lek Bupivacaini Noridem i co zawiera opakowanie Lek Bupivacaini Noridem, roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty, bezbarwny i jałowy. Jest dostępny w polipropylenowych ampułkach. Ampułki polipropylenowe o pojemności 5 mL, 10 mL lub 20 mL. Ampułki są umieszczane w pudełkach tekturowych Opakowania zawierają 5, 10 i 50 ampułek. Αmpułki polipropylenowe o pojemności 5 mL, 10 mL lub 20 mL. Każda ampułka jest umieszczona pojedynczo w plastikowym blistrze z polipropylenu. Blistry są umieszczane w pudełkach tekturowych. Opakowania zawierają 5, 10 i 50 ampułek Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny: Noridem Enterprises Ltd Makariou & Evagorou 1 Mitsi Building 3, Office 115 1065 Nikozja Cypr. Wytwórca: DEMO S.A., PHARMACEUTICAL INDUSTRY 21st km National Road Athens-Lamia 14568 Krioneri, Attiki, Grecja. T.:+302108161802 F.: +302108161587 Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w Irlandii Północnej pod następującymi nazwami: Francja BUPIVACAINE NORIDEM 2,5 mg/mL, solution injectable BUPIVACAINE NORIDEM 5 mg/mL, solution injectable Dania Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Grecja AMIΒUSIN 2,5 mg / mL Ενέσιμο διάλυμα AMIΒUSIN 5 mg / mL Ενέσιμο διάλυμα Wielka Brytania (Irlandia Północna) Irlandia Cypr: Norwegia Polska: Słowacja Szwecja Republika Czeska
Bupivacaine 2.5 mg / mL Solution for injection Bupivacaine 5 mg / mL Solution for injection Bupivacaine 2.5 mg / mL Solution for injection Bupivacaine 5 mg / mL Solution for injection AMIΒUSIN 2.5 mg / mL Ενέσιμο διάλυμα AMIΒUSIN 5 mg / mL Ενέσιμο διάλυμα Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaini Noridem Bupivacaini Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem Bupivacaine Noridem
Data ostatniej aktualizacji ulotki
Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Bupivacaini Noridem, 2,5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Bupivacaini Noridem, 5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
Sposoby podawania Roztwór do wstrzykiwań. Ten produkt leczniczy stosuje się tylko do nasączania iniekcyjnego (znieczulenia nasiękowego), znieczulenia dostawowego, znieczulenia nerwów obwodowych i znieczulenia nerwów ośrodkowych (w tym zewnątrzoponowego lub krzyżowego). Wymaganą dawkę należy wyliczyć w oparciu o wiedzę i doświadczenie lekarza oraz stan ogólny pacjenta. Należy stosować najmniejsze dawki zalecane do osiągnięcia odpowiedniego poziomu znieczulenia. Nie należy przekraczać całkowitej dawki maksymalnej 150 mg. Dobrze tolerowana u większości dorosłych pacjentów jest dawka 400 mg podawana przez 24 godziny, co nie obejmuje początkowych wstrzyknięć przerywanych (bolusów), i może być stosowana rutynowo. U dzieci i młodzieży należy stosować najmniejsze dawki zalecane do osiągnięcia odpowiedniego poziomu złagodzenia bólu. Wskazówki dotyczące użytkowania Wyłącznie do jednorazowego użytku. Można stosować wyłącznie klarowne roztwory, praktycznie niezawierające cząstek. Wszelkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć. Roztworu produktu leczniczego Bupivacaini Noridem nie można przechowywać w kontakcie z przyrządami metalowymi, takimi jak igły i strzykawki z elementami metalowymi. Jony metali mogą się wytrącać i powodować obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na ampułce i pudełku tekturowym. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Sposób przygotowania stężenia 1,25 mg/mL: Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem, 2,5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań:
- Pobrać 250 mL rozpuszczalnika z 500 mL worka lub butelki która nie zawiera PVC i wstrzyknąć do niego 250 mL produktu Bupivacaini Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 2,5 mg/mL, co da oczekiwane stężenie 1,25 mg/mL.
- Delikatnie wstrząsnąć workiem lub butelką rozpuszczalnika, aby uzyskać jednorodny roztwór leku. Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem, 5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań:
- Pobrać 125 mL rozpuszczalnika z 500 mL worka lub butelki która nie zawiera PVC i wstrzyknąć do niego 125 mL produktu Bupivacaini Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 5 mg/mL, co da oczekiwane stężenie 1,25 mg/mL.
