Pharmuno — Katalog aptek w Polsce

Ulotki i ChPL, ceny i refundacja, interakcje leków, oficjalne dawkowanie i godziny otwarcia aptek — w jednym miejscu.

Pharmuno — Katalog aptek w Polsce

Ulotki i ChPL, ceny i refundacja, interakcje leków, oficjalne dawkowanie i godziny otwarcia aptek — w jednym miejscu.

Bendamustine Glenmark

Leki z tą samą substancją czynną

Te leki zawierają tę samą substancję czynną (Bendamustini hydrochloridum monohydricum 25 mg/fiolkę lub 100 mg/fiolkę), kod ATC L01AA09 i mogą być stosowane zamiennie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.

Substancja czynna: Bendamustini hydrochloridum monohydricum 25 mg/fiolkę lub 100 mg/fiolkę
Kod ATC: L01AA09
Nr w Rejestrze Produktów Leczniczych: 100351535

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika Bendamustine Glenmark, 2,5 mg/ml, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji Bendamustini hydrochloridum Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona informacje ważne dla pacjenta.  Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.  W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.  Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.  Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Patrz punkt 4. Spis treści ulotki 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Co to jest lek i w jakim celu się go stosuje

Lek Bendamustine Glenmark jest lekiem stosowanym w leczeniu określonych chorób nowotworowych (lekiem cytostatycznym). Lek Bendamustine Glenmark stosuje się jako jedyny lek (w monoterapii) lub jednocześnie z innymi lekami w leczeniu następujących chorób nowotworowych:  przewlekłej białaczki limfocytowej w sytuacji, gdy nie jest wskazane stosowanie chemioterapii jednocześnie z fludarabiną,  chłoniaków nieziarniczych, które nie reagowały lub zbyt krótko reagowały na wcześniejsze leczenie rytuksymabem,  szpiczaka mnogiego w sytuacji, gdy nie jest wskazane stosowanie chemioterapii zawierającej talidomid lub bortezomib.

Informacje ważne przed zastosowaniem leku

Kiedy nie stosować leku Bendamustine Glenmark

 jeśli pacjent ma uczulenie na bendamustyny chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);  w okresie karmienia piersią, jeśli stosowanie leku Bendamustine Glenmark jest konieczne w tym okresie, należy zaprzestać karmienia dziecka piersią (patrz punkt ostrzeżenia i środki ostrożności podczas karmienia piersią);  jeśli pacjent ma ciężkie uszkodzenie wątroby (uszkodzenie komórek czynnościowych wątroby);  jeśli u pacjenta występuje zażółcenie skóry lub białkówek oczu spowodowane zaburzeniami czynności wątroby lub chorobą krwi (żółtaczka);  jeśli pacjent ma ciężkie zaburzenia czynności szpiku kostnego (zahamowanie czynności szpiku kostnego) i duże zmiany w liczbie białych krwinek i płytek krwi;

  

jeśli u pacjenta wykonywana była rozległa operacja chirurgiczna w ciągu 30 dni przed rozpoczęciem leczenia; jeśli u pacjenta występuje zakażenie, szczególnie z towarzyszącym zmniejszeniem liczby krwinek białych (leukocytopenia); jeśli pacjent był szczepiony przeciwko żółtej febrze.

Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Bendamustine Glenmark należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.  w przypadku zmniejszonej zdolności szpiku kostnego do wytwarzania komórek krwi. Lekarz zbada liczbę białych krwinek oraz płytek krwi przed rozpoczęciem stosowania leku Bendamustine Glenmark, przed każdym kolejnym cyklem leczenia oraz w okresie przerwy w podawaniu leku.  w przypadku zakażenia. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy zakażenia, w tym gorączka i objawy ze strony układu oddechowego.  w przypadku wystąpienia reakcji skórnych podczas stosowania leku Bendamustine Glenmark. Reakcje skórne mogą się nasilić.  w przypadku wystąpienia bolesnej czerwonej lub fioletowawej wysypki, która rozprzestrzenia się oraz pęcherzy i (lub) innych zmian, które zaczynają się pojawiać na błonie śluzowej (np. na ustach lub wargach), a w szczególności jeśli wcześniej u pacjenta występowała wrażliwość na światło, zakażenia dróg oddechowych (np. zapalenie oskrzeli) i (lub) gorączka.  w przypadku współistniejącej choroby serca (np. zawału serca, bólu w klatce piersiowej, ciężkich zaburzeń rytmu serca).  w przypadku odczuwania dolegliwości bólowych w boku, obecności krwi w moczu lub zmniejszonego wydalania moczu. Jeśli pacjent ma chorobę w zaawansowanym stadium to organizm nie jest w stanie usuwać produktów, które powstają w wyniku obumierania tkanki nowotworowej. Jest to tzw. zespół rozpadu guza, który może powodować zaburzenia czynności nerek i choroby serca w ciągu 48 godzin po podaniu pierwszej dawki leku Bendamustine Glenmark. Lekarz może upewnić się, czy pacjent jest odpowiednio nawodniony i może podać inne leki, aby temu zapobiec.  w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych lub reakcji nadwrażliwości. Pacjent powinien zwrócić uwagę na reakcje związane z podaniem leku po pierwszym cyklu leczenia. Należy niezwłocznie powiedzieć lekarzowi, jeśli w dowolnym momencie w trakcie lub po zakończeniu leczenia u pacjenta zaobserwuje się następujące objawy: utrata pamięci, problemy z myśleniem, trudności z chodzeniem lub utrata wzroku —mogą być one spowodowane bardzo rzadkim, ale ciężkim zakażeniem mózgu (postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, PML), co może być śmiertelne. W razie zaobserwowania jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych, należy skontaktować się z lekarzem, ze względu na zwiększone ryzyko pewnych rodzajów raka skóry (nieczerniakowy rak skóry) występujących podczas stosowania tego leku. Dzieci i młodzież Nie ma doświadczenia klinicznego w stosowaniu bendamustyny chlorowodorku u dzieci i młodzieży. Lek Bendamustine Glenmark a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Jeśli lek Bendamustine Glenmark stosuje się jednocześnie z lekami, które hamują tworzenie komórek krwi w szpiku kostnym, to wpływ na czynność szpiku może się nasilić. Jeśli lek Bendamustine Glenmark stosuje się jednocześnie z lekami, które wpływają na układ odporności, to może nasilać to działanie. Leki cytostatyczne mogą zmniejszać skuteczność szczepień, w których wykorzystuje się żywe wirusy. Leki cytostatyczne zwiększają dodatkowo ryzyko wystąpienia infekcji po szczepieniu żywymi szczepionkami (np. szczepionkami przeciwwirusowymi).

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Lek Bendamustine Glenmark może powodować uszkodzenia materiału genetycznego oraz wady rozwojowe u zwierząt. Nie należy stosować leku Bendamustine Glenmark w okresie ciąży chyba, że lekarz uzna to za bezwzględnie konieczne. Jeśli rozpoczęcie leczenia jest konieczne należy porozmawiać z lekarzem o możliwych działaniach niepożądanych u nienarodzonego dziecka oraz zaleca się wykonanie badań genetycznych. Kobiety w wieku rozrodczym, powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji zarówno przed jak i w trakcie stosowania leku Bendamustine Glenmark. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku Bendamustine Glenmark powinna natychmiast poinformować o tym lekarza oraz wykonać badania genetyczne. Karmienie piersią Leku Bendamustine Glenmark nie można stosować w okresie karmienia piersią. Jeśli stosowanie leku Bendamustine Glenmark jest konieczne pacjentka musi przerwać karmienie piersią. Należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku. Płodność Mężczyznom otrzymującym lek Bendamustine Glenmark zaleca się, aby nie planowali poczęcia dziecka w trakcie leczenia i przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Przed rozpoczęciem leczenia należy zasięgnąć porady w sprawie możliwości przechowania nasienia, ze względu na ryzyko wystąpienia trwałej bezpłodności. Mężczyźni nie powinni planować poczęcia dziecka podczas stosowania leku Bendamustine Glenmark ani przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Istnieje ryzyko, że lek Bendamustine Glenmark spowoduje bezpłodność, dlatego przed rozpoczęciem leczenia mężczyźni powinni zasięgnąć porady w sprawie możliwości przechowania nasienia. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Lek Bendamustine Glenmark wywiera znaczny wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie należy prowadzić samochodu ani obsługiwać maszyn, jeśli u pacjenta wystąpią takie działania niepożądane jak zawroty głowy lub kłopoty z koordynacją.

Jak stosować lek

Lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lek Bendamustine Glenmark podaje się dożylnie, w różnych dawkach przez 30-60 minut, pojedynczo jako jedyny lek (w monoterapii) lub jednocześnie z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli liczba krwinek białych (leukocytów) i (lub) płytek krwi obniży się poniżej ustalonego przez lekarza poziomu. Lekarz będzie oceniał te parametry w regularnych odstępach czasu. Przewlekła białaczka limfocytowa Bendamustine Glenmark 100 mg/m² powierzchni ciała (obliczona na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta)

w dniach 1. + 2.

Powtórzyć cykl po 4 tygodniach, do 6-ciu razy Chłoniaki nieziarnicze Bendamustine Glenmark 120 mg/m² powierzchni ciała (obliczona na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta)

w dniach 1. + 2.

Powtórzyć cykl po 3 tygodniach, co najmniej 6 razy Szpiczak mnogi Bendamustine Glenmark 120 – 150 mg/m² powierzchni ciała (obliczona na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta) Prednizon 60 mg/m² powierzchni ciała (obliczona na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta) podany dożylnie lub doustnie

w dniach 1. + 2. w dniach 1. – 4.

Powtórzyć cykl po 4 tygodniach, co najmniej 3 razy Leczenie należy przerwać, jeśli liczba białych krwinek (leukocytów) i (lub) płytek krwi zmniejszy się poniżej ustalonego przez lekarza poziomu. Leczenie będzie można kontynuować, jeśli liczba białych krwinek i płytek krwi wzrośnie. Zaburzenia czynności wątroby lub nerek W zależności od stopnia nasilenia zaburzeń czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki (o 30% w przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki, jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek. Lekarz prowadzący podejmie decyzję, czy konieczne jest dostosowanie dawki. Sposób podawania Leczenie lekiem Bendamustine Glenmark powinni podejmować wyłącznie lekarze doświadczeni w leczeniu nowotworów. Lekarz poda pacjentowi odpowiednią dawkę leku Bendamustine Glenmark i zastosuje niezbędne środki ostrożności. Lekarz prowadzący będzie podawał roztwór do infuzji po przygotowaniu go zgodnie z zaleceniami. Roztwór podaje się dożylnie w postaci krótko trwającego wlewu przez 30–60 minut. Czas leczenia Nie ustalono ogólnych zasad dotyczących czasu trwania leczenia lekiem Bendamustine Glenmark. Długość leczenia zależy od choroby oraz od reakcji pacjenta na leczenie. Jeśli pacjent ma wątpliwości lub pytania dotyczące leczenia lekiem Bendamustine Glenmark należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki. Pominięcie zastosowania leku Bendamustine Glenmark W razie pominięcia dawki leku Bendamustine Glenmark lekarz zwykle będzie kontynuował jego stosowanie według określonego schematu dawkowania. Przerwanie stosowania leku Bendamustine Glenmark Lekarz prowadzący podejmie decyzję, czy przerwać leczenie lub zmienić lek na inny. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Niektóre z działań niepożądanych opisanych poniżej mogą zostać rozpoznane dopiero po ocenie przeprowadzonej przez lekarza.