- Delikatnie wstrząsnąć workiem lub butelką rozpuszczalnika, aby uzyskać jednorodny roztwór leku. Sposób przygotowania stężenia 2,5 mg/mL: Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem, 5 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań:
- Pobrać 250 mL rozpuszczalnika z 500 mL worka lub butelki która nie zawiera PVC i wstrzyknąć do niego 250 mL produktu Bupivacaini Noridem w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 5 mg/mL, co da oczekiwane stężenie 2,5 mg/mL.
- Delikatnie wstrząsnąć workiem lub butelką rozpuszczalnika, aby uzyskać jednorodny roztwór leku. Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem jest zgodny z 0,9% w/o (9 mg/mL) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań i roztworem Ringera z mleczanami. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi. Przechowywanie Nie trzymać w lodówce ani nie zamrażać. Po pierwszym otwarciu produkt należy niezwłocznie użyć.
Długość przechowywania po rozcieńczeniu: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przygotowanego do użycia roztworu przez 7 dni w temperaturze 25 ± 2°C i przez 24 godziny w temperaturze 2 do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli gotowy roztwór do wstrzykiwań nie zostanie natychmiast wykorzystany, za czas jego przechowywania i warunki przed podaniem odpowiada użytkownik i nie może być to okres dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2 do 8°C, chyba że otwarcie i rozcieńczanie miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)
Najczęściej zadawane pytania o Bupivacaini Noridem
W jakim celu stosuje się lek Bupivacaini Noridem?
Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem wskazany jest:
- – w znieczuleniu podczas zabiegów chirurgicznych u dorosłych i młodzież w wieku powyżej 12 lat, – w leczeniu ostrego bólu u dorosłych, niemowląt i dzieci w wieku od 1.
Jaka jest substancja czynna leku Bupivacaini Noridem?
Substancją czynną leku Bupivacaini Noridem jest Bupivacaini hydrochloridum 2.5 mg/ml. Kod ATC: N01BB01.
Jak stosować lek
Dawkowanie Dawkowanie jest uzależnione od obszaru, który ma podlegać znieczuleniu, unaczynienia tkanek, liczby segmentów nerwowych, które mają podlegać blokadzie, tolerancji osobniczej i techniki wykonania znieczulenia. Dotychczasowe doświadczenia sugerują stosowanie bupiwakainy chlorowodorku w pojedynczej dawce do 150 mg. Następnie można podawać dawki do 50 mg co 2 godziny. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.
Kiedy nie stosować leku Bupivacaini Noridem?
? Nadwrażliwość na substancję czynną, produkty miejscowo znieczulające z grupy amidów lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Odcinkowe znieczulenie dożylne (blokada Biera).
- Znieczulenie okołoszyjkowe w położnictwie.
Czy lek Bupivacaini Noridem można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?
Ciąża Nie istnieją lub istnieje znikoma ilość danych dotyczących stosowania bupiwakainy przez kobiety w ciąży (wyniki dla mniej niż 300 ciąż). W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Bupiwakainy nie należy wstrzykiwać w okresie ciąży, chyba że w opinii lekarza potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu.
Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
4.1. Wskazania do stosowania
Produkt leczniczy Bupivacaini Noridem wskazany jest:
- w znieczuleniu podczas zabiegów chirurgicznych u dorosłych i młodzież w wieku powyżej 12 lat, - w leczeniu ostrego bólu u dorosłych, niemowląt i dzieci w wieku od 1. roku życia.
Produkt leczniczego Bupivacaini Noridem stosuje się w celu wywołania długotrwałego znieczulenia miejscowego, w tym nasączania iniekcyjnego (znieczulenia nasiękowego), znieczulenia dostawowego, znieczulenia nerwów obwodowych
i znieczulenia nerwów ośrodkowych (w tym znieczulenia zewnątrzoponowego lub krzyżowego). Produkt Bupivacaini Noridem stosuje się również w łagodzeniu bólu porodowego.
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie Dawkowanie jest uzależnione od obszaru, który ma podlegać znieczuleniu, unaczynienia tkanek, liczby segmentów nerwowych, które mają podlegać blokadzie, tolerancji osobniczej i techniki wykonania znieczulenia. Dotychczasowe doświadczenia sugerują stosowanie bupiwakainy chlorowodorku w pojedynczej dawce do 150 mg. Następnie można podawać dawki do 50 mg co 2 godziny. W okresie 4 godzin nie wolno przekroczyć dawki maksymalnej wynoszącej 2 mg/kg. Dorośli i dzieci powyżej 12 lat Poniższa tabela stanowi wskazówkę dotyczącą dawkowania u przeciętnej osoby dorosłej przy najczęściej stosowanych technikach znieczulenia. Podane liczby odzwierciedlają oczekiwane zakresy wymaganych dawek. Czynniki wpływające na poszczególne techniki znieczulenia i wymagania dla indywidualnych pacjentów są opisane w podręcznikach anestezjologii. Uwaga! W przypadku konieczności przedłużonego podawania znieczulenia w postaci wlewów ciągłych lub w przypadku konieczności wielokrotnych wstrzyknięć należy uwzględniać ryzyko osiągnięcia toksycznego stężenia w osoczu lub spowodowania miejscowego uszkodzenia nerwów. Wymaganą dawkę należy wyliczyć w oparciu o wiedzę i doświadczenia lekarza oraz stan ogólny pacjenta. Należy stosować najmniejsze dawki zalecane do osiągnięcia odpowiedniego poziomu znieczulenia. Mogą występować indywidualne różnice w czasie uzyskania i utrzymywania się znieczulenia. Tabela 1. Zalecenia dotyczące dawkowania u dorosłych Stężenie Objętość Dawka [mg/mL] [mL] [mg]
Rozpoczęcie Czas trwania działania działania [min] [h]7)
ZNIECZULENIE DO ZABIEGU CHIRURGICZNEGO Zewnątrzoponowe lędźwiowe 1) do zabiegu chirurgicznego
5,0
15–30
75–150
15–30
2–3
do cięcia cesarskiego Zewnątrzoponowe piersiowe 1)
5,0
15–30
75–150
15–30
2–3
do zabiegu chirurgicznego
2,5
5–15
10–15
1,5–2
5,0
5–10
12,5– 37,5 25–50
10–15
2–3
2,5
20–30
50–75
20–30
1–2
5,0
20–30
100–150
15–30
2–3
Blokada dużych pni nerwowych 2) (np. splot ramienny, udowy, 5,0 kulszowy)
10–35
50–175
15–30
4–8
Znieczulenie miejscowe (np. blokady małych nerwów, nasączanie
< 60
< 150
1–3
3–4
Zewnątrzoponowe lędźwiowe
Zewnątrzoponowe krzyżowe
2,5
iniekcyjne/znieczulenie nasiękowe) 5,0
Rozpoczęcie Czas działania trwania [min] działania [h]7)
Zewnątrzoponowe lędźwiowe Przerywane wstrzyknięcia 3) (np. znieczulenie w okresie pooperacyjnym)
2,5
6–15; minimalny odstęp: 30 minut
15–37,5; minimalny odstęp: 30 minut
2–5
1–2
1,25 2,5
10–15/h 5–7,5/h
12,5–18,8/h 12,5–18,8/h
1,25
5–10/h
6,25–12,5/h
1,25 2,5
5–10/h 4–7,5/h
6,3–12,5/h 10–18,8/h
2,5
≤ 40
≤ 1005)
5–10
2–4 h po wypłukaniu
2,5
≤ 60
≤ 150
1–3
3–4
Znieczulenie dostawowe 6 7) (np. pojedyncze wstrzyknięcie po artroskopii kolana) Znieczulenie miejscowe (np. blokady małych nerwów, nasączanie iniekcyjne/znieczulenie nasiękowe)
4.3. Przeciwwskazania
- Nadwrażliwość na substancję czynną, produkty miejscowo znieczulające z grupy amidów lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Odcinkowe znieczulenie dożylne (blokada Biera).
- Znieczulenie okołoszyjkowe w położnictwie. Ogólne przeciwwskazania do stosowania znieczulenia zewnątrzoponowego, niezależnie od rodzaju stosowanego leku znieczulającego:
- czynna choroba ośrodkowego układu nerwowego, taka jak zapalenie opon mózgowordzeniowych, poliomyelitis, krwawienie wewnątrzczaszkowe, podostre, złożone zwyrodnienie rdzenia kręgowego w przebiegu niedokrwistości złośliwej, nowotwory mózgu, posocznica (sepsa), niedawny uraz kręgosłupa, nowotwory kręgosłupa,
- gruźlica kręgosłupa,
- ropne infekcje skóry w miejscu wykonania nakłucia lędźwiowego lub w jego okolicy,
- wstrząs kardiogenny lub hipowolemiczny,
- zaburzenia krzepnięcia lub leczenie lekami przeciwzakrzepowymi. Wstrzykiwanie bupiwakainy chlorowodorku w miejscach objętych stanem zapalnym lub infekcją jest przeciwwskazane.