W ocenie działań niepożądanych stosuje się następujące definicje częstości występowania: Bardzo często: u więcej niż 1 osoby na 10 Często: u mniej niż 1 osoby na 10 Niezbyt często: u mniej niż 1 osoby na 100 Rzadko: u mniej niż 1 osoby na 1000 Bardzo rzadko: u mniej niż 1 osoby na 10 000 Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych Bardzo rzadko po niezamierzonym wycieku leku do tkanki poza naczyniem krwionośnym (podanie pozanaczyniowe) obserwowano zanik tkanki (martwicę). Objawem wycieku leku poza naczynie krwionośne może być uczucie pieczenia w miejscu wprowadzenia igły. Konsekwencją wycieku leku może być ból i trudno gojąca się rana. Działaniem niepożądanym leku Bendamustine Glenmark, po wystąpieniu którego należy zmniejszyć wielkość dawki, jest zaburzenie czynności szpiku kostnego, który zwykle powraca do normalnej czynności po zakończeniu leczenia. Zahamowanie czynności szpiku kostnego może prowadzić do zmniejszenia liczby krwinek, co z kolei może prowadzić do zwiększenia ryzyka zakażenia, niedokrwistości lub krwawień. Bardzo często: może dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów  zmniejszenie liczby krwinek białych (komórek, które biorą udział w zwalczaniu chorób),  zmniejszenie zawartości czerwonego barwnika (hemoglobiny: białka czerwonych krwinek odpowiedzialnego za transport tlenu do komórek) we krwi,  zmniejszenie liczby płytek krwi (komórek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi),  zakażenia,  mdłości (nudności),  wymioty,  zapalenie błony śluzowej,  ból głowy,  zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy (produkt przemiany materii, który powstaje w mięśniach),  zwiększenie stężenia mocznika w surowicy (produkt przemiany materii),  gorączka,  zmęczenie. Często: może dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 pacjentów  krwawienie (krwotok),  zaburzenia metabolizmu związane z uwolnieniem zawartości komórek nowotworowych do krwi,  zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, które może spowodować bladość skóry i osłabienie lub duszność (niedokrwistość),  zmniejszenie liczby neutrofili (rodzaj białych krwinek, które biorą udział w zwalczaniu zakażeń),  reakcje nadwrażliwości, takie jak alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka,  zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT/AlAT (co może wskazywać na stan zapalny lub uszkodzenia komórek wątroby),  zwiększenie aktywności enzymu fosfatazy zasadowej (enzym wytwarzany głównie w wątrobie oraz kościach),  zwiększenie stężenia barwnika żółci (który powstaje podczas rozpadu czerwonych krwinek),  zmniejszenie stężenia potasu we krwi (jest on potrzebny do prawidłowego działania komórek nerwowych oraz mięśni, w tym mięśnia sercowego),  zaburzenia czynności serca,  zaburzenia rytmu serca (arytmia),  niskie lub wysokie ciśnienie tętnicze krwi (niedociśnienie lub nadciśnienie),  zaburzenia czynności płuc,  biegunka,  zaparcia,

          

ból w jamie ustnej (zapalenie jamy ustnej), utrata apetytu, wypadanie włosów, zmiany skórne, brak miesiączek (zanik miesiączki), ból, bezsenność, drżenie, odwodnienie, zawroty głowy, swędząca wysypka (pokrzywka).

Niezbyt często: może dotyczyć nie więcej niż 1 na 100 pacjentów  nagromadzenie płynu w worku osierdziowym otaczającym serce (wyciek płynu do przestrzeni osierdziowej),  nieskuteczne wytwarzanie wszystkich komórek krwi w szpiku kostnym (gąbczastej strukturze wewnątrz kości, która wytwarza komórki krwi),  ostra białaczka,  zawał serca, ból w klatce piersiowej,  niewydolność serca. Rzadko: może dotyczyć nie więcej niż 1 na 1 000 pacjentów  zakażenie krwi (sepsa),  ciężkie reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne),  osłabienie czynności szpiku kostnego, prowadzące do złego samopoczucia i widoczne w wynikach badań krwi,  objawy podobne do reakcji anafilaktycznych (reakcje anafilaktoidalne),  senność,  utrata głosu (afonia),  ostra zapaść krążeniowa (zatrzymanie przepływu krwi, głównie pochodzenia sercowego, co prowadzi do niedotlenienia i niedożywienia komórek i niemożności wydalenia toksyn),  zaczerwienienie skóry (rumień),  zapalenie skóry,  swędzenie (świąd),  wysypka skórna (osutka plamista),  nadmierne pocenie się. Bardzo rzadko: mogą dotyczyć nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów  pierwotne atypowe zapalenie płuc,  rozpad krwinek czerwonych,  gwałtowny spadek ciśnienia krwi czasami z reakcjami skórnymi lub wysypką (wstrząs anafilaktyczny),  zaburzenie zmysłu smaku,  zmiana czucia (parestezje),  złe samopoczucie i ból kończyn (neuropatia obwodowa),  ciężki stan wynikający z zablokowania pewnych receptorów w układzie nerwowym,  zaburzenia układu nerwowego,  brak koordynacji ruchów (ataksja),  zapalenie mózgu,  przyspieszenie czynności serca (tachykardia),  zapalenie żył,  tworzenie innej tkanki w płucach (zwłóknienie płuc),  krwawienie i zapalenie przełyku (krwotoczne zapalenie przełyku),  krwawienie z żołądka lub jelit,

 

niepłodność, niewydolność wielonarządowa.

Nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych  niewydolność wątroby,  niewydolność nerek,  nieregularne i często przyspieszone bicie serca (migotanie przedsionków),  bolesna czerwona lub fioletowawa rozprzestrzeniająca się wysypka z pęcherzami i (lub) inne zmiany w obrębie błony śluzowej (np. w ustach i na wargach), szczególnie jeśli uprzednio u pacjenta stwierdzono wrażliwość na światło, zakażenie układu oddechowego (np. zapalenie oskrzeli) i (lub) gorączkę,  wysypka lekowa w terapii skojarzonej z rytuksymabem,  zapalenie płuc,  krwawienie z płuc,  nadmierne oddawanie moczu, także w nocy i nadmierne pragnienie nawet po wypiciu płynów (nerkowa moczówka prosta). Istnieją doniesienia o rozwoju wtórnych nowotworów (zespołu mielodysplastycznego, ostrej białaczki szpikowej, raka płuc) u pacjentów stosujących lek Bendamustine Glenmark. Jednak związek pomiędzy ich wystąpieniem, a zastosowaniem leku nie został jednoznacznie ustalony. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią którekolwiek z poniższych działań niepożądanych (częstość nieznana): Ciężkie wysypki skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Mogą one występować jako czerwone lub okrągłe plamki na skórze, często z centralnymi pęcherzami na tułowiu, łuszczeniem skóry, owrzodzeniami jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu oraz może je poprzedzać gorączka i objawy grypopodobne. Rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała, powiększenie węzłów chłonnych i objawy obejmujące różne narządy (osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, zwana też zespołem DRESS lub zespołem nadwrażliwości na leki). Jeśli nasili się którykolwiek z objawów niepożądanych lub wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiadomić lekarza. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Jak przechowywać lek

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym po: Termin ważności (EXP) lub na etykiecie fiolki po skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Fiolkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrzym w celu ochrony przed światłem. Uwaga dotycząca terminu ważności po otwarciu i przygotowaniu roztworu Roztwór przygotowany zgodnie ze wskazówkami zamieszczonymi na końcu tej ulotki jest stabilny w workach polietylenowych w temperaturze pokojowej i wilgotności względnej powietrza 60% przez 3,5 godziny a w lodówce przez 2 dni. Lek Bendamustine Glenmark nie zawiera środków konserwujących. Dlatego roztworu nie należy stosować po upływie określonego czasu. Za zachowanie warunków aseptycznych odpowiada użytkownik. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Bendamustine Glenmark Substancją czynną leku jest bendamustyny chlorowodorek. Jedna fiolka zawiera 25 mg lub 100 mg bendamustyny chlorowodorku. Po przygotowaniu 1 ml koncentratu zawiera 2,5 mg bendamustyny chlorowodorku. Pozostały składnik to mannitol. Jak wygląda lek Bendamustine Glenmark i co zawiera opakowanie Biały lub prawie biały liofilizowany proszek we fiolce ze szkła oranżowego z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym uszczelnieniem typu flip-top. Fiolki ze szkła oranżowego typu I o pojemności 25 ml lub 50 ml. Fiolki o pojemności 25 ml zawierają 25 mg bendamustyny chlorowodorku i dostępne są w pudełkach tekturowych po 5 fiolek. Fiolki o pojemności 50 ml zawierają 100 mg bendamustyny chlorowodorku i dostępne są w pudełkach tekturowych po 5 fiolek.

Podmiot odpowiedzialny Glenmark Pharmaceuticals s.r.o. Hvězdova 1716/2b 140 78 Praga 4 Republika Czeska Wytwórca Synthon Hispania SL C/ Castelló no1, Pol. Las Salinas Sant Boi de Llobregat 08830 Barcelona Hiszpania Synthon, s.r.o. Brněnská 32/čp. 597 678 01 Blansko Republika Czeska W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku należy zwrócić się do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego: Glenmark Pharmaceuticals Sp. z o. o.

ul. Osmańska 14 02-823 Warszawa Data ostatniej aktualizacji ulotki: styczeń 2024 r.

—————————————————————————————————————————–Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Podobnie jak w przypadku wszystkich związków cytotoksycznych, ze względu na możliwość uszkodzenia genomu i wywołania choroby nowotworowej przez lek, personel pielęgniarski i lekarzy obowiązują bardziej rygorystyczne niż zwykle środki ostrożności podczas przygotowywania. Podczas przygotowywania bendamustyny chlorowodorku należy unikać inhalacji (wdychania) leku i jego kontaktu ze skórą i błonami śluzowymi (nosić rękawice, odzież ochronną i, o ile możliwe, maskę na twarz!). Zanieczyszczone lekiem części ciała należy starannie umyć wodą z mydłem a oczy przepłukać 0,9% (izotonicznym) roztworem soli fizjologicznej. Jeśli to możliwe zaleca się pracę na specjalnie zabezpieczonym blacie (pod wyciągiem laminarnym) przykrytym jednorazowym, absorpcyjnym arkuszem, nieprzepuszczalnym dla płynów. Zanieczyszczone artykuły stanowią odpady cytostatyczne. Proszę przestrzegać krajowych wytycznych dotyczących usuwania materiałów o właściwościach cytostatycznych! Personelu w ciąży nie można dopuszczać do pracy z produktami cytostatycznymi. Roztwór gotowy do stosowania należy przygotowywać poprzez rozpuszczenie zawartości fiolki z bendamustyną wyłącznie w wodzie do wstrzykiwań, w następujący sposób: 1. Przygotowanie koncentratu – Jedną fiolkę z bendamustyną zawierającą 25 mg bendamustyny chlorowodorku rozpuszcza się najpierw w 10 ml poprzez wstrząsanie – Jedną fiolkę z bendamustyną zawierającą 100 mg bendamustyny chlorowodorku rozpuszcza się najpierw w 40 ml poprzez wstrząsanie 2. Przygotowanie roztworu do infuzji Gdy tylko uzyska się przejrzysty roztwór (na ogół po 5–10 minutach), całkowitą dawkę bendamustyny natychmiast rozpuszcza się w 0,9% (izotonicznym) roztworze soli fizjologicznej w celu uzyskania ostatecznej objętości około 500 ml. Bendamustyny nie należy rozpuszczać w innych roztworach do infuzji lub wstrzykiwań. Płynu infuzyjnego z bendamustyną nie należy mieszać z innymi substancjami. 3. Podawanie Roztwór podaje się we wlewie dożylnym przez 30-60 minut. Fiolki są jednorazowego użytku. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. W razie niezamierzonego wstrzyknięcia leku do tkanki otaczającej naczynie krwionośne (podanie pozanaczyniowe) to infuzję należy natychmiast przerwać. Po krótkim odessaniu wstrzykniętego płynu, igłę należy usunąć. Należy schłodzić miejsce podania pozanaczyniowego i zalecić uniesienie ramienia. Nie ustalono, czy podanie dodatkowych leków, takich jak kortykosteroidy, może przynieść jednoznacznie pozytywny skutek (patrz punkt 4).

Źródło: oficjalna ulotka w Rejestrze Produktów Leczniczych (URPL)

Najczęściej zadawane pytania o Bendamustine Glenmark

W jakim celu stosuje się lek Bendamustine Glenmark?