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Odnotowano przypadki zatrzymania akcji serca podczas stosowania bupiwakainy do znieczulenia zewnątrzoponowego lub blokady nerwów obwodowych, w których uzyskanie odpowiedzi pacjenta wymagało długotrwałego, utrudnionego postępowania resuscytacyjnego. W niektórych przypadkach resuscytacja okazała się nieskuteczna, mimo że sposób jej przygotowania i wykonania uznano za prawidłowy. Bupiwakaina, podobnie jak inne produkty miejscowo znieczulające, może wykazywać ostre działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy i układ krążenia, jeśli zostanie zastosowana w zabiegu znieczulenia miejscowego w taki sposób, że uzyskane zostanie wysokie stężenie leku we krwi. Może tak się zdarzyć w szczególności na skutek niezamierzonego donaczyniowego podania produktu lub wstrzyknięcia w obszarze o silnym unaczynieniu. Istnieją doniesienia, że skutkiem wysokiego stężenia systemowego bupiwakainy mogą być komorowe zaburzenia rytmu serca, migotanie komór, nagłe zatrzymanie pracy serca lub zgon. Podczas podawania produktów do znieczulenia miejscowego lub ogólnego należy zawsze zapewnić dostępność sprzętu do resuscytacji. Klinicysta wykonujący zabieg musi podjąć wszelkie niezbędne kroki, aby nie dopuścić do niezamierzonego donaczyniowego podania leku (patrz punkt 4.2).
Przed rozpoczęciem wykonywania blokady jakiegokolwiek nerwu należy założyć kaniulę dożylną do celów ewentualnej resuscytacji. Lekarze muszą być odpowiednio przeszkoleni w przeprowadzanym zabiegu oraz znać metody rozpoznawania i postępowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych, objawów toksyczności oraz innych powikłań (patrz punkty 4.9 i 4.8). Wykonywanie znieczulenia dużych pni nerwowych może wymagać użycia dużej objętości produktu miejscowo znieczulającego w obszarze o dobrym unaczynieniu, często w okolicy dużych naczyń, a to wiąże się z większym ryzykiem donaczyniowego podania produktu lub wchłonięcia układowego produktu leczniczego. Może to skutkować wysokim stężeniem produktu w osoczu. Przedawkowanie lub niezamierzone donaczyniowe podanie produktu może doprowadzić do wystąpienia działań toksycznych. Wstrzyknięcie dawek wielokrotnych bupiwakainy chlorowodorku może spowodować znaczący wzrost jej stężenia we krwi wraz z każdą dawką z powodu powolnej kumulacji produktu. Tolerancja zależy od stanu pacjenta. Wprawdzie znieczulenie regionalne jest często optymalną techniką, jednak niektórzy pacjenci wymagają szczególnej uwagi, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych:
- U pacjentów w podeszłym wieku lub w złym stanie ogólnym należy zastosować odpowiednio obniżoną dawkę.
- U pacjentów z częściowym lub całkowitym blokiem serca należy zachować ostrożność, ponieważ znieczulenie miejscowe może hamować przewodnictwo elektryczne mięśnia sercowego.
- Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania bupiwakainy chlorowodorku pacjentom z padaczką, zaawansowaną chorobą wątroby lub ciężką niewydolnością nerek.
- Należy zachować ostrożność u pacjentek w zaawansowanej ciąży.
- U pacjentów otrzymujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) należy zachować ostrożność i prowadzić ścisłe monitorowanie EKG, ze względu na możliwość sumowania się wpływu tych leków na serce.
- Pacjenci uczuleni na produkty miejscowo znieczulające z grupy estrów (prokainę, tetrakainę, benzokainę itp.) nie wykazywali nadwrażliwości krzyżowej na produkty miejscowo znieczulające z grupy amidów, takie jak bupiwakaina.