Leczenie pierwszego rzutu u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (stadium choroby B lub C według klasyfikacji Bineta), u których chemioterapia skojarzona z fludarabiną nie jest zalecana.

Jaka jest substancja czynna leku Bendamustine Glenmark?

Substancją czynną leku Bendamustine Glenmark jest Bendamustini hydrochloridum monohydricum 25 mg/fiolkę lub 100 mg/fiolkę. Kod ATC: L01AA09.

Dawkowanie Monoterapia przewlekłej białaczki limfocytowej Bendamustyny chlorowodorek w dawce 100 mg/m2 powierzchni ciała w dniach 1. i 2. cyklu leczenia; co 4 tygodnie, do 6 razy. Monoterapia chłoniaka nieziarniczego o powolnym przebiegu opornego na rytuksymab Bendamustyny chlorowodorek w dawce 120 mg/m2 powierzchni ciała w dniach 1. i 2. cyklu leczenia; co 3 tygodnie, co najmniej 6 razy. Pełne dawkowanie znajduje się w punkcie 4.2 ChPL.

Kiedy nie stosować leku Bendamustine Glenmark?

 Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1       

Czy lek Bendamustine Glenmark można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?

Ciąża Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Bendamustine Glenmark u kobiet w ciąży. W badaniach nieklinicznych, bendamustyny chlorowodorek wykazywał działanie śmiertelne na zarodek i płód, teratogenne i genotoksyczne (patrz punkt 5.3).

Odpowiedzi pochodzą z oficjalnej ulotki i Charakterystyki Produktu Leczniczego (URPL). Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.

Substancja czynna: Bendamustini hydrochloridum monohydricum (5 leków)
Zobacz wszystkie leki zawierające tę substancję lub pełną listę substancji czynnych.
⚕Dla profesjonalistów — Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)Pełna charakterystyka: dawkowanie, interakcje, przeciwwskazania, ostrzeżenia+
Informacje techniczne przeznaczone dla pracowników ochrony zdrowia (lekarzy i farmaceutów). Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) to oficjalny dokument zatwierdzony przez URPL/EMA. Nie zastępuje ulotki ani porady lekarza.

4.1. Wskazania do stosowania

Leczenie pierwszego rzutu u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (stadium choroby B lub C według klasyfikacji Bineta), u których chemioterapia skojarzona z fludarabiną nie jest zalecana. Monoterapia u pacjentów z chłoniakami nieziarniczymi o powolnym przebiegu, u których progresja choroby nastąpiła w trakcie lub przed upływem 6 miesięcy od zakończenia leczenia rytuksymabem lub schematem zawierającym rytuksymab. Leczenie pierwszego rzutu szpiczaka mnogiego (stadium II z progresją lub stadium III według klasyfikacji Durie-Salmona) w skojarzeniu z prednizonem u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy nie kwalifikują się do zabiegu autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych oraz którzy w momencie rozpoznania mają objawy istotnej klinicznie neuropatii, uniemożliwiającej zastosowanie leczenia talidomidem lub bortezomibem.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie Monoterapia przewlekłej białaczki limfocytowej Bendamustyny chlorowodorek w dawce 100 mg/m2 powierzchni ciała w dniach 1. i 2. cyklu leczenia; co 4 tygodnie, do 6 razy. Monoterapia chłoniaka nieziarniczego o powolnym przebiegu opornego na rytuksymab Bendamustyny chlorowodorek w dawce 120 mg/m2 powierzchni ciała w dniach 1. i 2. cyklu leczenia; co 3 tygodnie, co najmniej 6 razy. Szpiczak mnogi

Bendamustyny chlorowodorek w dawce 120-150 mg/m2 powierzchni ciała w dniach 1. i 2. cyklu leczenia, prednizon w dawce 60 mg/m2 powierzchni ciała dożylnie lub doustnie w dniach 1. do 4. cyklu leczenia; co 4 tygodnie, co najmniej 3 razy. Niewydolność wątroby Dane farmakokinetyczne wskazują, że nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy < 1,2 mg/dl). Zaleca się zmniejszenie dawki o 30% u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy 1,2-3,0 mg/dl). Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy > 3,0 mg/dl) (patrz punkt 4.3). Niewydolność nerek Dane farmakokinetyczne wskazują, że nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi > 10 ml/min. Doświadczenie dotyczące stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest ograniczone. Dzieci i młodzież Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bendamustyny chlorowodorku u dzieci nie zostały dotychczas ustalone. Aktualnie dostępne dane nie są wystarczające, aby przedstawić zalecenie dotyczące dawkowania. Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma danych wskazujących na konieczność dostosowywania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (patrz także punkt 5.2). Sposób podawania Należy podawać we wlewie dożylnym przez 30 – 60 minut (patrz punkt 6.6). Wlew dożylny musi odbywać się pod nadzorem lekarza przeszkolonego i doświadczonego w stosowaniu leków cytostatycznych. Wyjściowa zmniejszona czynność szpiku może powodować zwiększoną toksyczność hematologiczną chemioterapii. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli liczba leukocytów i (lub) płytek krwi jest mniejsza niż odpowiednio 3 000/μl lub 75 000/μl (patrz punkt 4.3). Leczenie należy przerwać lub wstrzymać, jeśli liczba leukocytów i (lub) płytek krwi zmniejszy się odpowiednio do wartości <3 000/μl lub <75 000/μl. Leczenie można kontynuować, jeśli liczba leukocytów zwiększy się do wartości >4 000/μl, a liczba płytek krwi do wartości >100 000/μl. Najmniejszą liczbę leukocytów i płytek krwi obserwuje się po 14-20 dniach, a ich regeneracja następuje po 3-5 tygodniach. Zaleca się ścisłe monitorowanie morfologii krwi w trakcie przerw w leczeniu (patrz punkt 4.4). Jeśli wystąpi toksyczność niehematologiczna, to dawkę leku należy zmniejszyć w oparciu o najwyższy stopień toksyczności w skali CTC osiągnięty w poprzedzającym cyklu leczenia. W przypadku wystąpienia 3. stopnia toksyczności według skali CTC, zaleca się zmniejszenie dawki o 50%. W przypadku wystąpienia 4. stopnia toksyczności według skali CTC, zaleca się przerwanie leczenia. Jeśli konieczna jest zmiana dawkowania, obliczoną indywidualnie, zmniejszoną dawkę należy podać 1. i 2. dnia odpowiedniego cyklu leczenia. Instrukcja dotycząca przygotowania i podawania produktu leczniczego, patrz punkt 6.6.