- Niektóre zabiegi znieczulenia miejscowego wiążą się z ryzykiem wystąpienia ciężkich działań niepożądanych niezależnie od użytego produktu do znieczulenia miejscowego.
- Należy zachować ostrożność podając zewnątrzoponowo produkty do znieczulenia miejscowego u pacjentów z zaburzeniami krążenia, ponieważ ich możliwości kompensacji zmian czynnościowych wynikających z wydłużenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, spowodowanych podaniem tych produktów, mogą być ograniczone.
- Skutki fizjologiczne blokady nerwów ośrodkowych są bardziej nasilone u osób z niedociśnieniem. U pacjentów z hipowolemią podczas znieczulenia zewnątrzoponowego może dojść do nagłego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania znieczulenia zewnątrzoponowego u pacjentów z niekontrolowaną hipowolemią lub znacząco ograniczonym powrotem żylnym, lub nie stosować takiego znieczulenia w ogóle.
- W wyniku wstrzyknięcia pozagałkowego może, w bardzo rzadkich przypadkach, dojść do osiągnięcia przestrzeni podpajęczynówkowej mózgu powodując czasową ślepotę, zatrzymanie czynności serca, bezdech, drgawki itp.
- W przypadku znieczulenia okołogałkowego i pozagałkowego istnieje niewielkie ryzyko trwałej dysfunkcji mięśni oka. Jest to związane przede wszystkim z uszkodzeniem i (lub) miejscowym działaniem toksycznym na nerwy i (lub) mięśnie. Ciężkość takiej reakcji tkankowej zależy od stopnia uszkodzenia, stężenia zastosowanego produktu miejscowo znieczulającego i czasu ekspozycji tkanek na produkt znieczulający. Dlatego, tak jak w przypadku innych produktów miejscowo znieczulających, należy stosować najmniejsze skuteczne stężenie i dawkę.
- Produkty obkurczające naczynia mogą nasilać to działanie, dlatego należy je stosować tylko wtedy, gdy jest to niezbędne.
- Znieczulenia miejscowe w okolicy głowy i szyi, w tym blokady pozagałkowe, stomatologiczne i zwoju gwiaździstego, mogą powodować objawy toksyczności układowej nawet przy małych dawkach produktu, jeśli dojdzie do niezamierzonego podania dotętniczego.
- Wstrzyknięcie bupiwakainy z adrenaliną w obszarach tętnic końcowych (np. blokada prącia, znieczulenie metodą Obersta) może spowodować niedokrwienną martwicę tkanek.
- Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki chondrolizy u pacjentów otrzymujących pooperacyjnie dostawowo ciągły wlew produktów miejscowo znieczulających. Większość doniesień dotyczyła chondrolizy w obrębie stawu barkowego. Ze względu na wiele czynników mogących przyczyniać się do wystąpienia chondrolizy oraz ze względu na niespójności w piśmiennictwie naukowym a dotyczące mechanizmu działania, związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony. Produkt Bupivacaini Noridem nie został dopuszczony do stosowania w ciągłym wlewie dostawowym.
- W czasie trwania znieczulenia zewnątrzoponowego wywołanego dowolnym produktem do znieczulenia miejscowego może wystąpić niedociśnienie oraz bradykardia. Jest to działanie, którego należy się spodziewać i podjąć odpowiednie środki zaradcze. Jeśli wystąpi niedociśnienie, należy niezwłocznie podać dożylny produkt sympatykomimetyczny i w razie potrzeby powtarzać dawkę. Ciężkie niedociśnienie może wynikać z hipowolemii spowodowanej krwawieniem lub odwodnieniem, lub niedrożnością aorty i żyły głównej u pacjentów z masywnym wodobrzuszem, dużymi guzami w jamie brzusznej lub w zaawansowanej ciąży. Należy unikać znacznego niedociśnienia u pacjentów ze zdekompensowaną niewydolnością serca.
- U pacjentów z hipowolemią podczas znieczulenia zewnątrzoponowego może dojść do nagłego i znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi.
- Znieczulenie zewnątrzoponowe może powodować wystąpienie porażenia mięśni międzyżebrowych, a u pacjentów z wysiękiem opłucnowym mogą wystąpić zaburzenia ze strony układu oddechowego. Posocznica może zwiększać ryzyko powstania ropnia wewnątrzrdzeniowego w okresie pooperacyjnym.
- Należy zachować ostrożność, gdy bupiwakaina jest podawana dostawowo i występuje podejrzenie niedawno przebytego urazu stawu lub staw był poddawany zabiegowi chirurgicznemu, w którym odsłonięto rozległe powierzchnie stawowe, ponieważ bupiwakaina będzie się szybciej wchłaniać z miejsca podania i osiągnie wyższe stężenia w osoczu. Dzieci i młodzież Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Bupivacaini Noridem u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia. Dostępne dane są ograniczone. Nie udokumentowano stosowania bupiwakainy w blokadzie dostawowej u dzieci w wieku od 1 roku do 12 lat. Nie udokumentowano stosowania bupiwakainy w blokadzie dużych nerwów u dzieci w wieku od 1 roku do 12 lat.
Przy znieczuleniu zewnątrzoponowym dawkę leku należy wstrzykiwać w dawkach podzielonych, dostosowując dawkę do wieku i masy ciała, ponieważ przy podawaniu zewnątrzoponowym, szczególnie w odcinku piersiowym, istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i zaburzeń układu oddechowego. Ampułki 5 mL: Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Ampułki 10 mL i 20 mL: Produkt leczniczy zawiera 3,31 mg sodu na 1 mililitr co odpowiada 0,17% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu Bupivacaini Noridem w skojarzeniu z innymi produktami miejscowo znieczulającymi lub produktami o budowie zbliżonej do produktów miejscowo znieczulających z grupy amidów, np. niektórymi produktami przeciwarytmicznymi, takimi jak lidokaina i meksyletyna, ponieważ mogą sumować się ich układowe działania toksyczne. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji bupiwakainy i produktów przeciwarytmicznych klasy III (np. amiodaronu), jednak podczas stosowania tego leczenia skojarzonego zaleca się zachowanie ostrożności (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież Badania interakcji międzylekowych prowadzono wyłącznie u dorosłych. Brak znanych interakcji u dzieci i młodzieży.
4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża Nie istnieją lub istnieje znikoma ilość danych dotyczących stosowania bupiwakainy przez kobiety w ciąży (wyniki dla mniej niż 300 ciąż). W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Bupiwakainy nie należy wstrzykiwać w okresie ciąży, chyba że w opinii lekarza potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Wśród działań niepożądanych u płodu po zastosowaniu produktów do okołoszyjkowego znieczulenia miejscowego, najbardziej wyraziste wydają się działania takie jak bradykardia, kwasica i hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego. Takie działania mogą wynikać z wysokich stężeń produktu do znieczulenia miejscowego, jakie docierają do płodu. (Patrz punkt 4.4). Karmienie piersią Bupiwakaina przenika do mleka matki w niewielkich stężeniach i jest słabo wchłaniana po podaniu doustnym, dlatego nie przewiduje się wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Dlatego możliwe jest karmienie piersią po znieczuleniu bupiwakainą. W oparciu o najnowsze dane literaturowe, matki rodzące w terminie normalnym lub posiadające starsze niemowlęta na ogół mogą wznowić karmienie piersią, gdy tylko są przytomne, stabilne i czujne. Należy jednak zwrócić uwagę na wcześniaki i niemowlęta z ryzykiem bezdechu, hipotonii i niedociśnienia, które mogą być bardziej wrażliwe na małe ilości bupiwakainy i dlatego należy ich uważnie obserwować, zwłaszcza w pierwszych 24 godzinach po podaniu bupiwakainy matce. Płodność Nie istnieją dane dotyczące wpływu przyjmowania bupiwakainy chlorowodorku na płodność u ludzi.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt Bupivacaini Noridem wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Oprócz bezpośredniego działania znieczulającego produkty do znieczulenia miejscowego mogą mieć łagodny wpływ na funkcje umysłowe i koordynację nawet przy braku wyraźnej toksyczności wobec OUN oraz mogą tymczasowo zakłócać poruszanie się i koncentrację uwagi.