4.3. Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1

      

4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Okres karmienia piersią Ciężka niewydolność wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy > 3,0 mg/dl) Żółtaczka Ciężkie zaburzenie czynności szpiku i duże zmiany liczby komórek krwi (zmniejszenie liczby leukocytów i (lub) płytek krwi odpowiednio do wartości < 3 000/μl lub < 75 000/μl) Duże zabiegi chirurgiczne w okresie krótszym niż 30 dni od rozpoczęcia leczenia Zakażenia, w szczególności przebiegające z leukopenią Szczepienie przeciw żółtej febrze Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Mielosupresja U pacjentów leczonych bendamustyny chlorowodorkiem może wystąpić mielosupresja. Jeśli wystąpi mielosupresja wywołana leczeniem należy przynajmniej raz w tygodniu monitorować liczbę leukocytów, płytek krwi, stężenie hemoglobiny i liczbę neutrofili. Zalecana liczba leukocytów i (lub) płytek krwi przed rozpoczęciem kolejnego cyklu leczenia wynosi odpowiednio > 4 000/μl lub > 100 000/μl. Zakażenia U pacjentów przyjmujących bendamustyny chlorowodorek występowały ciężkie i kończące się zgonem zakażenia, w tym bakteryjne (posocznica, zapalenie płuc), a także zakażenia oportunistyczne, takie jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci (PJP), zakażenie wirusem ospy wietrznej i półpaśca (Varicella zoster virus, VZV) oraz zakażenie wirusem cytomegalii (Cytomegalovirus, CMV). Po zastosowaniu bendamustyny, głównie w skojarzeniu z rytuksymabem lub obinutuzumabem, donoszono o przypadkach postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), w tym zakończonych zgonem. Leczenie bendamustyny chlorowodorkiem może powodować przedłużoną limfopenię (<600/μl) oraz zmniejszenie liczby (<200/μl) limfocytów T CD4+ (limfocyty Th) przez co najmniej 7-9 miesięcy po zakończeniu leczenia. Limfopenia i zmniejszenie liczby limfocytów T CD4+ są bardziej widoczne, gdy bendamustyny chlorowodorek jest podawany z rytuksymabem. Pacjenci z limfopenią i (lub) zmniejszoną liczbą limfocytów T CD4+, po leczeniu bendamustyny chlorowodorkiem, są bardziej podatni na zakażenia oportunistyczne. Jeśli u pacjenta występuje mała liczba komórek T CD4+ (<200/μl), należy rozważyć zapobieganie zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis jirovecii (ang. PJP, Pneumocystis jirovecii pneumonia). Dlatego podczas leczenia bendamustyny chlorowodorkiem należy obserwować, czy u pacjenta nie występują przedmiotowe lub podmiotowe objawy ze strony układu oddechowego. Należy pouczyć pacjenta o konieczności niezwłocznego zgłaszania nowych objawów zakażenia, w tym gorączki lub objawów ze strony układu oddechowego. Jeśli wystąpią objawy zakażeń (oportunistycznych), należy rozważyć przerwanie podawania bendamustyny chlorowodorku. Rozpoznanie PML należy uwzględnić w diagnostyce różnicowej u pacjentów z nowymi lub pogarszającymi się podmiotowymi lub przedmiotowymi objawami neurologicznymi, poznawczymi lub behawioralnymi. W przypadku podejrzewania PML należy przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne i wstrzymać leczenie do momentu upewnienia się, że PML nie występuje. Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW typu B) Zgłaszano reaktywację zakażenia u pacjentów, którzy są nosicielami wirusa przewlekłego zapalenia wątroby typu B po zastosowaniu bendamustyny chlorowodorku, co w niektórych przypadkach powodowało ostrą niewydolność wątroby lub zgon. Przed zastosowaniem bendamustyny chlorowodorku, u pacjentów należy wykonać badanie serologiczne w celu wykrycia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B. Jeśli przed rozpoczęciem lub w trakcie leczenia bendamustyny chlorowodorkiem wykryto u pacjenta zakażenie HBV (w tym czynną postać choroby), należy skonsultować się z hepatologiem i specjalistą w leczeniu zakażenia WZW typu B . Pacjentów, którzy są nosicielami wirusa zapalenia wątroby typu B a konieczne jest zastosowanie u nich leczenia bendamustyny chlorowodorkiem, należy obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych czynnego zapalenia wątroby przez cały okres leczenia oraz kilka miesięcy po zakończeniu terapii (patrz punkt 4.8). Reakcje skórne

Zgłaszano wystąpienie reakcji skórnych, takich jak wysypka, ciężkie reakcje skórne i wysypki pęcherzowe. U pacjentów przyjmujących bendamustyny chlorowodorek zgłaszano przypadki, wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrome, SJS) oraz toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) oraz osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), niekiedy kończącej się zgonem. Pacjenci powinni być poinformowani przez lekarza prowadzącego o możliwych działaniach niepożądanych. Powinni także zostać poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku wystąpienia tych objawów. Niektóre reakcje wystąpiły po podaniu bendamustyny chlorowodorku w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, więc określenie dokładnego związku przyczynowo-skutkowego nie było możliwe. Jeśli reakcje skórne wystąpią, mogą postępować i nasilać się podczas dalszego leczenia. Jeśli reakcje skórne nasilą się, leczenie bendamustyny chlorowodorkiem należy wstrzymać lub przerwać. Leczenie należy przerwać w przypadku podejrzenia, że obserwowane ciężkie reakcje skórne mają związek z podawaniem chlorowodorku bendamustyny. Nieczerniakowy rak skóry W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko nieczerniakowych raków skóry (rak podstawnokomórkowy i rak kolczystokomórkowy) u pacjentów, u których stosowano leczenie obejmujące bendamustynę. U każdego pacjenta, zwłaszcza z czynnikami ryzyka raka skóry, zaleca się okresowe badanie skóry. Zaburzenia serca Podczas leczenia bendamustyny chlorowodorkiem należy ściśle monitorować stężenie potasu we krwi u pacjentów z zaburzeniami pracy serca i stosować suplementację potasu, gdy jego stężenie wynosi poniżej 3,5 mEq/l. Należy wykonać badanie EKG. Zgłaszano śmiertelne przypadki zawału serca i niewydolności serca podczas leczenia bendamustyny chlorowodorkiem. Pacjentów ze współistniejącą chorobą serca lub przebytymi w przeszłości chorobami serca należy ściśle monitorować. Nudności, wymioty Można podawać leki przeciwwymiotne w objawowym leczeniu nudności i wymiotów. Zespół rozpadu guza W badaniach klinicznych zgłaszano wystąpienie zespołu rozpadu guza związanego z leczeniem bendamustyny chlorowodorkiem. Początek objawów następuje w ciągu 48 godzin od podania pierwszej dawki bendamustyny chlorowodorku i bez odpowiedniego postępowania może prowadzić do ostrej niewydolności nerek i śmierci. Należy rozważyć zastosowanie środków zapobiegawczych, takich jak odpowiednie nawodnienie i dokładne monitorowanie parametrów biochemicznych krwi, a w szczególności stężenia potasu i kwasu moczowego oraz zastosowanie związków hipourykemizujących (allopurynol i rasburykaza). Zgłoszono kilka przypadków zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka po jednoczesnym podaniu bendamustyny i allopurynolu. Anafilaksja W badaniach klinicznych często występowały reakcje związane z infuzją bendamustyny chlorowodorku. Objawy są zazwyczaj łagodne i obejmują gorączkę, dreszcze, świąd i wysypkę. Rzadko występowały ciężkie reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne. Po pierwszym cyklu leczenia należy zapytać pacjentów o objawy wskazujące na wystąpienie reakcji związanych z infuzją. U pacjentów, u których wystąpiły reakcje związane z infuzją, to w trakcie kolejnych cykli leczenia należy rozważyć zastosowanie środków zapobiegających wystąpieniu ciężkich reakcji, takich jak podanie leków przeciwhistaminowych, przeciwgorączkowych i glikokortykosteroidów. Pacjentom, u których wystąpiły reakcje nadwrażliwości stopnia 3. lub wyższego, zazwyczaj nie podawano ponownie leku. Antykoncepcja Bendamustyny chlorowodorek wykazuje działanie teratogenne i mutagenne.

Kobiety nie powinny zachodzić w ciążę w trakcie leczenia. Mężczyźni nie powinni podejmować prób poczęcia dziecka podczas leczenia oraz w ciągu 6 miesięcy po jego zakończeniu. Przed rozpoczęciem leczenia bendamustyny chlorowodorkiem powinni zasięgnąć porady na temat możliwości przechowania nasienia ze względu na ryzyko wystąpienia nieodwracalnej bezpłodności. Wynaczynienie Podanie pozanaczyniowe należy natychmiast przerwać. Należy wycofać igłę po krótkiej aspiracji. Następnie okolice objęte wynaczynieniem należy schłodzić. Ramię należy unieść. Nie ma wyraźnych korzyści wynikających z dodatkowego leczenia, takiego jak zastosowanie glikokortykosteroidów.

4.5. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Nie przeprowadzono badań interakcji in vivo. Podczas podawania produktu leczniczego Bendamustine Glenmark w skojarzeniu z lekami o działaniu mielosupresyjnym może dojść do nasilenia działania produktu leczniczego Bendamustine Glenmark i (lub) jednocześnie stosowanych leków na szpik kostny. Każdy rodzaj leczenia wpływającego na pogorszenie stanu ogólnego pacjenta lub zahamowanie czynności szpiku może nasilać toksyczność bendamustyny chlorowodorku. Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Bendamustine Glenmark z cyklosporyną lub takrolimusem może spowodować nadmierne działanie immunosupresyjne obarczone ryzykiem wystąpienia zespołu limfoproliferacyjnego. Leki cytostatyczne mogą powodować zmniejszenie zdolności wytwarzania przeciwciał po podaniu szczepionek zawierających żywy materiał wirusowy i zwiększenie ryzyka zakażeń prowadzących do śmierci. Ryzyko to jest większe u pacjentów, u których czynność układu odpornościowego jest zaburzona w związku z chorobą podstawową. Bendamustyna jest metabolizowana z udziałem izoenzymu 1A2 cytochromu P450 (CYP) (patrz punkt 5.2). W związku z tym możliwa jest interakcja z inhibitorami CYP1A2, takimi jak fluwoksamina, cyprofloksacyna, acyklowir i cymetydyna. Dzieci i młodzież Badania dotyczące interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

4.6. Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Bendamustine Glenmark u kobiet w ciąży. W badaniach nieklinicznych, bendamustyny chlorowodorek wykazywał działanie śmiertelne na zarodek i płód, teratogenne i genotoksyczne (patrz punkt 5.3). Nie należy stosować produktu leczniczego Bendamustine Glenmark u kobiet w ciąży o ile nie jest to bezwzględnie konieczne. Należy poinformować matkę o ryzyku dla płodu. Jeśli zastosowanie produktu leczniczego Bendamustine Glenmark w czasie ciąży jest bezwzględnie konieczne lub gdy pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie leczenia, należy poinformować ją o ryzyku dla nienarodzonego dziecka oraz pacjentka powinna być uważnie monitorowana. Należy rozważyć konsultację genetyczną. Płodność Kobiety w okresie rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji zarówno przed, jak i w trakcie leczenia produktem leczniczym Bendamustine Glenmark. Mężczyźni leczeni produktem leczniczym Bendamustine Glenmark nie powinni poczynać dziecka w trakcie leczenia oraz przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Należy doradzić pacjentowi pobranie i przechowanie nasienia przed rozpoczęciem leczenia ze względu na możliwość nieodwracalnej bezpłodności spowodowanej terapią produktem leczniczym Bendamustine Glenmark.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Bendamustine Glenmark ma znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie stosowania bendamustyny chlorowodorku zgłaszano objawy takie jak ataksja, neuropatia obwodowa oraz senność (patrz punkt 4.8). Należy poinstruować pacjenta, aby unikał wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdu czy obsługa maszyn, jeśli wystąpią u niego opisane objawy.