4.8. Działania niepożądane
Niezamierzone podanie do przestrzeni podpajęczynówkowej może prowadzić do bardzo głębokiego znieczulenia rdzeniowego, któremu potencjalnie towarzyszy bezdech i niedociśnienie. Profil działań niepożądanych bupiwakainy jest porównywalny z innymi długo działającymi produktami miejscowo znieczulającymi. Działania niepożądane wywołane bezpośrednio przez produkt są niekiedy trudne do odróżnienia od fizjologicznych skutków blokady nerwów (np. spadek ciśnienia tętniczego, bradykardia), bezpośredniego skutku nakłucia (np. uszkodzenie nerwu) lub pośredniego skutku nakłucia (np. krwiak podtwardówkowy). Uszkodzenia neurologiczne są rzadką lecz znaną konsekwencją znieczulenia regionalnego, zwłaszcza zewnątrzoponowego i rdzeniowego. Mogą mieć różne przyczyny, np. bezpośrednie uszkodzenie rdzenia kręgowego lub nerwów rdzeniowych, zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, wstrzyknięcie substancji drażniącej lub wstrzyknięcie niejałowego roztworu. Mogą one wywołać wystąpienie w określonych miejscach parestezji lub utraty czucia, osłabienia motorycznego, osłabienia kontroli nad zwieraczami i paraplegii. Niekiedy objawy te są trwałe. Tabelaryczna lista działań niepożądanych Poniżej wymieniono działania niepożądane, które uznano za potencjalnie związane ze stosowaniem bupiwakainy podczas badań klinicznych i obserwacji po wprowadzeniu produktu do obrotu, sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych definiuje się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1,000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Tabela 3. Tabela działań niepożądanych na lek (ADR) Klasyfikacja układów i narządów Zaburzenia układu immunologicznego
Konwencja dotycząca częstości Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego
Często Niezbyt często
Rzadko
Zaburzenia oka Zaburzenia serca
Rzadko Często
Działanie niepożądane na lek Reakcje alergiczne, reakcje lub wstrząs anafilaktyczny (patrz punkt 4.4) Parestezja, zawroty głowy Objawy działania toksycznego wobec OUN (drgawki, parestezja wokół ust, drętwienie języka, przeczulica słuchowa, niewyraźne widzenie, utrata świadomości, drżenie kończyn, uczucie pustki w głowie, szum w uszach, dyzartria, drżenie mięśni) Neuropatia, uszkodzenie nerwu obwodowego, zapalenie pajęczynówki, niedowład i paraplegia Podwójne widzenie Bradykardia (patrz punkt 4.4)
Rzadko Zaburzenia naczyniowe Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zaburzenia żołądka i jelit Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo często Często Rzadko
Zatrzymanie akcji serca (patrz punkt 4.4), zaburzenia rytmu serca Niedociśnienie (patrz punkt 4.4) Nadciśnienie (patrz punkt 4.5) Zapaść oddechowa
Bardzo często Często Często
Nudności Wymioty Zatrzymanie moczu
Po wielokrotnych wstrzyknięciach lub długotrwałych wlewach bupiwakainy zaobserwowano występowanie zaburzeń czynności wątroby z odwracalnym zwiększeniem aktywności AST, ALT i fosfatazy alkalicznej oraz stężenia bilirubiny. W razie wystąpienia objawów zaburzenia czynności wątroby w trakcie stosowania bupiwakainy należy ten produkt odstawić. Dzieci i młodzież U dzieci działania niepożądane po podaniu produktu są podobne jak u dorosłych, jednak wczesne objawy toksyczności znieczulenia miejscowego mogą być u nich trudne do wykrycia w przypadkach, gdy blokadę stosuje się w stanie znieczulenia ogólnego. Zgłaszanie działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301; faks: + 48 22 49 21 309; Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9. Przedawkowanie
Przypadkowe podanie donaczyniowe produktu do znieczulenia miejscowego może wywołać natychmiastowe wystąpienie objawów toksyczności (w ciągu kilku sekund do kilku minut). W razie przedawkowania produktu objawy toksyczności występują później (15 do 60 minut od wstrzyknięcia), gdyż w takiej sytuacji stężenie produktu we krwi zwiększa się wolniej. Układowa toksyczność ostra Układowe reakcje toksyczności dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu krążenia. Reakcje te związane są z wysokim stężeniem produktu do znieczulenia miejscowego w osoczu z powodu (nieumyślnego) wstrzyknięcia donaczyniowego, podania zbyt dużej dawki lub wyjątkowo szybkiego wchłonięcia produktu z silnie