4.8. Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane bendamustyny chlorowodorku to objawy hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), toksyczność dermatologiczna (reakcje nadwrażliwości), objawy ogólnoustrojowe (gorączka), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). W tabeli poniżej przedstawiono dane dotyczące działań niepożądanych związanych z bendamustyny chlorowodorkiem. Tabela 1. Działań niepożądane u pacjentów leczonych bendamustyny chlorowodorkiem. Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często Często (≥1/100 (≥1/10) do <1/10)

Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

zakażenia niesklasyfikowane gdzie indziej (ang. NOS, not otherwise specified), w tym oportunistyczne (np. zakażenie wirusem półpaśca, cytomegalii, wirusem zapalenia wątroby typu B)

zapalenie płuc posocznica spowodowane Pneumocystis jirovecii

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy)

zespół rozpadu guza

zespół mielodysplastyczny, ostra białaczka szpikowa

Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

Bardzo rzadko (<1/10 000)

pierwotne atypowe zapalenie płuc

Częstoś ć nieznan a

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często Często (≥1/100 (≥1/10) do <1/10)

Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

Bardzo rzadko (<1/10 000)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

leukopenia niesklasyfikowana gdzie indziej (ang. NOS, not otherwise specified), trombocytopenia, limfopenia

pancytopenia

zaburzenia czynności szpiku kostnego

hemoliza

reakcje nadwrażliwości niesklasyfikowane gdzie indziej (ang. NOS, not otherwise specified)

reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna

wstrząs anafilaktyczny

bezsenność, zawroty głowy

senność, bezgłos

zaburzenia smaku, parestezje, obwodowa neuropatia czuciowa, zespół antycholinergiczny, zaburzenia neurologiczne, ataksja, zapalenie mózgu

Zaburzenia układu immunologicz nego

Zaburzenia układu nerwowego

Zaburzenia serca

Zaburzenia naczyniowe

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

ból głowy

krwotok, niedokrwistość, neutropenia

zaburzenia wysięk do tachykardia czynności serca, osierdzia, takie jak zawał serca, kołatanie, niewydolność dławica serca piersiowa, zaburzenia rytmu niedociśnienie ostra zapalenie żył tętnicze, niewydolnadciśnienie ność krążenia tętnicze włóknienie płuc

zaburzenia czynności płuc

Częstoś ć nieznan a

migotanie przedsionków

zapalenie płuc krwotok do pęcherzyków płucnych

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często Często (≥1/100 (≥1/10) do <1/10)

Zaburzenia nudności, żołądka i jelit wymioty

biegunka, zaparcia, zapalenie jamy ustnej

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

łysienie, zaburzenia skórne niesklasyfikowane gdzie indziej (ang. NOS, not otherwise specified), pokrzywka

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

zanik miesiączki

Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

Bardzo rzadko (<1/10 000)

krwotoczne zapalenie przełyku, krwawienie z przewodu pokarmowego rumień, zapalenie skóry, świąd, wysypka plamistogrudkowa, nadmierna potliwość

Zespół StevensaJohnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. DRESS)* bezpłodność

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

niewydolność wątroby zapalenie błon śluzowych, zmęczenie, gorączka

ból, dreszcze, odwodnienie, brak łaknienia

Badania zmniejszone diagnostyczne stężenie hemoglobiny, zwiększenie stężenia kreatyniny, zwiększenie stężenia mocznika

zwiększenie aktywności AspAT/AlAT, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia bilirubiny, hipokaliemia

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Częstoś ć nieznan a

niewydolność wielonarządowa

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA

Bardzo często Często (≥1/100 (≥1/10) do <1/10)

Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100)

Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

Bardzo rzadko (<1/10 000)

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Częstoś ć nieznan a niewydolność nerek, nerkowa moczów -ka prosta

NOS= niesklasyfikowane nigdzie indziej (*=leczenie skojarzone z rituksymabem) Opis wybranych działań niepożądanych Zgłaszano pojedyncze przypadki martwicy po przypadkowym podaniu pozanaczyniowym i zespołu rozpadu guza oraz anafilaksji. Ryzyko zespołu mielodysplastycznego i ostrej białaczki szpikowej jest większe u pacjentów otrzymujących leki alkilujące (w tym bendamustynę). Do rozwoju wtórnego nowotworu może dojść nawet kilka lat po zakończeniu chemioterapii. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

4.9. Przedawkowanie

Podczas podawania bendamustyny chlorowodorku w 30-minutowym wlewie dożylnym co 3 tygodnie, maksymalna tolerowana dawka wynosiła 280 mg/m2 pc. Zaburzenia serca stopnia 2. w klasyfikacji CTC z odpowiadającymi im zmianami niedokrwiennymi w EKG uznane zostały za objawy ograniczające dawkę. W kolejnym badaniu, w którym bendamustyny chlorowodorek podawano w 30-minutowym wlewie dożylnym 1. i 2. dnia co 3 tygodnie, maksymalna tolerowana dawka wynosiła 180 mg/m2 pc. Trombocytopenia 4. stopnia stanowiła toksyczność ograniczającą dawkę. Kardiologiczne objawy niepożądane nie miały wpływu na dawkowanie leku w tym badaniu. Postępowanie przy przedawkowaniu Nie istnieje swoista odtrutka. Skutecznymi sposobami ograniczającymi hematologiczne działania niepożądane mogą być przeszczep szpiku kostnego, przetoczenie produktów krwiopochodnych (masa płytkowa, koncentratu czerwonych krwinek) lub podanie hematopoetycznych czynników wzrostu. Bendamustyny chlorowodorek i jego metabolity jedynie w niewielkim stopniu są usuwane z organizmu podczas dializy.

Asystent Pharmuno
Odpowiedzi generowane automatycznie na podstawie oficjalnej ulotki tego leku. W żadnym wypadku nie zastępują one porady farmaceuty ani lekarza. W nagłym przypadku dzwoń pod numer 112.