unaczynionego obszaru (patrz punkt 4.4). Objawy ze strony OUN są podobne dla wszystkich produktów miejscowo znieczulających z grupy amidów, natomiast reakcje ze strony układu krążenia są bardziej zależne od zastosowanego produktu, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. Działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy to stopniowana odpowiedź organizmu z nasilającymi się objawami. Pierwszymi objawami są zwykle: uczucie pustki w głowie, parastezje wokół ust, drętwienie języka, przeczulica słuchowa, szumy w uszach i zaburzenia widzenia. Dysartria, drganie mięśni lub drżenie są objawami poważniejszymi i poprzedzają wystąpienie uogólnionych drgawek. Objawów tych nie należy mylić z zachowaniem neurotycznym. Może wystąpić utrata przytomności i napad padaczkowy uogólniony toniczno-kloniczny, który może trwać od kilku sekund do kilku minut. Z powodu zwiększonej aktywności mięśniowej po drgawkach występuje niedotlenienie i hiperkapnia, wraz z zaburzeniami oddychania i możliwą utratą funkcji dróg oddechowych. W ciężkich przypadkach
może wystąpić bezdech. Kwasica, hiperkaliemia i niedotlenienie zwiększają i przedłużają toksyczne działanie miejscowych produktów znieczulających. Ustępowanie objawów jest spowodowane redystrybucją produktu znieczulającego miejscowo z ośrodkowego układu nerwowego, a następnie jego metabolizmem i wydalaniem. Ustępowanie objawów może być szybkie, chyba że wstrzyknięto duże ilości produktu leczniczego. Działanie toksyczne na układ krążenia występuje w ciężkich przypadkach i jest najczęściej poprzedzone objawami toksyczności wobec ośrodkowego układu nerwowego. U pacjentów poddawanych silnej sedacji lub otrzymujących znieczulenie ogólne objawy prodromalne ze strony OUN mogą nie wystąpić. W wyniku wysokich układowych stężeń produktów znieczulających miejscowo może wystąpić niedociśnienie, bradykardia, arytmia, a w rzadkich przypadkach nawet zatrzymanie akcji serca bez objawów prodromalnych ze strony OUN. U dzieci wczesne objawy toksyczności związanej ze znieczuleniem miejscowym mogą być trudne do wykrycia w przypadkach, gdy blokadę stosuje się w stanie znieczulenia ogólnego. Leczenie ostrego działania toksycznego Jeżeli pojawią się oznaki ostrej toksyczności układowej, należy natychmiast przerwać podawanie produktu do znieczulenia miejscowego. Leczenie pacjenta z toksycznością ogólnoustrojową polega na przerwaniu ataku drgawek i wykonaniu odpowiedniej wentylacji z użyciem tlenu, w razie konieczności przy pomocy wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej (respiracja). Jeśli występują drgawki, należy je niezwłocznie przerwać przy pomocy dożylnego podania produktu przeciwdrgawkowego. Długotrwałe drgawki mogą zagrozić wentylacji i natlenowaniu pacjenta. Wstrzyknięcie produktu zwiotczającego mięśnie ułatwi wentylację i kontrolę natlenowania. W takich przypadkach należy rozważyć przeprowadzenie wczesnej intubacji dotchawiczej. Po opanowaniu drgawek i zapewnieniu właściwej wentylacji płuc na ogół nie ma potrzeby stosowania innego leczenia. Jednak w przypadku występowania niedociśnienia należy podać dożylnie lek zwiększający ciśnienie tętnicze, najlepiej o działaniu inotropowym dodatnim, np. efedrynę. W razie zatrzymania akcji serca należy natychmiast podjąć resuscytację krążeniowo-oddechową. Duże znaczenie ma tutaj optymalne natlenowanie i wentylacja oraz wspomaganie układu krążenia, a także leczenie kwasicy. Jeśli wystąpi osłabienie czynności układu krążenia (niedociśnienie, bradykardia), należy rozważyć zastosowanie odpowiedniego leczenia z użyciem płynów dożylnych, produktów leczniczych podwyższających ciśnienie i czynników inotropowych i (lub) emulsji lipidowych. Dzieciom należy podawać dawki odpowiednie do ich wieku i masy ciała. W przypadku zatrzymania akcji serca po podaniu bupiwakainy defibrylacja elektryczna może okazać się nieskuteczna i może być konieczne prowadzenie długotrwałej, intensywnej resuscytacji. Może dojść do silnego lub całkowitego znieczulenia rdzeniowego, powodującego porażenie ośrodka oddechowego i niedociśnienie tętnicze. W tych przypadkach należy zapewnić i utrzymywać drożność dróg oddechowych oraz podawać tlen z zastosowaniem wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej.